Klimmen in Oostenrijk.

Wandelen en fietsen in de bergen blijft een heerlijke manier om de vakantie door te brengen. We verbleven iets meer dan een week in het Oostenrijkse Kaunertal en ik beklom daar zes zware cols die meetellen voor het Challenge BIG klassement. Het rustige Kaunertal bevindt zich naast het drukker bezochte Pitztal, we verbleven in hotel Larchenhof in Feichten. De Kaunertalergletsjerstrasse is maar liefst 39km lang en loopt op het einde naar een hoogte van 2750 meter, waar je nog een kabelbaan kan nemen tot op meer dan 3000 meter hoogte langs de schitterende Weisseegletjser. Het panorama boven op het drielandenpunt(Oostenrijk,Italië en Zwitserland) is schitterend, net zoals de Gletjserstrasse zelf overigens, maar daarover later meer. Vanuit onze thuisbasis Feichten(gelegen op bijna 1300 meter) maakten we prachtige bergwandelingen. Van de met de fiets gereden cols maakte ik volgend verslag: Maandag 19 juli: Na een mooie wandeldag besluit ik om vanuit de Inn-vallei naar Fiss en de Möseralm te rijden. Op onze eerste dag is het topzomer en op dit namiddaguur geeft de thermometer meer dan 30° aan. In Ried gaat het via enkele haarspeldbochten gestaag naar Fiss. De eerste 6km van deze klim zijn niet onoverkomelijk, toch zijn er enkele passages van om en bij de 10%. In Fiss zelf neem ik de weg die links voor de kabelbaan wegdraait. Het krioelt er van dagjesmensen die via deze kabine naar hogere regionen willen. Ook ik moet nog hogerop, meer bepaald naar het eindpunt van deze kabelbaan, de Möseralm. Het is deze laatste 3km pompen of verzuipen, op dit smal asfaltweggetje door de mooie Alpenweiden. Mocht deze klim in Italië liggen, dan zou de Giro zeker langskomen, deze laatste kilometers kunnen de hel van de Drei Zinnen doorstaan, de percentagemeter blijft constant rond de 13% aangeven! Hijgend baan ik me een weg naar boven, af en toe met ontzag uitkijkend naar de top. De laatste 1000 meter zijn fenomenaal steil , tot 21%, het is recht staan op de trappers, van moeten om niet om te vallen. Aan het restaurant op de top hijg ik zeker een volle minuut uit op mijn stuur, wat me niet dikwijls overkomt. Wat een opener! Dinsdag 20 juli:
De zomer blijft aanhouden in Tirol, dus maak ik vandaag werk van de klim in onze thuisbasis, de 39km lange Kaunertalergletsjerstrasse. Het was hier dat Luc Roosen jaren geleden de rit won in de Ronde Van Oostenrijk en waar Frank Van Den Broucke in diezelfde rit de basis legde voor zijn eindoverwinning, een klim met Belgische wielergeschiedenis dus. Er is geen wolkje aan de lucht wanneer ik omstreeks 8u15 afdaal naar de voet in Prutz, maar het is amper 13°. Een half uurtje later ben ik klaar voor bijna 3 uur klimplezier! De eerste 11km tot in Feichten zijn geen onbekende meer, want deze deed ik gisteren reeds toen ik terugkwam van de Möseralm. Na de twee tunnels speelt de berg even op, een kleine kilometer die oploopt tot 9% gemiddeld. Wanneer Vergötschen, Unterhauser en thuisbasis Feichten eraan komen loopt het lekker, lichtjes bergop. Even later komt het tolstation eraan, ik mag doorrijden, maar ga zweet moeten betalen aan de Gletsjerstrasse. De klim behoedt me voorlopig echter voor zwaardere inspanningen, dit verandert wanneer de meters hoge stuwdam van de Gepatsch Stausee in zicht komt. Via de eerste haarspeldbochten trekt de weg zich de hoogte in met een laatste stuk tot 14%. Dan volgt de beloning met een schitterend uitzicht over het 7km lange stuwmeer. De weg die naast het meer ligt is zo goed als vlak, tijd om even te recupereren en iets te eten. Het echte werk gaat beginnen, nog 11km klimmen aan gemiddeld 9%. Wanneer ik later door met een haakse bocht de Fagge rivier oversteek, doet me dit terugdenken aan Plan Lachat op de Galibier, de weg loopt recht naar de hemel toe! Intussen is het landschap van een uitzonderlijke schoonheid, een echte Alpiene col, met weiden, watervallen, rotsformaties en de Weisseegletjser waar het eindpunt ligt! Het zweet stroomt intussen met beken naar beneden, en via de genummerde haarspeldbochten is het net zoals op de Stelvio, aftellen. Daar duikt het enorme restaurant op dat zich boven bevindt en het einde van deze grandioze klimvervaring, 2750 meter hoog! Ik klok af in 2u49, zeer tevreden.
Woensdag 21 juli:
Er wordt slechter weer verwacht over enkele dagen, dus profiteren we van deze derde mooie zomerdag op rij. Ik neem Carine en Emma mee naar Imst, zij gaan het stadje ontdekken, ik stuur mijn fiets vandaag naar de top van de Hahntennjoch. De klim start in het centrum van Imst, en net daarbuiten loopt deze even op tot 13%. In het bos mildert hij weer naar een matige 6 a 7%. het valt me na twee dagen fietsen op dat de cols hier zeer onregelmatig zijn, stukken ver boven de 10% wisselen af met lichte afdalingen van meerdere kilometers. Deze Hahntennjoch blijft lange tijd goed doenbaar, tot er een lang stuk volgt van enkele kilometers boven de 10%. De weg slingert zich hier als een dakgoot naast een diepe kloof en een steile rotswand. Ik bevind me in een andere , ruige bergwereld, op zijn minst gezegd imposant. Toch dient mijn ademhaling onder controle te worden gehouden, het is trekken en duwen op de pedalen om het ritme min of meer aan te houden. Ook nu weer volgt een makkelijker stuk, maar wanneer de rotspartijen plaats maken voor Alpenweiden gaan de twee voorlaatste kilometers in en hier is het afzien aan dubbele percentage cijfers. Ook nu weer een gevoel van tevredenheid bij het bereiken van de top, er wacht me een beloning met een schitterende lange en snelle afdaling richting Imst. Heerlijk om de wind in je oren te horen en je fiets door te bochten te leiden! Op de Belgische nationale feestdag wil ik altijd wat meer, aangezien de vrouwen een wandel rustdag inlassen klim ik in de namiddag nog naar de Pillerhöhe, een zeer taaie klant aan gemiddeld 9,9% en 10,6km lang. Weer vertrek ik in Prutz (bij 36°!!) en de eerste 6km zijn echt niet te doen! Het gaat nergens onder de 10%, de zon brandt op mijn bol, via Kauns en Kaunerberg klauter ik tegen 7 a 8km/uur naar boven, afzien ! De bochten zijn schaars , even op adem komen is er niet bij. Hier telt alleen conditie en gewicht, hier voel ik dat mijn basis als loper de doorslag geeft. Op karakter sleep ik me omhoog, dit zijn de zwaarste kilometers van deze fietsvakantie. De Piller wordt een echte killer, naar het einde toe volgt een lichte afdaling en het laatste stuk aan 9% neem ik er graag bij want de top is in zicht! Deze Pillerhöhe ligt op 1600 meter hoogte, het uitzicht over de Inn vallei is grandioos ! Snel maak ik me uit de voeten want een onweer is nakend, het zou echter nog tot 's avonds duren vooraleer het zou gaan regenen. Zondag 25 juli:
De afgelopen twee dagen waren slecht, vrijdagnamiddag is het beginnen regenen en werden we goed nat tijdens onze wandeling langsheen de Gepatsch Stausee. Gisteren (zaterdag) zijn we warmere oorden gaan opzoeken over de Reschenpass in Italië, in Merano was het een aangename 24°. De terrasjes deden de rest. Vandaag de fiets weer van stal gehaald , voor de 48km lange klim naar de Bielerhöhe, langsheen de Silvretta Hochalpestrasse. Deze weg gaat langs de Paznaunvallei en dorpjes met klinkende namen zoals Kappl, Ischgl en Galtur. De top van de Silvrettastrasse ligt op 2036 meter hoogte. In Landeck schijnt een waterzonnetje op deze zondagochtend, en omstreeks 9 uur trek ik me op gang. 48km klimmen aan gemiddeld 2,5%, dat bekent dus ook veel vlakke en lichtoplopende stukken. De strakke tegenwind die uit het Noordwesten blaast gaat het wel moelijker maken. Tot voorbij het eerste dorp Pains stelt de klim niet veel voor, dan gaat het voor even naar 7%. Ik rij nu echt de Paznaunvallei in en het blijft lichtoplopend gaan. Telkens ik voorbij een dorpskern passeer klimt het echt, dat is zo in See , Kappl(tot 10%) en ook in Ischgl. Intussen krijg ik enkele tunnels op mijn weg, een tip voor volgend jaar, fietslichtjes monteren. Het weer wil niet echt mee, het is nog droog maar fris. Bij het binnenrijden van het laatste dorpje, Galtur, begint het echt goed te regenen.Ik ben goed voorzien(beenstukken, overtrekschoenen), maar begin met mijn zomerhandschoentjes verkleumde vingers te krijgen. Het is nog 10km tot aan de top, en ik neem geen risico's. Snel even opwarmen in een café met een lekkere cappucino. Even later is het min of meer droog, na Galtur gaat de weg echt omhoog, de laatste 2km komen niet meer onder de 10%. Hier is de Silvretta Strasse op zijn mooist. Ik kom boven aan het stuwmeer in iets meer dan 2u26'. De eerste tien kilometer naar beneden zijn koud(het was slechts 7° op de top), maar voorbij Galtur schijnt de zon alweer. Dinsdag 27 juli:
Onze laatste dag in het Kaunertal, en wanneer ik 's ochtends de gordijnen opendoe hangen de toppen in dikke mist. Na een half uurtje lopen en een uitgebreid ontbijt besluit ik om toch nog een laatste klim te doen. Via de snelweg ben ik vlug aan de voet van het Ötztal , waar ik net voor Oetz mijn wagen parkeer. 3km "inrijden" om dan de 18km klim naar Küthai(2017 meter) aan te vatten. In Oetz is het druk, en net voorbij het centrum aan het ronde punt moet ik linksop draaien. Vanaf hier wordt het rustig en dat zal zo heel de klim blijven. De weg naar Küthai loopt vrij gelijkopgaand doch niet makkelijk, 8 a 10% zijn geen uitzonderingen. Ik voel me echter kiplekker, is deze col niet zwaar of gaat het een pak beter na een weekje fietsen in de bergen? Halverwege in het dorpje Ochsengarten is het vlak, een lekker stukje dat nog een kilometer doorloopt. Dan volgt er een echte muur, meer dan 1000 meter klimmen aan gemiddeld 12% met pieken tot 15%. Verwonderlijk neem ik deze piek zeer goed, beter dan pakweg een week geleden. De laatste 4km zijn onregelmatig, al snel rij ik voorbij het stuwmeer en klim ik tot boven in het dorpje aan de kerk. Wanneer het dan begint te regenen ga ik even uitblazen bij een koffie om daarna de laatste afdaling van deze vakantie aan te vatten richting Oetz. Nadien besef ik dat de Oostenrijkse cols niet moeten onderdoen voor hun buren in Italië, en een pak moeilijker zijn dan de "beroemde" passen in Frankrijk! Hoogtijd dat er iemand een boek gaat schrijven over klimmen in Oostenrijk en graag een opwaardering voor de Ronde Van Oostenrijk !
Hier de technische gegevens van de beklommen cols:
Möseralm(1812 meter) 10,3km (gemiddeld 9,1% voet Ried Im Oberinntall)
Kaunertal (2750 meter) 39km (gemiddeld 4,9% voet Prutz)
Hahntennjoch(1894 meter) 14,6km (gemiddeld 7,5% voet Imst)
Pillerhöhe (1559 meter) 10,6km (gemiddeld 9,9% voet Prutz)
Bielerhöhe(Silvretta) (2036 meter) 48km (gemiddeld 2,5% voet Landeck)
Küthai (2017 meter) 18km (gemiddeld 7,5% voet Oetz)
Foto's:
Hahntennjoch
Silvretta Hochalpestrasse
Top van het Kaunertal
Kaunertaler gletsjerstrasse

Mergellandroute: een ontdekking !

Gisteren mocht ik mijn blogmaat Johan weer verwelkomen in de Kempen. Bedoeling was om samen een fietstocht te maken langs de Mergellandroute in Nederlands Limburg. Het werd een tocht van 114km en 15 hellingen. Omstreeks 11u zaten we op onze fiets, vrij laat, gevolg van een file net voor het binnenrijden van Maastricht. Deze stad was onze startplaats. Via het station zochten we naar het beginpunt van de Mergellandroute waar we via Bemelen opreden. Er stond een fikse wind gisteren, de zon zorgde echter voor aangename temperaturen. Het wegdek droeg duidelijk nog de sporen van takken en halve bomen, gevolg van de storm die hier woensdagavond voorbij trok. Dat het een geaccidenteerd parcours zou worden was al vrij snel duidelijk. De eerste 25km ging het steeds op en af, met enkele stekelige hellingen tot 10%. Voor mezelf was het de eerste keer dat ik deze omgeving verkende, op zijn minst gezegd een echte ontdekking. Rustige wegen, glooiende hellingen, schitterende vergezichten en dorpjes die zo zijn weggeplukt uit vervlogen tijden. Kort na 12u werd het tijd voor een middaglunch, bij een plaatselijke bakker vonden we rijsttaartjes die wel op halve vlaaien leken en superlekker waren. Voldoende dus om er terug tegen aan te gaan, de moeilijkste hellingen zaten in het tweede deel van onze rit. In totaal volgen er nog 6 stuks die ik kon toevoegen aan mijn challenge BIG klassement. Vooreerst de klim naar het Vijlenerbos vanuit Camerig, met onderweg een prachtig vergezicht en het laatste stuk door een Ardennenbos. Via een kleine omweg reden we langs het Drielandenpunt vanuit Vaals , waar het tijd werd voor een terrasje. Aken was duidelijk zichtbaar. Iets verderop volgde dan de Gulperberg; tot nog toe had ik de meeste punten vergaard in de bergprijs, maar op deze laatstgenoemde puist liet Johan zien hoe goed hij wel kan klimmen. Een splijtende demarrage en Dirk moest passen. Er zijn overigens woorden te kort om te vertellen hoe mooi deze Gulperberg wel is , die op zijn steilste stuk naar de 17% gaat. In Eys draaien we links de Eyserbosweg op. Klinkende namen uit de wielerklassieker Amstel Gold Race. Het wordt me stilaan duidelijk dat alleen maar sterke mannen deze koers kunnen winnen. Johan gunt me de doortocht als eerste op de top, iets later missen we een wegwijzer en komen opnieuw boven op de Eyserbosweg, zo raak je natuurlijk aan veel kilometers, maar de omweg was landschappelijk gezien wel de moeite. In Schin op Geul moeten we linksop een smalle weg indraaien. Het voorgeborgte van de hel.. Iets later staat er een bordje: "22% steilste helling van Nederland" , dit moet de Keutenberg zijn. De versnelling op het kleinste kroontje en stoempen maar, ik mag me koning kronen van deze Keutenberg. De kilometerteller wijst bijna 100 aan , het beste is er nu wel af. Via een lange afdaling komen we in Valkenburg terecht, druk stadje met tal van terrasjes. Daar staan we plotseling aan de voet van de Cauberg... deze helling was toneel van vele veldslagen (wk's , Tour de France) en elk jaar scherprechter van de Gold Race. Snel nog een foto aan de voet en weg. Ik sta veel te groot , en voor ik het weet spurt Johan van me weg. Dan haal ik alles uit de kast om het gat te dichten en slaag daar ook in , even blufpoker spelen en overnemen , niet voor lang echter, mijn fietsmaat plaatst nog een tweede demarrage waar ik geen antwoord op weet. Hij wint de slag van de Cauberg. Moe maar zeer tevreden dalen we af richting Maastricht, waar we onze oriëntatie helemaal kwijt zijn en lang moeten zoeken naar het station. Als beloning trakteren we onszelf op een lekkere dame-blanche, welverdiend! Johan zegt dat we 1600 hoogtemeters hebben overwonnen, samen met de factor wind een zware rit dus. De autorit naar huis verloopt vlot, mijne kameraad slaapt zijn roes uit, en thuisgekomen praten we nog na bij een lekker biertje. (foto's:Gulperberg,Keutenberg,Cauberg)

25x Kluisberg op één dag.

Gisteren bracht ik een dagje door op de taalgrens. Sinds enige tijd ben ik lid van de website "Challenge BIG" , een clubje dat Europese klimmers verenigt. Deze site geeft 1000 hellingen in Europa weer, telkens als je één col of helling uit de lijst van 1000 beklimt kan je deze "claimen" en kom je in een klassement te staan. Een zeer mooie uitdaging voor een hobby fietser (klimmer) zoals ik. Aangezien deze vereniging dit jaar hun 25 jarig bestaan viert , werd het idee opgevat om 25 keer per jaar dezelfde col te beklimmen. Er is echter nog een bijkomend criterium:wanneer het hoogteverschil minder dan 200 meter bedraagt dien je deze helling 25 keer op één dag te beklimmen. Als de missie slaagt dan krijg je het brevet "IRON BIG". De gekozen helling dient uiteraard wel uit de lijst van 1000 te komen. Mijn keuze viel op de KLUISBERG. Een puist van 140 meter in de Vlaamse Ardennen. Het beloofde op 13 juli een lange dag te worden. Precies 43 jaar geleden overleed Tom Simpson op de flanken van de Ventoux, ik zou vandaag mijn cavalerietocht in het Kluisbos aangaan........ Vroeg uit de veren om tijdig te kunnen starten dus. Aangezien de Kluisberg meerdere kanten heeft om op te rijden besloot ik te werken in blokken van vier. Omstreeks 9u15 vertrok ik voor de eerste klim vanuit Ruien. Na vier Vlaamse kanten kwam Amougies aan de beurt, en daarna volgden vier keer Orroir. Op en rond de Kluisberg wemelt het van toeristische activiteiten, vandaar dat ik mijn geplande poging van vorige zaterdag wijselijk uitstelde naar een weekdag. Gelukkig was het gisteren vrij rustig op de Kluistop. Na 12 beklimmingen wist ik het wel , de Vlaamse kant is veruit de moeilijkste. Vanuit Amougies heb je een lichte afdaling halverwege en langs de kant van Orroir volgt er een stuk vals plat. Het echte venijn van elke klim zit echter in de staart, de laatste 200 meter zijn echt zwaar, de teller draait dan rond de 14 a 15%. Komt er nog bij dat je in dat steilste stuk telkens twee dwarsgoten moet kruisen wat het tempo alleen maar afremt. Na 14 geslaagde pogingen werd het reeds 13 uur , tijd voor een lunch. Op het kerkplein van Ruien had ik mijn wagen geparkeerd , en aan het standbeeld van Eddy Merckx werd er even op krachten gekomen van de geleverde inspanningen. Na een half uurtje terug de weg op , voor het tweede deel. De benen zijn nooit echt super wanneer je terug moet vertrekken en poging 15 en 16 gingen eerder stroef vanaf de Vlaamse kant. Intussen brandde de zon ongenadig en dwaalden mijn gedachten af naar 13 juli 1967. 25 keer Kluisberg , dat is ook 25 keer afdalen langs de chicane van de Torendreef, zeer mooi maar technisch. Nog zes Waalse kanten stonden me te wachten ; de laatste drie wou ik zeker afwerken langs Ruien om het mezelf niet te gemakkelijk te maken. Voor de laatste vier pogingen kreeg ik de morele ondersteuning van mijn goeie vriend Jacky Van der Cruyssen, de gekoelde sportdrank die ik van hem kreeg was meer dan welgekomen. Van de vijf drinkbussen die ik bij had, bleef er toen nog een halve over. Poging 23 en 24 gingen nog steeds redelijk vlot, het steile stuk van de laatste 200 meter kroop wel stilletjesaan in de benen. Laatste poging : 16u09'. Nog één keer alles geven en een recordtijd vanuit Ruien: 7'57" en top ! De Iron BIG titel was binnen! 55 kilometer klimmen en 2850 hoogtemeters, zelfs in Vlaanderen kan je je voorbereiden op de echte cols ! Een mooie zomerdag werd afgesloten , in de wagen kon ik de laatste meters volgen van de Alpenrit in de Tour.

Ploegentijdrit in Oeselgem

Zondag laatst was er de viering van het 40-jarig bestaan van onze plaatselijke wielertoeristen club WTC Oeselgem. De club werdt destijds door enkele wielervrienden, waaronder mijn wijlen schoonvader Ivan, opgericht. Nog enkele oudgedienden van toen zijn nog steeds actief lid. De club is ondertussen uitgegroeid naar meer dan70 leden en is ook aangevuld met enkele dames die er wekelijks hun mannetje staan. Voor het 40-jaar jubilee te vieren was er gedacht om een ploegentijdrit met enkel clubleden te rijden. Het overgrote deel van de club schreef zich in. De ploegsamenstelling gebeurde door loting onder het toeziend oog van gerechtsdeurwaarder Vanpintentapper. Zondag stonden we dus met 13 ploegen vanelk 4 renners aan de start. Iedere ploeg kreeg een ludieke naam toegewezen. Wij waren de "Maesmakkers" aangezien Francky Maes in de ploeg zat en elke ploeg diende een nostaligische outfit van de club te dragen. In 40 jaar zijn er reeds verschillende teneu's geweest, dus hier geen probleem. 12 ronden van 5km werden gereden. Om het een beetje spannend te houden, moest van iedere ploeg eerst 1 renner 2ronden rijden vooraleer de volgende ploeggenoten mochten aansluiten. De laatste 2 ronden diende dan een andere renner van de ploeg solo voor de overwinning strijden. De zaterdag nog meldde nestor Eric Declerck zich ziek en werdt in extremis vervangen door zijn zoon Tom (ex-renner) die special van Antwerpen overkwam. De koers zelf. Na de 2 ronden door Christophe gereden, lagen we reeds 45 seconden achter op de koplopers, waardoor Francky en mezelf, ploeggenoten Geert Carton en Christophe Bekaert in het wiel naar voren sleurden. Op 2 ronden was de achterstand weggewerkt en streden we reeds mee voor de overwinning. Spijtig genoeg reed Geert in de voorlaatste ronde tegen een verkeerspaaltje en waren we terug op achtervolgen aangewezen. Francky als solo haalde nog alles uit de kast en eindigde nog op de 5de plaats. Maar winnen is niet het belangrijkste, we hebben er als ploeg enorm veel plezier aan beleefd. Deze formule is zeker voor herhaling vatbaar. Er verscheen een mooi artikel in het Nieuwsblad in de regio katern. Zie bijlage.

DENTERGEM - Dertien ploegen van telkens vier renners van WTC Oeselgem startten zondag voor een ploegentijdrit, waaronder ook vier dames die niet onderdeden voor de mannen. De bedoeling van de wedstrijd voor de 52 renners was zo snel mogelijk met vier de eindstreep halen.
Langs het parcours, dat door iedere ploeg twaalf keer werd afgelegd, konden de clubleden rekenen op de luide steun van de talrijk aanwezige toeschouwers. Zelfs de vuvuzela werd hier en daar boven gehaald.
Tijdens de eerste ronde demarreerde Angelo Vanherweghe om nadien, in de tweede ronde, terug gegrepen te worden door het het ganse peloton. Na de tweede ronde kwam Luc Devooght van team “Continental” als eerste van de solorijders over de streep. Voor de volgende acht toeren voegden de andere drie teamgenoten zich bij hun starter. Ongeveer 40 renners moesten tegelijkertijd inpikken doch alles verliep vlekkeloos. Tijdens dit gedeelte van de rit vormden zich twee grote pelotons die elkaar op jaagden. Een valpartij van Geert Carton in de voorlaatste ronde zorgde ervoor dat team "Maesmakkers" uit de kopgroep verdween. Bij team '' ‘t Gemakske” kreeg Geert Devolder een lekke band zodat ook zij werden uitgeschakeld voor de eindwinst. Zestien personen, dus vier ploegen kwamen samen over de meet na de tiende ronde. Team "Continental" was de eerste. Vanaf dit moment moest terug één renner verder voor nog twee keer de ommegang. De ene demarrage volgde vlug na de andere. Uiteindelijk haalde Thijs Vandaele de overwinning voor "De Talooreterters" binnen.De tweede plaats was voor "De Baertienies" en "De Slekken" waren derdes. What’s in a name ...?
Maar vooral het plezier en de teamspirit onder de collega-fietsers primeerden die dag.
De prijsdeling volgde in café “De Vierschaar “. Iedereen viel in de prijzen. Zo waren er ook ludieke prijzen zoals “De Gouden Pamper” voor de oudste ploeg (team Taelman) , “De Zilveren Pamper' was voor de jongste ploeg (team “Langzaam maar zeker”) en de trofee van de pechvogel van de dag was voor Geert Carton uit team “de Maesmakkers”.
WTC “Ontspanning Verenigt” dankt het sport- en feestcomité 'Voor Elk Wat Wils' voor de logisitieke steun.
Misschien is dit evenement wel voor herhaling vatbaar?

Vakantie in zicht.

Nog één dagje werken en er wacht me een deugddoende vakantie. Het officiële resultaat in Tessenderlo was nog beter dan gedacht: 80ste plaats in 36'43". Intussen heersen er weer tropische temperaturen en is het een hele karwei om deftig te trainen, het tempo lag vandaag niet hoog, mag ook al eens voor een keertje. (foto: Stefan Bomans: voor de start van The Classic).

Kans op supertijd gemist.

De laatste wedstrijd van het voorjaar werd gisteren afgewerkt in Tessenderlo. Daar vond de jubileumeditie plaats van The Classic, een sfeervolle stratenloop over 10km. Zondag was ik nog gaan kijken naar de doortocht van de Tour de France in Waarloos en dat was nog voelbaar in de benen. Gelukkig bleef de temperatuur gematigd rond de 22° en bleek er voldoende zuurstof in de lucht na de regenbuien van enkele uren ervoor. Werkmakker Ivan Cools daagt en nodigt me elk jaar uit voor deze goed bezette koers. Na een matige start kwam ik na enkele kilometers op toerental om halfweg door te komen in 18'16". Samen met Lierse atleet Tom De Crom bleven we opschuiven tussen de mensenmassa in een feestend Tessenderlo. Het parcours is wel snel, maar toch ook niet, de vele bochten in centrum en de drie klimmetjes die moeten bedwongen worden maken het niet makkelijk. Aan de 8ste kilometer is het beste eraf, op karakter naar de finish. Net voor de laatste 1000 meter voel ik dat mijn veter loszit. Snelheid maken op die manier zit er niet in, dan maar stoppen en zo snel mogelijk het euvel oplossen om terug te vertrekken. Alles bij elkaar kost me dat toch 15 seconden. Terug gaan lopen is dan niet zo simpel, ritme gebroken en benen verzuurd. In een onvoorstelbare laatste 600 meter probeer ik nog wat goed te maken en het loont. Finish in 36'42" , een uitstekende tijd. Na de aankomst voel ik wel dat ik diep gegaan ben, maar dit is de beste wedstrijd van dit jaar tot nog toe. Als ik het veterprobleem verreken moet een tijd van rond de 36'30" er zeker ingezeten hebben. Hiermee wordt het eerste loopdeel van 2010 afgesloten. De komende weken gaat de fiets iets meer in beeld komen, en zal de loopconditie onderhouden worden. (Foto: op de finishlijn alles eruit gehaald; met dank aan fotograaf Stefan Bomans)

Emma over 1meter 60.

Bij topzomer temperaturen en weinig wind is Emma er vandaag in geslaagd voor de tweede keer ooit over 1m60 te springen. In het Oostvlaamse Lebbeke lukte ze de hoogte van bij haar eerste poging, meteen goed voor de evenaring van haar eigen record.Daarmee staat ze ook terug in de nationale top tien bij de scholieren. Haar laatste sprong over 1m65 mislukte maar net.

Prachtig sportweekend.

Gisteren vond traditioneel bij het begin van de zomer de Kardinaalsjogging plaats in eigen dorp. Een loopwedstrijd met start en aankomst op 600 meter van de deur, je zou voor minder gemotiveerd zijn. Dit jaar lag de keuze niet op de langste afstand(15km), maar zou het een rondje minder worden op en rond het prachtige kasteeldomein. 10 kilometer is nog ver genoeg bij een temperatuur van 27°. De baanwedstrijden van de afgelopen weken hebben zeker mijn snelheid verhoogd en ook de weerstand, dat werd gisteren bewezen. Na een snelle eerste ronde kreeg ik het gezelschap van Walter Aerts(15km) en Luc Lauwers uit Lille(10km). Wegens werkzaamheden werd het parcours dit jaar aangepast en de nieuwe doortocht door de bossen had wel zijn charme, maar was een pak zwaarder dan vorige edities. Een dipje bleef uit, meer zelfs, na 6km kon ik een versnelling plaatsen en volhouden tot aan de finish. Enkel Walter Aerts bleef mijn metgezel. Eindtijd 37'17", uitstekend bij dit weer en op dit geaccidenteerd parcours. Het leverde me een 7de plaats op. Top drie bij de M40 werd net gemist, maar als primus van de gemeente Vorselaar op de 10km viel ik toch nog in de prijzen. Een prima resultaat dus voor eigen volk.
Vandaag had ik een afspraak met mijn fietsmakker Stefan om nogmaals op verkenning te gaan in de Ardennen. Start-en aankomstplaats werd Chevron met voor mij 8 nieuwe beklimmingen. Over een afstand van 95km zou dit uiteindelijk iets meer dan 2000 hoogtemeters opleveren. Uitstekend fietsweer, wat het vakantiegevoel alleen maar versterkte. Via Werbomont ging het eerst richting Heyd voor de eerste klim: de Col du Rideux. De eerste officiële "col" van België, die sinds zeer lange tijd aangeduid staat op de NGI-kaarten. Geen onoverkomelijke hindernis, alleen de laatste meters gaven dubbele percentagecijfers aan. Weer een klim die ik kan claimen voor de "Challenge BIG" site. Afdaling langs dezelfde weg om al snel de "Cote Roche a Frene" aan te vatten. Geen makkie, iets meer dan 2km stijgen aan 9,5% gemiddeld. De Ardennen zijn een schitterend fietsgebied, ook hier krijg ik weer prachtige vergezichten cadeau. Na deze puist rijden we terug naar Werbomont, waar het richting Trois Ponts gaat. De derde klim is de "Ancienne Barriere" die de vrij rustige N66 volgt voor bijna 5km. Een "loper" aan 4,7%. De afdaling naar Trois Ponts is welgekomen, in het dorp heerst een gezellige zomerdrukte en gaan we een hapje eten. Met volle maag volgt al onmiddellijk een zeer zware brok. Via de Rue de Hezalles gaat het de gelijknamige helling op. De eerste 500 meter zijn om te sterven! Starten aan meer dan 15%, om een record te bereiken in de haarspeldbocht , 23%!! Alles moet nu wel uit de kast om verder te rijden, gelukkig zwakt de helling later wat af naar "makkelijke" percentages. Een rustige klim ook, die me uiteindelijk in Grand Halleux brengt , de voet van de beroemde "Cote de Wanne". Weer kom ik ogen tekort om te genieten van de mooie uitzichten, alhoewel ik zeer geconcentreerd moet blijven want deze Wanne is geen makkie. Ik maak er een wedstrijdje van met een paar Noorderburen en trek me tot op de top goed uit de slag. Bijna 70 kilometer gereden en het beste is er af. Via een landweg gaat het richting Stavelot, waar ik uiteindelijk aan de top van de Stockeu uitkom. Afdalen doe ik via de parallelweg die er niet al te bijster goed bijligt. De Stockeu laat ik deze keer voor wat hij is , en zoek naar een andere helling in dit Ardeense dorp, de klim naar de "Ferme Bergerie", nog een helling die ik uit het "Cotacolboek" haal. Hij bezorgt me enige voorzichtigheid wanneer ik nog eens vluchtig naar de hellingsgraad kijk.(1,9km aan 9,3%). Ik raak tot op de top, maar moet langs dezelfde weg weer naar beneden over een penibel (nog zacht uitgedrukt) wegdek, waar door de erosie putten liggen van 30cm diep. Zeer voorzichtig dus. Wanneer ik in Stavelot de kasseitjes verlaat en terug richting Trois Ponts rijd, kan ik de zaligheid van een schitterende asfaltweg weer appreciëren. Terug in Trois Ponts klim ik langs de Rue des Villas omhoog via de "Cote de Brume-Est", een helling naar mijn smaak. Een brede zeer rustige weg is mijn deel, die geleidelijk aan stijgt. 3km klimmen aan 7,3%; het lijkt wel bijna een Vogezencol. Deze helling is ook een prima alternatief voor de grote N66 weg. Uiteindelijk kom je ook langs hier aan de Ancienne Barriere en wacht me een mooie lange afdaling. De laatste klim van de dag is er eentje om het af te leren. De "Cote de Forges Chevron" kan tellen! 750 meter klimmen aan 11,1%. Het beste is er nu helemaal af (wat wil je na 94km en met een loopkoers in de benen), op karakter overwin ik de twee steile stukken van 21%. De wagen van Stefan is een bevrijding en het eindpunt van een mooie Ardennendag!
(Foto: mooi uitzicht op de Cote de Brume Est).

Fietsen in de Alpen.

Met een weekje vertraging hier toch nog een verslagske over onze jaarlijkse fietsstage met de werkcollega's. Na de uitgeregende versie van 2008 in de Pyreneeën en een sabbatjaar in 2009 was het deze keer het Olympisch stadje Albertville die als uitvalsbasis dienst deed. Maar ook dit jaar waren de weergoden ons niet gunstig gezind. Een paar dagen hebben we de regen net kunnen ontlopen maar andere keren stonden de hemelsluizen wijd open. Na aankomst de zaterdagavond stond voor de zondag al meteen een pittige rit op het programma 139km en 2575hm. We waren met 14 en er werd in 2 groepen gereden, een A-groep met zeg maar de getalenteerde klimmers en een B-groep alias de betere wielertoerist. Eerste beklimming was col du Trà, een "korte" maar pittige klim van 10km met een gemiddelde van 8%. Ik testte daar eens hoe goed mijn klimmen nu was en eerlijk gezegd het vlotte veel beter dan verwacht. De A-groep kon ik gerust volgen en had niet zoveel achterstand op de betere klimmers. De 2de col was Cormet de Roselend, als iets gekender, langer maar minder steil. Deze heel rustig opgereden. De volgende dag stond een "rustiger" rit van "slechts" 109km en 1675hm op het appél, met als hoogtepunt de beklimming van col de Grand Cucheron, 16km aan 5.4%. Ook die dag goed verteerd en daarom besloten om op dinsdag met de A-groep mee te rijden. Voor die dag werden 167km onder de wielen geschoven en moesten 3260hm overwonnen worden. Zeg maar een klein cycloparcour. Komt daarbij dat het tempo bij de A-groep toch stukken hoger ligt, de B-groep was een kwartier eerder vertrokken maar tijdens de beklimming van de eerste col (col du Frêne, 7.5km 7.2%) werden ze al door ons bijgebeend. De volgende was Mont Revard aan de voet van het meer van Aix-les Bains. 16km aan 6.9%. De klim vlotte goed ondanks de regen, afdalen was een ander paar mouwen. Als laatste kwam col du Marocaz goed voor 15km aan 4.3%, een loper zeg maar waar ik als 3de boven kwam. De volledige rit dus goed verteerd, maar een ganse week met de A-groep meerijden zou een aanslag geweest zijn op mijn gestel, dus de volgende dagen terug met de B's op pad. Woensdag een rustdag met veel regen en donderdag ook wat later vertrokken door de onheilspellende lucht. We waren beter in hotel gebleven want eenmaal buiten de vallei bij de beklimming van de 2de col ( eerste was Col de Saisies, 2de col de Aravis) kwam de regen met bakken uit de lucht. Na een uurtje schuilen onder een afdak was er nog geen beterschap en een afdaling in regen en totaal verkleumd zag ik niet als een optie. T' leven is nog te mooi om nu al een ravijn in te duikelen. Een korte afdaling gemaakt waar net voor het einde van een dorp een Taxi Velo hadden opgemerkt. De vriendelijke alpenbewoners maakten ons een warme chocolademelk klaar en een zetten een elektrisch kacheltje aan ons voeten zodat daar terug wat leven in kwam. Daarna bracht hij ons terug naar het hotel zodat ons een terug rit van 60km in de regen bespaard bleef. Laatste rit was vrijdag met een trip van 112km en 2110hm, met als hoogtepunt col du Madeleine, 28km aan 5.6%. Wel Madeleine mag dan een vrouw zijn, we hebben ze toch getemd, allé de col toch. Samen met Jo (een andere Jo) rustig omhoog gepedalleerd en nog net kunnen genieten van het zicht op het massif de Ecrins, voor die in de wolken verdween. Na de afdaling en rit terug naar Albertville zat deze stage er terug op en werd afgesloten in een plaatselijk Leffe café (in de regen). Met deze stage heb ik nu ongeveer bijna alle cols van de Grand Route des Alpes gereden. Een tocht die ooit eens met Dirk op het programma staat.

Mijl in Herentals en driemaal pech op zondag.

Na 1 maand van training knoopte ik zaterdag terug aan met de atletiekcompetitie. Ac Herentals organiseerde een open meeting en langste afstand op het programma was de mijl (1609 meter). Ideale weersomstandigheden tref je niet dikwijls in onze contreien, als de temperatuur goed is dan waait het veel te hard. De noorderwind was op de Bloso piste goed voelbaar. Een mooie reeks van 18 atleten, met een snelle en een tragere groep. Op deze afstand moet je niet veel verzinnen en vanaf de start volle bak gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Ik nestelde me in het tweede groepje, maar heb toch een tactische blunder begaan. Naar het einde van de tweede ronde verschoot ik al een pijl door te versnellen en aan de kop te gaan lopen , gewoonweg dom. Deze inspanning zorgde ervoor dat ik weer wat tekort kwam in de laatste ronde. Snel ben ik sowieso al niet. Eindtijd: 5'16"78, toch mooi tegen 18,3km/uur, maar met gemengde gevoelens. Ik finishte wel in het spoor van Herman Lievens en Koen Willemsen, op deze afstand twee clubgenoten die sneller zijn dan ikzelf. De eigenlijke bedoeling van dit soort wedstrijden is om de snelheid en de weerstand op te krikken, missie geslaagd dus. En beste mastertijd op de mijl voor mezelf want twee jaar geleden kwam ik in Mol niet verder dan 5'23". Het was mijn vijfde baanwedstrijd van dit jaar en normaal gezien nog niet de laatste. Ik heb na jaren afwezigheid de piste herontdekt en amuseer me er prima. Zolang we een beetje meekunnen, blijven we ervoor gaan.
Vandaag stond er een fietstochtje geprogrammeerd met collega Stefan, tussen de regenbuien door ging het richting Nederlandse grens. Echter, de pret werd snel verstoord want drie keer plat rijden op 5km tijd is niet plezant en zeker niet normaal. Dan maar de hulptaxi (Carine) gebeld om thuis te geraken. Bij het vervangen van de tubes ter plaatse controleerden we ook de buitenband op eventuele stukjes ijzer of glas en vonden niks. Bij de thuiskomst werd er na grondig onderzoek een miniscuul stukje glas aangetroffen in de buitenband. Dat was de boosdoener van alles. Intussen zijn we wel volleerde bandenvervangers geworden. Dat heb je natuurlijk als je bijna nooit "plat' rijdt.

Grijs en regen in de Ardennen.

Op uitnodiging van mijn goeie vriend Luc Van Doninck trokken we vandaag naar Banneux voor een fietstochtje van ongeveer 90km. De dag begon echter niet goed, stukken aan de wagen en met een beetje hulp raakten we snel aan een vervangwagen. Onze andere compagnon Louis Poelmans nog snel opgepikt en daarna richting Banneux. Na dit oponthoud geen tijd om een kaarsje te branden, misschien hadden we dat beter wel gedaan , want de hemelsluizen bleven niet dicht.... Al na 8km stonden we aan de voet van de befaamde Cote de La Redoute, geen onbekende meer, vorig jaar heb ik deze hap reeds verorberd. Deze keer kwam hij dus vrij snel, op de steilste stukken recht op de pedalen en zonder problemen boven geraakt. Via een ommetje langs Aywaille terug naar Remouchamps om dan richting Trois Ponts de vallei van de Ambleve te volgen. Iets later reden we de nog mooiere vallei van de Lienne binnen. Intussen kwam de zon even priemen , tot zover alles dik in orde met het weer. Bierleux Haut is de volgende helling op onze weg, een puist van 1250 meter lengte aan 10,1% gemiddeld, we zullen het geweten hebben, de eerste hectometer draait rond de 18% . Een klim oprijden is al niet makkelijk, maar met drie actieve honden die voor je wielen springen wordt het helemaal een karwei ! Het was dus vandadde, bergop slalommen om de beesten te ontwijken en hopen dat we recht blijven. Door de reactie van de eigenaar werden de beestjes iets kalmer, één exemplaar kon goed bergop spurten en bleef dus iets langer aan mijn wiel plakken. Doordat ik alle aandacht kreeg, hadden mijn fietscollega's iets minder last van de viervoeters. Een schitterende klim, die Bierleux Haut, de afdaling in Chevron was zo mogelijk nog mooier en steiler. Op weg dan richting Rahier en de voet van een klassieker; de zuidzijde van de Col du Rosier, 9km klimmen aan bijna 4% gemiddeld! Intussen kwam de regen en was het tijd voor onze middaglunch, na 3 tassen koffie beslisten we maar om verder te rijden. Vanuit La Gleize is de Rosier een prachtige klim, mooi asfalt, uitzichten die je aan de Vogezen doen denken (ondanks het slechte weer) en leuke stijgingspercentages(tussen de 4 en 8%). Het water bleef met bakken uit de lucht vallen, snel dus de afdaling ingezet richting Spa, waar het uitkijken werd voor het drukke verkeer. Voorlaatste helling van de dag is de Mont Theux, een cote in twee fazen. Het eerste stuk is nog te doen, daarna kan je 300 meter recupereren , voordat de echte lange rechte muur daar is, aan 8 a 9% rechtdoor......... Deze keer kies ik voor "full option" , alles geven tot boven. Heerlijk afzien. Op de top is het zo goed als gedaan met regenen, we zijn bijna terug in Banneux. Louis en Luc gaan zich verwarmen , ik krijg er niet genoeg van en zoek nog even naar de voet van de Cote de Trasenster, vanuit Louveigné. Zonder spijt, 5000 meter stijgen aan 4%, maar weer met prachtige vergezichten. De opfrissing nadien doet goed, 1435 hoogtemeters vandaag. Voorbij Luik begint de zon te schijnen, tiens, die hebben we vandaag nog niet gezien............. (foto: Top van de Bierleux Haut in Chevron)

Emma op podium in Lier.

Ideaal weertje om aan hoogspringen te doen gisterenavond. Op de nationale B-meeting in Lier (in de schaduw van de Sint Gummarustoren) haalde Emma een tweede plaats bij de scholieren en mocht mee op het podium. Ze sprong een feilloos parcours tot en met 1m55. Haar eerste poging over 1m60 (recordhoogte) mislukte maar nipt. De overwinning ging naar de ongenaakbare Marjolein Lindemans(1m72).

BK Halve triatlon Leuven

Voilà, de kop is eraf. Na mijn laatste wedstrijd, reeds van augustus vorige zomer en tuurlijk de halve marathon Kuurne en 10mijl Elsegem niet meegerekend, was het tijd om te zien wat de voorbije winter aan trainingsarbeid had opgeleverd. De voorbije trainingen en de lactaattest lieten vermoeden dat ik in de form van mijn leven was en dit op mijn 44ste :-). Gewicht lager, progressie gemaakt in het lopen en mijn nieuw bestelde wetsuit net nog vrijdag laatst binnengekomen, speelden in het voordeel. Het strijdtoneel was in Leuven voor de halve afstand, 2500m zwemmen 90km fietsen en 21km lopen. Dit jaar was deze wedstrijd tevens het BK. En het moet gezegd, het niveau in Belgie van top en subtop is hoog. Met 11 clubleden ( bijna de helft van het ledenaantal) waren we van de partij. Het weer was niet denderend. Regen en veel wind. Om 11u doken we met een 450-tal de Rotselaarse plas, 15km van Leuven, in voor 2 rondjes in een watertemperatuur van 19°C. Eerste fout, achteraan gestart, zodat ik tot halverwege de zwemproef moest worstelen om een goede positie te bekomen in mijn tempo. Na 44minuten, ik rekende op 45, mocht ik de plas verlaten. Weeral kreeg ik die wetsuit niet vlot uit. Het eerste fietsstuk was nogal wat bochtenwerk om naar Leuven te fietsen. Intussen was het af en toe aan het regenen wat de wegen vervaarlijk glad maakten en bochten aansnijden er niet echt inzat. Bijna een uitschuiver gemaakt aan de wisselzone. Anderen hadden minder geluk, clubmakker Karel Man maakte contact met het asfalt en Bart's zus Inge belandde zelfs in het hospitaal. Ook de wind maakte het lastig wanneer deze uit zijdelingse richting kwam en me in de beugels dwong om de fiets onder controle te houden. Na de 3 ronden had ik voor mezelf een goede fietstijd neergezet voor een vlak parcours (ik klim nu eenmaal liever). Een gemiddelde van 32,3K/u is voor een halve goed voor me. Tijdens de 2de wissel waren mijn voeten zodanig verkleumd, dat ik geen gevoel meer had en zo geen snelle wissel kon doen. De eerste km's echter kwam er langzaam weer leven in de tenen. Met de resultaten van de lactaattest wist ik nu wat mijn ideale tempo was en zo gezegd zo gelopen. De eerste 2 rondjes van 7km verliepen uitstekend en slechts in de laatste km's van de laatste ronde begonnen de benen iets vermoeid aan te voelen. Bij de aankomst liet een blik op de wedstrijdklok een gevoel van euforie over me komen. 5u10'09". Maar liefst mijn PR op de halve met 23 minuten verbeterd en al een uur en 5minuten afgedaan tov de halve van Antwerpen in 2007. Bovendien heb ik een goed gevoel gehad over de ganse wedstrijd en er echt nog eens van genoten. Het plezier is terug. Mijn seizoen kan al niet meer stuk. Misschien in de marathon van Berlijn proberen het PR van Piet te verbeteren? Veel dank ook voor de talrijke supporters langs de kant en in het bijzonder kozen Jorick, die zich in Berlijn aan zijn debuut op de marathon waagt. De clubmakkers deden het allen uitstekend, Sophie haalde zelfs zilver na een sterke Tine Deckers. Ruben en Bart VC werden tot opgave gedwongen door materiaalpech. Zie ook de link van triatlon club Waregem voor hun verslagen. Volgende wedstrijd wordt de halve van Eupen in de zomer.

Trainingsijver.

Het is me een weekje wel op sportief vlak. Ik heb blijkbaar energie te over. Zaterdag nog meer dan 100km rondgetoerd met de fiets in de Vlaamse Ardennen over ondermeer de Mont Saint Aubert, Kanarieberg en Paterberg , en van zondag tot vandaag bijna 80km gelopen. Zondag met vrij frisse benen een ochtendloop van 20km; gisteren afgezien tijdens de 10x400m intervalsessie (de sport kan soms hard zijn) en vandaag 16km vlotjes in de kasteeldreef. De zomer is weer in het land, de geur van de rododendrons en het malse Kempense gras dat ligt te drogen.... Zalige tijd.

Emma na twee weken training over 1m55

In een winderig en nat Mol won Emma vandaag het hoogspringen alle categorieën met een gelukte poging over 1m55. Na lange activiteit is ze intussen terug aan het trainen. De geslaagde sprong is ook meteen goed voor het minimum van het Belgisch kampioenschap in september.

Verjaardag vieren op de fiets.

Jarig ben je niet elke dag en omdat ik nogal een cijferfreakje ben is 45 worden een beetje speciaal. Al 19 jaar mag ook zoon Brecht meevieren in de feestvreugde, iets minder uitbundig dit jaar omdat de "blok" voor hem net begonnen is. Als beloning had ik voor mezelf een snipperdagje genomen en broer Jos uitgenodigd om een fietstochtje te doen in de Ardennen. 1350 hoogtemeters , 80km en 5 beklimmingen. Uitvalsbasis was Jalhay, aan de voet van de Hoge Venen. Via de Route de la Gileppe ging het naar de langste kant van de klim naar de Baraque Michel, bijna 14km aan 3% gemiddeld. Nergens in België kan je aan één stuk zolang bergop rijden. De allure van een echte col heeft deze beklimming echter niet. Nochtans, in het gehucht Betane waar de voet is , gaan we eerst de Cote de Hestreux op. Dit smal weggetje door het bos spaart ons niet en de eerste kilometers zijn meer dan pittig. Van zodra we de grote weg opdraaien naar de top van de Baraque/Botrange is het ergste voorbij. In de laatste 3km krijgen we nog een lang recht stuk van 5%, maar deze "col" is een loper. We rijden tot aan het Signal de Botrange, het hoogste punt van ons land. Het was vandaag ideaal fietsweer, 21° en volop zon, een meevaller. De afdaling van de Botrange is tof, even wanen we ons in de Vogezen. Bijna beneden in Bevercé gaat het dan rechtsaf onmiddellijk steil bergop naar de hoeve "Ferme Libert". Een echte kuitenbijter van 1300m lengte met een gemiddelde van 12,3% en een maximum stijgingspercentage van 20%. Omhoog kruipen is het juiste woord hier , aan hoeve Libert wordt het iets vlakker om daarna met een laatste snok naar de top te rijden. Mijn percentagemeter geeft weer dubbele cijfers aan. Onbegrijpelijk dat er geen enkele grote wielerkoers over deze puist rijdt. Voor mij is hij zwaarder dan de Stockeu en Jos beaamt dat enkel de Muur van Huy nog lastiger is, maar voor hem komt deze Ferme Libert echt in de buurt. Boven is het op adem komen, maar een mooie en lange afdaling wacht ons richting Stavelot. Vooraleer we ons overgeven aan spijs en drank eerst nog de Stockeu op. Vorig jaar kon ik al eens kennismaken met deze klassieker, vandaag kan ik de klim al iets beter inschatten. Het blijft wel een beest van een helling. In de afdaling houden we nog even halt bij de gedenkplaat voor de beste aller tijden (Eddy Merckx) en een uurtje later rijden we met gevulde maag vrijwel onmiddellijk de Haute Levee op richting Francorchamps. De eerste hectometers zijn niet te onderschatten, rechtdoor aan 9%. Het doet me terug denken aan de rechte steile kilometers op de Ventoux vanuit Malaucene. Op de grote weg naar Spa rijden we richting Tiege , de laatste helling van de dag tegemoet, de Cote de Surister. Een puist van 2,2km aan bijna 6% gemiddeld. Na alle voorbije hindernissen een makkie. In Jalhay nog snel een terrasje gedaan en dan huiswaarts het drukke verkeer tegemoet op deze weekdag. (Foto: Top "Ferme Libert" te Bevercé)

Slechts 2 seconden boven PR op 2 mijl.

11'15"28. Dat is de tijd die ik gisterenavond neerzette op de 3218m. Daarmee kwam ik sterk in de buurt van mijn PR van 4 jaar geleden op deze ongebruikelijke afstand. Toch 9 deelnemers op de Nekker in Mechelen voor deze 2 mijl. De wind was nog goed voelbaar tijdens de wedstrijd, waardoor het weer knokken werd. Ook in deze race een mooi treintje , ditmaal van de jongens van AVZK, die gingen voor het clubrecord bij de M50(en ook in slaagden!), met Ruddi Bogaerts als protagonist. Bart Van Den Schoor als haas van dienst, die na twee ronden wel een vijftal seconden achter lag op het geplande schema van 11'15". Dan zelf even twee ronden mee aan de koord getrokken(misschien een beetje te hevig), maar drie ronden voor het einde zaten we wel terug juist. De trein van de jongens van Atletiekvereniging Zuiderkempen nam het terug over en in de laatste ronde moest ik nog een viertal seconden afgeven op Ruddi en Bart. Wel tevreden over mijn eigen prestatie. Drie seconden sneller per kilometer dan de 3000 meter van vorige maand. Er zit nog steeds groeimarge in, vooral in het " fris aan de start komen". Ik ben nog steeds wat vermoeid, en als dit laatste euvel weggewerkt is kan ik nog sneller gaan. Misschien de volgende weken? Naar alle waarschijnlijkheid was dit mijn laatste koers in de categorie M40. Volgende dinsdag zit ik in de helft op tram 4 , en worden we dus M45.

Lactaattest

Vandaag een zeer geslaagde lactaattest afgelegd bij mijn sportartse. De meesten worden geadviseerd om trager te lopen maar bij mij is het tegengestelde waar. Blijkbaar is de wintervoorbereiding zeer goed verlopen want de trage duurlopen mogen met anderhalve km/u verhoogd worden en de tempoloop met 2km/u.

Dagje "Vlaamse" Ardennen

Doordat ons geplande fietstrip naar het Zwarte woud letterlijk in het water was gevallen, moesten blogcollega Dirk en mezelf toch iets doen met de vrijgekomen tijd. Gisteren zaterdag besloten we om een rondje Vlaamse Ardennen af te haspelen en kwam Dirk vanuit de verre Kempen afgezakt. De benen waren toch gesmeerd en nog "net" niet van de tabak ontdaan. Een stralende zon, 17gr en niet teveel wind, een ideaal fietsweertje dus. We startten aan het RVV centrum te Oudenaarde. Aanvankelijk reden we de orange RVV lus naar Ruien om daar de Kluisberg en de zijkant van Knokteberg op te rijden. Wegens een wandelevenement was de gebruikelijke weg niet beschikbaar en reden we via de karnemelkbeekstraat. What's in a name, karnemelkbeekstraat, doelden ze op de witte kuiten van wielertoeristen of op "karnemelkpap" in de benen? In elk geval een karnemelkbeek hebben we niet gezien maar de alternatieve beklimming moet niet onderdoen voor de "echte"! Vervolgens de Hermesroute (40km) rond Ronse en omstreken. Prachtige route met mooie vergezichten en enkele gekende en minder gekende klimmetjes. Namen als Hotond en Muziekberg klinken nog bekend, maar spinessenberg, kanarieberg, fortuinberg, hemelberg, ter beke en consorten waren nog nobele onbekenden. In Ronse zelf nog gestopt bij een door Koerden uitgebaatte pizzeria door Dirk uitgezocht. De pizza's mochten er zijn ware het niet dat er nog enkele beklimmingen in het Franstalig landsgedeelte op ons wachten en met olijven en artisjokken in de maag is deze combinatie niet ideaal. Hermesroute een aanrader dus. Daarna terug aangesloten op de RVV route om vervolgens de Patersberg (miljaar, dat blijft een kuitenbijter), Korte Keer en Ladeuze op te rijden om tenslotte via Edelare terug naar Oudenaarde af te zakken met 87km en 975 hoogtemeters op de teller. Na een verfrissende douche in het RVV centrum mocht Dirk zich nog eens laten vereeuwigen bij oud-wereldkampioen Freddy Maertens. In't Mouterijtje de vochtbalans terug op peil gezet en zo een prachtige dag met Dirk afgesloten. Nog geen Zwarte Woud beklimmingen maar mss voor volgend jaar.

Onverwachte 12km wedstrijd in Wechelderzande.

Aangezien we pas maandagavond laat beslisten om de fietstrip in het Zwarte Woud wegens het slechte weer af te gelasten had ik de mogelijkheid om vanavond te starten op de jogging van voetbalvereniging Fc.De Vrede in Wechelderzande. De loopkoers werd eigenlijk meer beschouwd als een doorgedreven training, want echt afgebouwd had ik zeker niet. Door omstandigheden werd het toch een echte wedstrijd. Eerst en vooral omdat "Wechel" mijn vroegere woonplaats is en het altijd deugd doet om daar terug te komen. En ook omdat de tegenstand er mocht zijn op de langste afstand. Fris weer (8°) en de handschoentjes kwamen dus goed van pas! Al vrij snel verzeilde ik in het tweede groepje met daarin voor mezelf zeer bekende medelopers. Ludwig Van Gestel en Walter Aerts(beiden voor de 8km) en Herman Lievens en Paul Denolf, twee supermasters ook voor de 12km. Al deze heren zijn intrinsiek sneller dan deze jongen, maar proberen gaat mee, dus pikte ik mijn wagentje aan. Tot voorbij de 6de kilometer ging dit uitstekend, maar op het onverharde stuk moest ik de rol spijtig genoeg lossen. Niet fris genoeg, wat wil je bij een tempo onder de 3'40"/km..... Ik moest mijn medegezellen laten gaan, doch was niet de eerste want Ludwig Van Gestel had al vroeger moeten afhaken. Alleen verder dus voor nog 5 lange kilometers. De doortocht bij de 10 loog er niet om(37'16"), slechts 4 seconden trager dan mijn goeie tijd in Lebbeke van twee weken terug. Niet verwonderlijk dat ik een beetje terugviel in de laatste 2000 meter. Mijn plaats kon ik behouden , 7de en finish op de uiteindelijk 12,2km in 46'08". Meer dan tevreden met dit resultaat, ik ga profiteren van het verlengde weekend om de batterijen terug op te laden, maar zaterdag een mooi fietstochtje doen met mijn blogmaatje!

Fietsweekend Zwarte Woud geannuleerd.

Het weer blijft rotslecht en niet alleen bij ons.... Vanavond regende het pijpenstelen in de Kempen en bij een temperatuur van amper 7° kwamen de handschoenen en de lange broek terug uit de kast. Het is 11 mei........ Van donderdag tot zondag hadden we met 5 fietsvrienden een weekendje gepland in het Zwarte Woud, maar met temperaturen van 12° in de vallei en slechts 4° op de Belchentop is dit om problemen vragen. Komt daar nog bij dat er voor de rest van de week veel regen wordt voorspeld. Gevaren als onderkoeling liggen op de loer, om nog niet te spreken van afdalen bij deze temperaturen. De top van de Feldberg zou terug wit kunnen zien tegen het einde van de week. Gezond verstand primeert dan en dus hebben we deze uitstap geschrapt.

Weekend van de heroptredens.

Na Emma was het zondag de beurt aan Carine voor haar comeback wedstrijd. Na een hardnekkige voetblessure die nu toch bijna genezen lijkt startte ze in de 6,5km dameswedstrijd in het kader van de "Tien van Hertals". Bij haar wederoptreden deed ze het lang niet slecht. Carine werd 12de in 31'42".

Emma terug van weggeweest.

Dochter Emma heeft gisteren een opmerkelijke prestatie neergezet tijdens de interclub cadetten/scholieren in Brasschaat. In het hoogspringen ging ze over 1m50 na een volledige inactiviteit van meer dan 2 maanden. Zonder enige vorm van training is dit een mooi resultaat. Daarmee werd ze vierde bij het hoogspringen. Hopelijk zijn de lies-en rugproblemen achter de rug en kan ze opnieuw de training hervatten. Op de interclub wedstrijd werden de Herentalse meisjes zesde in totaal.

Goeie 2000 meter in Tessenderlo.

Net terug van een 2000 meter in Tessenderlo. Toch weer volk genoeg voor 2 reeksen, omstreeks 21u mochten we aantreden op de atletiekbaan. Na de wedstrijd van vrijdag toch lichtjes blijven doortrainen en dus niet echt superlichte benen. Voor de eerste keer in mijn "loopcarriere" startte ik in de dubbele kilometer, gissen naar een eindtijd was dus moeilijk, maar ik zou tevreden zijn met een finish onder de 7 minuten. Onmiddellijk na de start in een goei groepje gevallen met een egaal tempo en een tussentijd van 3'21" halfweg. Bij het ingaan van de laatste ronde zette ik aan, eigenlijk veel te vroeg, want in de laatste 100 meter werd ik nog geremonteerd door drie atleten. Niet erg uiteraard, strijd genoeg en dat is wat we nodig hebben op een baanwedstrijd. Eindtijd 6'44"62, bijna 18km/uur , daar kon ik zeer goed mee leven. Het was daarenboven eigenlijk een graad of vijf te fris en de wind waaide nog vrij stevig. Het lopen gaat nu een kleine tien dagen op een lager pitje branden, want volgende week wacht de fietsuitstap naar het Zwarte Woud. Mijn fietsmakkers mogen hun klimbenen al insmeren! Daarna hoop ik de loopdraad terug op te pikken en nog hoger te mikken.(foto:Martin Bex; bedankt Martin!)

Ambiance, veel volk en regen op B-meeting Herentals.

Mijn speakeropdracht bij de Herentalse B-meeting zit er op. De club zorgde ook dit jaar weer voor enkele sterk bezette wedstrijden. De fikse regenbuien tussendoor konden de pret niet drukken, alhoewel dat de kampnummers nog het meeste last hadden van de regen. Later op de avond bleef het wel droog. Damien Broothaerts won de 100 meter en bij de dames was die eer weggelegd voor Elke Bogemans. Zij was ook de beste op de 200 meter. Ac Herentals mocht ook vieren met enkele individuele overwinningen. Dieter Van Streels en Nathalie Loubelle waren de beste op de 3000 meter. Verder waren er opmerkelijke zeges voor Charlotte Debroux(800 meter) , Pete Coley op de 400 meter en de Hongaar Gabor Pasztor op de 200 meter. De meeting werd ook dit jaar weer een groot succes en uitstekend georganiseerd.

Overzicht 10000 meter tijden.

De 10000 meter van gisteren was ook mijn beste als master tot nog toe; ziehier het lijstje:
2001: Herentals 36'00"62
2002: Herentals 36'38"65
2005: Beveren 37'41"02
2006: Dilbeek 37'24"21
2008: Merksem 37'36"90
2010: Lebbeke 37'12"37
Zoals vroeger reeds verteld hou ik enkel rekening met de 10000m op de atletiekbaan. 10km wegwedstrijden reken ik er niet bij.

Lebbeke: beste 10000 meter tijd in acht jaar.

Het lange afstandslopen op de piste is dus nog niet dood.... Gisteren in Lebbeke waren er maar liefst 34 gegadigden voor de 10000 meter, de wedstrijd werd dus over twee reeksen gelopen. Goed en minder goed nieuws dus, minder goed omdat de start van de tweede reeks (die van mij dus) pas zou plaatsvinden om 21u45, goed nieuws omdat ik dan zelf bij de snellere tijden zou behoren en de kans miniem was om gedubbeld te worden.Bijna ideale weersomstandigheden(12°),doch nog een beetje wind. Veel bekend volk in de Oostvlaamse gemeente, de snelle reeks werd ondermeer bezet door Mats Lunders , Peter De Vocht en Marc Van der Hoeven. Uiteindelijk mochten ook wij er dan aan beginnen , met Ronny Ligneel als gangmaker(ooit goed voor 29'02" en 2u13' op de marathon) en supermaster Jozef Claessens. Een gesprekje vooraf met Ronny leerde me vooral dat het allicht iets te snel zou gaan(rondetijden van 1'25") terwijl ikzelf iets van een 1'30" als rondetijd in gedachte had, wat neerkomt op een eindtijd van 37'30" , precies aan 16km/u. Daarmee zou ik heel tevreden zijn.Na de start bleek ik al snel alleen te vallen, er werden twee groepen gevormd, één te trage en de snellere met Ligneel. Dan maar een inhaalmanoeuvre gedaan om mijn wagentje aan te pikken bij de snelste groep. Dat ging zeer goed tot iets voorbij 3km; het werd lastiger. De rekker brak aan de 5de km (18'10") waar ik de groep moest loslaten. De tussentijd na 5km was bijna even snel als mijn 5000 meter tijd van vorig jaar in Tongerlo! Nog 5km afzien, helemaal alleen, 10 keer sterven, telkens weer de moed vinden om door te blijven gaan, de hardheid van de atletiekbaan! Maar er zat een goeie tijd aan te komen, de laatste 1000 meter nog eens aangezet en afgeklokt op 37'12" , mijn beste tijd in acht jaar! Zeer tevreden uiteraard, al had het veel zweet gekost. Achteraf misschien toch een beetje spijt, als ik het vooraan een paar rondjes langer had kunnen uithouden zou ik misschien wel onder de 37 minuten gedoken zijn. Maar in ieder geval met een zeer goed gevoel naar huis.

Link toegevoegd.

Hopla, vandaag nog eens een link toegevoegd en wel die van mijn Nederlandse loopcollega Frans Pasmans. Frans is gepassioneerd door het lopen. Ik leerde hem kennen tijdens de 3000 meter onlangs in Herentals. Waar een loopwedstrijd met z'n tweeën al niet goed voor is. Veel leesplezier!

10 miles Wortegem Petegem

Na een half jaar relatieve rust heb ik me vorige week nog eens in het lopersgild gewaagd. Vrienden van me, Isabelle en Gino zaten in de organisatie van de 5Kerkenloop (en ik voelde me moreel "verplicht" om hier mee te lopen ;-) ) Een nieuwe loopwedstrijd die ieder jaar in een gemeente van Wortegem Petegem zal worden gelopen. Voor de eersteling was het de beurt aan Elsegem met start in het domein De Ghellinck. Op een zonnige en niet te warme omloop waren er 3 afstanden. Een kidsrun, een recreatieve 7km en een 10miles. Voor de 10miles verwachtte men een 65-tal deelnemers, door het zonnige weer waren er ongeveer 160 afzakkers. In overleg met trainer Karl op het oog van het komende triatlonseizoen, mocht ik meelopen, zei het eerder als een trainingswedstrijd, dwz. lag extensief starten en intensief maar niet voluit eindigen. Zo gezegd zo gedaan. Achteraan post gevat en de eerste 3km heel rustig meegelopen, daarna per 3km 1km/u sneller beginnen lopen. Het leuke hieraan is constant groepjes inhalen die aanpikken en dan later kunnen achterlaten. Het voelde heel goed aan en ondanks weinig tempo training kon ik toch nog snelheid ontwikkelen in de laatste km's. Teken dat de voorbij trainingsarbeid rendeerde. Meer dan voldaan de finish bereikt en op de tombola had ik nog prijs ook. Een geslaagde zaterdag dus. Ook marathonman Stefaan Engels voltooide daar zijn xxxste marathon. Achteraf nog met hem een leuke babbel gehad en samen op de gevoelige plaat vereeuwigd geweest door toedoen van Gino. Volgende wedstrijd word nu de halve triatlon van Leuven.

Nieuw fietsrecord.

Het weer nodigde uit tot een fietstocht vandaag. Bedoeling was om enkele nieuwe hellingen te ontdekken in het Hageland. Om daar te geraken moet je vanuit de vlakke Kempen wel bijna 30km rijden. Vanaf Aarschot kan het plezier dan beginnen. Via de oude spoorlijn rij je op een zaterdagvoormiddag nog lekker rustig tot daar. De Brabantse stad voorbij ging het heuvelend via Gelrode, Nieuwenrode en het mooie kasteel van Horst naar Holsbeek, waar twee kuitenbijters naast elkaar liggen, de Meesberg en de Chartreuzeberg. De hellingen in het Hageland zijn uiteraard niet zo zwaar als die van de Vlaamse Ardennen, maar om "dichtbij" toch wat klimwerk te doen uitstekend gelegen. Enkele kilometers verder heb je Houwaart, een klein dorpje midden in dit mooie landschap met de Roeselberg en de mooie Houwaartsebergweg, ook wel bij de toerfietsfanaten "den Houwaart" genoemd. Een mooie omhooglopende weg tussen de velden en de huizen, met een pittig einde aan 17%. Scherpenheuvel is altijd aanlokkelijk als je in de buurt bent en zeer druk op zaterdag. Via het bedevaartsoord reden we terug richting Vorselaar. Met slechts 2 stops toch 120km in de benen bij de thuiskomst. Het weer bleek in de namiddag nog steeds uitnodigend en dus nog even over en weer naar ons moeder voor 40km extra. Uiteindelijk kwam ik vandaag op 158km uit, meer dan 6 en een half uur koersfietsplezier. Een mens zou voor minder blij worden. Morgen nu maar hopen dat de looptraining vlot verloopt. (foto:Houwaartsebergweg)

Prachtig lentedagje

Wat een weertje vandaag! Na meer dan 60 loopkilometers de voorbije week was het nog eens de beurt aan de koersfiets. Voor de tweede week op rij ging het richting Scherpenheuvel. Vooraleer we passeerden in het bedevaartsoord lagen er drie hellingen op onze route, het Grasbos in Molenstede, de Vinkenberg in Kaggevinne en de Eggersberg in Scherpenheuvel zelf. Op de terugweg hebben we onszelf beloond met een lente terrasje op het marktplein van Zichem.

Australian Melodrama.

Gisteren een zeer fijn concert bijgewoond van de meest onderschatte Australische band aller tijden, The Triffids. Tenminste, de vijf overgebleven leden met een schare muzikanten en gastzangers. Hun oorspronkelijke zanger, David McComb, overleed namelijk in 1999. Ook na meer dan 20 jaar blijft de muziek van The Triffids ijzersterk overeind. Het was alweer 23 jaar geleden, van hun legendarische concert in Herenthout(1987) dat ik ze nog eens live had gezien. Een prettig weerzien werd het alleszins. Alle hits passeerden de revue( Wide Open Road, Bury me deep in Love...) maar ook pareltjes als The Seabirds, Stolen Property en Save what you can. Toetseniste Jill Bird mocht ook haar eigen gezongen nummers brengen , met als schitterende afsluiter Tender is the Night en de tweeling Raining Pleasure en Goodbye Litte Boy. De diverse gastzangers (waaronder ook Stef Kamil Carlens) vielen niet uit de toon en de hommage aan wijlen McComb was bij momenten ontroerend. Met drummer Alsy MacDonald en Jill Bird volgde na het concert nog een aangenaam gesprek van enkele minuten. Kippevel, mooie muziek, een prachtige avond. The Triffids (and friends) geven nog een tweede concert, vanavond 17 april en morgen is er nog een afterparty in de Koloniale Waren in Hasselt. (The Triffids are: David McComb(+) Robert McComb, Graham Lee, Martyn Casey, Jill Birt en Alsy MacDonald)

Minimale bezetting op 3000 meter.

Ac Herentals organiseerde vandaag hun openingsmeeting van het kersverse zomerseizoen. Het werd voor de eerste maal voor mezelf een dubbele opdracht, speaker en een half uur voor de start van de 3000 meter met de opwarming beginnen om tijdig aan de start te staan. Ik wil met de pistemeetings een beetje aan de snelheid en de weerstand werken die door de jaren en de voorbije marathons sterk zijn verminderd. En ik ben ook van mening dat je op een meeting van je eigen club moet proberen mee te doen. Het werd op de 3000 meter wel een zeer minimale bezetting met slechts twee atleten! aan de start. Hierbij stel ik me wel vragen , maar daar wil ik verder niet op in gaan. Als ik zelf ergens wil starten , dan ga ik ook lopen, doet er niet toe wie er aan de start staat en hoeveel atleten er zijn. In dit opzicht zijn er bepaalde personen die me vandaag hebben teleurgesteld, meer wil ik daar niet over kwijt. Enfin, terug naar de koers. Aan mijn enige tegenstander Frans Pasmans uit Nederland zal ik niet veel hebben. Zijn besttijd is ongeveer 9'25", de tijd die ik in mijn beste jaren liep. Dat is al 20 jaar geleden intussen. Zelf koesterde ik geen al te grote verwachtingen, aangezien ik twee dagen geleden de bijsluiter van de pijnstiller eens gelezen heb, en tot de constatatie kwam dat de mindere resultaten van de afgelopen weken daar wel eens aan te wijten kunnen zijn. Onder de 11 minuten blijven en niet gedubbeld worden door mijn Nederlandse collega, twee doelstellingen voor vandaag. Ik heb ze beiden waargemaakt. 3'26" en 7'03 waren de tussentijden op de eerste en de tweede kilometer, uiteraard geen toptijden maar met een eindtijd van 10'37"84 was ik best tevreden. Een tijd die ik helemaal alleen realiseerde. Goed getraind en met een goed gevoel naar huis, meer moet dat niet zijn.

Welcome back Rudy!

Een aangename verrassing vandaag op de training; "meestermaster" Rudy De Pauw was na lange afwezigheid terug paraat. Niks speciaals hoor ik u zeggen, ware het niet dat Rudy reeds 64 jaar is en nog steeds toptijden en topresultaten haalt in zijn categorie. Tijdens een veldloop in Nederland enkele maanden geleden raakte hij betrokken in een vrij zware valpartij waarbij hij enkele ribben brak en nog een paar andere zware blessures opliep. Intussen zijn de wonden geheeld en is hij terug paraat in ons loopgroepje. Ik wil hem langs deze weg een zorgeloze verdere opbouw toewensen en nog veel masterrecords en overwinningen!

Tweede wijsheidstand ook gesneuveld.

De tand die me een week lang pijn bezorgde is niet meer.... Vanochtend omstreeks 11u moest hij onderdoen voor de tang , met grote dank aan mijn tandarts. Reden van de pijn was een beginnend abces onder de wijsheidstand. Enkel de wonde prikkelt nog een beetje, maar verder alles terug ok! Vanavond nog een duurloopje gedaan van 10km en de benen voelden fris aan na de tocht van gisteren.

Vlaamse heuvels na de Hoogdag.

Tweede Paasdag, ideaal moment om op verplaatsing te gaan fietsen. Met frisse moed deze morgen afgezakt naar Oudenaarde en daar de wagen geparkeerd. Bedoeling was om de oranje lus van het Ronde Van Vlaanderen parcours te doen, met een klein hartje, want het was dit jaar nog maar de derde keer dat ik met de koersfiets op pad trok. Dieter Van Parijs uit Zulte was mijn metgezel. Tien hellingen en daar hebben we er zelf op het einde twee bijgelapt, goed voor 80km fietsplezier. Dat was vandaag het codewoord, plezier voorop, niks forceren en op een deftige manier terug in Oudenaarde geraken. Een eerste test met het oog op de fietsdriedaagse in het Zwarte Woud van volgende maand. Via de oude spoorwegbedding ging het richting Ruien en de voet van de Kluisberg. Altijd even wennen die eerste kuitenbijter en achteraf gezien was dit misschien wel op gevoel de zwaarste van de dag, dat heeft dan alleen te maken met het terug gewoon worden van bergop te rijden. Via een stukje Wallonië gaat het dan richting Cote de Trieu, een van mijn lievelingsbergjes; goed lopend asfalt in een schitterende omgeving. Afdalen via de Nieuwe Kwaremont om dan de Broektestraat in te draaien en hop de Oude Kwaremont op. Van alle kasseihellingen misschien wel de gemakkelijkste, ware het niet dat de stenen er op sommige plaatsen zeer slecht bijliggen. De uitloper voorbij het Kwaremontplein is allesbehalve lichtlopend. Daarna richting Ronse waar we eerst de innerlijke mens versterken om dan de Kruisberg aan te vallen. Op deze flanken werd Claudy Criquelion in 1988 van de baan gereden door Steve Bauer. In plaats van de kasseiversie rechts te nemen zijn we steeds de helling via de grote weg blijven volgen. Op de top linksaf om na enkele honderden meters de Hotond aan te vatten, heel even waan je jezelf op een echte Alpencol. Het weer zit ons vandaag mee, 13°, een beetje zon en geen regen. En de toeristen zijn zo goed als weg, die hebben hun ding hier zaterdag en gisteren kunnen doen. In razende vaart gaat het dan naar de Paterberg, een schitterende aanloop naar beneden, om dan aan de voet bijna stilstaand rechtsaf te draaien. Een van mijn lievelingen, als een echte neem ik niet het gootje (dit is wel een aantrekkelijk alternatief) maar blijf ik bonken op de kasseien tot boven. De knik van 20% vergt al mijn concentratie maar zonder problemen haal ik de top. De volgende puist boezemt me meer schrik in. Ik heb de Koppenberg altijd al moeilijker gevonden dan de voorganger, de steile knik duurt veel langer en de staat van de kasseien is niet veel soeps. Bedoeling is om voor de vierde keer boven te komen zonder voet aan de grond te zetten. Daar zijn volgens mij vier dingen voor nodig: conditie, een goeie versnelling (niet te groot) een droog wegdek en geen stuntelende voorgangers. Dat laatste valt mee , twee lopers voor mij stoppen halverwege en ruimen op tijd baan. Deze keer wil ik iets uitproberen op de puist van Melden , "en danseuse". De vorige drie keren bleef ik steeds in het zadel. Recht op de trappers dus , maar al direct slipt mijn achterwiel door en wijk ik af van de ideale lijn naar de rechterkant waar de kinderkopjes op zijn slechtst zijn. Ik kan zonder weinig moeite recht blijven. De laatste meters van de Koppenberg zijn ook lastig, maar ik haal het. Ook Dieter komt goed boven. Telkens weer een grote voldoening om deze helling met verve te volbrengen. Om de Maria Borrestraat en de Steenbeekdries (vanwege weer kasseien) te vermijden proberen we iets anders uit, maar eerst via een zijweg van de N60 de Kortekeer bedwingen. Een nieuwe helling voor mij met een steil stukje , maar verder een schitterend geasfalteerde klim. Via het centrum van Nukerke omzeilen we de Steenbeekdries om al snel naar de Taaienberg te gaan. Na vier jaar begin ik de streek goed te kennen! Op de Taaien wil ik weer geen mietje zijn , dus de kasseien op en het gootje rechts laten liggen. Snel afdalen om dan door het centrum van Etikhove naar de Ladeuze te rijden. Deze klim, voorzien van een mooie asfaltlaag, ligt parallel met de Eikenberg, maar is o zo mooi om op te rijden! Weer eentje bij op mijn palmares, en dan in volle vaart terug naar Oudenaarde. In Leupegem maken we rechtsomkeer om de Edelareberg te bedwingen, deze "loper" aan 3,5% is bijna 2km lang en gaat langs de grote baan van Oudenaarde naar Brakel. Aan het kruispunt met de Eikenberg terug de zalige afdaling naar beneden en als toemaatje nog snel linksaf de Achterberg op. Eigenlijk heet de straat hier Vlaamse Ardennendreef en die naam is terecht gekozen. Rechts is het zicht op het heuvellandschap adembenemend. Eigenlijk is de Achterberg een alternatieve klim voor de Edelare, uiteindelijk kom je op hetzelfde punt uit. Voor de laatste keer de afdaling en dan genieten van een douche en een Westmalle Pater in het Centrum RVV. Conclusie: niks geforceerd en goed getraind. Ik voelde me een kind in een speeltuin vandaag. (foto: voor de vierde keer de Koppenberg bedwongen).

Droog weer tijdens Kastelenloop Zandhoven.

Na lang twijfelen vanmorgen dan toch maar beslist om te starten in de Kastelenloop in Zandhoven. De tandpijn zeurde heel de dag door(na het verlengd weekend zo snel mogelijk naar de tandarts!) en de moraal stond op een laag pitje. Loopmakker Paul Denolf overtuigde me om toch mee te vertrekken. Eén record werd er vandaag alvast gebroken: om aan een startnummer te geraken moest ik 25 minuten! aanschuiven. Van een slechte entree gesproken: onbegrijpelijk hoe een club zoals Apso (vereniging aangesloten bij de Antwerpse Vriendenclubs) dit zover kan laten komen. Nochtans waren we prima op tijd: 50 minuten voor de start ter plekke, niks op aan te merken. Daar ging mijn opwarming dacht ik , tot de organisatie met de mededeling kwam dat de start 15 minuten verlaat zou worden. Ik kon het niet laten om mijn ongenoegen te uiten, of ik daar spijt van heb achteraf wil ik even in het midden laten. De organisatie kon deze misstap toch nog enigszins goedmaken met een prachtig parcours én een exacte afstand. Na afloop dus toch maar vergevingsgezind zijn. Enfin, na een hectische voorbereiding werd de massa omstreeks 15u15 op gang geschoten. De zon was intussen van de partij en het bleef gedurende de ganse koers droog, gelukkig maar. Een aangename temperatuur ook, ongeveer 13°, april is een goeie maand om te lopen. Vrij rustig gestart , met de eerste twee kilometer in 3'42". De 10km wedstrijd gaat langs de kastelen van Zandhoven en Viersel, met daarbij ook enkele echte mooie natuurwegen, niet echt supersnel, maar ook niet echt zwaar. Daar zorgde de wind wel voor in het eerste gedeelte, naast het Albertkanaal tussen km 4 en 6 stond er een stevige zijwind. Intussen moest ik hard vechten om toch een aanvaardbaar tempo te houden, de tussentijden liegen er niet om (ongeveer 3'54"/km) en het algemeen gevoel ook niet. Dat was zeker niet super, ik zou eerder zeggen: slecht. Op 2km van het einde moest ik passen toen Jef Smits ons groepje uit elkaar trok. Meer zat er vandaag echt niet in. Eindtijd:38'58". Conclusie: de conditie die opgebouwd is de laatste maanden is ver weg.... Reden: niet ver te zoeken denk ik: problemen met de wijsheidstanden. Paul Denolf finishte meer dan 2 minuten voor mij, in normale omstandigheden moet ik zeker in de buurt kunnen zitten. De ontgoocheling is van korte duur, het zal wel terug de goeie richting uit gaan binnen enkele weken. Uiteindelijk ben ik toch tevreden dat ik heb meegedaan, nadien voelde ik me niet echt uitgeput, het is alsof mijn lichaam vandaag niet sneller kon, alsof er een rem op mijn prestatie stond.
Morgen nog een paar kilometertjes uitlopen en dan genieten van de koers van het jaar!

Een avondje Rik Ceulemans in Vorselaar.

De Kasteellopers hadden gisterenavond een interessante gast uitgenodigd in het Vorselaarse Buurthuis. "Atleet en Globetrotter" (zoals de titel van zijn boek) Rik Ceulemans kwam er honderduit spreken over zijn atletiekcarriere. Het werd een zeer onderhoudende avond waarin Rik steeds kon boeien met grappige en sportieve anekdotes. We mochten ook even mee op de foto. Intussen heb ik nog steeds last van tandpijn. Terwijl de wonde van de ingreep van maandag stilletjesaan geneest is er nog een andere , weliswaar kleinere, wijsheidstand die een zeurende pijn geeft. Dat wordt dus binnenkort een tweede bezoekje aan de tandarts. Intussen probeer ik me staande te houden met af en toe een pijnstiller te nemen. Het zal me niet tegenhouden om dit weekend nog een wedstrijd te lopen. (eigen foto met Rik Ceulemans).

Wijsheidstand ondermijnt conditie.

Ik voelde al een paar weken dat het niet koosjer was met één van mijn tanden. De afspraak van gisteren bij de tandarts kwam dan ook geen dag te vroeg. Vrij zware ingreep , want één van de onderste wijsheidstanden moest eraan geloven. Hij stribbelde tegen en was bovendien al redelijk afgesleten. Na veel wring en trekwerk werd de tand in stukken en brokken teniet gedaan. Met pijnstillers ben ik de dag doorgekomen, maar vanavond stak de pijn van de wonde weer op. Miserabel gevoel en beetje aan de zieke kant. Hopelijk komt er snel beterschap.

Duo-duathlon Lille.

Een paar jaar geleden waagde ik me wel eens aan een duathlon. Aangezien ik geen mountainbike heb, ging ik in op de uitnodiging van werkmakker Tim Eyckmans om mee te doen aan de duathlon voor duo's die vandaag werd georganiseerd door Ac Lille op het sportcentrum van de Poeyelheide. 53 duo's stonden aan de start, en bij de lopers veel oude bekenden. De startafstand bedroeg 3,8km , dat werd dus knokken vanaf de eerste meter. Zeer snelle start , waar ik al direct ergens rond de 20ste plaats verzeilde. De eerste meters van het loopparcours waren een beetje hobbelig, uitkijken dus voor eventuele blessures. Eerste kilometer in 3'24" en als snel schoof ik op naar een 13de plaats. Na 14'00" kon ik ons borstnummer doorgeven aan Tim, mooie tussentijd. Mijn fietsmaat had echter een mindere dag en hij reed de 42ste tijd. De afsluitende 1700m werd het dus alles op alles om nog wat lopers in te halen, en ik slaagde er nog in om twee plaatsen te winnen. Mijn tweede loopsessie klokte ik af op 6'06", waar ik de eerste meters nog kostbare tijd verloor na een gevecht met het borstnummer. Mooie looptijden dus en een goeie intervaltraining. In de algemene eindstand finishten we als 38ste. (foto: Jim Dejaeghere).

Verandering van spijs doet eten.

Ach, ik ben zot van de koers, so what? Deze namiddag een paar uur zitten lekkerbekken tijdens de doortocht van de E3 prijs Harelbeke in de zone van de waarheid. En de prachtige Paterberg speelde weer eens scherprechter. Wat een podium trouwens in Harelbeke! Wedden dat ze daar volgende week tijdens de echte hoogmis van Vlaanderen misschien wel eens jaloers op kunnen zijn? Heuveltjes, bergen , cols , het fascineert me meer en meer. Na een lange winter van veel loopkilometers haalde ik zelf mijn aluminium paard op twee wielen vanochtend van de haak. Banden op 8 bar zetten, kilometertellertje afstellen, ketting nakijken, en dan de wijde wereld in. Het was best een aangenaam gevoel na meer dan een half jaar. De wind naast het Albertkanaal werkte verfrissend en de zon deed de rest. Na een ritje van 50km reed ik binnen. De loop spieren gespaard, de fiets spieren uit de winterslaap gehaald. Van mij mag het vanaf nu elke dag 15 graden of meer zijn. (Foto:Paterberg 2008).

Fotoimpressie Dwars door Vlaanderen

(Eigen foto's: Lucien Van Impe signeert / Jaguar Team Sky / / Jurgen Roelants Paterberg / Tom Boonen en Mathi Breschel Paterberg)

Matige 10km in Mol.

Na de ziekte en een flinke trainingsweek waren de verwachtingen toch positief voor de Rozenbergjogging in Mol deze middag. Het ging namelijk meer dan behoorlijk de laatste dagen. Toch speelde de vermoeidheid me parten. Na een snelle start op de langste afstand(10km) (eerste km in 3'25" !)viel ik al na 3km terug op een tempo in de buurt van 3'50". Vier ronden van 2,5km en een flink stuk van 800m strakke Zuidenwind pal op kop naast de Zuiderring elke ronde,een lastige klus dus. De laatste ronde was er teveel aan, alles uit de kast halen om toch een behoorlijk tempo te houden, en dan terugvallen naar bijna 4'00"/km. Een uiteindelijke 5de plaats stemde me wel tevreden, de tijd iets minder, 38'14". De snelle eerste kilometer zal er wel voor iets tussen gezeten hebben, maar dat was bewust gedaan om weerstand te kweken. Toch hield ik zeker geen super gevoel over aan deze koers, het is wel een goeie test geweest voor de komende weken. En de temperatuur: groot verschil met pakweg één week geleden, in Mol was het zomaar eventjes 17°, ook dat was effe wennen!

Terug de oude.

Maandag was het snotter-en niesdag. Alles losgekomen en 's avonds dan maar gaan lopen. Het vlotte meer dan goed. Gisteren een rustig duurloopje afgewerkt van 16km en vandaag nog een lichte intervaltraining gedaan. De naweeën van de verkoudheid zijn bijna weg. Tijd dus om plannen te maken en dat zal dan waarschijnlijk de Rozenberg jogging worden nu zaterdag in Mol. Intussen is de lente bijna daar! Deze avond was het al heerlijk vertoeven in de bossen van Vorselaar bij een aangename 12 graden en morgen wordt het pas echt lente, zalig gewoon!

Beestje houdt me weg uit Oudenbosch.

Sinds donderdag voel ik me vooral belabberd en moe. Gisteren stak daarbij nog eens hevige keelpijn op en vandaag weet ik het wel. Een virusaanval is mijn deel , koorts is er gelukkig (nog)niet bij. De geplande 10km wedstrijd in het Nederlandse Oudenbosch van vandaag heb ik gisterenavond afgeblazen om erger te voorkomen. Deze middag toch maar de loopschoenen aangebonden om te kijken hoe het met de benen gesteld was. De eerste 7km ging het nog , daarna zakte het tempo ineen als een pudding. Slap gevoel over gans het lichaam, goeie beslissing dus om niet te koersen vandaag. Hopelijk volgt de recuperatie snel , alhoewel het grieperige gevoel nog lang niet weg is.

Start wielerseizoen

Vanaf deze maand is het wielerseizoen officieel in gang gezet. Zaterdag met enkele leden van onze triatlonclub nog eens rondjes gaan rijden op de Gentse wielerpiste aan de Watersportbaan. Het blijft toch vreemd aanvoelen om rondjes te rijden op een metershoge houten muur, met een fiets zonder versnellingen, remmen en een vaste pion. En we zouden WTDT niet zijn als er enkele niet zouden in slagen om hun broek letterlijk te scheuren. Ik zag het enkele tientallen meters voor mij gebeuren. Een uitwijkmaneuver net op het steilste stuk en de achtervolger raakte het achterwiel. Hard tegen onzacht. Fietsen en atleten al schuivend naar beneden, sommige letterlijk met de billen bloot! Dat werdt splinters uittrekken. Zondag was het dan tijd voor de eerste rit met onze wielerclub WTC Oeselgem. Met een 50-tal leden werdt de koude vrieslucht getrotseerd aan een gezapig tempo en natuurlijk met de eerste lekke banden. Nu hopen op een mooie warme lente zodat we de tabak van onze benen kunnen verwijderen als we ons stalen ros van stal halen.

Emma mooi 7de op BK indoor.

Als eerstejaarsscholiere is Emma vandaag als 7de geëindigd op het BK hoogspringen indoor in Gent. Ze sprong over 1m53. Een mooie prestatie, aangezien Emma vier weken noodgedwongen rust heeft genomen met een blessure aan de Psoas spier. Het indoorseizoen zit er nu op en binnen enkele weken kan de voorbereiding beginnen voor een nieuwe zomer.