Onverwachte 12km wedstrijd in Wechelderzande.

Aangezien we pas maandagavond laat beslisten om de fietstrip in het Zwarte Woud wegens het slechte weer af te gelasten had ik de mogelijkheid om vanavond te starten op de jogging van voetbalvereniging Fc.De Vrede in Wechelderzande. De loopkoers werd eigenlijk meer beschouwd als een doorgedreven training, want echt afgebouwd had ik zeker niet. Door omstandigheden werd het toch een echte wedstrijd. Eerst en vooral omdat "Wechel" mijn vroegere woonplaats is en het altijd deugd doet om daar terug te komen. En ook omdat de tegenstand er mocht zijn op de langste afstand. Fris weer (8°) en de handschoentjes kwamen dus goed van pas! Al vrij snel verzeilde ik in het tweede groepje met daarin voor mezelf zeer bekende medelopers. Ludwig Van Gestel en Walter Aerts(beiden voor de 8km) en Herman Lievens en Paul Denolf, twee supermasters ook voor de 12km. Al deze heren zijn intrinsiek sneller dan deze jongen, maar proberen gaat mee, dus pikte ik mijn wagentje aan. Tot voorbij de 6de kilometer ging dit uitstekend, maar op het onverharde stuk moest ik de rol spijtig genoeg lossen. Niet fris genoeg, wat wil je bij een tempo onder de 3'40"/km..... Ik moest mijn medegezellen laten gaan, doch was niet de eerste want Ludwig Van Gestel had al vroeger moeten afhaken. Alleen verder dus voor nog 5 lange kilometers. De doortocht bij de 10 loog er niet om(37'16"), slechts 4 seconden trager dan mijn goeie tijd in Lebbeke van twee weken terug. Niet verwonderlijk dat ik een beetje terugviel in de laatste 2000 meter. Mijn plaats kon ik behouden , 7de en finish op de uiteindelijk 12,2km in 46'08". Meer dan tevreden met dit resultaat, ik ga profiteren van het verlengde weekend om de batterijen terug op te laden, maar zaterdag een mooi fietstochtje doen met mijn blogmaatje!

Fietsweekend Zwarte Woud geannuleerd.

Het weer blijft rotslecht en niet alleen bij ons.... Vanavond regende het pijpenstelen in de Kempen en bij een temperatuur van amper 7° kwamen de handschoenen en de lange broek terug uit de kast. Het is 11 mei........ Van donderdag tot zondag hadden we met 5 fietsvrienden een weekendje gepland in het Zwarte Woud, maar met temperaturen van 12° in de vallei en slechts 4° op de Belchentop is dit om problemen vragen. Komt daar nog bij dat er voor de rest van de week veel regen wordt voorspeld. Gevaren als onderkoeling liggen op de loer, om nog niet te spreken van afdalen bij deze temperaturen. De top van de Feldberg zou terug wit kunnen zien tegen het einde van de week. Gezond verstand primeert dan en dus hebben we deze uitstap geschrapt.

Weekend van de heroptredens.

Na Emma was het zondag de beurt aan Carine voor haar comeback wedstrijd. Na een hardnekkige voetblessure die nu toch bijna genezen lijkt startte ze in de 6,5km dameswedstrijd in het kader van de "Tien van Hertals". Bij haar wederoptreden deed ze het lang niet slecht. Carine werd 12de in 31'42".

Emma terug van weggeweest.

Dochter Emma heeft gisteren een opmerkelijke prestatie neergezet tijdens de interclub cadetten/scholieren in Brasschaat. In het hoogspringen ging ze over 1m50 na een volledige inactiviteit van meer dan 2 maanden. Zonder enige vorm van training is dit een mooi resultaat. Daarmee werd ze vierde bij het hoogspringen. Hopelijk zijn de lies-en rugproblemen achter de rug en kan ze opnieuw de training hervatten. Op de interclub wedstrijd werden de Herentalse meisjes zesde in totaal.

Goeie 2000 meter in Tessenderlo.

Net terug van een 2000 meter in Tessenderlo. Toch weer volk genoeg voor 2 reeksen, omstreeks 21u mochten we aantreden op de atletiekbaan. Na de wedstrijd van vrijdag toch lichtjes blijven doortrainen en dus niet echt superlichte benen. Voor de eerste keer in mijn "loopcarriere" startte ik in de dubbele kilometer, gissen naar een eindtijd was dus moeilijk, maar ik zou tevreden zijn met een finish onder de 7 minuten. Onmiddellijk na de start in een goei groepje gevallen met een egaal tempo en een tussentijd van 3'21" halfweg. Bij het ingaan van de laatste ronde zette ik aan, eigenlijk veel te vroeg, want in de laatste 100 meter werd ik nog geremonteerd door drie atleten. Niet erg uiteraard, strijd genoeg en dat is wat we nodig hebben op een baanwedstrijd. Eindtijd 6'44"62, bijna 18km/uur , daar kon ik zeer goed mee leven. Het was daarenboven eigenlijk een graad of vijf te fris en de wind waaide nog vrij stevig. Het lopen gaat nu een kleine tien dagen op een lager pitje branden, want volgende week wacht de fietsuitstap naar het Zwarte Woud. Mijn fietsmakkers mogen hun klimbenen al insmeren! Daarna hoop ik de loopdraad terug op te pikken en nog hoger te mikken.(foto:Martin Bex; bedankt Martin!)

Ambiance, veel volk en regen op B-meeting Herentals.

Mijn speakeropdracht bij de Herentalse B-meeting zit er op. De club zorgde ook dit jaar weer voor enkele sterk bezette wedstrijden. De fikse regenbuien tussendoor konden de pret niet drukken, alhoewel dat de kampnummers nog het meeste last hadden van de regen. Later op de avond bleef het wel droog. Damien Broothaerts won de 100 meter en bij de dames was die eer weggelegd voor Elke Bogemans. Zij was ook de beste op de 200 meter. Ac Herentals mocht ook vieren met enkele individuele overwinningen. Dieter Van Streels en Nathalie Loubelle waren de beste op de 3000 meter. Verder waren er opmerkelijke zeges voor Charlotte Debroux(800 meter) , Pete Coley op de 400 meter en de Hongaar Gabor Pasztor op de 200 meter. De meeting werd ook dit jaar weer een groot succes en uitstekend georganiseerd.

Overzicht 10000 meter tijden.

De 10000 meter van gisteren was ook mijn beste als master tot nog toe; ziehier het lijstje:
2001: Herentals 36'00"62
2002: Herentals 36'38"65
2005: Beveren 37'41"02
2006: Dilbeek 37'24"21
2008: Merksem 37'36"90
2010: Lebbeke 37'12"37
Zoals vroeger reeds verteld hou ik enkel rekening met de 10000m op de atletiekbaan. 10km wegwedstrijden reken ik er niet bij.

Lebbeke: beste 10000 meter tijd in acht jaar.

Het lange afstandslopen op de piste is dus nog niet dood.... Gisteren in Lebbeke waren er maar liefst 34 gegadigden voor de 10000 meter, de wedstrijd werd dus over twee reeksen gelopen. Goed en minder goed nieuws dus, minder goed omdat de start van de tweede reeks (die van mij dus) pas zou plaatsvinden om 21u45, goed nieuws omdat ik dan zelf bij de snellere tijden zou behoren en de kans miniem was om gedubbeld te worden.Bijna ideale weersomstandigheden(12°),doch nog een beetje wind. Veel bekend volk in de Oostvlaamse gemeente, de snelle reeks werd ondermeer bezet door Mats Lunders , Peter De Vocht en Marc Van der Hoeven. Uiteindelijk mochten ook wij er dan aan beginnen , met Ronny Ligneel als gangmaker(ooit goed voor 29'02" en 2u13' op de marathon) en supermaster Jozef Claessens. Een gesprekje vooraf met Ronny leerde me vooral dat het allicht iets te snel zou gaan(rondetijden van 1'25") terwijl ikzelf iets van een 1'30" als rondetijd in gedachte had, wat neerkomt op een eindtijd van 37'30" , precies aan 16km/u. Daarmee zou ik heel tevreden zijn.Na de start bleek ik al snel alleen te vallen, er werden twee groepen gevormd, één te trage en de snellere met Ligneel. Dan maar een inhaalmanoeuvre gedaan om mijn wagentje aan te pikken bij de snelste groep. Dat ging zeer goed tot iets voorbij 3km; het werd lastiger. De rekker brak aan de 5de km (18'10") waar ik de groep moest loslaten. De tussentijd na 5km was bijna even snel als mijn 5000 meter tijd van vorig jaar in Tongerlo! Nog 5km afzien, helemaal alleen, 10 keer sterven, telkens weer de moed vinden om door te blijven gaan, de hardheid van de atletiekbaan! Maar er zat een goeie tijd aan te komen, de laatste 1000 meter nog eens aangezet en afgeklokt op 37'12" , mijn beste tijd in acht jaar! Zeer tevreden uiteraard, al had het veel zweet gekost. Achteraf misschien toch een beetje spijt, als ik het vooraan een paar rondjes langer had kunnen uithouden zou ik misschien wel onder de 37 minuten gedoken zijn. Maar in ieder geval met een zeer goed gevoel naar huis.

Link toegevoegd.

Hopla, vandaag nog eens een link toegevoegd en wel die van mijn Nederlandse loopcollega Frans Pasmans. Frans is gepassioneerd door het lopen. Ik leerde hem kennen tijdens de 3000 meter onlangs in Herentals. Waar een loopwedstrijd met z'n tweeën al niet goed voor is. Veel leesplezier!

10 miles Wortegem Petegem

Na een half jaar relatieve rust heb ik me vorige week nog eens in het lopersgild gewaagd. Vrienden van me, Isabelle en Gino zaten in de organisatie van de 5Kerkenloop (en ik voelde me moreel "verplicht" om hier mee te lopen ;-) ) Een nieuwe loopwedstrijd die ieder jaar in een gemeente van Wortegem Petegem zal worden gelopen. Voor de eersteling was het de beurt aan Elsegem met start in het domein De Ghellinck. Op een zonnige en niet te warme omloop waren er 3 afstanden. Een kidsrun, een recreatieve 7km en een 10miles. Voor de 10miles verwachtte men een 65-tal deelnemers, door het zonnige weer waren er ongeveer 160 afzakkers. In overleg met trainer Karl op het oog van het komende triatlonseizoen, mocht ik meelopen, zei het eerder als een trainingswedstrijd, dwz. lag extensief starten en intensief maar niet voluit eindigen. Zo gezegd zo gedaan. Achteraan post gevat en de eerste 3km heel rustig meegelopen, daarna per 3km 1km/u sneller beginnen lopen. Het leuke hieraan is constant groepjes inhalen die aanpikken en dan later kunnen achterlaten. Het voelde heel goed aan en ondanks weinig tempo training kon ik toch nog snelheid ontwikkelen in de laatste km's. Teken dat de voorbij trainingsarbeid rendeerde. Meer dan voldaan de finish bereikt en op de tombola had ik nog prijs ook. Een geslaagde zaterdag dus. Ook marathonman Stefaan Engels voltooide daar zijn xxxste marathon. Achteraf nog met hem een leuke babbel gehad en samen op de gevoelige plaat vereeuwigd geweest door toedoen van Gino. Volgende wedstrijd word nu de halve triatlon van Leuven.

Nieuw fietsrecord.

Het weer nodigde uit tot een fietstocht vandaag. Bedoeling was om enkele nieuwe hellingen te ontdekken in het Hageland. Om daar te geraken moet je vanuit de vlakke Kempen wel bijna 30km rijden. Vanaf Aarschot kan het plezier dan beginnen. Via de oude spoorlijn rij je op een zaterdagvoormiddag nog lekker rustig tot daar. De Brabantse stad voorbij ging het heuvelend via Gelrode, Nieuwenrode en het mooie kasteel van Horst naar Holsbeek, waar twee kuitenbijters naast elkaar liggen, de Meesberg en de Chartreuzeberg. De hellingen in het Hageland zijn uiteraard niet zo zwaar als die van de Vlaamse Ardennen, maar om "dichtbij" toch wat klimwerk te doen uitstekend gelegen. Enkele kilometers verder heb je Houwaart, een klein dorpje midden in dit mooie landschap met de Roeselberg en de mooie Houwaartsebergweg, ook wel bij de toerfietsfanaten "den Houwaart" genoemd. Een mooie omhooglopende weg tussen de velden en de huizen, met een pittig einde aan 17%. Scherpenheuvel is altijd aanlokkelijk als je in de buurt bent en zeer druk op zaterdag. Via het bedevaartsoord reden we terug richting Vorselaar. Met slechts 2 stops toch 120km in de benen bij de thuiskomst. Het weer bleek in de namiddag nog steeds uitnodigend en dus nog even over en weer naar ons moeder voor 40km extra. Uiteindelijk kwam ik vandaag op 158km uit, meer dan 6 en een half uur koersfietsplezier. Een mens zou voor minder blij worden. Morgen nu maar hopen dat de looptraining vlot verloopt. (foto:Houwaartsebergweg)

Prachtig lentedagje

Wat een weertje vandaag! Na meer dan 60 loopkilometers de voorbije week was het nog eens de beurt aan de koersfiets. Voor de tweede week op rij ging het richting Scherpenheuvel. Vooraleer we passeerden in het bedevaartsoord lagen er drie hellingen op onze route, het Grasbos in Molenstede, de Vinkenberg in Kaggevinne en de Eggersberg in Scherpenheuvel zelf. Op de terugweg hebben we onszelf beloond met een lente terrasje op het marktplein van Zichem.

Australian Melodrama.

Gisteren een zeer fijn concert bijgewoond van de meest onderschatte Australische band aller tijden, The Triffids. Tenminste, de vijf overgebleven leden met een schare muzikanten en gastzangers. Hun oorspronkelijke zanger, David McComb, overleed namelijk in 1999. Ook na meer dan 20 jaar blijft de muziek van The Triffids ijzersterk overeind. Het was alweer 23 jaar geleden, van hun legendarische concert in Herenthout(1987) dat ik ze nog eens live had gezien. Een prettig weerzien werd het alleszins. Alle hits passeerden de revue( Wide Open Road, Bury me deep in Love...) maar ook pareltjes als The Seabirds, Stolen Property en Save what you can. Toetseniste Jill Bird mocht ook haar eigen gezongen nummers brengen , met als schitterende afsluiter Tender is the Night en de tweeling Raining Pleasure en Goodbye Litte Boy. De diverse gastzangers (waaronder ook Stef Kamil Carlens) vielen niet uit de toon en de hommage aan wijlen McComb was bij momenten ontroerend. Met drummer Alsy MacDonald en Jill Bird volgde na het concert nog een aangenaam gesprek van enkele minuten. Kippevel, mooie muziek, een prachtige avond. The Triffids (and friends) geven nog een tweede concert, vanavond 17 april en morgen is er nog een afterparty in de Koloniale Waren in Hasselt. (The Triffids are: David McComb(+) Robert McComb, Graham Lee, Martyn Casey, Jill Birt en Alsy MacDonald)

Minimale bezetting op 3000 meter.

Ac Herentals organiseerde vandaag hun openingsmeeting van het kersverse zomerseizoen. Het werd voor de eerste maal voor mezelf een dubbele opdracht, speaker en een half uur voor de start van de 3000 meter met de opwarming beginnen om tijdig aan de start te staan. Ik wil met de pistemeetings een beetje aan de snelheid en de weerstand werken die door de jaren en de voorbije marathons sterk zijn verminderd. En ik ben ook van mening dat je op een meeting van je eigen club moet proberen mee te doen. Het werd op de 3000 meter wel een zeer minimale bezetting met slechts twee atleten! aan de start. Hierbij stel ik me wel vragen , maar daar wil ik verder niet op in gaan. Als ik zelf ergens wil starten , dan ga ik ook lopen, doet er niet toe wie er aan de start staat en hoeveel atleten er zijn. In dit opzicht zijn er bepaalde personen die me vandaag hebben teleurgesteld, meer wil ik daar niet over kwijt. Enfin, terug naar de koers. Aan mijn enige tegenstander Frans Pasmans uit Nederland zal ik niet veel hebben. Zijn besttijd is ongeveer 9'25", de tijd die ik in mijn beste jaren liep. Dat is al 20 jaar geleden intussen. Zelf koesterde ik geen al te grote verwachtingen, aangezien ik twee dagen geleden de bijsluiter van de pijnstiller eens gelezen heb, en tot de constatatie kwam dat de mindere resultaten van de afgelopen weken daar wel eens aan te wijten kunnen zijn. Onder de 11 minuten blijven en niet gedubbeld worden door mijn Nederlandse collega, twee doelstellingen voor vandaag. Ik heb ze beiden waargemaakt. 3'26" en 7'03 waren de tussentijden op de eerste en de tweede kilometer, uiteraard geen toptijden maar met een eindtijd van 10'37"84 was ik best tevreden. Een tijd die ik helemaal alleen realiseerde. Goed getraind en met een goed gevoel naar huis, meer moet dat niet zijn.

Welcome back Rudy!

Een aangename verrassing vandaag op de training; "meestermaster" Rudy De Pauw was na lange afwezigheid terug paraat. Niks speciaals hoor ik u zeggen, ware het niet dat Rudy reeds 64 jaar is en nog steeds toptijden en topresultaten haalt in zijn categorie. Tijdens een veldloop in Nederland enkele maanden geleden raakte hij betrokken in een vrij zware valpartij waarbij hij enkele ribben brak en nog een paar andere zware blessures opliep. Intussen zijn de wonden geheeld en is hij terug paraat in ons loopgroepje. Ik wil hem langs deze weg een zorgeloze verdere opbouw toewensen en nog veel masterrecords en overwinningen!

Tweede wijsheidstand ook gesneuveld.

De tand die me een week lang pijn bezorgde is niet meer.... Vanochtend omstreeks 11u moest hij onderdoen voor de tang , met grote dank aan mijn tandarts. Reden van de pijn was een beginnend abces onder de wijsheidstand. Enkel de wonde prikkelt nog een beetje, maar verder alles terug ok! Vanavond nog een duurloopje gedaan van 10km en de benen voelden fris aan na de tocht van gisteren.

Vlaamse heuvels na de Hoogdag.

Tweede Paasdag, ideaal moment om op verplaatsing te gaan fietsen. Met frisse moed deze morgen afgezakt naar Oudenaarde en daar de wagen geparkeerd. Bedoeling was om de oranje lus van het Ronde Van Vlaanderen parcours te doen, met een klein hartje, want het was dit jaar nog maar de derde keer dat ik met de koersfiets op pad trok. Dieter Van Parijs uit Zulte was mijn metgezel. Tien hellingen en daar hebben we er zelf op het einde twee bijgelapt, goed voor 80km fietsplezier. Dat was vandaag het codewoord, plezier voorop, niks forceren en op een deftige manier terug in Oudenaarde geraken. Een eerste test met het oog op de fietsdriedaagse in het Zwarte Woud van volgende maand. Via de oude spoorwegbedding ging het richting Ruien en de voet van de Kluisberg. Altijd even wennen die eerste kuitenbijter en achteraf gezien was dit misschien wel op gevoel de zwaarste van de dag, dat heeft dan alleen te maken met het terug gewoon worden van bergop te rijden. Via een stukje Wallonië gaat het dan richting Cote de Trieu, een van mijn lievelingsbergjes; goed lopend asfalt in een schitterende omgeving. Afdalen via de Nieuwe Kwaremont om dan de Broektestraat in te draaien en hop de Oude Kwaremont op. Van alle kasseihellingen misschien wel de gemakkelijkste, ware het niet dat de stenen er op sommige plaatsen zeer slecht bijliggen. De uitloper voorbij het Kwaremontplein is allesbehalve lichtlopend. Daarna richting Ronse waar we eerst de innerlijke mens versterken om dan de Kruisberg aan te vallen. Op deze flanken werd Claudy Criquelion in 1988 van de baan gereden door Steve Bauer. In plaats van de kasseiversie rechts te nemen zijn we steeds de helling via de grote weg blijven volgen. Op de top linksaf om na enkele honderden meters de Hotond aan te vatten, heel even waan je jezelf op een echte Alpencol. Het weer zit ons vandaag mee, 13°, een beetje zon en geen regen. En de toeristen zijn zo goed als weg, die hebben hun ding hier zaterdag en gisteren kunnen doen. In razende vaart gaat het dan naar de Paterberg, een schitterende aanloop naar beneden, om dan aan de voet bijna stilstaand rechtsaf te draaien. Een van mijn lievelingen, als een echte neem ik niet het gootje (dit is wel een aantrekkelijk alternatief) maar blijf ik bonken op de kasseien tot boven. De knik van 20% vergt al mijn concentratie maar zonder problemen haal ik de top. De volgende puist boezemt me meer schrik in. Ik heb de Koppenberg altijd al moeilijker gevonden dan de voorganger, de steile knik duurt veel langer en de staat van de kasseien is niet veel soeps. Bedoeling is om voor de vierde keer boven te komen zonder voet aan de grond te zetten. Daar zijn volgens mij vier dingen voor nodig: conditie, een goeie versnelling (niet te groot) een droog wegdek en geen stuntelende voorgangers. Dat laatste valt mee , twee lopers voor mij stoppen halverwege en ruimen op tijd baan. Deze keer wil ik iets uitproberen op de puist van Melden , "en danseuse". De vorige drie keren bleef ik steeds in het zadel. Recht op de trappers dus , maar al direct slipt mijn achterwiel door en wijk ik af van de ideale lijn naar de rechterkant waar de kinderkopjes op zijn slechtst zijn. Ik kan zonder weinig moeite recht blijven. De laatste meters van de Koppenberg zijn ook lastig, maar ik haal het. Ook Dieter komt goed boven. Telkens weer een grote voldoening om deze helling met verve te volbrengen. Om de Maria Borrestraat en de Steenbeekdries (vanwege weer kasseien) te vermijden proberen we iets anders uit, maar eerst via een zijweg van de N60 de Kortekeer bedwingen. Een nieuwe helling voor mij met een steil stukje , maar verder een schitterend geasfalteerde klim. Via het centrum van Nukerke omzeilen we de Steenbeekdries om al snel naar de Taaienberg te gaan. Na vier jaar begin ik de streek goed te kennen! Op de Taaien wil ik weer geen mietje zijn , dus de kasseien op en het gootje rechts laten liggen. Snel afdalen om dan door het centrum van Etikhove naar de Ladeuze te rijden. Deze klim, voorzien van een mooie asfaltlaag, ligt parallel met de Eikenberg, maar is o zo mooi om op te rijden! Weer eentje bij op mijn palmares, en dan in volle vaart terug naar Oudenaarde. In Leupegem maken we rechtsomkeer om de Edelareberg te bedwingen, deze "loper" aan 3,5% is bijna 2km lang en gaat langs de grote baan van Oudenaarde naar Brakel. Aan het kruispunt met de Eikenberg terug de zalige afdaling naar beneden en als toemaatje nog snel linksaf de Achterberg op. Eigenlijk heet de straat hier Vlaamse Ardennendreef en die naam is terecht gekozen. Rechts is het zicht op het heuvellandschap adembenemend. Eigenlijk is de Achterberg een alternatieve klim voor de Edelare, uiteindelijk kom je op hetzelfde punt uit. Voor de laatste keer de afdaling en dan genieten van een douche en een Westmalle Pater in het Centrum RVV. Conclusie: niks geforceerd en goed getraind. Ik voelde me een kind in een speeltuin vandaag. (foto: voor de vierde keer de Koppenberg bedwongen).

Droog weer tijdens Kastelenloop Zandhoven.

Na lang twijfelen vanmorgen dan toch maar beslist om te starten in de Kastelenloop in Zandhoven. De tandpijn zeurde heel de dag door(na het verlengd weekend zo snel mogelijk naar de tandarts!) en de moraal stond op een laag pitje. Loopmakker Paul Denolf overtuigde me om toch mee te vertrekken. Eén record werd er vandaag alvast gebroken: om aan een startnummer te geraken moest ik 25 minuten! aanschuiven. Van een slechte entree gesproken: onbegrijpelijk hoe een club zoals Apso (vereniging aangesloten bij de Antwerpse Vriendenclubs) dit zover kan laten komen. Nochtans waren we prima op tijd: 50 minuten voor de start ter plekke, niks op aan te merken. Daar ging mijn opwarming dacht ik , tot de organisatie met de mededeling kwam dat de start 15 minuten verlaat zou worden. Ik kon het niet laten om mijn ongenoegen te uiten, of ik daar spijt van heb achteraf wil ik even in het midden laten. De organisatie kon deze misstap toch nog enigszins goedmaken met een prachtig parcours én een exacte afstand. Na afloop dus toch maar vergevingsgezind zijn. Enfin, na een hectische voorbereiding werd de massa omstreeks 15u15 op gang geschoten. De zon was intussen van de partij en het bleef gedurende de ganse koers droog, gelukkig maar. Een aangename temperatuur ook, ongeveer 13°, april is een goeie maand om te lopen. Vrij rustig gestart , met de eerste twee kilometer in 3'42". De 10km wedstrijd gaat langs de kastelen van Zandhoven en Viersel, met daarbij ook enkele echte mooie natuurwegen, niet echt supersnel, maar ook niet echt zwaar. Daar zorgde de wind wel voor in het eerste gedeelte, naast het Albertkanaal tussen km 4 en 6 stond er een stevige zijwind. Intussen moest ik hard vechten om toch een aanvaardbaar tempo te houden, de tussentijden liegen er niet om (ongeveer 3'54"/km) en het algemeen gevoel ook niet. Dat was zeker niet super, ik zou eerder zeggen: slecht. Op 2km van het einde moest ik passen toen Jef Smits ons groepje uit elkaar trok. Meer zat er vandaag echt niet in. Eindtijd:38'58". Conclusie: de conditie die opgebouwd is de laatste maanden is ver weg.... Reden: niet ver te zoeken denk ik: problemen met de wijsheidstanden. Paul Denolf finishte meer dan 2 minuten voor mij, in normale omstandigheden moet ik zeker in de buurt kunnen zitten. De ontgoocheling is van korte duur, het zal wel terug de goeie richting uit gaan binnen enkele weken. Uiteindelijk ben ik toch tevreden dat ik heb meegedaan, nadien voelde ik me niet echt uitgeput, het is alsof mijn lichaam vandaag niet sneller kon, alsof er een rem op mijn prestatie stond.
Morgen nog een paar kilometertjes uitlopen en dan genieten van de koers van het jaar!

Een avondje Rik Ceulemans in Vorselaar.

De Kasteellopers hadden gisterenavond een interessante gast uitgenodigd in het Vorselaarse Buurthuis. "Atleet en Globetrotter" (zoals de titel van zijn boek) Rik Ceulemans kwam er honderduit spreken over zijn atletiekcarriere. Het werd een zeer onderhoudende avond waarin Rik steeds kon boeien met grappige en sportieve anekdotes. We mochten ook even mee op de foto. Intussen heb ik nog steeds last van tandpijn. Terwijl de wonde van de ingreep van maandag stilletjesaan geneest is er nog een andere , weliswaar kleinere, wijsheidstand die een zeurende pijn geeft. Dat wordt dus binnenkort een tweede bezoekje aan de tandarts. Intussen probeer ik me staande te houden met af en toe een pijnstiller te nemen. Het zal me niet tegenhouden om dit weekend nog een wedstrijd te lopen. (eigen foto met Rik Ceulemans).

Wijsheidstand ondermijnt conditie.

Ik voelde al een paar weken dat het niet koosjer was met één van mijn tanden. De afspraak van gisteren bij de tandarts kwam dan ook geen dag te vroeg. Vrij zware ingreep , want één van de onderste wijsheidstanden moest eraan geloven. Hij stribbelde tegen en was bovendien al redelijk afgesleten. Na veel wring en trekwerk werd de tand in stukken en brokken teniet gedaan. Met pijnstillers ben ik de dag doorgekomen, maar vanavond stak de pijn van de wonde weer op. Miserabel gevoel en beetje aan de zieke kant. Hopelijk komt er snel beterschap.

Duo-duathlon Lille.

Een paar jaar geleden waagde ik me wel eens aan een duathlon. Aangezien ik geen mountainbike heb, ging ik in op de uitnodiging van werkmakker Tim Eyckmans om mee te doen aan de duathlon voor duo's die vandaag werd georganiseerd door Ac Lille op het sportcentrum van de Poeyelheide. 53 duo's stonden aan de start, en bij de lopers veel oude bekenden. De startafstand bedroeg 3,8km , dat werd dus knokken vanaf de eerste meter. Zeer snelle start , waar ik al direct ergens rond de 20ste plaats verzeilde. De eerste meters van het loopparcours waren een beetje hobbelig, uitkijken dus voor eventuele blessures. Eerste kilometer in 3'24" en als snel schoof ik op naar een 13de plaats. Na 14'00" kon ik ons borstnummer doorgeven aan Tim, mooie tussentijd. Mijn fietsmaat had echter een mindere dag en hij reed de 42ste tijd. De afsluitende 1700m werd het dus alles op alles om nog wat lopers in te halen, en ik slaagde er nog in om twee plaatsen te winnen. Mijn tweede loopsessie klokte ik af op 6'06", waar ik de eerste meters nog kostbare tijd verloor na een gevecht met het borstnummer. Mooie looptijden dus en een goeie intervaltraining. In de algemene eindstand finishten we als 38ste. (foto: Jim Dejaeghere).

Verandering van spijs doet eten.

Ach, ik ben zot van de koers, so what? Deze namiddag een paar uur zitten lekkerbekken tijdens de doortocht van de E3 prijs Harelbeke in de zone van de waarheid. En de prachtige Paterberg speelde weer eens scherprechter. Wat een podium trouwens in Harelbeke! Wedden dat ze daar volgende week tijdens de echte hoogmis van Vlaanderen misschien wel eens jaloers op kunnen zijn? Heuveltjes, bergen , cols , het fascineert me meer en meer. Na een lange winter van veel loopkilometers haalde ik zelf mijn aluminium paard op twee wielen vanochtend van de haak. Banden op 8 bar zetten, kilometertellertje afstellen, ketting nakijken, en dan de wijde wereld in. Het was best een aangenaam gevoel na meer dan een half jaar. De wind naast het Albertkanaal werkte verfrissend en de zon deed de rest. Na een ritje van 50km reed ik binnen. De loop spieren gespaard, de fiets spieren uit de winterslaap gehaald. Van mij mag het vanaf nu elke dag 15 graden of meer zijn. (Foto:Paterberg 2008).

Fotoimpressie Dwars door Vlaanderen

(Eigen foto's: Lucien Van Impe signeert / Jaguar Team Sky / / Jurgen Roelants Paterberg / Tom Boonen en Mathi Breschel Paterberg)

Matige 10km in Mol.

Na de ziekte en een flinke trainingsweek waren de verwachtingen toch positief voor de Rozenbergjogging in Mol deze middag. Het ging namelijk meer dan behoorlijk de laatste dagen. Toch speelde de vermoeidheid me parten. Na een snelle start op de langste afstand(10km) (eerste km in 3'25" !)viel ik al na 3km terug op een tempo in de buurt van 3'50". Vier ronden van 2,5km en een flink stuk van 800m strakke Zuidenwind pal op kop naast de Zuiderring elke ronde,een lastige klus dus. De laatste ronde was er teveel aan, alles uit de kast halen om toch een behoorlijk tempo te houden, en dan terugvallen naar bijna 4'00"/km. Een uiteindelijke 5de plaats stemde me wel tevreden, de tijd iets minder, 38'14". De snelle eerste kilometer zal er wel voor iets tussen gezeten hebben, maar dat was bewust gedaan om weerstand te kweken. Toch hield ik zeker geen super gevoel over aan deze koers, het is wel een goeie test geweest voor de komende weken. En de temperatuur: groot verschil met pakweg één week geleden, in Mol was het zomaar eventjes 17°, ook dat was effe wennen!

Terug de oude.

Maandag was het snotter-en niesdag. Alles losgekomen en 's avonds dan maar gaan lopen. Het vlotte meer dan goed. Gisteren een rustig duurloopje afgewerkt van 16km en vandaag nog een lichte intervaltraining gedaan. De naweeën van de verkoudheid zijn bijna weg. Tijd dus om plannen te maken en dat zal dan waarschijnlijk de Rozenberg jogging worden nu zaterdag in Mol. Intussen is de lente bijna daar! Deze avond was het al heerlijk vertoeven in de bossen van Vorselaar bij een aangename 12 graden en morgen wordt het pas echt lente, zalig gewoon!

Beestje houdt me weg uit Oudenbosch.

Sinds donderdag voel ik me vooral belabberd en moe. Gisteren stak daarbij nog eens hevige keelpijn op en vandaag weet ik het wel. Een virusaanval is mijn deel , koorts is er gelukkig (nog)niet bij. De geplande 10km wedstrijd in het Nederlandse Oudenbosch van vandaag heb ik gisterenavond afgeblazen om erger te voorkomen. Deze middag toch maar de loopschoenen aangebonden om te kijken hoe het met de benen gesteld was. De eerste 7km ging het nog , daarna zakte het tempo ineen als een pudding. Slap gevoel over gans het lichaam, goeie beslissing dus om niet te koersen vandaag. Hopelijk volgt de recuperatie snel , alhoewel het grieperige gevoel nog lang niet weg is.

Start wielerseizoen

Vanaf deze maand is het wielerseizoen officieel in gang gezet. Zaterdag met enkele leden van onze triatlonclub nog eens rondjes gaan rijden op de Gentse wielerpiste aan de Watersportbaan. Het blijft toch vreemd aanvoelen om rondjes te rijden op een metershoge houten muur, met een fiets zonder versnellingen, remmen en een vaste pion. En we zouden WTDT niet zijn als er enkele niet zouden in slagen om hun broek letterlijk te scheuren. Ik zag het enkele tientallen meters voor mij gebeuren. Een uitwijkmaneuver net op het steilste stuk en de achtervolger raakte het achterwiel. Hard tegen onzacht. Fietsen en atleten al schuivend naar beneden, sommige letterlijk met de billen bloot! Dat werdt splinters uittrekken. Zondag was het dan tijd voor de eerste rit met onze wielerclub WTC Oeselgem. Met een 50-tal leden werdt de koude vrieslucht getrotseerd aan een gezapig tempo en natuurlijk met de eerste lekke banden. Nu hopen op een mooie warme lente zodat we de tabak van onze benen kunnen verwijderen als we ons stalen ros van stal halen.

Emma mooi 7de op BK indoor.

Als eerstejaarsscholiere is Emma vandaag als 7de geëindigd op het BK hoogspringen indoor in Gent. Ze sprong over 1m53. Een mooie prestatie, aangezien Emma vier weken noodgedwongen rust heeft genomen met een blessure aan de Psoas spier. Het indoorseizoen zit er nu op en binnen enkele weken kan de voorbereiding beginnen voor een nieuwe zomer.

Overwinning op halve marathon van Eersel !

Met enkele grote vraagtekens reisden we vanmorgen af naar het Nederlandse Eersel, net over de grens bij Eindhoven voor de jaarlijkse "Jan Kolenloop"(halve marathon). Zo had ik na de lichte bilblessure geen flauw benul van het huidige vormpeil. In het begin van de week werkte ik echter nog wel twee pittige trainingen af, die me wat vertrouwen gaven. Met kleppers Paul Denolf en Maarten Van Der Donck als reisgezellen kon ik niet anders dan er mijn beste beentje voor te zetten. Vijf minuten na de start klaarde het op en werd het droog. Een vrij strakke Zuidwester zorgde voor de nodige moeilijkheidsgraad. Het parcours gaat over twee ronden van 10,5km dwarsdoorheen een prachtig natuurgebied, overal verhard, maar niet altijd lichtlopend. Mijn voornemen was zeer behoudend te starten en zo geschiedde, als snel verzeilde ik in een vrij grote groep van een 15-tal lopers. De doortocht na 10km werd afgeklokt in 39'35", en buiten wat stroeve kuiten waren de benen en de moraal nog fris. Aan de 14de kilometer, net voorbij het stuk waar de wind pal op de kop stond, ging ik aan de haal. De groep was intussen uitgedund tot 5 eenheden, voor mij geen atleet meer te bespeuren.Belangrijkste doel was nu om deze plaats te behouden. Het eerste gedeelte van de wedstrijd liep ik tegen mijn natuur in, zonder één meter kop te doen. Op 4km van het einde versnelde ik nog eens en liet mijn laatste medegezel ter plaatse. De laatste kilometers werden afgelegd beneden de 3'50", het krachtenarsenaal was dus nog niet leeg. 8ste plaats in totaal in een tijd van 1u23'22", luttele seconden onder de tijd in Lier van een maand geleden. Loopmakkers Maarten en Paul finishten beiden een eind voor mij, Maarten werd 2de algemeen en ook bij de seniors. Paul kwam als 5de aan, goed voor een 3de plaats bij de M45. Zijn categorie bleek de sterkste, als ik drie maanden ouder had geweest, zou ik hier pas als 5de zijn geëindigd. Het was in spanning wachten op de prijsuitreiking, een podiumplaats zou er nu toch inzitten, misschien??......... Verbazing alom toen ik als winnaar bij de M35 werd aangekondigd, yes eindelijk eens op het hoogste trapje in Nederland. Mijn eerste overwinning op een halve marathon. Drie podiumplaatsen voor de Kasteellopers, een dag om niet snel te vergeten. Een mooie beloning en een enorme motivatie om te blijven werken aan de conditie, en de bloemen.... die heb ik aan vrouwlief gegeven! De uitslag kan worden nagelezen op www.uitslagen.nl.

Reigertijd.

Is het toeval dat ik eind vorige week twee reigers zag in de Netevallei tijdens mijn dagelijks fietstochtje naar het werk? Nu de (iets) zachtere temperaturen terug in het land zijn, zijn deze mooie statige vogels terug te bewonderen. Kondigen zij de lente aan? Voorlopig nog niet. Regenweer is ons deel, maar er is terug zuurstof in de lucht om te lopen! Met de training gaat het de goeie kant op, tijd om terug aan koersen te denken binnenkort.....

Dijblessure (deel 4)

Goed nieuws vanwege het blessurefront. Vanavond 20 minuutjes vlot gelopen en geen pijn meer gevoeld in de dijspieren. De eerste honderden meters werd ik nog een lichte stijfheid gewaar, later ging ook die over. Vanaf zaterdag ben ik de spier intens gaan masseren en dat heeft geholpen. Naar alle waarschijnlijkheid is het dus een verkramping geweest als gevolg van opgestapeld melkzuur. Deze week zal in het teken staan van de rustige duurloopjes.

Hoogspanning in eigen dorp.

Zelden "live" een spannender sportevenement meegemaakt dan de laatste ronde van de Superprestige cross vandaag in ons eigen Vorselaar. De strijd tussen Albert en Stybar was er een om duimen en vingers van af te likken, en als je dan nog net op de plaats staat waar het allemaal voor je eigen ogen gebeurt, dan blijft dat wel even hangen. Voor onze neus vond het duel plaats voor de overwinning in dit regelmatigheidscriterium op het scherp van de snee. Het werd een spectaculaire race, mede dankzij het geaccidenteerde parcours vanwege de sneeuwval. Ook mijn West-en Oostvlaamse gasten (blogmaat Johan, Jacky, Luc en Freddy)konden ervan genoten. Mijne maat Stefan vond het dan weer spijtig dat Albert niet won, maar ik was des te blijer met de winst van Stybar. Topsport in Vorselaar, de sfeer zat er goed in vandaag.

Bilblessure nog niet genezen.

Vandaag terug gaan lopen, maar al na twee kilometer stak de blessure terug de kop op. Verschil met dinsdag is wel dat de pijnlijke plek veel beter te lokaliseren is. De pijn zit duidelijk dicht tegen de lies aan, en voelt stroef aan bij massage. Ik ben geen dokter maar denk dat het inderdaad om een verkramping gaat(voel het melkzuur duidelijk aanwezig) of ontsteking. Terug deftig trainen zal dus nog even duren helaas.

Echo brengt niks aan het licht.

Voor alle zekerheid vanavond toch maar een bezoekje gebracht aan de sportarts. Op de echografie was er echter niets te zien, geen vochtophoping en ook geen spierscheur. Allicht ging het om een verkramping als gevolg van een overbelasting aan de dijspier. Zaterdag mag ik lichtjes joggen, zondag zal dan opnieuw een rustdag zijn. Het is die dag ook cyclocross in onze achtertuin, dat komt dus goed uit. Vanaf maandag kunnen we dan terug beginnen trainen. Eigenlijk geef ik er niet zoveel om, met dit pokkeweer van sneeuw en vrieskou. Alleen een beetje jammer dat de wedstrijd zaterdag in Lier niet kan doorgaan, geen risico's nemen de eerstkomende dagen is de boodschap.

Blessure aan dijspier.

Het is weer van dadde. Gisterenavond voelde ik het in de laatste kilometers al aankomen... last aan de binnenzijde van de rechterdij. Eerst dacht ik dat de pijn vanuit de lies kwam, maar vandaag na 4km werd het duidelijk dat het niet zo was. Verstandig gestopt met lopen van zodra de pijn te hevig werd. Thuis snel even in de atlas gekeken en wellicht gaat het om een blessure van de "lange aanvoerderspier" of de "slanke spier". Beiden lopen aan de binnenkant van de bovenbenen. Is het toeval dat ik een dikke week geleden daar ook de meeste pijn had na de dag breekwerk thuis en de meest ongewone situaties waarin mijn benen zich de ganse dag moesten wringen ? Na twee dagen kon ik echter wel terug lopen zonder stijve pijn en tijdens de verdere trainingen werd ik geen ongemakken gewaar. Meer zelfs : ik rondde een schitterende week van meer dan 80km en enkele vlotte trainingen. Tot gisteren , en vooral vandaag dus, wijselijk gestopt na 4km. Als ik er over nadenk allicht toch een onrechtstreeks gevolg van de werkzaamheden van een week geleden. Waarschijnlijk gaat het om een verrekking (in het beste geval).Daarbovenop is het weer terug koud, ook al niet goed voor de spieren. Het wordt hoogtijd voor zachtere temperaturen! Morgen neem ik in ieder geval een rustdag en de wedstrijd in Lier nu zaterdag zal ik aan mij laten voorbijgaan.

Jaarprogramma 2010

Het is nog stil, maar er komt toch leven in de brouwerij. Eindelijk mijn jaarplan vorm kunnen geven. Zwaar wordt het niet, of beter gezegd, veel ambitie om scherpe tijden te halen is er niet. Finishen en vooral genieten. Al de rest is mooi meegenomen. Eerste wedstrijd wordt de halve triatlon Leuven eind mei waarvoor ik me net inschreef. Ook de halve triatlon van Eupen met zijn schitterend loopparcours staat dit jaar terug op het programma. De Zwintriatlon kan natuurlijk niet ontbreken en paar dagen later op mijn verjaardag volgt de halve triatlon van Gerardmer in de Vogezen. Het seizoen wordt afgesloten met de marathon van Berlijn waarvoor ik me vorige week inschreef. Berlijn is 1 van de 5 World Majors Marathons, samen met Londen, New York, Chicago en Boston. 3 over de plas is ietsje te ver en Londen staat al op mijn conto. Voor mijn neef Jorick, die ik begeleid, wordt het zijn eerste 42-er. Hij had in een ver verleden gezworen als Lore de marathon van Londen zou finishen, hij er ook 1 zou lopen. En aangezien hij een man van zijn woord is, staat de Brandenburg poort ons in september op te wachten. We zullen met een talrijke familie en kennissen delegatie aanwezig zijn. Sedert deze week ben ik terug op schema aan het trainen en tot nu toe lukt dit vrij goed. Duimen maar, voor een sportief seizoen!

Probleem opgelost.

Deze blog lijkt wel een dagboek te worden...... de spierkater van de werken is verteerd. Vanavond met Gunter Geens, Maarten Van Der Donck en "Polle" Denolf een vlot duurloopje kunnen afhaspelen. 14km in iets meer dan een uur, niet slecht. De regen en de wind maakten het er niet makkelijker op. De benen gaven op de eerste 3km na een positief signaal, tijd dus om terug een beetje training in te lassen. Nu het weer nog, de temperaturen zijn al positief, de zon mag er ook nog doorkomen.

Spierkater.

Geen Berlaerloop in Koewacht afgelopen weekend voor mij , want er stonden enkele werkzaamheden te wachten. Het plat dak van onze garage heeft een nieuwe afwerklaag nodig en daar moesten enkele voorafgaande klusjes gebeuren. De schouw werd afgebroken en de oude dakrand verwijderd. Een kleine halve dag heb ik in alle standen staan kappen met mijn breekijzer en stevige hamer. Het zonnetje was wel heerlijk en deed de versgevallen sneeuw smelten. Vandaag werd ik dan geconfronteerd met de gevolgen van de weinig gebruikte spieren. Overal deed het pijn, maar dan vooral de bil-en heupspieren. Van lopen was wel sprake, maar sneller dan 11km/u ging echt niet vanavond. Gisteren echter wel: na een moeizame eerste 5km kon ik later toch vlot lopen en nog een duurloop uitbouwen van 15km. Maar vandaag dus niet , niks meer gewoon............. De duurloop op zondag ging nog maar eens over ondergesneeuwde wegen, benieuwd hoelang de achillespezen dit nog gaan uithouden. Het wordt tijd voor een fikse dooi, en een graad of tien warmer.

Toekomstplannen.

Na vier dagen is de halve marathon nog niet helemaal verteerd. Vanavond toch al een duurloopje gedaan van 15km aan iets meer dan 13km/u, maar de kuiten waren niet echt fris. Dit is altijd een beetje mijn probleem geweest: een longinhoud van een topatleet maar het recuperatievermogen dat te wensen over laat. Als ik dan gisteren loopcollega's Paul en Maarten vlotjes hun "duizenden" zag doen twee dagen na hun 21km race in Best, dan ben ik toch een beetje jaloers. Maar binnen enkele dagen zal het ook bij mezelf wel terug wat vlotter verlopen. Intussen werd de wedstrijdplanning wat aangepast, wegens werkzaamheden thuis komende twee weekends. Ergens half februari ga ik dan de competitie terug hervatten. Er zijn geen crossen gepland deze winter, een beetje spijtig, maar met de blessures van vorig jaar(Mol,Booischot en Grobbendonk) wil ik nu verder blijven bouwen op mijn basis die ik terug heb. Mijn clubtrui zal ik dan wel een keertje tonen in de zomer. Als de eerste zachtere en droge weekenddag eraan komt wordt ook de koersfiets van de haak gehaald. Vanaf dan wordt het lopen (een beetje) gecombineerd met fietsen, plannen zijn er om nog eens naar de Vlaamse- en de echte Ardennen te gaan in voorbereiding op het Zwarte Woud weekend in mei. Ik hoop daarvoor nog op een prachtig loopvoorjaar. Nadien begint dan de voorbereiding op het grote evenement in het najaar een eindje van hier.

Minder talent= minderwaardig?

Met dit bericht wil ik reageren op een artikel van Peter De Vocht in Atletiekleven van deze maand.Voor wie Peter niet moest kennen, hij werd ondermeer als senior drie keer Belgisch kampioen(10.000m en marathon), een respectabele loper dus.Van zo iemand verwacht je ook stimulatie en waardering voor andermans prestatie. En daar wringt het schoentje net.In het bewuste artikel heeft Peter het over de inflatie en teloorgang van het niveau van Belgische en Provinciale kampioenschappen in de atletiek. Hij heeft gelijk wanneer hij aanhaalt dat die niet meer op het niveau zijn van zoveel jaren geleden.Dat ligt inderdaad aan de atleten zelf die voor de medailles steeds minder interesse hebben.Atletiek blijft echter een veelbeoefende en moeilijke sport met tal van disciplines. Hij heeft ook een punt dat "onze" sport te weinig aandacht krijgt in de media.De kranten schrijven bladzijden vol over voetbal in de lagere afdelingen met vandaag als absoluut dieptepunt het bericht dat vierdeprovincialer Wechelderzande dit weekend twee spelers moet missen omdat ze met skiverlof zijn! . Maar helaas gaat Peter een beetje te ver in zijn artikel. Doordat er minder belangstelling is voor de diverse kampioenschappen worden er al eens "mindere goden" beloond met een titel. Peter noemt deze categorie van atleten in het artikel "toevallige deelnemers of platte opportunisten". Wel, beste Peter: ikzelf beoefen de atletieksport bijna 34 jaar , heb in mijn eerste 32 jaar nooit een titel kunnen bemachtigen, alhoewel ik buiten mijn druk werk- en gezinsleven uren per week trainde en nog doe, tot ik twee jaar geleden in Merksem provinciaal kampioen werd op de 10.000 meter bij de masters M40, een bekroning voor mezelf. Er waren twee lopers in mijn categorie, weinig nietwaar. Dat laatste kan me eerlijk gezegd niet deren, de afwezigen hebben ongelijk, laten we het daar maar op houden. Ik was wel enorm fier op mezelf en op de atletiekclub waar ik voor loop, die me voor de titel later op het jaar gehuldigd heeft. Deze "platte opportunisten" verdienen dus respect. Ik wil eindigen met alle lopers van alle niveaus veel succes toe te wensen in de doelen die ze nastreven, of ze nu aan 3, 4, 5, 6 of 7 minuten per kilometer lopen.

Lier: twee wedstrijdhelften in zelfde tijd.

Vrij goed weer vandaag om de eerste koers van het nieuwe jaar aan te vatten. In Lier vond de 3de wedstrijd plaats van de winterse Natuurlopen. Na lang twijfelen besliste ik gisteren om te kiezen voor de halve marathon. Er waren namelijk nog een beetje twijfels over de fysieke conditie en het was bijna een vol jaar geleden sinds mijn laatste 21,1km. 4° bij de start en veel volk op de atletiekpiste in de Pallieterstad. Misschien een beetje te fris voor een toptijd, maar er stond bijna geen wind, een meevaller dus op de Netedijken. Doelstelling was lopen aan 15km/u, omgerekend is dat 4'00"/km, wat zou neerkomen op een eindtijd in de buurt van 1u24'25". Veel bekend volk, het deed deugd om nog eens onder de lopers te zijn! Zo ook Valerie en Danny, onze sympathieke kennissen van Overmere en Markegem, volop onderweg naar Rotterdam in april. Zij gingen ook van start op de langste afstand, en morgen staat voor hun de Leffeloop in Waregem op het programma. Kilometers malen is belangrijk in de aanloop naar een marathon. Het werd ook een prettig weerzien met Paul Celis uit Nijlen, een echte doorwinterde loper, waar we vorige zomer toevallig een weekje samen met verbroederden in de Val Di Sole in Italië. Paul stond scherp, en was na een marathon vorige week ook in Lier weer paraat.
Terug naar mijn eigen wedstrijd: Er was toch een beetje nervositeit te bespeuren net voor de start, vooral dan omdat ik niet wist wat uiteindelijk het resultaat ging zijn. Rustig beginnen dus, in een vrij omvangrijke groep en doortocht na 5km in 19'54". Een paar kilometer verder bleven we nog met een viertal over, waaronder ook topmaster Jef Somers. Op het tien kilometerpunt klokte de chrono af op 39'31", goed op schema en nog altijd met de vingers in de neus. Tijd voor een inhaalmanoeuvre, twee vluchters werden op iets meer dan een kilometer bijgebeend, km 13 was dan ook de snelste in 3'47". Het stuk parcours aan het sas van Duffel vervloek ik al jaren, vooral de steile klim op de dijk ernaast. Ritme gebroken, een stukje cross in een stratenloop. De laatste 5km gaan dan naast de Nete richting finish. Tijd om te versnellen, de tussentijden liegen er niet om, variërend tussen de 3'51" en 3'55". In het verleden kon ik wel eens een "patatteke" krijgen in de laatste 6km, door de behoudende start bleef het dipje(voorlopig)uit. Alle respect voor mijn medevluchters trouwens, alhoewel er ook deze keer weer enkele "slepers" bij waren. Nog anderhalve kilometer te gaan en net nu beginnen de benen tegen te spartelen. Alles doet pijn, het is werken geblazen. Iets verder ben ik de dupe van een "incident". We lopen langs links, uiteraard aan de binnenkant van de (verkeersvrije) Netedijk , ikzelf op kop, uit de verte komen er een viertal wielertoeristen aan. Eentje ervan is een koppig bazeke, hij wil een botsing uitlokken(terwijl er nog drie meter plaats is op de weg!) en net voor mijn neus zwenkt hij toch nog weg. Ikzelf de kant in, vloekend(je zou voor minder), die f****** wielertoerist nodig ik uit om ook eens mee te lopen. Weg ritme, en iets later ook weg vluchtgezellen. Na 20km is dat effe balen, het euvel ben ik vrij snel vergeten. Finish in officieus 1u23'24", mooie tijd.Even ben ik overtuigd van een "Negative Split", blijkt nadien dat de tweede wedstrijdhelft even snel was dan de eerste. Gezelligheid troef nadien in de kantine aan de piste. Om te besluiten nog even dit statistiekje: dit was mijn 40ste halve marathon, hij komt op de 12de plaats in die rangschikking.(fotobron: "Lier in Beeld")

Emma naar mooie ereplaats op Vlaams Kampioenschap indoor.

Geen veldloop van Herentals voor mezelf vandaag, want als supporter gingen we mee met Emma die deelnam aan het Vlaams kampioenschap hoogspringen in Gent. Geen makkelijke opdracht want ze is pas eerste jaars scholier geworden, dus een categorie hoger. Met 1m56 sprong ze naar een mooie 9de plaats, haar beste indoorprestatie van deze winter tot nog toe.
Mijn trainingen gaan redelijk vlot, deze week bijna 70km afgewerkt, en blij dat de sneeuw eindelijk verdwenen is en we terug open wegen hebben. Volgende week staat de natuurloop in Lier op het programma. Welke afstand ik daar zal kiezen, is nog niet beslist.

Jaaroverzicht 2009

Ik weet het, enkele dagen te laat om het jaaroverzicht nog te publiceren, maar de motivatie ontbrak me om er eerder aan te beginnen. Hopelijk wordt 2010 een beter jaar voor me want slechter dan 2009 kan niet. Op sportief wedstrijdvlak viel het nog redelijk mee. Begonnen met de 10mijl Oostende-Brugge in een redelijke tijd naar mijn normen, daarna de marathon van Antwerpen waarin ik me zeer goed voelde over de ganse lijn. Daarna volgden gedurende 5 weken volgende wedstrijden, de poldertriatlon over de kwartafstand, de MTB marathon l'Ardennes Trophy, Challenge France (een halve triatlon in de Vogezen), MTB marathon Raid des Hautes Fagnes en de Citytriatlon Brugge over de kwartafstand. Een prachtige wandelvakantie door de Schotse Highlands bij het begin van de zomer was meer dan de moeite waard. Maar eind augustus stortte de wereld voor me in. Net na D-day kan ik nog de halve triatlon van Neerpelt afwerken, maar dan was het over, uit, finito...Tijdens de halve marathon van Kuurne crashte ik compleet, nooit meegemaakt. Tijd om alles te verwerken en eens alles op een rijtje te zetten. Voor wie, wat en waarvoor doen we het nog? Vragen waar ik momenteel niet kan op antwoorden. Plannen zijn nog niet definitief gemaakt, een verlengd fietsweekend met Dirk, de jaarlijks fietsstage met de werkcollega's in de Alpen en een weekje vakantie met de kinderen in Oostenrijk staan al vast. Op wedstrijdvlak staan een paar kwart en halve triatlons en een najaarsmarathon op het programma, al staat nog niet vast welke dit gaan worden. Ook zal ik mijn neef die na 10jaar terug is uit Zuid-Afrika begeleiden naar het volbrengen van zijn eerste marathon. Voor mij zal dit voldoende zijn om dit jaar mijn gedachten te verzetten. We zien wel wat de toekomst brengt, het leven gaat verder.

Egmond afgelast.

De halve marathon in Egmond morgen is afgelast, voor de eerste keer in 38 jaar. Omstreeks 13u deze namiddag viel het verdict. En eerlijk gezegd: ik vond het nog niet zo erg. Niet voor het lopen op zelf bij deze winterse omstandigheden; wel om het dilemma dat me al enkele dagen bezighield van aanrijden of niet. 200km gaan rijden met de nodige risico's onderweg is geen pretje. Bij valavond ben ik nog een half uurtje op pad geweest en de sneeuw en wind getrotseerd. Morgenvoormiddag gaat besteed worden aan een lange duurloop in de Vorselaarse en Herentalse bossen. En dan maar naar het BK cyclocross in Oostmalle rijden, het gebeurt niet elk jaar dat die strijd gereden wordt in onze achtertuin.

Bericht op site halve marathon Egmond aan Zee 14u

Zaterdag 13.00 uur definitief uitsluitsel of PWN Egmond Halve Marathon door kan gaan

Datum: 09-01-2010

Organisator Le Champion heeft in samenspraak met burgemeester Hetty Hafkamp van Gemeente Bergen (waar Egmond aan Zee onder valt) vandaag om 13.00 uur moeten besluiten de 38^e PWN Egmond Halve Marathon zondag 10 januari 2010 af te gelasten.

Negatief advies van het GHOR (Geneeskundige Hulpverlening bij Ongevallen en Rampen) en het advies in de landelijke media aan mensen om dit weekend thuis te blijven en niet de weg op te gaan, vormen de argumenten om tot dit unaniem genomen besluit te komen. Het negatief advies van het GHOR kwam vandaag tot stand, omdat het GHOR de inzet van voldoende ambulances en overige medische middelen op basis van de meest recente ontwikkelingen morgen niet kan garanderen bij opschaling. Betrokken partijen betreuren het genomen besluit ten zeerste, eens te meer tot op het laatste moment het uiterste is gedaan het evenement door te kunnen laten gaan. Doorgang van het evenement werd echter niet verantwoord gevonden.

(Bron:Le Champion)

Geraken we in Egmond ?

Voor de derde keer ben ik ingeschreven voor de halve marathon in Egmond aan Zee die morgen doorgaat. De organisatie heeft reeds besloten om een alternatief parcours te gebruiken, volledig over het strand omdat het duinenpad in de terugweg er te glad bijligt. Allemaal geen probleem, maar het is vandaag als gans de dag aan het sneeuwen en de grote vraag is : gaan we morgenvroeg goed ter plaatse geraken? Vanuit Vorselaar is het op een normale manier twee uur rijden, maar dan dienen alle wegen goed berijdbaar te zijn. Voorlopig wacht ik nog even af en kijk hoe de wegentoestand morgenvroeg is. De conditie is echter meer dan goed, ik heb een mooie trainingsweek achter de rug. Uiteraard is het onnodig van risico's te nemen , koning winter heeft niet voor niets deze naam.

Een uur in het spoor van "Marathonman 365".

Vandaag vond in Gent het pk indoor plaats. Emma presteerde meer dan behoorlijk met 1m54 en een 4de plaats in het hoogspringen.
De Topsporthal ligt aan de Watersportbaan. Niks bijzonders natuurlijk, ware het niet dat deze locatie de plaats is waar Stefaan Engels de eerste twee maanden van dit jaar zijn dagelijkse marathon wil lopen. Deze Gentenaar is op 1 januari gestart met een zeer zware uitdaging, elke dag van 2010 een marathon lopen. Kort na de middag bond ik de loopschoenen aan om Stefaan te vergezellen voor twee toertjes rond de Gentse waterbaan. En ik was niet alleen , een twintigtal lopers deden vandaag mee met marathonman 365. Het werd een zalig duurloopje in het winterzonnetje daar in Gent. (zie ook www.marathonman365.be).

Mooie jaarafsluiter in Hilvarenbeek.

Voor het eerst in mijn 33 jarige "loopcarriere" startte ik in een wedstrijd op oudjaar. Maarten Van Der Donck en Paul Denolf namen me mee naar de "Oudejaarsloop" in Hilvarenbeek. Na wat zoekwerk vonden we de startplaats net buiten het centrum van dit Zuid Nederlands dorp. Gekke jongens die Hollanders, want de vuurpijlen knalden er kort na de middag reeds deftig op los. Met een temperatuur van rond het vriespunt en een lichte Noordoostenwind zou het er niet makkelijk op worden. De hoofdafstand van 10km ging van start omstreeks 14u30 en net op dat moment begon het nog te sneeuwen ook. Sterke bezetting, want ook de Nederlandse topper Greg Van Hest was van de partij. Van Hest heeft een tijd van 2u10' op de marathon staan en won ook enkele jaren geleden de gerenommeerde halve marathon in Egmond aan Zee.
Voor mij was het weer afwachten wat de wedstrijd zou brengen, want Lier lag al meer dan één maand in het verleden. Snelle start in het spoor van trainingsmakker Paul, en doortocht na 1km in 3'31". Vier ronden van 2,5km dienden te worden afgelegd, op een snel parcours, te vergelijken met dat van de Kerstcorrida in Herenthout. Paul Denolf loste de rol al vrij vroeg en zou niet meer terugkeren. Hij finishte in 38'39". Halfweg had ik nog het gezelschap van 2 atleten, maar het tempo lag me niet hoog genoeg. Tijd dus om er vanonder te muizen, geen probleem aanvankelijk, maar met de laatste kilometer wind op kop werd het toch nog een lastige karwei! In de laatste honderd meter kon ik nog een vinnig spurtje uit de benen schudden, om de klok net onder de 38' te laten stoppen. Gelukt: 37'58". Mooie tijd met weinig competitiekilometers in de benen. De organisatie had me wel in de categorie M45 ingedeeld(weliswaar een klein half jaartje te vroeg!) en daar finishte ik als 5de, in totaal als 23ste. Maarten Van Der Donck mocht mee op het podium als 3de senior in een mooie 34'10".Knap gedaan van Maarten. De terugweg naar België kon aangevat worden, in een grijs en besneeuwd landschap met versierde kerstverlichting als mooi decor. Het einde van het jaar kon niet beter gesymboliseerd worden. (foto:bron Achil 87-met dank).Het werd voor mij een sportief jaar van veel ups en iets minder downs dat de vorige jaren. Hier een overzicht van de gelopen wedstrijden het afgelopen jaar:
11 januari: Halve marathon Egmond aan Zee: 316de: 1u31'49"
8 februari: PK cross Herentals: 60ste
28 februari: Halve marathon Eersel: 25ste: 1u25'43"
15 maart: BK cross Grobbendonk: Opgave (zware verstuiking).
1 mei: Geel-Holven: 4,8km: 9de: 17'24"
15 mei: Hallaar(Averegtenjogging):5,2km: 23ste:19'06"
19 juni: Vorselaar(kermiscorrida):5km: 7de: 17'53"
26 juni: Vorselaar(Kardinaalsjogging):14,7km: 16de: 59'33"
4 juli: Rijkevorsel(aflossingsmarathon):7,4km: 1ste(als team): 28'18"
6 juli: Tessenderlo(The Classic): 10km: 89ste: 36'53"
19 augustus: Tongerlo(piste):5000m: 18'08"45
28 augustus: Wortel(Landlopersjogging): 16,09km: 5de: 1u02'58"
7 november: Mol(Zilvermeerloop): 5km: 20ste: 18'40"
28 november: Lier: 10km: 10de: 38'20"
31 december: Hilvarenbeek:10km: 23ste: 37'58"

Totaal aantal loopkilometers 2009: 3111km.
Totaal aantal koersfietskilometers 2009:2356km.

Aan iedereen een gelukkig, voorspoedig en vooral gezond 2010 gewenst! Schol!

2009.

Parcours nog niet helemaal sneeuwvrij tijdens looptoertocht.

De jaarlijkse looptoertocht van de Kasteellopers was weer een succes. Met een vrij grote groep lopers uit de Kempen vertrokken we iets na 9 uur vanmorgen voor een tocht van 20km of meer. Op sommige plaatsen lag de sneeuw nog breed over de boswegen en maakte de route daardoor glibberig en gevaarlijk. Rustig lopen was de boodschap dus. De bevoorrading (met thee of jenever!) maakte veel goed en de gezelligheid in het Buurthuis nadien deed de rest. Ook Danny en Valerie , afkomstig uit Overmere en Markegem waren weer van de partij , zij gingen zeker lopen met de prijs van de verstwonenden. Een mooi initiatief dat ook in 2010 weer op het programma zal staan (waarschijnlijk 28 december) en misschien langs een gloednieuw parcours.De nekstijfheid was al een stuk beter, maar nog niet helemaal genezen.

Stijve nek hindert looptrainingen.

Op Kerstdag met een verkrampt schouderblad opgestaan. Ondanks de erbarmelijke weersomstandigheden gisterenochtend toch een veertig minuutjes gaan lopen. Dat was ook vandaag de planning, maar al na 300 meter voelde ik dat het geen zin had om met mijn pijnlijke nek/schouder op pad te gaan. De Kerstcorrida in Herenthout stond echter niet op mijn programma, aangezien Emma vandaag het indoorseizoen opende in Gent en ik als trouwe supporter meeging. Gedurende de dag werd mijn nek wel iets beter, morgen staat de looptoertocht op het programma in eigen dorp en die wil ik niet missen !!

Seasons Greetings !

Aan alle lezers en sportievelingen: Zalig Kerstfeest !

Apocalyptische weersomstandigheden.

Mijn jaarlijkse speakeropdracht dit jaar bij de cross van ATAC op de Lilse Bergen was er een om niet snel te vergeten. De grootste moeilijkheid was uiteindelijk nog om tijdig ginder te geraken. Aan een tempo van 20 a 30km op de wegen raakte ik meer dan voldoende tijdig ter plaatse. Door het winterse weer werden bij de jeugdreeksen de geboortejaren bij elkaar gevoegd waardoor de eerste start met meer dan een half uur werd verlaat. De aanwezigen kregen waar voor hun geld, het sneeuwde bijna heel de namiddag en tijdens de afsluitende seniors wedstrijd waren we even in een andere wereld door de sneeuw en de grijze achtergrond. Op sportief vlak werden er topprestaties geleverd. In de hoofdwedstrijden ging de overwinning zowel bij de dames als de heren naar AVZK-atleten. Els Rens trok na een indrukwekkende solotocht het laken naar zich toe, en Glenn Laurens wachtte tot in de laatste ronde om de beslissing te forceren. Marc Peeters en zijn ploeg verdienen een dikke pluim voor de foutloze organisatie. En ikzelf was blij dat ik heelhuids thuisraakte. Het waren vreemde en ongeziene beelden op de autowegen vandaag. Foto: Interview met Els Rens. ( bron:ATAC atletiekclub)

Kaap van 3000km gerond.

Als alternatief voor de natuurloop in Lier ging ik vanochtend op pad voor een vlot duurloopje van 20km. De Vorselaarse strooidiensten hebben goed werk geleverd, want de fietspaden waren zeer goed beloopbaar, daar kunnen de omliggende gemeenten nog wat van leren. Via de Heirbaan ging het richting Wechelderzande en daar gooide ik de remmen los. Resultaat: 20km net onder de 1u30'. Niet slecht om 9u30 's morgens en bij een temperatuur van -8°C. Goed induffelen was wel de boodschap, na de training bleek mijn muts helemaal bevroren. Onderweg haalde ik dan toch één doel dit jaar: de kaap van de 3000 loopkilometers, dat was alweer 5 jaar geleden. Door allerhande blessures de laatste jaren raakte ik niet verder dan 2800km op 365 dagen. Het jaar is nog niet ten einde, daar kunnen dus nog wat kilometers bij.

Koning Winter.

Deze majesteit verdient hoofdletters. De winter heeft sinds gisteren de Kempen goed in zijn greep. Slibberend op de fiets van en naar het werk, goed voor de fietstechniek wat bij te schaven. Ik ben nog nooit thuisgebleven bij eender welk weertype en samen met drie echte Kasteellopers draafden we gisteren op het ondergesneeuwde sportcentrum. Lopen op zachte ondergrond in de sneeuw is nog best te doen, op asfalt net iets minder. De tweede natuurloop in Lier morgen laat ik wijselijk aan mij voorbijgaan. Niet omdat ik een sissie ben; ik heb geen zin in blessures of valpartijen. De Netedijken zijn niet sneeuwvrij (zelfs de hoofdwegen vandaag nog niet), en het wordt dus een gevaarlijke bedoening. Als alternatief plan ik morgenvroeg een ochtendduurloop van ongeveer 16km, uitzoeken wat het best beloopbare parcours zal zijn. Ook de trip naar Gent met de fiets wordt uitgesteld. Omdat er nog enkele werkdagen zijn begin volgende week, heeft deze fietstocht wellicht ergens in het voorjaar of de zomer plaats. Music For Life zal op een andere manier gesteund worden. Zondag ben ik speaker op de veldloop die ATAC organiseerd op de Lilse Bergen. Hopelijk loopt de verwachte sneeuw vertraging op.

Lopen in het Middelheimpark.

De meerkampers van Ac Herentals trainden vandaag hoog en polstok in Wilrijk. Aangezien ik een van de chauffeurs was naar Antwerpen maakte ik van de nood een deugd. Trainingspak en loopschoenen aan en weg op een onbekend parcours. Het is wel eens een keertje plezant om een andere loopplek op te snuiven. De fietsknooppunten brachten mij uiteindelijk aan het Middelheimpark. Veel van gehoord, maar nog nooit gezien. Het was de moeite om daar enkele rondjes te lopen tussen alle beelden die er staan. Via dezelfde weg ging het dan terug richting Fort 6 in Wilrijk. Zo stonden er toch weer bijna 13km op de teller en het zalige winterzonnetje deed de rest.

Huldigingsbal Ac Herentals

Zaterdagavond vond traditiegetrouw de huldigingsavond plaats van Ac Herentals in Poederlee. Er werden weer veel atleten bekroond voor het schitterende voorbije atletiekjaar. Ook Emma was erbij, met haar 19de plaats in het atletenfonds. Beklijvend was tevens het eresaluut aan Louis Verlooy en de minuut stilte als ultiem eerbetoon aan de medestichter van de atletiekclub. Een echt kippevelmoment. Omdat het 5 december was , maakte ook Sinterklaas zijn opwachting met twee van zijn Zwarte Pieten. Alle kinderen kregen een presentje, en er werden plezante anekdotes aangehaald van enkele atleten. Aangezien ik mijn provinciale titel op de 10000 meter niet verdedigd heb dit jaar(wedstrijd was zelfde dag als de Monumentenloop) viel ik niet in de prijzen. Zo heb ik reeds 1 doel voor volgend jaar in het verschiet.

Tevreden over 10km in Lier.

Eventjes heb ik nog getwijfeld om met Maarten Van Der Donck naar de halve marathon in het Nederlandse Weert af te zakken, maar mijn zaterdag zat eigenlijk overvol, en daarom koos ik toch maar voor het dichter gelegen Lier. 's Avonds hadden we nog een afspraak met enkele bevriende Noorderburen en de tijd was sowieso al kort. Het zag er lange tijd qua weersomstandigheden slecht uit, maar tijdens de 10km wedstrijd viel er geen druppel regen. Vele oude bekenden in de Pallieterstad, waaronder Danny Clincke uit het Oostvlaamse Overmere, die deze Natuurlopen als een zeer goeie voorbereiding beschouwd op zijn voorjaarsmarathon. Ikzelf stond zonder stress aan de start, eigenlijk een nieuwe start voor mij. Uiteindelijk finishte ik als 10de in 38'20", met een doortocht op de 17de plaats na 1km kan je alleen maar concluderen dat ik mijn wedstrijd zeer gelijkmatig opgebouwd heb. Met een strakke Zuidwestenwind tussen km 3 en 8 zat een betere tijd er echt niet in. Ik maakte een verstandige keuze tijdens dit winderig stuk in een groepje te blijven van een man of zes, alleen gaan boksen tegen de wind had geen enkele zin. Met Jan Hoefkens maakte ik de afspraak om beurtelings de kop te doen en dit bracht uiteindelijk het beste resultaat op. De laatste 2km wind in de rug was het alles geven, samen met Jan bleken we de twee sterkste van dit groepje. Ik was best tevreden met de uitslag. (foto: bron Ac Lyra).

Mooie trainingsweek achter de rug.

De miserie van de ziekte van enkele weken geleden lijkt achter de rug. Na de 20km duurloop in Geel van vorige week werkte ik met Maarten Van Der Donck voorbije dinsdag de eerste intervaltraining in weken af. Donderdag ging het dan weer goed op een extensieve duurloop. Een recent bloedonderzoek wees echter uit dat de rode bloedcellen nog wat aan de lage kant staan. Daar moet nog aan gewerkt worden. Langs deze weg wil ik ook de kersverse ouders Evelien en Maarten een hele dikke proficiat wensen met de geboorte van hun zoon Lasse, die op 19 november het levenslicht zag!

De 15 mooiste beklimmingen(tot nu toe)

Gisterenavond heb ik een leuke nieuwe site ontdekt. Het is een Europese rangschikking die werd opgestart door Daniël Gobert, de Belg die in de jaren '90 de encyclopedie "Cotacol" introduceerde, een lijst met 1000 hellingen in België. De site "Challenge BIG" beheert een lijst van 1000 beklimmingen over heel Europa. Het interessante eraan is dat deze lijst zich niet beperkt tot de klimlanden die bij ons overbekend zijn (Frankrijk, Italië) maar veel verder gaat, tot de Balkanlanden en Scandinavië. Ook de overbekende Hardangervidda in Noorwegen is erin opgenomen. Intussen beklom ik een 40-tal cols in het buitenland en meer dan 50 hellingen in België. Voor elke col die je per fiets hebt bedwongen uit de lijst van 1000, krijg je 1 punt. Uiteraard staan niet alle cols erin, maar is er een selectie gemaakt op zwaarte, ligging en vanuit toeristisch oogpunt. Intussen heb ik uit de lijst van 1000, 26 klims op mijn naam staan, en daarmee sta ik op de 945ste plaats in de ranglijst. Voor alle info kan u surfen naar de site: www.challenge-big.eu. Hieronder heb ik voor mezelf een voorlopige ranglijst gemaakt van de 15 cols die me zijn bijgebleven uit eigen ervaring. Ze zijn niet alleen geselecteerd op zwaarte, maar ook op schoonheid. Zo is de Mortirolo veruit de moeilijkste klim die ik tot nog toe heb bedwongen, nochtans staat hij pas op de vierde plaats, want deze puist in Lombardije is bijlange niet zo prachtig als de Stelvio. Laatstgenoemde staat op de gegeerde 1ste plaats. Het is een schitterende pas: lang, steil en wondermooi. Tre Cime di Lavaredo is ook onvoorstelbaar steil, doch is pas als 8ste gerangschikt, vanwege "slechts" 5km aan 10% gemiddeld. Op plaats 10 vinden we de "Umbrailpass" terug, een onbekende maar van natuurschoon uit bekeken prachtige klim. Het is de onbekende Zwitserse kant van de Stelvio. Per beklimming staat tussen haakjes de startplaats. Verder is ook de pashoogte vermeld, de streek en het land, en het gemiddelde stijgingpercentage. De hellingen die ik in eigen land heb opgereden komen niet in het lijstje voor. Ik wil wel even de Belgische top drie opsommen in volgorde van moeilijkheidsgraad: Stockeu, Koppenberg, La Redoute. En voor degene die denken dat ik "coureur" wil worden die hebben het mis: het bergop fietsen zal enkel beperkt blijven tot de zomermaanden en enkel als toeristische uitstap beschouwd worden. Hier alvast de top 15:

1.Passo Stelvio(Prato) Süd Tirol(IT) 2758m 7,3%
2.Grossglocknerstrasse-Edelweisspitze(Fusch) Salzburgerland(AT) 2571m 8,3%
3.Passo Gavia(Ponte di Legno) Lombardije(IT) 2621m 7,8%
4.Passo Mortirolo(Mazzo di Valtellina) Lombardije(IT) 1852m 10,5%
5.Col du Granon(St.Chaffrey) Hautes Alpes(FR) 2413m 8,8%
6.Alpe Dhuez(Bourg d'Oisans) Isére(FR) 1780m 8,2%
7.Mont Ventoux(Bédoin) Provence(FR) 1909m 7,7%
8.Tre Cime di Lavaredo(Lago Misurina) Dolomieten(IT) 2333m 8%
9.Col du Galibier(Valloire) Savoie(FR) 2646m 7,2%
10.Umbrailpass(Santa Maria Sielva) Val Müstair(CH) 2505m 8,5%
11.Col d'Izoard(Guillestre) Hautes Alpes(FR) 2360m 6,9%
12.Col de Platzerwasel(Sondernach) Vogezen(FR) 1183m 8%
13.Col de Vars(Guillestre) Hautes Alpes(FR) 2108m 5,5%
14.Solda(Prato) Süd Tirol(IT) 1905m 5,8%
15.Col de Val Louron Azet(Loudenvielle) Pyreneeën(FR) 1580m 7,9%

Twintig kilometer in Geelse bossen.

Vanochtend voor een zondagmorgen vroeg opgestaan. Iets na 7 uur enkele "bokes" naar binnengespeeld, want loopcollega Paul Denolf zou me oppikken voor een vrije natuurloop met start en aankomst aan de Lissevijver in Geel. Een plaats in onze provincie waar ik nog nooit geweest was voordien. Ook Maarten Van Der Donck reed met ons mee, ik dus onderweg met twee snelle mannen. Gelukkig stopte het met regenen van zodra we ter plaatse aankwamen. Keuze genoeg aan afstanden, gaande van 5 tot 20km. Leuk detail:de 20km bestond uit één grote ronde. Ik wist niet dat in de buurt van Geel-Bel, Meerhout en Balen de boswegen heuvelend waren. Geaccidenteerd parcours dus en al maar goed dat mijn twee kompanen de eerste 10km rustig aanvatten. In de tweede helft van onze duurloop gingen de hemelsluizen terug open en met een stevige wind werd het nog een aardig stukje inspannen de laatste 5km. Een negatief punt in de organisatie: de enige bevoorrading was aan 18km , dan maar doorlopen tot het einde. Nog snel een drankje genuttigd in de kantine en wij weer huiswaarts. Omstreeks 11u30 was ik gestreken en gewassen. Het werd een zeer goeie training, hopelijk terug een stap in de goeie richting.

Blessureleed

Blessures, als sporter ontsnap je er blijkbaar niet aan. De laatste weken had ik terug last van mijn linkerarm en schouder. Een terugkerend euvel die mij in april ook al irriteerde. Toen volstond een "kraaksessie" bij mijn huisartse die tevens chiropractor is, om het te verhelpen. Deze keer volstond dit niet en dan maar onder de scanner. Verdict, een nekhernia tussen C5 en C6. Omdat ik overweeg om volgend seizoen terug een Ironman wedstrijd te doen, achtte de dokter het best om een 3-tal cervicale epidurale infiltratie's te laten uitvoeren in de dagkliniek. Dit zou de meeste kans bieden op snel herstel. Met deze techniek worden corticoïden tussen het zenuwkanaal en de tussenwervel gebracht waardoor de onsteking vermindert en de pijn verdwijnt. Aangezien een cervicale (nek) minder ruimte (maximaal anderhalve mm) in de wervelkolom geeft dan een lumbale (rug), word deze toegediend met behulp van een röntgenapparaat en een contrastvloeistof zodat de arts exact kan bepalen hoe diep de naald mag. Bij een lumbale is er veel meer ruimte en kan deze buiten de operatiezaal gegeven worden. Met deze uitleg was mijn anatomiekennis terug wat bijgeschaaft. Vorige week vrijdagmorgen stond ik om 7.30u in het ziekenhuis, in de loop van de voormiddag volgde de epidurale door een anesthesist, daarna een uurtje in de recovery en nog een 3-tal uur in een kamer platte rust, zodat ik in de loop van de middag terug naar huis mocht. Maandag was het nog eens van dat en de laatste volgt nu vrijdag. Het verlammend gevoel is al beter en hopelijk kunnen we binnen enkele weken de trainingen hervatten. Duimen maar!

Dagje Boekenbeurs en favoriet auteur.

Na enkele jaren van afwezigheid heb ik vandaag nog eens de boekenbeurs bezocht in Antwerpen. Niet dat ik de afgelopen jaren deze gebeurtenis miste, toch werd het een prettig weerzien. Vanaf het openingsuur is de grote massa nog niet aanwezig , dat verandert echter snel wanneer de schrijvers hun plaats innemen om te signeren. Om mijn verzameling fietsboeken aan te vullen bracht ik het schitterende boek "25 mooie fietsgebieden in Europa"(Richard Van Ameijden) en "Fietsen in de Ardennen"(Francis Tilborghs) mee. Ook het volledige oeuvre van Alex Polfliet was te koop en de man signeerde zelfs vanaf 14u. Uiteraard heb ik geprofiteerd van deze gelegenheid, en het enige boek dat ik van Polfliet nog niet had ("Fietsen in de Pyreneeën) werd gekocht en gesigneerd. Er volgde een aangename babbel van bijna tien minuten met de auteur/fiets/klimliefhebber. Onze laatste vakanties werden gebaseerd op andere uitgaves van Alex Polfliet( Alpen, Italiaanse meren en Vogezen). De planning voor een meerdaagse in het Zwarte Woud is al gemaakt voor 2010. Plezant om ronduit te vertellen over één van je eigen passies met de schrijver ervan. Intussen ben ik een beetje bekomen van de 5km van gisteren en ging de extensieve duurloop vandaag best goed. Ik ga echter wel passen voor de halve marathon van Cohe (11 november) en wil de eerstkomende weken gewoon de conditie verder opbouwen naar de eerste natuurloop in Lier einde deze maand.

Onverwacht heroptreden in Mol.

Na een geslaagde duurloop van 19km woensdagavond en een uurtje loslopen op donderdag besliste ik gisteren om vandaag te starten in het "voorprogramma" van de Crosscup in Mol. Deze namiddag stond op en rond het Zilvermeer de stratenloop geprogrammeerd die de veldloop van morgen voorafgaat. Vorig jaar stond ik op zondag nog aan de start in het zand van Mol, met de belabberde conditie van nu ging ik mezelf testen op het asfalt. Als alternatief had ik thuis toch waarschijnlijk een pittige training gedaan (de eerste in wéken), dus leek het me wel nuttig om nog eens (na 2,5 maand) een borstnummer op te spelden. Buiten het aangename van terug in mijn biotoop te zijn, viel de rest alleen maar tegen. Net voor de start scheen er echter een waterzonnetje( na een stevige bui), beter kon al bijna niet bij dit onstabiele weer. Om toch een beetje voorzichtig te zijn koos ik voor de 5km voluit te gaan. De eerste km was zoals steeds snel (3'31") maar dan viel ik toch snel terug met een 4de km in 3'52". Duidelijk kracht tekort en dat deed zich ook gevoelen op de loopstijl. Krampachtig in de laatste km. Nog net een tijd boven de 16km/u , 18'40". Gene vette, maar wel goed getraind. De blessure en de ziekte daarna zijn dus nog altijd voelbaar.
Of ik dit seizoen ook effectief ga crossen is nog een open vraag. Waarschijnlijk is het antwoord "ja", na nieuwjaar. Maar dan wil ik me eerst een paar hockeyshoes aanschaffen, die me zijn aangeraden door loopcollega Rudy De Pauw. Deze schoen leent zich uitstekend voor het betwisten van crossen, is een lichtgewicht, geeft bovendien uitstekende steun en heeft een goeie demping. Maar nu eerst verder opbouwen en voldoende rusten tussendoor.

De Kempen: vlak?

Wie zei daar ook al weer dat we in de vlakke Kempen wonen? Uiteraard klopt deze stelling wel, bergen hebben we hier niet, laat staan Vlaamse heuvels. De massa wielertoeristen die hier rondrijden zetten hun grootste verzet klaar om de bruggen over de autosnelwegen op te stormen. En verder kan je bergop rijden "simuleren" door kilometers aan één stuk naast het Albertkanaal te rijden wind op kop. Geen leuke buurt om rond te fietsen voor een berggeit zoals ik. Tijdens het lopen voel je de hellingen wel in onze streek. Neem nu de ronde rond het "Heiken". Inwoners van Herentals en Vorselaar weten wel welk rondje ik bedoel. Naar mijn bescheiden mening is het op deze uitloper van de Kempische heuvelrug geen meter vlak. En als dan de conditie wat minder is en de wind strak staat voel je deze stukken "vals plat" des te meer. Soms lijken het echte kuitenbijters, andere dagen voel je de benen niet. Vandaag was het heuveltje achter het Bloso sportcentrum zwaar. Ik had een voormiddagje verlof en deed de training bij klaarlichte dag. Uiteraard is de conditie niet meer wat ze geweest is , maar er is beterschap voelbaar. Niet dus op de "Heikenberg" om even te overdrijven in de woordspeling. Ach , het zonnetje scheen nog rond een uur of tien deze morgen en de vogeltjes en het fluiten van de wind deden de rest. Geluiden die de I pod lopers niet kunnen waarnemen . Geef mij maar de natuurlijke geluiden.

Eerste fatsoenlijke training in 10 dagen.

De afgelopen week heeft het virus dat zich meester had gemaakt over mij , me nog goed in de greep gehouden. Meer dan een beetje loslopen zat er niet in , tussen de hoest-en snotterbuien. Toen ik me iets beter begon te voelen stak er zich een vermoeidheidsgevoel op dat toch enkele dagen bleef duren. Gisteren dan toch nog eens deftig kunnen trainen , 15km aan 4'30"/km gemiddeld, maar na de aankomst was het alsof ik een wedstrijd had gelopen. Ik zal mijn ambities voor de halve marathon van 11 november in Herentals moeten bijstellen , als ik tenminste al start. Het is natuurlijk nog een dag of tien, hopelijk komt er snel wat beterschap in de conditie.