Marathon Berlijn

Ich bin ein Berliner, de ondertussen wereldberoemde oneliner van J.F. Kennedy was zondag ook voor mij van toepassing. Donderdag had ik dankzij Dirk ook kunnen genieten van het prachtige U2 concert. In een nokvol koning Boudewijnstadion evenaarde de show zelfs deze van AC/DC vorig jaar in de Ajax Arena. Aangezien Dirk al uitgebreid verslag gaf hierover, gaan we verder met Berlijn. Na U2 rond 1u 's nachts bij mijn neef Jorick aangekomen voor een korte nachtrust. Anderhalf uur later vertrokken we samen met zijn 2 kids naar de stad van de Berlijnse bollen. De 800km in een 9-tal uur overbrugd. Het was een prachtig nazomerweertje, volop zon en 26graden, helaas was dit de laatste zon dat we zouden zien de volgende dagen. We verbleven op een soort van jeugdhotel woonboot vlak naast de restanten van de Berlijnse muur. Ook de andere atleten Barbara en Detlef die ik begeleidde naar hun eersteling waren aanwezig met elk een supportersdelegatie. Op vlak van organisatie kan Berlijn naast Londen staan. De zaterdag de startnr's gaan afhalen, terwijl de regen begon. Druppelen veranderde geleidelijk aan in pijpestelen. De zondag was het al niet veel beter en had de temperatuur ook een duik naar de 13graden gemaakt. Geen last van de warmte dus, maar lopen in plassen is voor de voeten ook niet aangeraden. Er waren 8 startvakken verdeeld onder de 48.000 lopers, waarin de grootste meute in het laatste vak stond. Barbara in het 6de vak, Detlef en ik in vak7 en Jorick in het laatste. Het bleef maar regenen. met een opengesneden vuilniszak en een oude T-shirt konden we ons nog een beetje warm houden voor de start. Na het startschot duurde het nog een klein kwartier vooraleer we de startmat passeerden. Na anderhalve km een eerste plasstop. De benen voelden goed aan en ik wilde nog eens een aanval doen op mijn PR van 2002 (3u57') of toch minstens nog eens onder de 4u duiken. De eerste 15km was het slalommen tussen tragere lopers, een aanslag op de benen om het tempo te kunnen handhaven. Daarna was de massa voldoende opengerokken om een gelijk tempo te kunnen lopen. Halverwege een doortocht in 1u 59'. PR verbeteren door de verstoorde eerste 15km, zou moeilijk worden maar onder de 4u moest lukken. Op 30km was het tempo nog steeds ok, alhoewel, de hs begon stilletjes te stijgen. Op 35 nog steeds in een goed ritme en ik begon er in te geloven om de 4u limiet nog eindelijk eens te doorbreken. Alhoewel nog steeds op schema liepen de benen echter op 38km leeg en zag ik mijn hs de 178 naderen. Aan 39 was het vat af. De tot nu toe continu inhaalrace was voorbij. Het tempo stokte en met moeite haalde ik nog een goeie 9km/u. De meesten haalden me nu in met het zicht op de finish. Op de klok zag ik de 4u naderen. God toch, wat waren die laatste 2 km's plots mijlen geworden. Net voor het bord van de 42 stond de 4 op mijn klok, shit... De finish na 42.195m kwam geen zucht te vroeg. 4u 01'38". Maar na de eerste ontgoocheling kwam de euforie. Het was toch mijn 2de beste tijd ooit en 8jaar ouder beginnen de jaartjes toch ook al te tellen. Mijn trainees Jorick, Detlef en Barbara deden het voor hun debuut werkelijk fantastisch. Barbara stak me nog voorbij in de laatste km en klokte af in 4u00'27". Detlef debuteerde sterk in 4u07'. Maar de verrassing van de dag was neef Jorick. Na een achillespees blessure, paar maanden stilstand, geen sportachtergrond en een langste duurloop van 1u45' finishte gij in 4u31'.

Niemand, incluis hijzelf geloofde in de goede afloop, ik had hem kunnen motiveren om te lopen en

schatte hem op een 4u45', hijzelf meer in 6u. Het ging hem zo goed dat we al uit kijken voor een volgende marathon. Zonder blessure's en degelijk voorbereid eindigt hij in de toekomst zeker voor mij. Voor mij geen pogingen meer om sterke tijden neer te zetten. Vanaf nu staat het genieten en gewoon finishen voorop.

U2 op hun best in Brussel.(22/09/2010)

Wat kan ik nog zeggen of schrijven over U2 ? Fan van het eerste uur (Werchter 1983) en vanzelfsprekend gisteren naar Brussel voor de 360° tour. Vorig jaar zag ik reeds het spektakel met de(Belgische) Claw in Parijs, maar reviews gaven aan dat de 2de leg van hun 360° tournee een pak beter zou zijn. Ditmaal ging ik "full option". Bijna drie uur wachten aan de ingang om toch maar een goeie plaats in de buurt van het podium te hebben. Het heerlijke nazomerweertje zorgde voor een optimale sfeer aan de poorten van de Heizel. Iets na vijf uur mochten we het middenplein op en konden we gaan zitten op iets meer dan vijf meter van de buitenste catwalk. Nog nooit zo dicht geraakt bij een U2 optreden. Interpol mocht opwarmen, een strakke set met uiteraard de klassieker "Evil". Wat ons direct opviel was de prima geluidskwaliteit zo vlak bij het podium. De claw was echt wel indrukwekkend van zo dichtbij! Met de stadionlichten aan verscheen het Iers viertal iets voor half tien ten tonele. "Ground control to Major Tom" zong David Bowie in 1969 en op deze tonen zette The Edge het nieuwe nummer "Return of the Stingray Guitar" in. Het werd een totale overwinning voor de grootste rockband van de wereld! Teveel hoogtepunten om op te noemen , en ondanks dat ik (voor een groot stuk) de show reeds vorig jaar had gezien , overtrof Brussel 2010 al mijn verwachtingen! Maximale ambiance, Bono in super topvorm! Iets meer dan twee uur verkeerden we in hogere sferen, dit was zelfs beter dan Zoo TV destijds. Hoogtepunten? Alles gewoon. Om er toch een paar uit te halen: I will follow, Still haven't found what I'm looking for, North Star, Miss Sarajevo, City of blinding lights en de beste versie die ik live ooit hoorde van Sunday bloody Sunday. "One" was beklijvend mooi en een tijdens het afsluitende "Moment of Surrender"(voorafgegaan door een minutenlange staande ovatie!) hadden we ons al helemaal overgegeven. Wat een mooie zomeravond in september ! U2 was nooit scherper, energieker en flitsender dan gisteren! (eigen foto's).

Prachtige tijd op halve marathon in het Nederlandse Deurne.

Op uitnodiging van mijn goeie loopmaat Rudy De Pauw trokken we vandaag de grens over naar Nederlands Limburg. Iets voorbij Eindhoven ligt Deurne, waar de plaatselijke atletiekclub de jaarlijkse "Groene Campus halve marathon" organiseert. Een internationale wedstrijd met sterke Belgen en Nederlanders. Het werd voor mezelf koffiedik kijken na de belabberde tijd op het provinciaal kampioenschap. Intussen ging het deze week elke dag een beetje beter op training en trok ik me daar aan op. Met vrouwtje Carine, Rudy zelf en Jef Struyfs (nog een topveteraan van Ac Herentals) kwamen we goed op tijd ter plaatse. Zenuwachtig gedoe bij mezelf, meer twijfels dan iets anders. Ook voor Carine was het een stap in het onbekende, de bloedwaarden waren niet super een week geleden, maar intussen was zij ook van de virusaanval genezen. Net voorbij het middaguur werd de bende op gang geschoten voor drie ronden van iets meer dan 7km. Altijd een zeer gezellige bedoening daar bij onze Noorderburen met veel ambiance en aanmoedigingen, een atleet wordt daar echt geappreciëerd voor zijn prestatie. Ik kon vrijwel onmiddellijk aanpikken bij een vrij omvangrijk groepje met de tweede en derde dame erbij. Na drie kilometer ging het me iets te snel, de wind stond niet altijd goed en op sommige stukken van het parcours was het echt vechten tegen die wind. Uiteindelijk viel ik dus al vrij snel alleen, ook omdat de benen niet super aanvoelden in de beginfase. De groep liep echter niet al te ver weg, en na 6km kreeg ik de vluchters terug in het vizier. Drie kilometer verder kon ik mijn wagentje terug aanpikken, net voor een zwaar stuk wind op kop. Intussen kwam ik beter in de wedstrijd, op vijf kilometer van het einde forceerde ik zelfs een demarrage. Dit bekwam me slecht duizend meter verder, want de overblijvende atleten haalden me terug in. In de laatste 1500 meter speelde ik mijn pistebenen uit. Een versnelling bracht me terug tot bij de tweede vrouw(de Tsjechische Lenka Sibravova), erop en erover in de laatste 200 meter en finishen in 1u21'32". Uitstekende tijd en beste sinds 2003. Daarmee was ik dus meer dan tevreden. Ook Carine deed het zeer goed, haar 1u50'18" is een echte opsteker na enkele mindere weken. Rudy De Pauw klokte af in 1u33'25" en Jef Struyfs finishte in 1u25'27". Een opmerkelijke prestatie van Jef, want een week geleden beëindigde hij de befaamde en zware Transalpine Run , een meerdaagse wedstrijd op en over de Alpentoppen. Nog even wachten op de prijsuitreiking, dit werd een echt feest: Carine mocht als 3de bij de W40 op het schavotje, Rudy werd winnaar bij de M60, Jef werd 2de bij de M50 en ikzelf haalde ook een 3de plaats bij de M45. Met zijn vieren in de prijzen dus. Daarbovenop werd dorpsgenoot Maarten Van Der Donck eveneens derde bij de seniors in een scherpe 1u11'35". De kater van het PK is verteerd en de motivatie kreeg een verdiende opsteker. (Foto:Podium M45 met Jos Lemmens(winnaar),Raymond Billen en mezelf / bron: Lopersgroep Deurne, Petra Sterken).

XL triatlon Gerardmer

Na het debacle op de zwintriatlon op 1 september was het op 4 september het betere werk in de Franse Vogezen. Een dag voor ik 44 kaarsjes mocht uitblazen. De afstanden hier waren 1900m zwemmen in het Lac du Gerardmer, 95km fietsen met ong. 2000 hoogtemeters verdeeld over 3ronden met elk 3 cols en een halve marathon door het heuvelende parcours rond het meer. Volgens de organisatie was het loopparcours "vlak". Als dit vlak is dan is Nokere berg ook plat. Toch 240 hm in het loopparcours. Verder niets dan lof over de organisatie. Deze wedstrijd moet niet onder doen voor een Ironman organisatie, aan alles was gedacht. Nadat de kinderen vrijdag naar school waren vertrokken, was het mijn beurt om de 550km te overbruggen. Laat in de middag toegekomen onder een stralende zon. Inschrijvingspakket gaan afhalen en de fiets reeds in de wisselzone gaan klaarzetten. 'S avonds dan met clubgenoten, Karl, Sophie, Bruno en special guest Nancy naar de pastaparty. Daarna vroeg in bed, de benen voelden nog steeds stram. 'S anderendaags terug een stralende zon. Intussen was clubmakker Karel Man ook aangekomen. Sophie had een beroerde nacht achter de rug en twijfelde even over deelname. Gelukkig startte ze toch wat haar ondanks de buikproblemen toch nog een 6de plaats opleverde. Tja, "shit happens". Bruno en vooral Karel reden een voortreffelijke wedstrijd. Voor mij was het een ander paar mouwen. De benen voelden nog steeds niet goed. Dan maar een toeristischen uitstap vandaag. Het zwemmen met 1200 tegelijk starten kan je vergelijken met enkele minuten in een wasmachine te zitten. Armen, benen, lijven over u, trap alhier, stoemp aldaar, jongens toch, ik ben altijd blij als we een km verder zitten. Het zwemmen zelf was heel behoorlijk verlopen in 36 minuten en toch aan een rustig tempo, avg hs was 135. Ik nam de tijd voor de wissel en we waren er mee weg. Na een paar km reeds de eerste col. Niet zo steil na wat ik de week ervoor in Oostenrijk had gereden maar de benen wilden duidelijk niet mee. Het fietsparcours op zich was ronduit schitterend, echt genieten geblazen. Prachtige vergezichten, mooie beklimmingen, snelle afdalingen met weinig haarspeldbochten. Dit is het mooiste fietsparkoer die ik ooit in een triatlon reed, bijna het niveau van een cyclo. Na 95km tijd voor de halve marathon. 3rondjes rond het meer en dus 3x een soort nokere berg. Reeds in de eerste ronde zag ik er wandelen. De benen zeiden ook doen, de kop zei njente, lopen, lopen en nog eens lopen, 21km en niet eerder. De talrijke toeschouwers gaven een geweldige sfeer. Bij het ingaan van de laatste ronde stond Bruno reeds aan de kant te zwaaien, ik zwaaide terug, tenslotte was ik bezig met een toeristischen uitstap. Ook Nancy, Anaïs en Karel zijn vriendin waren trouwe supporters. De finish bereiken was echt zalig, moe maar genoten tot de laatste meter. Over een lange rode loper tussen de tribunes "high five's" geven en onderwijl je aankomst op een reuzengroot videoscherm kunnen meevolgen. Eindtijd in 7u rond, maar wat zou het, het plezier staat voor mij voorop op de tijd. De verzorging erna mocht er ook zijn. Na wat eten en drinken nog eens de benen goed laten masseren, want dezelfde avond mochten we al huiswaarts keren. De avond konden we nog afsluiten in een gezellige pizzeria met Karl, Sophie, Nancy en Bruno.

De rit naar huis verliep vlot en 's morgens zorgde Jelle voor het onbijt van de jarige met stijve benen.

Zwintriatlon

Deel 2 van de trilogie. Op 1 september was het naast het feest voor de jongeren op hun eerste schooldag terug een hoogdag voor de triatleten. Terwijl de jeugd zich terug voor lange tijd tussen de klasmuren mag afzonderen konden wij nog eens genieten van de top organisatie in de Knokse zwintriatlon. Het was voor mij mijn 6de deelname op 7jaar, na enkel vorig jaar om gekende redenen een sabbat te hebben genomen. Het wordt steeds moeilijker om zich voor deze triatlon in te schrijven, dit jaar waren in anderhalve minuut de 1000 plaatsen de deur uit. Daardoor waren we maar, in tegenstelling tot andere jaren, met 2 wtdt'ers aan de start. Ruben bleek naast de fiets en op loopschoenen ook heel snel in inschrijven. Kleine wijziging dit jaar, eigenlijk reeds van in 2009, was dat het fietsen terug naar 45km ipv 41 km was gebracht. De kasseistrook in de hazegrasstraat bleef gelukkig achterwege, maar er was een lusje door de Nederlandse polders erbij. Zwemmen terug in de Damse vaart in Sluis. Ruben had net voor de start een wespesteek opgelopen. Gaf dit hem een extra kick, of had hij een knap ogende rodekruis medewerkster gezien in Knokke waar hij zich wilde laten verzorgen, ik weet het niet. Feit was toch dat hij de 31ste tijd neerzette en in recordtempo de kwartafstand afhaspelde. Met het Belgische kruim op triatlonniveau voor zich, toch een prestatie om U tegen te zeggen. Mijn wedstrijd nu. In Wave 5, de ouwe venten wave zeg maar, moest ik op de laatste rij starten, wat toch enkele extra zwemmeters opleverde. Het zwemmen ging heel vlot en in 20minuten en een paar seconden zette ik mijn 2de beste tijd hier neer. Enkel in 2008 was ik een paar seconden sneller. 1000m blijkt hier niet te kloppen, het was meer. Een zeer vlotte wissel, ik begin het te kunnen, en weg op de fiets. Er stond een harde polderwind, ofwel op kop ofwel links ofwel rechts. Stoempen geblazen. Het gevoel in de benen was zeer goed en ik kon het niet laten om door te geven. Eigenlijk niet verstandig met de zware triatlon van Gerardmer over een paar dagen. Blijven inhalen en soms door tijdritbolides ingehaald worden. Na 45km stond mijn scherpste fietstijd hier op de tabellen. Voor de 10km lopen gingen de eerste 5km vlot, maar dan begon het zware fietsnr mij zuur op te breken. Ik voelde de benen zo leeg lopen. Op karakter het tempo blijven houden maar de finish kwam niet te vroeg. Lang geleden dat ik zo diep gegaan was. Eindtijd 2u36 en 375ste, op zich 1 van mijn betere tijden gezien de extra 4km fietsen, maar toch, lege benen en over een paar dagen de zware halve triatlon van Gerardmer in de Vogezen. 3jaar terug deed ik ook eens de zwintriatlon op woensdag en het weekend de zware Jungfrau marathon. De marathon was toen heel goed verlopen, maar de triatlon had ik toen heel rustig gelopen. Vervolg in deel 3 van de trilogie.

Vakantie Oostenrijk

Eindelijk eens de tijd gevonden om de blog aan te vullen. Het wordt een ware trilogie met de verhalen van de laatste 3 weken nl. onze vakantie in Oostenrijk, de Zwintriatlon en de triatlon Gerardmer. Eerst de Oostenrijkse alpen. Dit jaar voor de eerste maal alleen met de kids naar het land van Heidi in de bergen getrokken. Locatie was camping Aufenfeld in Aschau in het prachtige Zillertal. Dit vakantie oord was ons aangeraden door mijn schoonzus die hier vorig jaar vertoefd had. De zaterdagmorgen vroeg samen met Arne vertrokken en onderweg Jelle van pukkelpop in Hasselt opgepikt. Jelle sliep gedurende de ganse rit zijn festivaldagen uit en zonder problemen de bestemming bereikt. De kids wilden de zondag uitslapen, voor mij ideaal om de ZillertallerAlpenhöhenstrasse te beklimmen, dit op aanraden van Dirk. Mijn racefiets stond thuis maar mijn fully bike had de trip meegemaakt. De klim startte reeds vanuit het dorp. Na een 3-tal km begon het reeds te schemeren voor mijn ogen. Wat was dat hier, conditie volledig weg, klimmen verleerd? Tot ik op mijn hoogtemeter keek, reeds 300m gestegen op 3.2 km waaronder 500m vlak. Gelukkig heeft ook een zware fully bike kleine versnellingen. De ganse beklimming ging niet onder de 10%. De Oostenrijkse cols zijn duidelijk een ander caliber dan de Franse broeders en mogen wedijveren met de Italiaanse passo's. Eenmaal boven was het zicht werkelijk schitterend. Op een bergrestaurant met een cola van het uitzicht genoten en dan terug naar het app. 's Middags met de kids bezoek aan de Krimml watervallen. De maandag stond een zware rotsklim gepland in via ferrata stijl. Beveiligd langs staalkabels en bij moeilijke plaatsen met ingeboorde treden kan iedereen op die manier van rotsklimmen genieten. We deden de 380m hoge Gerlossteinwand. Arne ontpopte zich als een berggems, Jelle had meer problemen met de hoogte onder hem, maar onder begeleiding van gids Geörg haalden we probleemloos de top. Een echte aanrader en eens iets anders dan een indoor klimmuur. Op woensdag stond een rafting op het programma. De Ziller zelf was te kalm, een klasse 2 wildwater, maar via de campingorganisatie konden we deelnemen aan een klasse 4 op de Inn rivier voorbij Innsbruck. De Imster Schlucht passage was een goeie introductie op rafting met toch voldoende spektakel om de adrenaline te voelen stromen. Na een paar maal in het witte sop te belanden en eenmaal zelfs met een gekapseisde boot was weeral een prachtige actiedag voorbij. Deze maal was Jelle in zijn sas en had Arne meer last van het koude water. Donderdag een bezoek aan de Hintertuxgletsjer met zijn ijsgrotten en vrijdag een prachtige mountainbike tocht gereden. Voor de jongens had ik 2 fully's gehuurd en met de auto de gerlosspas op om daar dan met de kabelbaan bovenaan te starten op 2000m met de panoramaroute. Deze manier gaf ons het voordeel dat de kinderen ook konden genieten van een prachtig zicht op het dal met slechts 300m te stijgen en 1800m te dalen naar Zell am Ziller. Conditioneel dus zeker te doen voor ieder. De tocht zelf was een 35km lang. Na enkele km werden we verrast door een onweer waardoor we de plaatselijke koeiestal als schuilplaats konden veroveren. Het begon echter ferm koud te worden, 9° tov 21° ervoor. Gelukkig was er verderop een bergrestaurant waar we ons konden warmen aan wurstesuppe voor Arne en koffie mit Apfelstrüdel voor Jelle. De afdaling was schitterend, Jelle voelde hem precies op een rollercoaster en ik moest hem geregeld intomen. Terug beneden moest ik echter terug achter de wagen, er zat niets anders op dan met de fiets de Gerlosspas terug op te rijden en zo als extraatje mijn BIG 61 op mijn palmares te schrijven. Stand met Dirk is momenteel nu 61-45 ;-). Het was een vakantie om in te kaderen.

Zomer op zaterdag, uitgeregend op zondag.

Gisteren organiseerden de Kasteellopers hun 15de Monumentenloop. Zoals elk jaar was ik weer speaker van dienst. Het schitterende na-zomerweer zorgde voor veel ambiance en lopers die konden kiezen uit drie afstanden: 6, 14 en 28km. Vooral de langste afstand was populair bij atleten die een marathon plannen in oktober of november. Uit de interview sessies bleek dat Eindhoven een veel geplande marathon is. Glen Laurens won de 28km voor Geert Steemans. Laurens gaat trouwens als haas fungeren voor Steemans over vier weken in Eindhoven. Eerste dame was Els Rens, ook zij heeft haar zinnen gezet op de Brabantse marathon. De eigenlijke Monumentenloop(14km) werd gewonnen door duatleet Wim De Cort. Deze 22 jarige uit Wilrijk geldt als een echte belofte. Thuisloper Maarten Van Der Donck werd tweede en Chris Gommers derde. Eerste dame op de 14km was Tine Diels. Kristof Van Rooy uit Vorselaar zegevierde op de 6km, waar Stijn Jacobs mooi als derde eindigde, een meer dan verdienstelijke terugkeer na de diagnose van zijn ziekte. Hierbij wil ik de West-en Oostvlaamse atleten bedanken (Valerie, Danny en Hendrik) voor hun komst naar de Kempen , het doet altijd deugd om deze mensen terug te zien. Ook Carine en dochter Emma liepen op eigen terrein, Emma startte op de 6km en Carine finishte op de 14km.
Ikzelf lijk over het dipje heen , gisterenvoormiddag deed ik vlotjes de Monumentenloop op mijn eentje, vandaag liep ik 34km bijeen in de stromende regen. Maar alles verliep een stuk beter dan woensdag in Brasschaat, een mens zou van minder vrolijk worden. (foto:Thals FM).

Complete off-day maar toch kampioen.

Met de goeie 5000 meter tijd(17'51") van twee weken geleden reed ik gisterenavond met ambitie naar Brasschaat voor het provinciaal kampioenschap 10.000 meter. Twee doelstellingen werden vooropgesteld: voor de tweede keer kampioen worden van de provincie Antwerpen(in 2008 was ik dit al bij de M40) én een tijd onder de 37 minuten. Op papier een haalbare kaart. Maar zoals het in alle sporten is: de race moet altijd gelopen worden. Bovendien had ik de vorige week een zware trainingsweek achter de rug met veel kwaliteit en kilometers. Zes dagen geleden kwam daar nog een stevig virus bovenop met keelpijn, snotteren en slappe benen tijdens het voorbije weekend. Toch stond ik met een goed gevoel aan de start en waren de weersomstandigheden zo goed als ideaal. Het draaide anders uit.....
Veel volk, want 28 atleten in één reeks en drie masters in mijn categorie(M45). Mijn "concurrenten" gingen beiden voor een tijd van ongeveer 40 minuten, dus een tweede titel was zeker haalbaar. Tot iets voor km 3 kon ik het tempo van 1'28" per ronde handhaven, maar toen voelde ik al dat het lichaam niet in orde was. Niet zozeer de benen die niet mee wilden, maar diep gaan ging totaal niet en het was al snel vechten om een redelijk tempo te houden. Het ging van kwaad naar erger, aanklampen bij een drietal atleten die me remonteerden lukte niet. De laatste 3000 meter was het trekken en sleuren en een eindsprint zat er al helemaal niet meer in. Eindtijd: 38'02", mijn slechtste 10.000 meter ooit op de baan.... De provinciale titel was echter wel een feit, een mooie troost, maar in eerste instantie was ik er niet echt fier op! Na de podiumhulde (in de regen) kwam er toch een gevoel van tevredenheid. Er was concurrentie en de afwezigen hebben zoals altijd ongelijk. De pas veroverde trofee smaakte alsnog zoet. Ac Herentals haalde trouwens vier titels binnen. Naast mezelf behaalden ook Pieter Van Dijck bij de seniors, Johan Wils bij de M35 en Herman Lievens bij de M50 de titel. Hiermee zit mijn baanseizoen erop. Het werd een leuk weerzien met alle afstanden van mijl tot 10.000 meter. De marathonvoorbereiding kan verder gaan , maar eerst het lichaam enkele dagen de verdiende rust gunnen, en vooral : 100% terug gezond worden !

Emma vierde op BK in Oordegem.

Emma eindigde vandaag als vierde op het Belgisch kampioenschap hoog scholieren in het Oostvlaamse Oordegem. Met weer een record evenaring (1m60) sluit ze haar zomerseizoen af. Na blessureleed in het voorjaar is het nog een prachtige zomer geweest. Nog geen maand geleden sprong ze naar de 5de plaats op het Vlaams kampioenschap, onverwacht kwam daar de provinciale titel 4x100 meter bij en de deelname aan de Memorial. Vandaag haalde ze dus een ereplaats op het BK.

Emma naar een knappe derde plaats op de Memorial.

Emma mocht gisteren meedoen aan het hoogspringconcours voor de jeugd in het voorprogramma van de Memorial Van Damme. Op de heilige grond van de Heizel evenaarde ze haar persoonlijk record (1m60) en eindigde daarmee op een schitterende 3de plaats. Elke atlete kreeg in totaal zes pogingen wegens organisatorische reden. Bij haar tweede poging ging ze vlot over de aanvangshoogte van 1m50 om daarna met haar eerste beurt te slagen op 1m55 en 1m60. Op 1m65 bleven er daarna nog 2 pogingen over, maar de lat viel er telkens af. Intussen had ze zich wel verzekerd van een bronzen medaille. Het werd een hele belevenis en voor ons het hoogtepunt van de avond. De overwinning ging naar Jolien Dirckx die haar persoonlijk record aanscherpte tot 1m79.

Bijna ideale 5000 meter in Tongerlo.

Veel volk gisteren op de Achl meeting in Tongerlo. Liefst 31 kandidaten voor de afsluitende 5000 meter en dus twee reeksen. Voor mezelf weer een baanwedstrijd vol vraagtekens. Met het opdrijven van de kilometers was ik lang niet zeker van mezelf en stelde het doel niet te hoog. Een tijd onder de 18 minuten zou zeer goed zijn. Ideale wedstrijd, want Bart Lieckens ging hazen voor zijn zus Vicky om onder die 18 minuten grens te blijven. En zo geschiedde, na een zenuwachtige openingsronde (altijd terug een beetje wennen) zette ik me in het spoor van Bart en Vicky. De rondetijden moesten worden afgehaspeld in 1'26" om het beoogde doel te halen. Halfweg goed op schema, zelfs enkele seconden voorop. Ik had een plannetje in mijn hoofd om de laatste 2000 meter een versnelling te plaatsen, maar dat zat er zeker niet in. Volgen was het maximum en de laatste ronde moest ik er weer aan geloven. Enkele meters gelost en in de laatste rechte lijn een snelle Jelle Van De Gender die er nog op en over spurtte. Toch een zeer goeie eindtijd voor mezelf: 17'51"54. Als het helemaal windstil had geweest zat er allicht nog meer in. Aan het weer lag het zeker niet, naast de zwakke wind stond er een aangename temperatuur en regende het zachtjes. Bijna ideaal dus. Bij het verdiepen in de statistieken toch mijn tweede beste tijd ooit op een 5000 meter. Het record van 17'16" uit 2001 blijft ver buiten schot, maar ik deed toch 1 seconde beter dan mijn 2de tijd uit 2005. De beste masterchrono tot nog toe op de 5km dus. 2010 werd een prettig weerzien met de baan, na enkele magere jaren. Dit was reeds mijn zesde wedstrijd op het ovaal dit jaar. Het jaareinde is nog ver weg, maar toch al één voornemen voor 2011: volgend jaar ga ik nog meer voor de baanwedstrijden, tijden blijven eeuwig staan. Ik zal me wel een goeie wedstrijdschoen moeten zoeken, want "gewone" schoenen zijn verre van ideaal voor dit soort werk.

Scholieren meisjes ACHL provinciaal kampioen aflossing.

Emma heeft vandaag met de scholieren ploeg de provinciale titel 4x100 meter veroverd. In Aartselaar liep het viertal met Katrijn Boonen, Hannah Cool , Emma Vissers en Marie Van de Walle naar het goud. De meisjes van thuisploeg AVKA finishten als tweede, het team van Vabco Mol werd gediskwalificeerd na een foutieve wissel. Het is voor Emma het eerste provinciale goud. De podiumplaatsen voor Ac Herentals waren overweldigend. Maar liefst 9 gouden, 5 zilveren en 5 bronzen medailles werden behaald. Bovendien werden er ook 4 clubrecords gerealiseerd.

Van Tielt-Winge naar Ninove.

Het weekend stond weer bol van sportiviteiten. Vandaag haalde Emma in Ninove een zeer verdienstelijke 5de plaats op het Vlaams kampioenschap hoogspringen. Na haar voetblessure in juni was dit de eerste wedstrijd in twee maanden met slechts twee trainingen in de benen. Feilloos ging het naar 1m55. 5cm hoger zat er vandaag niet in wegens te weinig ritme en het slechte weer.
Gisterenavond werd in het Hageland (Tielt-Winge) de klassieke "Hagelandjogging" betwist. Een parcours niet van de poes met twee ronden van 6km over de Blereberg. Na een vlakke aanloop gaat het tot de 2de kilometer stevig omhoog, later gevolgd door een snelle afdaling over een holle weg. Met het opdrijven van de kilometers werd het dus afwachten wat deze wedstrijd zou brengen. Wegens het geaccidenteerde parcours was het zaak om behoudend te starten. De eerste ronde hield ik me gedeisd, ook al omdat de benen niet echt meewilden. Na de passage aan de finish (halfweg) bevond ik me nog in een groepje van vijf lopers , met als inzet de 12de plaats. Na de klim zette ik een zinderende afdaling in en werd zo nog de beste van mijn metgezellen. Met een tijd van 47'10" dik tevreden dus. Een goeie test en een mooi parcours , avond geslaagd. Collega-atleet Rudy De Pauw was mee afgereisd naar Tielt Winge en legde de afstand af in iets meer dan 56'.

Halve Triatlon Eupen

Gisteren was het de beurt aan mijn 2de halve triatlon van het seizoen. Plaats van de veldslag was Eupen, vorig jaar goed voor de organisatie van het BK op deze afstand. Een mooi zwemparcour aan het stuwmeer van de Vesder, een selectief fietsonderdeel in het natuurgebied van de Hoge Venen en een halve marathon door de heuvelende bossen. Mijn vorige deelname dateerde van 2008 en er waren 2 wijzigingen. Het zwemmen was van 2500m naar 1900m gebracht en bij het fietsen moesten we nu 5x aan de stuwdam afdalen en terug omhoog. Klimmen doe ik graag, maar ik denk toch sneller een verschil van 600m te kunnen zwemmen dan 5x deze klimhindernis te nemen. Het zou dus moeilijk zijn om mijn voorgaande tijd van 5u53 te evenaren. Het weer zat mee, geen regen en niet te warm. Het zwemonderdeel verliep vlot maar niet echt super in een tijd van 34'. Orientatie in open water en het zoeken van een goede positie blijft toch moeilijk. Een snelle wissel en op naar het fietsen. Van vorige maal herinnerde ik me nog dat het asfalt hier voor geen meter bolt en de verschillende stijgenspercentage's ervoor zorgen dat je nooit echt in een ritme komt. Toch ging het fietsen heel vlot. Eenmaal kreeg ik het benauwd door een flauwe plezante die door een megafoon afriep dat ik een rode kaart kreeg voor vermeend stayeren. Ik had daar een referee opgemerkt, maar was net iemand aan het voorbijsteken, 5' straftijd, voor wat? Na het fietsen en terug een vlotte wissel melde ik me aan in de strafbox, maar daar bleek mijn nr niet genoteerd. Als ik die gast tegenkom, krijgt hij de inhoud van mijn drinkbus om zich af te koelen :-). Het gevoel voor het lopen was niet goed, de benen voelden zwaar aan. Toch kon ik mijn tempo en hartslag aanhouden en ook geen last van een energietekort. De eerste ronde in 40', 2de idem en de laatste in 41'. De halve maraton wilde ik op dit zware parcour rond de 2u lopen en het werd 2u01'. Dus geslaagd. Door het betere fietsnr finishte ik in een tijd van 5u32', wat een verbetering van 21' was tov 2008. Terug tevreden dus van het conditieniveau. De tijd ligt eigenlijk in dezelfde lijn als Leuven. Binnen een paar weken vakantie en dan op naar de halve triatlon Gerardmer in de Vogezen, die nog pittiger beloofd.

Van de bergen naar de 2 uur van Hertals.

De laatste twee weken zijn de loopschoenen bijna niet uit de kast geweest. Een bewuste keuze, na een mooi loop voorjaar. De conditie werd onderhouden met vooral bergop fietsen. Gisterenavond was het weer tijd voor een loopkoersje. In het kader van Herentals Feest werd voor de 6de keer de "2uur van Hertals" georganiseerd. Een loopevenement waarin je solo of in esfattevorm probeert van zoveel mogelijk kilometers te draaien. Het parcours is volledig uitgestippeld in het gezellige centrum van Herentals op het parcours van het na-Tour criterium wat plaatsvond op donderdag. Voor de eerste keer ben ikzelf gaan kijken naar dat na-Tour criterium. Het was wel eens plezant om Cancellara en Basso van dichtbij rondjes te zien draaien. Jurgen Van Den Broeck mocht als eerste over de streep rijden. Gisteren was het dus de beurt aan de lopers. Drie jaar geleden deed ik al eens mee aan deze 2 uur en rondde toen iets meer dan 28km. Een zeer gezellige bedoening op een zomeravond met veel volk en volle terrasjes. Het was een beetje afwachten wat het zou worden, bedoeling was om 24km te lopen , een rustige duurloop dus. Al snel bleek dat het beter ging dan verwacht. Na een uurtje kwam ik door aan iets meer dan 13km, in het gezelschap van de eerste dame, Ann De Coene. Nog geen meter geforceerd, de uithouding is mede door het intensief fietsen goed intact. Na 80 minuten "koers" besloot ik van even op het gaspedaal te gaan staan. Het tempo werd verhoogd naar iets meer dan 15km, en het vlotte goed. Op 10 minuten van het einde kreeg ik het iets moeilijker, even afzien en dan finishen met iets meer dan 27km in twee uur. Niet slecht voor een doorgedreven training. Na de wedstrijd sloeg de vermoeidheid wel toe, het was immers bijna een jaar geleden dat ik nog eens meer dan 25km gelopen had. Bij het ter persé gaan van dit verslag staat de officiële uitslag nog niet on-line , bericht later hierover dus. Mijn woordje van dank gaat uit naar alle supporters en bekende gezichten die ik gisterenavond tegenkwam. Merci voor de aanmoedigingen , het deed deugd ! (Met dank aan Nest Goossens voor de foto)

Klimmen in Oostenrijk.

Wandelen en fietsen in de bergen blijft een heerlijke manier om de vakantie door te brengen. We verbleven iets meer dan een week in het Oostenrijkse Kaunertal en ik beklom daar zes zware cols die meetellen voor het Challenge BIG klassement. Het rustige Kaunertal bevindt zich naast het drukker bezochte Pitztal, we verbleven in hotel Larchenhof in Feichten. De Kaunertalergletsjerstrasse is maar liefst 39km lang en loopt op het einde naar een hoogte van 2750 meter, waar je nog een kabelbaan kan nemen tot op meer dan 3000 meter hoogte langs de schitterende Weisseegletjser. Het panorama boven op het drielandenpunt(Oostenrijk,Italië en Zwitserland) is schitterend, net zoals de Gletjserstrasse zelf overigens, maar daarover later meer. Vanuit onze thuisbasis Feichten(gelegen op bijna 1300 meter) maakten we prachtige bergwandelingen. Van de met de fiets gereden cols maakte ik volgend verslag: Maandag 19 juli: Na een mooie wandeldag besluit ik om vanuit de Inn-vallei naar Fiss en de Möseralm te rijden. Op onze eerste dag is het topzomer en op dit namiddaguur geeft de thermometer meer dan 30° aan. In Ried gaat het via enkele haarspeldbochten gestaag naar Fiss. De eerste 6km van deze klim zijn niet onoverkomelijk, toch zijn er enkele passages van om en bij de 10%. In Fiss zelf neem ik de weg die links voor de kabelbaan wegdraait. Het krioelt er van dagjesmensen die via deze kabine naar hogere regionen willen. Ook ik moet nog hogerop, meer bepaald naar het eindpunt van deze kabelbaan, de Möseralm. Het is deze laatste 3km pompen of verzuipen, op dit smal asfaltweggetje door de mooie Alpenweiden. Mocht deze klim in Italië liggen, dan zou de Giro zeker langskomen, deze laatste kilometers kunnen de hel van de Drei Zinnen doorstaan, de percentagemeter blijft constant rond de 13% aangeven! Hijgend baan ik me een weg naar boven, af en toe met ontzag uitkijkend naar de top. De laatste 1000 meter zijn fenomenaal steil , tot 21%, het is recht staan op de trappers, van moeten om niet om te vallen. Aan het restaurant op de top hijg ik zeker een volle minuut uit op mijn stuur, wat me niet dikwijls overkomt. Wat een opener! Dinsdag 20 juli:
De zomer blijft aanhouden in Tirol, dus maak ik vandaag werk van de klim in onze thuisbasis, de 39km lange Kaunertalergletsjerstrasse. Het was hier dat Luc Roosen jaren geleden de rit won in de Ronde Van Oostenrijk en waar Frank Van Den Broucke in diezelfde rit de basis legde voor zijn eindoverwinning, een klim met Belgische wielergeschiedenis dus. Er is geen wolkje aan de lucht wanneer ik omstreeks 8u15 afdaal naar de voet in Prutz, maar het is amper 13°. Een half uurtje later ben ik klaar voor bijna 3 uur klimplezier! De eerste 11km tot in Feichten zijn geen onbekende meer, want deze deed ik gisteren reeds toen ik terugkwam van de Möseralm. Na de twee tunnels speelt de berg even op, een kleine kilometer die oploopt tot 9% gemiddeld. Wanneer Vergötschen, Unterhauser en thuisbasis Feichten eraan komen loopt het lekker, lichtjes bergop. Even later komt het tolstation eraan, ik mag doorrijden, maar ga zweet moeten betalen aan de Gletsjerstrasse. De klim behoedt me voorlopig echter voor zwaardere inspanningen, dit verandert wanneer de meters hoge stuwdam van de Gepatsch Stausee in zicht komt. Via de eerste haarspeldbochten trekt de weg zich de hoogte in met een laatste stuk tot 14%. Dan volgt de beloning met een schitterend uitzicht over het 7km lange stuwmeer. De weg die naast het meer ligt is zo goed als vlak, tijd om even te recupereren en iets te eten. Het echte werk gaat beginnen, nog 11km klimmen aan gemiddeld 9%. Wanneer ik later door met een haakse bocht de Fagge rivier oversteek, doet me dit terugdenken aan Plan Lachat op de Galibier, de weg loopt recht naar de hemel toe! Intussen is het landschap van een uitzonderlijke schoonheid, een echte Alpiene col, met weiden, watervallen, rotsformaties en de Weisseegletjser waar het eindpunt ligt! Het zweet stroomt intussen met beken naar beneden, en via de genummerde haarspeldbochten is het net zoals op de Stelvio, aftellen. Daar duikt het enorme restaurant op dat zich boven bevindt en het einde van deze grandioze klimvervaring, 2750 meter hoog! Ik klok af in 2u49, zeer tevreden.
Woensdag 21 juli:
Er wordt slechter weer verwacht over enkele dagen, dus profiteren we van deze derde mooie zomerdag op rij. Ik neem Carine en Emma mee naar Imst, zij gaan het stadje ontdekken, ik stuur mijn fiets vandaag naar de top van de Hahntennjoch. De klim start in het centrum van Imst, en net daarbuiten loopt deze even op tot 13%. In het bos mildert hij weer naar een matige 6 a 7%. het valt me na twee dagen fietsen op dat de cols hier zeer onregelmatig zijn, stukken ver boven de 10% wisselen af met lichte afdalingen van meerdere kilometers. Deze Hahntennjoch blijft lange tijd goed doenbaar, tot er een lang stuk volgt van enkele kilometers boven de 10%. De weg slingert zich hier als een dakgoot naast een diepe kloof en een steile rotswand. Ik bevind me in een andere , ruige bergwereld, op zijn minst gezegd imposant. Toch dient mijn ademhaling onder controle te worden gehouden, het is trekken en duwen op de pedalen om het ritme min of meer aan te houden. Ook nu weer volgt een makkelijker stuk, maar wanneer de rotspartijen plaats maken voor Alpenweiden gaan de twee voorlaatste kilometers in en hier is het afzien aan dubbele percentage cijfers. Ook nu weer een gevoel van tevredenheid bij het bereiken van de top, er wacht me een beloning met een schitterende lange en snelle afdaling richting Imst. Heerlijk om de wind in je oren te horen en je fiets door te bochten te leiden! Op de Belgische nationale feestdag wil ik altijd wat meer, aangezien de vrouwen een wandel rustdag inlassen klim ik in de namiddag nog naar de Pillerhöhe, een zeer taaie klant aan gemiddeld 9,9% en 10,6km lang. Weer vertrek ik in Prutz (bij 36°!!) en de eerste 6km zijn echt niet te doen! Het gaat nergens onder de 10%, de zon brandt op mijn bol, via Kauns en Kaunerberg klauter ik tegen 7 a 8km/uur naar boven, afzien ! De bochten zijn schaars , even op adem komen is er niet bij. Hier telt alleen conditie en gewicht, hier voel ik dat mijn basis als loper de doorslag geeft. Op karakter sleep ik me omhoog, dit zijn de zwaarste kilometers van deze fietsvakantie. De Piller wordt een echte killer, naar het einde toe volgt een lichte afdaling en het laatste stuk aan 9% neem ik er graag bij want de top is in zicht! Deze Pillerhöhe ligt op 1600 meter hoogte, het uitzicht over de Inn vallei is grandioos ! Snel maak ik me uit de voeten want een onweer is nakend, het zou echter nog tot 's avonds duren vooraleer het zou gaan regenen. Zondag 25 juli:
De afgelopen twee dagen waren slecht, vrijdagnamiddag is het beginnen regenen en werden we goed nat tijdens onze wandeling langsheen de Gepatsch Stausee. Gisteren (zaterdag) zijn we warmere oorden gaan opzoeken over de Reschenpass in Italië, in Merano was het een aangename 24°. De terrasjes deden de rest. Vandaag de fiets weer van stal gehaald , voor de 48km lange klim naar de Bielerhöhe, langsheen de Silvretta Hochalpestrasse. Deze weg gaat langs de Paznaunvallei en dorpjes met klinkende namen zoals Kappl, Ischgl en Galtur. De top van de Silvrettastrasse ligt op 2036 meter hoogte. In Landeck schijnt een waterzonnetje op deze zondagochtend, en omstreeks 9 uur trek ik me op gang. 48km klimmen aan gemiddeld 2,5%, dat bekent dus ook veel vlakke en lichtoplopende stukken. De strakke tegenwind die uit het Noordwesten blaast gaat het wel moelijker maken. Tot voorbij het eerste dorp Pains stelt de klim niet veel voor, dan gaat het voor even naar 7%. Ik rij nu echt de Paznaunvallei in en het blijft lichtoplopend gaan. Telkens ik voorbij een dorpskern passeer klimt het echt, dat is zo in See , Kappl(tot 10%) en ook in Ischgl. Intussen krijg ik enkele tunnels op mijn weg, een tip voor volgend jaar, fietslichtjes monteren. Het weer wil niet echt mee, het is nog droog maar fris. Bij het binnenrijden van het laatste dorpje, Galtur, begint het echt goed te regenen.Ik ben goed voorzien(beenstukken, overtrekschoenen), maar begin met mijn zomerhandschoentjes verkleumde vingers te krijgen. Het is nog 10km tot aan de top, en ik neem geen risico's. Snel even opwarmen in een café met een lekkere cappucino. Even later is het min of meer droog, na Galtur gaat de weg echt omhoog, de laatste 2km komen niet meer onder de 10%. Hier is de Silvretta Strasse op zijn mooist. Ik kom boven aan het stuwmeer in iets meer dan 2u26'. De eerste tien kilometer naar beneden zijn koud(het was slechts 7° op de top), maar voorbij Galtur schijnt de zon alweer. Dinsdag 27 juli:
Onze laatste dag in het Kaunertal, en wanneer ik 's ochtends de gordijnen opendoe hangen de toppen in dikke mist. Na een half uurtje lopen en een uitgebreid ontbijt besluit ik om toch nog een laatste klim te doen. Via de snelweg ben ik vlug aan de voet van het Ötztal , waar ik net voor Oetz mijn wagen parkeer. 3km "inrijden" om dan de 18km klim naar Küthai(2017 meter) aan te vatten. In Oetz is het druk, en net voorbij het centrum aan het ronde punt moet ik linksop draaien. Vanaf hier wordt het rustig en dat zal zo heel de klim blijven. De weg naar Küthai loopt vrij gelijkopgaand doch niet makkelijk, 8 a 10% zijn geen uitzonderingen. Ik voel me echter kiplekker, is deze col niet zwaar of gaat het een pak beter na een weekje fietsen in de bergen? Halverwege in het dorpje Ochsengarten is het vlak, een lekker stukje dat nog een kilometer doorloopt. Dan volgt er een echte muur, meer dan 1000 meter klimmen aan gemiddeld 12% met pieken tot 15%. Verwonderlijk neem ik deze piek zeer goed, beter dan pakweg een week geleden. De laatste 4km zijn onregelmatig, al snel rij ik voorbij het stuwmeer en klim ik tot boven in het dorpje aan de kerk. Wanneer het dan begint te regenen ga ik even uitblazen bij een koffie om daarna de laatste afdaling van deze vakantie aan te vatten richting Oetz. Nadien besef ik dat de Oostenrijkse cols niet moeten onderdoen voor hun buren in Italië, en een pak moeilijker zijn dan de "beroemde" passen in Frankrijk! Hoogtijd dat er iemand een boek gaat schrijven over klimmen in Oostenrijk en graag een opwaardering voor de Ronde Van Oostenrijk !
Hier de technische gegevens van de beklommen cols:
Möseralm(1812 meter) 10,3km (gemiddeld 9,1% voet Ried Im Oberinntall)
Kaunertal (2750 meter) 39km (gemiddeld 4,9% voet Prutz)
Hahntennjoch(1894 meter) 14,6km (gemiddeld 7,5% voet Imst)
Pillerhöhe (1559 meter) 10,6km (gemiddeld 9,9% voet Prutz)
Bielerhöhe(Silvretta) (2036 meter) 48km (gemiddeld 2,5% voet Landeck)
Küthai (2017 meter) 18km (gemiddeld 7,5% voet Oetz)
Foto's:
Hahntennjoch
Silvretta Hochalpestrasse
Top van het Kaunertal
Kaunertaler gletsjerstrasse

Mergellandroute: een ontdekking !

Gisteren mocht ik mijn blogmaat Johan weer verwelkomen in de Kempen. Bedoeling was om samen een fietstocht te maken langs de Mergellandroute in Nederlands Limburg. Het werd een tocht van 114km en 15 hellingen. Omstreeks 11u zaten we op onze fiets, vrij laat, gevolg van een file net voor het binnenrijden van Maastricht. Deze stad was onze startplaats. Via het station zochten we naar het beginpunt van de Mergellandroute waar we via Bemelen opreden. Er stond een fikse wind gisteren, de zon zorgde echter voor aangename temperaturen. Het wegdek droeg duidelijk nog de sporen van takken en halve bomen, gevolg van de storm die hier woensdagavond voorbij trok. Dat het een geaccidenteerd parcours zou worden was al vrij snel duidelijk. De eerste 25km ging het steeds op en af, met enkele stekelige hellingen tot 10%. Voor mezelf was het de eerste keer dat ik deze omgeving verkende, op zijn minst gezegd een echte ontdekking. Rustige wegen, glooiende hellingen, schitterende vergezichten en dorpjes die zo zijn weggeplukt uit vervlogen tijden. Kort na 12u werd het tijd voor een middaglunch, bij een plaatselijke bakker vonden we rijsttaartjes die wel op halve vlaaien leken en superlekker waren. Voldoende dus om er terug tegen aan te gaan, de moeilijkste hellingen zaten in het tweede deel van onze rit. In totaal volgen er nog 6 stuks die ik kon toevoegen aan mijn challenge BIG klassement. Vooreerst de klim naar het Vijlenerbos vanuit Camerig, met onderweg een prachtig vergezicht en het laatste stuk door een Ardennenbos. Via een kleine omweg reden we langs het Drielandenpunt vanuit Vaals , waar het tijd werd voor een terrasje. Aken was duidelijk zichtbaar. Iets verderop volgde dan de Gulperberg; tot nog toe had ik de meeste punten vergaard in de bergprijs, maar op deze laatstgenoemde puist liet Johan zien hoe goed hij wel kan klimmen. Een splijtende demarrage en Dirk moest passen. Er zijn overigens woorden te kort om te vertellen hoe mooi deze Gulperberg wel is , die op zijn steilste stuk naar de 17% gaat. In Eys draaien we links de Eyserbosweg op. Klinkende namen uit de wielerklassieker Amstel Gold Race. Het wordt me stilaan duidelijk dat alleen maar sterke mannen deze koers kunnen winnen. Johan gunt me de doortocht als eerste op de top, iets later missen we een wegwijzer en komen opnieuw boven op de Eyserbosweg, zo raak je natuurlijk aan veel kilometers, maar de omweg was landschappelijk gezien wel de moeite. In Schin op Geul moeten we linksop een smalle weg indraaien. Het voorgeborgte van de hel.. Iets later staat er een bordje: "22% steilste helling van Nederland" , dit moet de Keutenberg zijn. De versnelling op het kleinste kroontje en stoempen maar, ik mag me koning kronen van deze Keutenberg. De kilometerteller wijst bijna 100 aan , het beste is er nu wel af. Via een lange afdaling komen we in Valkenburg terecht, druk stadje met tal van terrasjes. Daar staan we plotseling aan de voet van de Cauberg... deze helling was toneel van vele veldslagen (wk's , Tour de France) en elk jaar scherprechter van de Gold Race. Snel nog een foto aan de voet en weg. Ik sta veel te groot , en voor ik het weet spurt Johan van me weg. Dan haal ik alles uit de kast om het gat te dichten en slaag daar ook in , even blufpoker spelen en overnemen , niet voor lang echter, mijn fietsmaat plaatst nog een tweede demarrage waar ik geen antwoord op weet. Hij wint de slag van de Cauberg. Moe maar zeer tevreden dalen we af richting Maastricht, waar we onze oriëntatie helemaal kwijt zijn en lang moeten zoeken naar het station. Als beloning trakteren we onszelf op een lekkere dame-blanche, welverdiend! Johan zegt dat we 1600 hoogtemeters hebben overwonnen, samen met de factor wind een zware rit dus. De autorit naar huis verloopt vlot, mijne kameraad slaapt zijn roes uit, en thuisgekomen praten we nog na bij een lekker biertje. (foto's:Gulperberg,Keutenberg,Cauberg)

25x Kluisberg op één dag.

Gisteren bracht ik een dagje door op de taalgrens. Sinds enige tijd ben ik lid van de website "Challenge BIG" , een clubje dat Europese klimmers verenigt. Deze site geeft 1000 hellingen in Europa weer, telkens als je één col of helling uit de lijst van 1000 beklimt kan je deze "claimen" en kom je in een klassement te staan. Een zeer mooie uitdaging voor een hobby fietser (klimmer) zoals ik. Aangezien deze vereniging dit jaar hun 25 jarig bestaan viert , werd het idee opgevat om 25 keer per jaar dezelfde col te beklimmen. Er is echter nog een bijkomend criterium:wanneer het hoogteverschil minder dan 200 meter bedraagt dien je deze helling 25 keer op één dag te beklimmen. Als de missie slaagt dan krijg je het brevet "IRON BIG". De gekozen helling dient uiteraard wel uit de lijst van 1000 te komen. Mijn keuze viel op de KLUISBERG. Een puist van 140 meter in de Vlaamse Ardennen. Het beloofde op 13 juli een lange dag te worden. Precies 43 jaar geleden overleed Tom Simpson op de flanken van de Ventoux, ik zou vandaag mijn cavalerietocht in het Kluisbos aangaan........ Vroeg uit de veren om tijdig te kunnen starten dus. Aangezien de Kluisberg meerdere kanten heeft om op te rijden besloot ik te werken in blokken van vier. Omstreeks 9u15 vertrok ik voor de eerste klim vanuit Ruien. Na vier Vlaamse kanten kwam Amougies aan de beurt, en daarna volgden vier keer Orroir. Op en rond de Kluisberg wemelt het van toeristische activiteiten, vandaar dat ik mijn geplande poging van vorige zaterdag wijselijk uitstelde naar een weekdag. Gelukkig was het gisteren vrij rustig op de Kluistop. Na 12 beklimmingen wist ik het wel , de Vlaamse kant is veruit de moeilijkste. Vanuit Amougies heb je een lichte afdaling halverwege en langs de kant van Orroir volgt er een stuk vals plat. Het echte venijn van elke klim zit echter in de staart, de laatste 200 meter zijn echt zwaar, de teller draait dan rond de 14 a 15%. Komt er nog bij dat je in dat steilste stuk telkens twee dwarsgoten moet kruisen wat het tempo alleen maar afremt. Na 14 geslaagde pogingen werd het reeds 13 uur , tijd voor een lunch. Op het kerkplein van Ruien had ik mijn wagen geparkeerd , en aan het standbeeld van Eddy Merckx werd er even op krachten gekomen van de geleverde inspanningen. Na een half uurtje terug de weg op , voor het tweede deel. De benen zijn nooit echt super wanneer je terug moet vertrekken en poging 15 en 16 gingen eerder stroef vanaf de Vlaamse kant. Intussen brandde de zon ongenadig en dwaalden mijn gedachten af naar 13 juli 1967. 25 keer Kluisberg , dat is ook 25 keer afdalen langs de chicane van de Torendreef, zeer mooi maar technisch. Nog zes Waalse kanten stonden me te wachten ; de laatste drie wou ik zeker afwerken langs Ruien om het mezelf niet te gemakkelijk te maken. Voor de laatste vier pogingen kreeg ik de morele ondersteuning van mijn goeie vriend Jacky Van der Cruyssen, de gekoelde sportdrank die ik van hem kreeg was meer dan welgekomen. Van de vijf drinkbussen die ik bij had, bleef er toen nog een halve over. Poging 23 en 24 gingen nog steeds redelijk vlot, het steile stuk van de laatste 200 meter kroop wel stilletjesaan in de benen. Laatste poging : 16u09'. Nog één keer alles geven en een recordtijd vanuit Ruien: 7'57" en top ! De Iron BIG titel was binnen! 55 kilometer klimmen en 2850 hoogtemeters, zelfs in Vlaanderen kan je je voorbereiden op de echte cols ! Een mooie zomerdag werd afgesloten , in de wagen kon ik de laatste meters volgen van de Alpenrit in de Tour.

Ploegentijdrit in Oeselgem

Zondag laatst was er de viering van het 40-jarig bestaan van onze plaatselijke wielertoeristen club WTC Oeselgem. De club werdt destijds door enkele wielervrienden, waaronder mijn wijlen schoonvader Ivan, opgericht. Nog enkele oudgedienden van toen zijn nog steeds actief lid. De club is ondertussen uitgegroeid naar meer dan70 leden en is ook aangevuld met enkele dames die er wekelijks hun mannetje staan. Voor het 40-jaar jubilee te vieren was er gedacht om een ploegentijdrit met enkel clubleden te rijden. Het overgrote deel van de club schreef zich in. De ploegsamenstelling gebeurde door loting onder het toeziend oog van gerechtsdeurwaarder Vanpintentapper. Zondag stonden we dus met 13 ploegen vanelk 4 renners aan de start. Iedere ploeg kreeg een ludieke naam toegewezen. Wij waren de "Maesmakkers" aangezien Francky Maes in de ploeg zat en elke ploeg diende een nostaligische outfit van de club te dragen. In 40 jaar zijn er reeds verschillende teneu's geweest, dus hier geen probleem. 12 ronden van 5km werden gereden. Om het een beetje spannend te houden, moest van iedere ploeg eerst 1 renner 2ronden rijden vooraleer de volgende ploeggenoten mochten aansluiten. De laatste 2 ronden diende dan een andere renner van de ploeg solo voor de overwinning strijden. De zaterdag nog meldde nestor Eric Declerck zich ziek en werdt in extremis vervangen door zijn zoon Tom (ex-renner) die special van Antwerpen overkwam. De koers zelf. Na de 2 ronden door Christophe gereden, lagen we reeds 45 seconden achter op de koplopers, waardoor Francky en mezelf, ploeggenoten Geert Carton en Christophe Bekaert in het wiel naar voren sleurden. Op 2 ronden was de achterstand weggewerkt en streden we reeds mee voor de overwinning. Spijtig genoeg reed Geert in de voorlaatste ronde tegen een verkeerspaaltje en waren we terug op achtervolgen aangewezen. Francky als solo haalde nog alles uit de kast en eindigde nog op de 5de plaats. Maar winnen is niet het belangrijkste, we hebben er als ploeg enorm veel plezier aan beleefd. Deze formule is zeker voor herhaling vatbaar. Er verscheen een mooi artikel in het Nieuwsblad in de regio katern. Zie bijlage.

DENTERGEM - Dertien ploegen van telkens vier renners van WTC Oeselgem startten zondag voor een ploegentijdrit, waaronder ook vier dames die niet onderdeden voor de mannen. De bedoeling van de wedstrijd voor de 52 renners was zo snel mogelijk met vier de eindstreep halen.
Langs het parcours, dat door iedere ploeg twaalf keer werd afgelegd, konden de clubleden rekenen op de luide steun van de talrijk aanwezige toeschouwers. Zelfs de vuvuzela werd hier en daar boven gehaald.
Tijdens de eerste ronde demarreerde Angelo Vanherweghe om nadien, in de tweede ronde, terug gegrepen te worden door het het ganse peloton. Na de tweede ronde kwam Luc Devooght van team “Continental” als eerste van de solorijders over de streep. Voor de volgende acht toeren voegden de andere drie teamgenoten zich bij hun starter. Ongeveer 40 renners moesten tegelijkertijd inpikken doch alles verliep vlekkeloos. Tijdens dit gedeelte van de rit vormden zich twee grote pelotons die elkaar op jaagden. Een valpartij van Geert Carton in de voorlaatste ronde zorgde ervoor dat team "Maesmakkers" uit de kopgroep verdween. Bij team '' ‘t Gemakske” kreeg Geert Devolder een lekke band zodat ook zij werden uitgeschakeld voor de eindwinst. Zestien personen, dus vier ploegen kwamen samen over de meet na de tiende ronde. Team "Continental" was de eerste. Vanaf dit moment moest terug één renner verder voor nog twee keer de ommegang. De ene demarrage volgde vlug na de andere. Uiteindelijk haalde Thijs Vandaele de overwinning voor "De Talooreterters" binnen.De tweede plaats was voor "De Baertienies" en "De Slekken" waren derdes. What’s in a name ...?
Maar vooral het plezier en de teamspirit onder de collega-fietsers primeerden die dag.
De prijsdeling volgde in café “De Vierschaar “. Iedereen viel in de prijzen. Zo waren er ook ludieke prijzen zoals “De Gouden Pamper” voor de oudste ploeg (team Taelman) , “De Zilveren Pamper' was voor de jongste ploeg (team “Langzaam maar zeker”) en de trofee van de pechvogel van de dag was voor Geert Carton uit team “de Maesmakkers”.
WTC “Ontspanning Verenigt” dankt het sport- en feestcomité 'Voor Elk Wat Wils' voor de logisitieke steun.
Misschien is dit evenement wel voor herhaling vatbaar?

Vakantie in zicht.

Nog één dagje werken en er wacht me een deugddoende vakantie. Het officiële resultaat in Tessenderlo was nog beter dan gedacht: 80ste plaats in 36'43". Intussen heersen er weer tropische temperaturen en is het een hele karwei om deftig te trainen, het tempo lag vandaag niet hoog, mag ook al eens voor een keertje. (foto: Stefan Bomans: voor de start van The Classic).

Kans op supertijd gemist.

De laatste wedstrijd van het voorjaar werd gisteren afgewerkt in Tessenderlo. Daar vond de jubileumeditie plaats van The Classic, een sfeervolle stratenloop over 10km. Zondag was ik nog gaan kijken naar de doortocht van de Tour de France in Waarloos en dat was nog voelbaar in de benen. Gelukkig bleef de temperatuur gematigd rond de 22° en bleek er voldoende zuurstof in de lucht na de regenbuien van enkele uren ervoor. Werkmakker Ivan Cools daagt en nodigt me elk jaar uit voor deze goed bezette koers. Na een matige start kwam ik na enkele kilometers op toerental om halfweg door te komen in 18'16". Samen met Lierse atleet Tom De Crom bleven we opschuiven tussen de mensenmassa in een feestend Tessenderlo. Het parcours is wel snel, maar toch ook niet, de vele bochten in centrum en de drie klimmetjes die moeten bedwongen worden maken het niet makkelijk. Aan de 8ste kilometer is het beste eraf, op karakter naar de finish. Net voor de laatste 1000 meter voel ik dat mijn veter loszit. Snelheid maken op die manier zit er niet in, dan maar stoppen en zo snel mogelijk het euvel oplossen om terug te vertrekken. Alles bij elkaar kost me dat toch 15 seconden. Terug gaan lopen is dan niet zo simpel, ritme gebroken en benen verzuurd. In een onvoorstelbare laatste 600 meter probeer ik nog wat goed te maken en het loont. Finish in 36'42" , een uitstekende tijd. Na de aankomst voel ik wel dat ik diep gegaan ben, maar dit is de beste wedstrijd van dit jaar tot nog toe. Als ik het veterprobleem verreken moet een tijd van rond de 36'30" er zeker ingezeten hebben. Hiermee wordt het eerste loopdeel van 2010 afgesloten. De komende weken gaat de fiets iets meer in beeld komen, en zal de loopconditie onderhouden worden. (Foto: op de finishlijn alles eruit gehaald; met dank aan fotograaf Stefan Bomans)

Emma over 1meter 60.

Bij topzomer temperaturen en weinig wind is Emma er vandaag in geslaagd voor de tweede keer ooit over 1m60 te springen. In het Oostvlaamse Lebbeke lukte ze de hoogte van bij haar eerste poging, meteen goed voor de evenaring van haar eigen record.Daarmee staat ze ook terug in de nationale top tien bij de scholieren. Haar laatste sprong over 1m65 mislukte maar net.

Prachtig sportweekend.

Gisteren vond traditioneel bij het begin van de zomer de Kardinaalsjogging plaats in eigen dorp. Een loopwedstrijd met start en aankomst op 600 meter van de deur, je zou voor minder gemotiveerd zijn. Dit jaar lag de keuze niet op de langste afstand(15km), maar zou het een rondje minder worden op en rond het prachtige kasteeldomein. 10 kilometer is nog ver genoeg bij een temperatuur van 27°. De baanwedstrijden van de afgelopen weken hebben zeker mijn snelheid verhoogd en ook de weerstand, dat werd gisteren bewezen. Na een snelle eerste ronde kreeg ik het gezelschap van Walter Aerts(15km) en Luc Lauwers uit Lille(10km). Wegens werkzaamheden werd het parcours dit jaar aangepast en de nieuwe doortocht door de bossen had wel zijn charme, maar was een pak zwaarder dan vorige edities. Een dipje bleef uit, meer zelfs, na 6km kon ik een versnelling plaatsen en volhouden tot aan de finish. Enkel Walter Aerts bleef mijn metgezel. Eindtijd 37'17", uitstekend bij dit weer en op dit geaccidenteerd parcours. Het leverde me een 7de plaats op. Top drie bij de M40 werd net gemist, maar als primus van de gemeente Vorselaar op de 10km viel ik toch nog in de prijzen. Een prima resultaat dus voor eigen volk.
Vandaag had ik een afspraak met mijn fietsmakker Stefan om nogmaals op verkenning te gaan in de Ardennen. Start-en aankomstplaats werd Chevron met voor mij 8 nieuwe beklimmingen. Over een afstand van 95km zou dit uiteindelijk iets meer dan 2000 hoogtemeters opleveren. Uitstekend fietsweer, wat het vakantiegevoel alleen maar versterkte. Via Werbomont ging het eerst richting Heyd voor de eerste klim: de Col du Rideux. De eerste officiële "col" van België, die sinds zeer lange tijd aangeduid staat op de NGI-kaarten. Geen onoverkomelijke hindernis, alleen de laatste meters gaven dubbele percentagecijfers aan. Weer een klim die ik kan claimen voor de "Challenge BIG" site. Afdaling langs dezelfde weg om al snel de "Cote Roche a Frene" aan te vatten. Geen makkie, iets meer dan 2km stijgen aan 9,5% gemiddeld. De Ardennen zijn een schitterend fietsgebied, ook hier krijg ik weer prachtige vergezichten cadeau. Na deze puist rijden we terug naar Werbomont, waar het richting Trois Ponts gaat. De derde klim is de "Ancienne Barriere" die de vrij rustige N66 volgt voor bijna 5km. Een "loper" aan 4,7%. De afdaling naar Trois Ponts is welgekomen, in het dorp heerst een gezellige zomerdrukte en gaan we een hapje eten. Met volle maag volgt al onmiddellijk een zeer zware brok. Via de Rue de Hezalles gaat het de gelijknamige helling op. De eerste 500 meter zijn om te sterven! Starten aan meer dan 15%, om een record te bereiken in de haarspeldbocht , 23%!! Alles moet nu wel uit de kast om verder te rijden, gelukkig zwakt de helling later wat af naar "makkelijke" percentages. Een rustige klim ook, die me uiteindelijk in Grand Halleux brengt , de voet van de beroemde "Cote de Wanne". Weer kom ik ogen tekort om te genieten van de mooie uitzichten, alhoewel ik zeer geconcentreerd moet blijven want deze Wanne is geen makkie. Ik maak er een wedstrijdje van met een paar Noorderburen en trek me tot op de top goed uit de slag. Bijna 70 kilometer gereden en het beste is er af. Via een landweg gaat het richting Stavelot, waar ik uiteindelijk aan de top van de Stockeu uitkom. Afdalen doe ik via de parallelweg die er niet al te bijster goed bijligt. De Stockeu laat ik deze keer voor wat hij is , en zoek naar een andere helling in dit Ardeense dorp, de klim naar de "Ferme Bergerie", nog een helling die ik uit het "Cotacolboek" haal. Hij bezorgt me enige voorzichtigheid wanneer ik nog eens vluchtig naar de hellingsgraad kijk.(1,9km aan 9,3%). Ik raak tot op de top, maar moet langs dezelfde weg weer naar beneden over een penibel (nog zacht uitgedrukt) wegdek, waar door de erosie putten liggen van 30cm diep. Zeer voorzichtig dus. Wanneer ik in Stavelot de kasseitjes verlaat en terug richting Trois Ponts rijd, kan ik de zaligheid van een schitterende asfaltweg weer appreciëren. Terug in Trois Ponts klim ik langs de Rue des Villas omhoog via de "Cote de Brume-Est", een helling naar mijn smaak. Een brede zeer rustige weg is mijn deel, die geleidelijk aan stijgt. 3km klimmen aan 7,3%; het lijkt wel bijna een Vogezencol. Deze helling is ook een prima alternatief voor de grote N66 weg. Uiteindelijk kom je ook langs hier aan de Ancienne Barriere en wacht me een mooie lange afdaling. De laatste klim van de dag is er eentje om het af te leren. De "Cote de Forges Chevron" kan tellen! 750 meter klimmen aan 11,1%. Het beste is er nu helemaal af (wat wil je na 94km en met een loopkoers in de benen), op karakter overwin ik de twee steile stukken van 21%. De wagen van Stefan is een bevrijding en het eindpunt van een mooie Ardennendag!
(Foto: mooi uitzicht op de Cote de Brume Est).

Fietsen in de Alpen.

Met een weekje vertraging hier toch nog een verslagske over onze jaarlijkse fietsstage met de werkcollega's. Na de uitgeregende versie van 2008 in de Pyreneeën en een sabbatjaar in 2009 was het deze keer het Olympisch stadje Albertville die als uitvalsbasis dienst deed. Maar ook dit jaar waren de weergoden ons niet gunstig gezind. Een paar dagen hebben we de regen net kunnen ontlopen maar andere keren stonden de hemelsluizen wijd open. Na aankomst de zaterdagavond stond voor de zondag al meteen een pittige rit op het programma 139km en 2575hm. We waren met 14 en er werd in 2 groepen gereden, een A-groep met zeg maar de getalenteerde klimmers en een B-groep alias de betere wielertoerist. Eerste beklimming was col du Trà, een "korte" maar pittige klim van 10km met een gemiddelde van 8%. Ik testte daar eens hoe goed mijn klimmen nu was en eerlijk gezegd het vlotte veel beter dan verwacht. De A-groep kon ik gerust volgen en had niet zoveel achterstand op de betere klimmers. De 2de col was Cormet de Roselend, als iets gekender, langer maar minder steil. Deze heel rustig opgereden. De volgende dag stond een "rustiger" rit van "slechts" 109km en 1675hm op het appél, met als hoogtepunt de beklimming van col de Grand Cucheron, 16km aan 5.4%. Ook die dag goed verteerd en daarom besloten om op dinsdag met de A-groep mee te rijden. Voor die dag werden 167km onder de wielen geschoven en moesten 3260hm overwonnen worden. Zeg maar een klein cycloparcour. Komt daarbij dat het tempo bij de A-groep toch stukken hoger ligt, de B-groep was een kwartier eerder vertrokken maar tijdens de beklimming van de eerste col (col du Frêne, 7.5km 7.2%) werden ze al door ons bijgebeend. De volgende was Mont Revard aan de voet van het meer van Aix-les Bains. 16km aan 6.9%. De klim vlotte goed ondanks de regen, afdalen was een ander paar mouwen. Als laatste kwam col du Marocaz goed voor 15km aan 4.3%, een loper zeg maar waar ik als 3de boven kwam. De volledige rit dus goed verteerd, maar een ganse week met de A-groep meerijden zou een aanslag geweest zijn op mijn gestel, dus de volgende dagen terug met de B's op pad. Woensdag een rustdag met veel regen en donderdag ook wat later vertrokken door de onheilspellende lucht. We waren beter in hotel gebleven want eenmaal buiten de vallei bij de beklimming van de 2de col ( eerste was Col de Saisies, 2de col de Aravis) kwam de regen met bakken uit de lucht. Na een uurtje schuilen onder een afdak was er nog geen beterschap en een afdaling in regen en totaal verkleumd zag ik niet als een optie. T' leven is nog te mooi om nu al een ravijn in te duikelen. Een korte afdaling gemaakt waar net voor het einde van een dorp een Taxi Velo hadden opgemerkt. De vriendelijke alpenbewoners maakten ons een warme chocolademelk klaar en een zetten een elektrisch kacheltje aan ons voeten zodat daar terug wat leven in kwam. Daarna bracht hij ons terug naar het hotel zodat ons een terug rit van 60km in de regen bespaard bleef. Laatste rit was vrijdag met een trip van 112km en 2110hm, met als hoogtepunt col du Madeleine, 28km aan 5.6%. Wel Madeleine mag dan een vrouw zijn, we hebben ze toch getemd, allé de col toch. Samen met Jo (een andere Jo) rustig omhoog gepedalleerd en nog net kunnen genieten van het zicht op het massif de Ecrins, voor die in de wolken verdween. Na de afdaling en rit terug naar Albertville zat deze stage er terug op en werd afgesloten in een plaatselijk Leffe café (in de regen). Met deze stage heb ik nu ongeveer bijna alle cols van de Grand Route des Alpes gereden. Een tocht die ooit eens met Dirk op het programma staat.

Mijl in Herentals en driemaal pech op zondag.

Na 1 maand van training knoopte ik zaterdag terug aan met de atletiekcompetitie. Ac Herentals organiseerde een open meeting en langste afstand op het programma was de mijl (1609 meter). Ideale weersomstandigheden tref je niet dikwijls in onze contreien, als de temperatuur goed is dan waait het veel te hard. De noorderwind was op de Bloso piste goed voelbaar. Een mooie reeks van 18 atleten, met een snelle en een tragere groep. Op deze afstand moet je niet veel verzinnen en vanaf de start volle bak gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Ik nestelde me in het tweede groepje, maar heb toch een tactische blunder begaan. Naar het einde van de tweede ronde verschoot ik al een pijl door te versnellen en aan de kop te gaan lopen , gewoonweg dom. Deze inspanning zorgde ervoor dat ik weer wat tekort kwam in de laatste ronde. Snel ben ik sowieso al niet. Eindtijd: 5'16"78, toch mooi tegen 18,3km/uur, maar met gemengde gevoelens. Ik finishte wel in het spoor van Herman Lievens en Koen Willemsen, op deze afstand twee clubgenoten die sneller zijn dan ikzelf. De eigenlijke bedoeling van dit soort wedstrijden is om de snelheid en de weerstand op te krikken, missie geslaagd dus. En beste mastertijd op de mijl voor mezelf want twee jaar geleden kwam ik in Mol niet verder dan 5'23". Het was mijn vijfde baanwedstrijd van dit jaar en normaal gezien nog niet de laatste. Ik heb na jaren afwezigheid de piste herontdekt en amuseer me er prima. Zolang we een beetje meekunnen, blijven we ervoor gaan.
Vandaag stond er een fietstochtje geprogrammeerd met collega Stefan, tussen de regenbuien door ging het richting Nederlandse grens. Echter, de pret werd snel verstoord want drie keer plat rijden op 5km tijd is niet plezant en zeker niet normaal. Dan maar de hulptaxi (Carine) gebeld om thuis te geraken. Bij het vervangen van de tubes ter plaatse controleerden we ook de buitenband op eventuele stukjes ijzer of glas en vonden niks. Bij de thuiskomst werd er na grondig onderzoek een miniscuul stukje glas aangetroffen in de buitenband. Dat was de boosdoener van alles. Intussen zijn we wel volleerde bandenvervangers geworden. Dat heb je natuurlijk als je bijna nooit "plat' rijdt.

Grijs en regen in de Ardennen.

Op uitnodiging van mijn goeie vriend Luc Van Doninck trokken we vandaag naar Banneux voor een fietstochtje van ongeveer 90km. De dag begon echter niet goed, stukken aan de wagen en met een beetje hulp raakten we snel aan een vervangwagen. Onze andere compagnon Louis Poelmans nog snel opgepikt en daarna richting Banneux. Na dit oponthoud geen tijd om een kaarsje te branden, misschien hadden we dat beter wel gedaan , want de hemelsluizen bleven niet dicht.... Al na 8km stonden we aan de voet van de befaamde Cote de La Redoute, geen onbekende meer, vorig jaar heb ik deze hap reeds verorberd. Deze keer kwam hij dus vrij snel, op de steilste stukken recht op de pedalen en zonder problemen boven geraakt. Via een ommetje langs Aywaille terug naar Remouchamps om dan richting Trois Ponts de vallei van de Ambleve te volgen. Iets later reden we de nog mooiere vallei van de Lienne binnen. Intussen kwam de zon even priemen , tot zover alles dik in orde met het weer. Bierleux Haut is de volgende helling op onze weg, een puist van 1250 meter lengte aan 10,1% gemiddeld, we zullen het geweten hebben, de eerste hectometer draait rond de 18% . Een klim oprijden is al niet makkelijk, maar met drie actieve honden die voor je wielen springen wordt het helemaal een karwei ! Het was dus vandadde, bergop slalommen om de beesten te ontwijken en hopen dat we recht blijven. Door de reactie van de eigenaar werden de beestjes iets kalmer, één exemplaar kon goed bergop spurten en bleef dus iets langer aan mijn wiel plakken. Doordat ik alle aandacht kreeg, hadden mijn fietscollega's iets minder last van de viervoeters. Een schitterende klim, die Bierleux Haut, de afdaling in Chevron was zo mogelijk nog mooier en steiler. Op weg dan richting Rahier en de voet van een klassieker; de zuidzijde van de Col du Rosier, 9km klimmen aan bijna 4% gemiddeld! Intussen kwam de regen en was het tijd voor onze middaglunch, na 3 tassen koffie beslisten we maar om verder te rijden. Vanuit La Gleize is de Rosier een prachtige klim, mooi asfalt, uitzichten die je aan de Vogezen doen denken (ondanks het slechte weer) en leuke stijgingspercentages(tussen de 4 en 8%). Het water bleef met bakken uit de lucht vallen, snel dus de afdaling ingezet richting Spa, waar het uitkijken werd voor het drukke verkeer. Voorlaatste helling van de dag is de Mont Theux, een cote in twee fazen. Het eerste stuk is nog te doen, daarna kan je 300 meter recupereren , voordat de echte lange rechte muur daar is, aan 8 a 9% rechtdoor......... Deze keer kies ik voor "full option" , alles geven tot boven. Heerlijk afzien. Op de top is het zo goed als gedaan met regenen, we zijn bijna terug in Banneux. Louis en Luc gaan zich verwarmen , ik krijg er niet genoeg van en zoek nog even naar de voet van de Cote de Trasenster, vanuit Louveigné. Zonder spijt, 5000 meter stijgen aan 4%, maar weer met prachtige vergezichten. De opfrissing nadien doet goed, 1435 hoogtemeters vandaag. Voorbij Luik begint de zon te schijnen, tiens, die hebben we vandaag nog niet gezien............. (foto: Top van de Bierleux Haut in Chevron)

Emma op podium in Lier.

Ideaal weertje om aan hoogspringen te doen gisterenavond. Op de nationale B-meeting in Lier (in de schaduw van de Sint Gummarustoren) haalde Emma een tweede plaats bij de scholieren en mocht mee op het podium. Ze sprong een feilloos parcours tot en met 1m55. Haar eerste poging over 1m60 (recordhoogte) mislukte maar nipt. De overwinning ging naar de ongenaakbare Marjolein Lindemans(1m72).

BK Halve triatlon Leuven

Voilà, de kop is eraf. Na mijn laatste wedstrijd, reeds van augustus vorige zomer en tuurlijk de halve marathon Kuurne en 10mijl Elsegem niet meegerekend, was het tijd om te zien wat de voorbije winter aan trainingsarbeid had opgeleverd. De voorbije trainingen en de lactaattest lieten vermoeden dat ik in de form van mijn leven was en dit op mijn 44ste :-). Gewicht lager, progressie gemaakt in het lopen en mijn nieuw bestelde wetsuit net nog vrijdag laatst binnengekomen, speelden in het voordeel. Het strijdtoneel was in Leuven voor de halve afstand, 2500m zwemmen 90km fietsen en 21km lopen. Dit jaar was deze wedstrijd tevens het BK. En het moet gezegd, het niveau in Belgie van top en subtop is hoog. Met 11 clubleden ( bijna de helft van het ledenaantal) waren we van de partij. Het weer was niet denderend. Regen en veel wind. Om 11u doken we met een 450-tal de Rotselaarse plas, 15km van Leuven, in voor 2 rondjes in een watertemperatuur van 19°C. Eerste fout, achteraan gestart, zodat ik tot halverwege de zwemproef moest worstelen om een goede positie te bekomen in mijn tempo. Na 44minuten, ik rekende op 45, mocht ik de plas verlaten. Weeral kreeg ik die wetsuit niet vlot uit. Het eerste fietsstuk was nogal wat bochtenwerk om naar Leuven te fietsen. Intussen was het af en toe aan het regenen wat de wegen vervaarlijk glad maakten en bochten aansnijden er niet echt inzat. Bijna een uitschuiver gemaakt aan de wisselzone. Anderen hadden minder geluk, clubmakker Karel Man maakte contact met het asfalt en Bart's zus Inge belandde zelfs in het hospitaal. Ook de wind maakte het lastig wanneer deze uit zijdelingse richting kwam en me in de beugels dwong om de fiets onder controle te houden. Na de 3 ronden had ik voor mezelf een goede fietstijd neergezet voor een vlak parcours (ik klim nu eenmaal liever). Een gemiddelde van 32,3K/u is voor een halve goed voor me. Tijdens de 2de wissel waren mijn voeten zodanig verkleumd, dat ik geen gevoel meer had en zo geen snelle wissel kon doen. De eerste km's echter kwam er langzaam weer leven in de tenen. Met de resultaten van de lactaattest wist ik nu wat mijn ideale tempo was en zo gezegd zo gelopen. De eerste 2 rondjes van 7km verliepen uitstekend en slechts in de laatste km's van de laatste ronde begonnen de benen iets vermoeid aan te voelen. Bij de aankomst liet een blik op de wedstrijdklok een gevoel van euforie over me komen. 5u10'09". Maar liefst mijn PR op de halve met 23 minuten verbeterd en al een uur en 5minuten afgedaan tov de halve van Antwerpen in 2007. Bovendien heb ik een goed gevoel gehad over de ganse wedstrijd en er echt nog eens van genoten. Het plezier is terug. Mijn seizoen kan al niet meer stuk. Misschien in de marathon van Berlijn proberen het PR van Piet te verbeteren? Veel dank ook voor de talrijke supporters langs de kant en in het bijzonder kozen Jorick, die zich in Berlijn aan zijn debuut op de marathon waagt. De clubmakkers deden het allen uitstekend, Sophie haalde zelfs zilver na een sterke Tine Deckers. Ruben en Bart VC werden tot opgave gedwongen door materiaalpech. Zie ook de link van triatlon club Waregem voor hun verslagen. Volgende wedstrijd wordt de halve van Eupen in de zomer.

Trainingsijver.

Het is me een weekje wel op sportief vlak. Ik heb blijkbaar energie te over. Zaterdag nog meer dan 100km rondgetoerd met de fiets in de Vlaamse Ardennen over ondermeer de Mont Saint Aubert, Kanarieberg en Paterberg , en van zondag tot vandaag bijna 80km gelopen. Zondag met vrij frisse benen een ochtendloop van 20km; gisteren afgezien tijdens de 10x400m intervalsessie (de sport kan soms hard zijn) en vandaag 16km vlotjes in de kasteeldreef. De zomer is weer in het land, de geur van de rododendrons en het malse Kempense gras dat ligt te drogen.... Zalige tijd.