Pain is temporary, glory is forever!

Missie Ironman volbracht. Supercontent dat de finish is gehaald, het zwaarste die ik ooit deed. Zwaarder dan de Otztaler Radmarathon, zelfs zwaarder dan de topbeklimming van de Mont-Blanc.

Race day: Om 3.30 uit mijn nest om mijn sandwichkes met bananen, honing en fruitsap naar binnen te spelen. Der zijn plezanter dingen om 's nachts te doen, maar voor vandaag moet het maar. Ontbijt in het hotel was "maar" om 5u, te laat voor mijn maag. Kwart na 5 vertrokken naar de Langener Waldsee en 't was daar al zeer druk. Alles klaarzetten voor de start. Om 6.45 mochten we met 2500triatleten het water in, de profs en topagegroupers waren een kwartier eerder vertrokken. 'K moest eigenlijk nog naar 't toilet, maar der waren nog een paar honderd van het zelfde gedacht en ik had geen zin om nog 10' aan te schuiven. Dan maar na het zwemmen. Het water was aangenaam, niet te koud. Met een schot en wa vuurwerk en we waren vertrokken. Het zwemmen in Frankfurt staat gekend als spartelen in de grootste wasmachine van Duitsland en daarmee kon je het best vergelijken. Insteken, doorhalen, insteken, doorhalen, ne stamp links, ritme zoeken, insteken, klopke rechts, waar was ik nu weeral, o ja, insteken, doorhalen, lap eentje die over mij wil zwemmen, godvr..., heb ik daarom al die uren zwemtraining van Stefanie gekregen. Da was ier precies meer de survival van de strongest. Na eindelijk het eerste luske, mochten we uit het water om de beentjes te strekken en daarna nog een korter luske te doen. Da bleef ier maar duw en trek werk. Na 1u17 zat het zwemmen erop, paar minuutjes te traag, maar in die meute kon ik nie beter. Nu naar toilet en dan mijn wissel begonnen.

Start voor mijn lievelingsonderdeel, fietsen. Gisteren had de organisatie nog het goede nieuws dat het fietsparcours met anderhalve km was verlengd wegens wegenwerken. 180km en 1125hm was blijkbaar nog nie genoeg. Er was zo vroeg nog weinig wind, slechts een flauw briesje in de rug, maar ik kon een goed tempo onderhouden. De waarschuwing van Dr Dag in gedacht gehouden om niet boven hs 135 te gaan. En dat is zeker gelukt, een gemiddelde van 129. Na een aanloopstrook naar en door de stad, de eerste helling, een beetje een Vlaamse ardennen helling. Geen probleem, daarna op naar "The Hell", een steile kasseistrook, genre Nokere berg. Maar voor ons getrainde flandriens geen probleem. De rest van het parkoer was golvend met nog een paar hellingskes. Alles nog vlot, al had ik tijdens de ganse fietsrit 4 plaspauzes nodig. Na het keerpunt terug richting stad was de wind al wat sterker geworden. Net voor Bad Vibel stonden mijn trouwe supporters Kurt, Arne en Lore, merci. In Bad Vilbel was het een echte Tour de France moment, tijdens de beklimming reed je tussen een mensenzee die luidkeels en met muziek iedereen omhoog schreeuwden. Automatisch ging je rechtop op de trappers om je een weg door het volk te banen. Hier ging mijne hs toch een stukske hoger. Het was echt een kippevelmoment. Na Bad Vilbel terug naar de stad en dan beginnen aan de 2de lus. Ook dit ging vlot tot aan het keerpunt, de wind was ondertussen sterk aangewakkerd en na het keerpunt werdt het stoempen geblazen. Intussen begon mijn maag op te spelen, ik kreeg geen voeding meer binnen. Het was kiezen, stoppen met eten en ne serieuze klop in de marathon of verder eten met het risico dat alles eruit lag. Dan maar het laatste anderhalf uur niet meer gegeten tot aan de marathon. Met een gemiddelde van net iets boven de 30, plaspauzes niet meegerekend, zat het fietsen erop. Genoeg voor vandaag, morgen de rest.

The day before

Net terug voor de bike check-in. En nu rusten. Donderdag na een "lange" rit, door de file's, rond 6u toegekomen. Ingecheckt in het hotel. Vrijdagmorgen de race bag gaan afhalen. Wat hier opvalt is dat alles heel goe georganiseerd is. Met 4300 vrijwilligers wordt geprobeerd om alles in goede banen te leiden. Volgens Lore is het nog groter dan in Nice. Wel een heel groot nadeel voor vooral de toeschouwers, is dat alles nogal ver uit elkaar ligt. Race office in de oude stad, pasta party een 6-tal km verder. Dus zonder auto, geraak je hier nergens. Het drukke stadsverkeer geeft al heel veel van mijn zenuwen gevergd. Mijn hs kwam al hoger dan ik tijdens de Ironman zou willen. Het zwemmen is 15km ten zuiden van Frankfurt, gelukkig is ons hotel maar 3km hiervan verwijderd. Het fietsen gebeurt dan ten noorden van de stad. Jammer genoeg is de enige en tevens hoofdweg voor alle verkeer afgesloten tot 10.00, zodat degenen die het zwemmen willen volgen, moeite zullen hebben om ergens tijdig op het fietsparcour te geraken en ook tijdig terug op het loopparcour. Gelukkig voor Lore is Kurt hier om zich overal tussen te wringen. Het zwemmen is in zeer helder water met een temp. van net geen 24°, dus wetsuit toegestaan. Het loopparcour ziet er ook schitterend uit, een beetje te vergelijken met de Londen marathon. Tijdens de pasta party werden de toppers voorgestelt. Macca, Brown, Bracht, Al-Sultan en Wellington. Samen goed voor enkele Hawaii zege's en Europese titels. De pasta party was dik in orde. Alleen was de zaal een beetje krap om een kleine 6000 man te verwerken, zodat het een halfuurtje aanschuiven was aan het buffet. De bike check-in oogde ook zeer proffessioneel. Na de controle gaat een medewerker met je mee tot aan je staanplaats en blijft constant bij je tot alles in orde is en opgeborgen. Fiets wordt onder een overtrek geplaatst samen met je race-bag. Daarna wordt je begeleidt tot je terug uit het bike park bent. Zeer pro. maar we hebben er genoeg voor betaalt ook hé. En nu aftellen.

Johan.

Ik leerde Johan drie jaar geleden kennen tijdens de voorbereidende vergadering van de London marathon. Vrijwel onmiddellijk onstond er een blijvende vriendschap met hem en zijn vrouwtje Lore. Samen veroverden we Londen, Parijs en Rotterdam. Intussen specialiseerde Johan zich volop in de sport der sporten, de triatlon. Nu zondag waagt één van mijn beste vrienden zich aan het grote avontuur in het Duitse Frankfurt, een volledige Ironman triatlon. We willen hem vanuit de Kempen gigantisch véél succes toewensen!!!!!!!!!!!

Der längste Tag des Jahres.

Morgen is het zover, dan vertrekken we naar Frankfurt am Main voor de Ironman Germany. Een grote droom wordt hopelijk binnen enkele dagen realiteit. Als tiener keek ik vroeger naar de detective reeks Magnum. In één van de afleveringen moest detective Magnum undercover meedoen aan de nieuw opgekomen wedstrijd voor, wat men noemde, sportgekken. De Ironman Hawaï. 3800m openwaterzwemmen, 180km tijdrijden en dan nog een marathon lopen. Allen gingen tot het uiterste van hun fysieke en mentale kunnen. Onmenselijk werd gedacht, ook door mij. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Een mens wil steeds zijn grenzen verleggen, of beter gezegd zijn grenzen opzoeken. Na een 1ste 7km straten loop volgde een 10mijl. Daarna de 20K door Brussel, een eerste marathon, nog 1, en nog 1. Ondertussen volgde het lidmaatschap bij de plaatselijke WTC-club en na de nodige fietskm volgden de 1ste cyclo's. Van 100km tot 235km. Triatlon, da was toch eigenlijk fietsen en lopen en nog een stukske zwemmen? In 2004 volgde de 1ste kwart triatlon. Mijn zwemmen was toen volgens Lore eigenlijk meer een brommerke da veel lawaai maakte, maar nie vooruit ging. In 2005 volgde de 1ste halve. In 2007 werd ik lid bij de triatlonclub Waregem, waar ik onder begeleiding mijn zwemmen kon verbeteren. Na het lezen van een paar sportboeken leek een Ironman meer en meer een haalbare kaart. Let wel ik moet het nog steeds doen, dan pas kunnen we er over mee praten. Maar wie niet waagt, blijft maagd. Zoals iedere loper ooit een marathon en iedere sportfietser ooit een grote cyclo wil uitdoen, wil iedere triatleet ooit in een Ironman finishen.

Voor de liefhebbers, je kan mij zondag volgen op http://ironman.com/ op athlete tracker mijn startnr ingeven 1005 en zo zie je de verschillende tussentijden.

Duel op het scherp van de snee.

Na de winst op het PK 10000 meter vorige week waren de verwachtingen hooggespannen voor de thuiswedstrijd gisterenavond in Vorselaar. Daar organiseerde de kwb voor de 18de keer de "kardinaalsjogging". Op het programma: 15km (drie ronden) op het bosrijke en voor het grootste deel onverharde parcours van het kasteeldomein. Na een fikse regenbui net voor de start waren de weersomstandigheden zo goed als ideaal omstreeks het startuur. De grootste tegenstand voor mezelf zou ongetwijfeld komen van club-en dorpsgenoot Paul Denolf, maar vorige week had ik nog bijna één minuut voorsprong op hem op het kampioenschap. Na een altijd snelle start werd het een scherp uitgevochten duel. Reeds in de eerste ronde namen we elk wat tempowerk voor ons rekening. Bij het ingaan van de tweede ronde van 5km voelde ik me echter zo goed dat ik de forcing ging voeren. Uiteindelijk nam ik op hem tot 30 meter voorsprong. Die kwam er niet zomaar, ik moest vechten voor elke meter gewonnen terrein! Op het bochtige parcours bleef ik zijn adem in mijn nek voelen. Bij de bevoorrading op de piste na 10km was het beste er echter af. Tijdens het kleine gedeelte wind op kop(naast het kerkhof) kwam Paul terug bij, en iets later was het over en out voor mij. Eén demarrage volstond om gelost te worden. Uiteindelijk bleef ik hangen op een 50 meter, naar de finish toe werd die kloof door hem nog uitgediept tot 100 meter. Een haarscherp duel, met spectaculaire positiewisselingen werd beslecht in zijn voordeel, en daarmee was hij eerste van Vorselaar op de 15km. Uiteindelijk kon ik met een 7de plaats(op 61) en een tijd van 57'38" best tevreden zijn. In de categorie M40 werd ik nog gehuldigd als 3de, weer een podiumplaats dus. Carine liep nog maar eens een persoonlijk record! Op de 10km klokte ze af in 46'28", werd zesde vrouw, en eerste van eigen dorp! Weer een hoogdag gisteren in onze achtertuin.

Ironmannen!!!

We zijn hier terug met ons wekelijks verslag. Het begint stilletjes aan op "de Week van Sara" te gelijken.Vandaag deden 4 clubgenoten, Maik, Peter, Erwin en Bruno mee aan de Ironman France. In de zomerse hitte slaagden ze alle erin te finishen. Ze zijn IRONMANNEN!!! Aan de marathontijden te zien was de 2de helft verschrikkelijk zwaar. Bijna allen, op Peter na, moesten van hun tijd prijsgeven in deze temperaturen. Maik moest zelfs na de finish op de brancard afgevoerd worden, zeer diep gegaan. Lore zal werk hebben in Nice om de benen daar te masseren. Ik ben blij dat ik deze wedstrijd niet gekozen heb voor mijn debuut, ik ben absoluut niet "warmtebestendig". Alhoewel, in Frankfurt klom vandaag de temperatuur nog 3° hoger dan Nice. Bidden dat deze toch de komende dagen met een 10-tal graden zakt, remember vorig jaar de Rotterdam marathon en 70.3 Ironman Antwerp. Daar voelde ik me precies een gesmolten reepke chocolat. Gisteren deden de andere clubcollega's het uitstekend in de sterk bezette Bruggse kwarttriatlon. Marino Vanhoenacker was zoals verwacht outstanding. En eindelijk konden we terug een sterke Luc Vanlierde nog eens in eigen land aanschouwen. Na 20minuten met een lekke band te rijden, legde hij nog beslag op een 4de stek. Clubgenote Sophie bewees dat ze er staat dit seizoen met een mooie 5de plaats in dit sterke deelnemersveld. Ook Karl, Edward en Frederic haalden zeer scherpe tijden en nestelen zich stilaan bij de subtop. Na de sfeervolle wedstrijd was ZORA van de partij om alles musicaal op te luisteren. Voor de WTDT'ers werd het een lange avond, zodat ik slechts om 02.00 onder wol zat. Om 07.00 er terug uit want het was tijd voor de jaarlijkse Piconrit met de wielertoeristenclub.

Met een 50-tal leden trokken we fietsend naar het Franse departement Du Nord om er in een plaatselijk cafe de heerlijkse Franse picon te degusteren. De zeer knappe jonge cafebazin had haar handen vol met dit peloton fietsfanaten, en niet alleen met het bestellen van picon ;-0). Sommige mannen hadden meer oog voor haar dan voor de plaatselijke godendrank.

Hoogdag in Merksem:kampioen 10.000 meter en record voor Emma.

Vanavond vond in een drukkend en warm Merksem het provinciaal kampioenschap 10000 meter plaats. Voorafgaand nam Emma deel aan het hoogspringparcours. Na een foutloze reeks tot en met 1m45, slaagde ze bij haar tweede poging op 1m50! Een nieuw persoonlijk record.
Een uurtje later stonden 15 seniors en masters klaar voor het pk 10000 meter. Net voor het begin van de wedstrijd werd er één minuut stilte in acht genomen ter nagedachtenis van Tom Compernolle. Een mooi gebaar van de atleten en de organisatoren.
Voor mezelf was het afwachten geblazen wat het zou worden. Na een zinderende en snelle 5km vorige week in Vorselaar had ik hoop op een goeie tijd onder de 37'. Tot halfweg zat die er zeker in, met een doortocht van rond de 18'25" na 5km. Maar door de zwoele temperatuur en de hoge luchtvochtigheid verloor ik nog een halve minuut in het laatste gedeelte. Over de eindtijd van 37'36"90 kon ik maar matig tevreden zijn. Ook bij de andere atleten werden er geen toptijden gelopen. Daarenboven kon ik clubgenoten Paul Denolf en Herman Lievens voorblijven. Reeds na enkele ronden was de voorsprong op mijn concurrenten voor de provinciale titel vrij ruim. Dus kon ik voor de eerste keer in mijn atletiekcarriere op de hoogste trede gaan staan! Mijn eerste provinciale titel was een feit! Dubbel feest trouwens voor Ac Herentals, want clubgenoot Rudy De Pauw won de titel bij de M60. Van een topavond gesproken!(met dank aan Lauranne Van Loo voor de foto).

In Memoriam: Tom Compernolle.

Fotokes 3 ballons

Eindelijk goud!!

Les 3 Ballons

Eindelijk ben ik er eens in geslaagd om in een grote Cyclo binnen de tijdslimiet voor goud binnen te komen, met zelfs nog een reserve van 16 minuten. Het was zwaar, loodzwaar. De Vogezen zijn zeker geen Ardennen. Het begon zeer goed, op de beklimming van Ballon de Servance had ik een zwaar gevoel in de benen. Nog een gevolg van mijn lange duurloop van eergisteren of zat de fietstage nog in de benen. Nochtans bleef ik gezwind inhalen en werd zelf zelden voorbij gereden. Het zware gevoel verdween en tijdens de klim van Col d'Oderen en Grand Ballon bleef ik een goed tempo rijden. Dan toch superbenen?? Ook de Hundsruck ging vlot. Blijven inhalen tijdens de klim, afdalen was iets anders. Met dat gevoel begon ik wel te dromen en werd een beetje overmoedig, op een lang stuk vals plat naar Ballon d'Alsace kon ik het niet laten om uit een groepje weg te rijden en alleen er vandoor te gaan. Alleen tegen wind, dom. Op de Ballon d'Alsace moest ik dat bekopen. 5km van de top begon mijn hartslag te zakken, inhalen was voorbij, ik werd voorbijgestoken. Met flanellen benen verder, na 2km werd het zwart voor de ogen. Hartslag haalde slecht 138meer. Eten, eten. Op de top alles binnen gespeeld wat ik bij met had, energiegels, sportrepen, water. Gelukkig volgde nu een afdaling van 30km. Stilletjes kwam er terug leven in de benen. Bij de laatste bevoorrading op 20km van de finish nog eens mijn maag volgetankt. Tijdens de laatste beklimming, de loodzware Planche de Belles Filles, bleef de dip uit en kon ik op de top er nog een sprintje voorbij 4 andere er uit persen.
Ik heb wel mijn lesje geleerd voor de Ironman, zelfs al voel je je goed, dan nog zal ik me moeten intomen, want dat bekoop je anders in de finale. Met deze zitten de zware trainingsweken erop en is nu de tapering ingezet naar de Ironman.

Spurt op de rollen.

Vorselaar verkeert dit weekend in feeststemming, en dat zal ik geweten hebben.Gisteren was er de 1ste estafettecorrida, vandaag zaterdag vond de 151ste jaarmarkt plaats. Onder een droge maar koele avondhemel heerste er weer een drukte van jewelste in het dorpscentrum. Toeval wil dat één van de plaatselijke verenigingen een "spurt op rollen" van 250 meter organiseerde. U kent dat wel, in dit geval 4 verschillende fietsen naast elkaar en daarachter een bord met vier wijzers. De pijl die het eerst aan de finish is heeft natuurlijk gewonnen. Meedoen dacht ik, ware het niet dat mijn drie tegenstanders niet van de minste waren: Peter Van Santvliet, Geert en Bart Wellens. En ik daar dus als vierde man bij. Oei oei niet afgaan hopelijk. Een insider had me van tevoren de raad gegeven om de rode fiets te nemen, ik kon toen al onraad ruiken. Gelukkig was het de gele fiets van Bart die niet goed vooruit kwam, maar een helpende hand zorgde er toch voor dat de gele fiets won. Mmmm, omkoperij? Of zat de mot in het aanwijsbord? We zullen het nooit weten. Het was wel een plezant moment, en ik was niet laatste............(met dank aan Thals fm voor de foto's)

Morgen speaker in Herentals.

Morgen ben ik present als co-speaker op de prijzenmeeting van AC Herentals. De club kan rekenen op deelname van enkele toppers zoals Hans Van Alphen, Kristof Beyens en Francois Gourmet. Eerste start is voorzien omstreeks 13u30 op het Bloso sportcentrum van Herentals.

Twee overwinningen in Vorselaarse 5km.

Het werd gisteren een vruchtbare avond. In het kader van de estafettecorrida georganiseerd door de Kasteellopers gingen Carine en ik van start in de afsluitende 5km. Voordien waren er reeds 5 diverse aflossingsreeksen geweest, die allen veel volk mochten verwelkomen(met o.a.Bart Wellens als deelnemer) De eerste editie van dit (kermis) evenement was dus een schot in de roos. Tot 21u30 was ik speaker van dienst, om daarna afgelost te worden door collega Maarten Van der Donck. Omstreeks 22u kon de afsluitende 5km van start gaan onder ideale weersomstandigheden. Carine finishte als eerste dame in 21'43", meteen haar eerste overwinning ooit. Ikzelf strandde na een spannende strijd als 6de in totaal in een tijd van 17'26" en kon daarmee supertevreden zijn. Belangrijker was dat ik nadien op het hoogste schavotje mocht als winnaar in de reeks M40. Buiten een vlekkeloze organisatie waren er nog Kasteellopers overwinningen voor Stijn Jacobs(algemeen winnaar van de 5km), René Jacobs bij de M50, Rudy De Pauw bij de M60, Nele Jacobs bij de dames seniors en Chris Van Loock in de reeks W55. (met dank aan Luc Van Doninck voor de foto's)

Vogezen

Morgen vertrek ik voor mijn eerste grote cyclo van het jaar. Les 3ballons in de Vogezen. In totaal goed voor 205km en 4300hm. Een prachtige cyclo met volgende uitleg van de organisatie:"Travels through the nature reserve of the Ballons des Vosges, climbing the Ballon de Servance (1200m.), the cols des Croix (678m.), d'Oderen (884m.), Herrenberg (1186m.) the Markstein, Grand Ballon (1325m.), Hunsdruck (748m.), Ballon d'Alsace (1200m.) and finishes with the climb to la Planche des Belles Filles (1148m.)"La planche des Belles Filles deed ik enkele jaren terug en is een kortere versie van Alpe D'Huez. Zeer zwaar, steil en vooral een kuitenbijter na 197km. Voor velen is niet duidelijk wat een cyclo eigenlijk is. De discussie is wel eens of het een wedstrijd is of niet. Een cyclo kan je best vergelijken met een marathon in het lopen. De top 20 gaat voor het podium algemeen of in hun leeftijdscategorie, maar de meeste rijden vooral tegen zichzelf om een zo goed mogelijke tijd neer te zetten. De achterhoede gaat voor het uitrijden. Verschil met een marathon is dat je prestatie in je leeftijdscategorie met een gouden, zilveren of bronzen brevet gequoteerd wordt. Naargelang je leeftijd en/of geslacht zijn er bepaalde limieten die je moet halen. Je moet sterk getraind zijn of veel talent om een gouden brevet te kunnen halen. Er wordt met een vaste start en chip gewerkt, wat daarmee het verschil maakt met toertochten zoals de Ronde van Vlaanderen, Tilff Bastonge Tilff, etc...waar een vrije start is en geen tijdsopname. Ook wordt een medisch attest of een wedstrijdlicentie gevraagd. Een cyclo gaat steeds over veel km en veel hoogtemeters. In Belgie bestaan er nog 2, De Gran Fondo Eddy Merckx en La Velomediane Criquillion, beide in de Ardennen. Op Europees vlak zijn vooral de Franse La Marmotte, Oostenrijkse Otztaler Radmarathon en Italiaans Maratona dles Dolomites absolute toppers. Op wereldvlak is de Zuid-Afrikaanse Cape Argus de grootste met een deelnemersveld van boven de 40.000. Nu duimen maar dat ik heelhuids de finish in een sterke tijd haal.

Nu vrijdag eerste estafettecorrida.

De Vorselaarse Kasteellopers laten weer van zich horen. De club bestaat ondertussen 13 jaar en na evenveel organisaties van de intussen klassieke Monumentenloop in september organiseren ze nu vrijdag de eerste aflossingscorrida in het sfeervolle dorpscentrum van Vorselaar. De start en finish zijn gelegen aan het jeugdcentrum, waar ook de aankomstlijn van de jaarlijkse superprestige veldrit ligt. Er zijn in totaal vijf verschillende reeksen voorzien, gaande van Vorselaarse verenigingen tot families, horecabedrijven en atletiek(jogging)clubs. Elke ploeg bestaat uit vijf lopers die ieder 1km voor zich nemen. Omstreeks 22u wordt dan de start gegeven van de 5km, een individuele wedstrijd. Speciaal aan dit evenement is dat het doorgaat langs de kermisattracties van Vorselaar, op de vooravond van de historische jaarmarkt. Ikzelf ben tot 21u30 van de partij als speaker, om me daarna op te warmen voor de afsluitende 5km. Clubgenoot Maarten Van der Donck zal vanaf dan het speakerwerk overnemen. Mocht je in de buurt zijn, kom alvast een kijkje nemen.

Tommeke, tommeke, toch!!!

Foto's v/d stage

Pyreneeënstage

Voila, een weekje hard labeur in het hooggebergte zit erop. Met verblijf in het Laurent Fignon fietscenter in Bagneres de Bigorre. 630km en 12355hm staan op mijn teller. Het werdt een week om niet vlug te vergeten. Rotweer. Regen, koud, regen, koud, regen. Dit is mijn 5de fietsstage en de 1ste maal zo'n slecht weer. Met 15 andere moedigen trotseerden we de natuurelementen. Alhoewel ze na een paar dagen niet allemaal meer zo dapper bleken. Was dit een 1ste schifting om de jongens van de (iron)mannen te scheidden? Ik geef toe dat ik vooral gisteren sterk getwijfeld heb met wat ik eigenlijk bezig was. Aubisque, Soulor en Tourmalet in de regen, geen steek voor je ogen zien, gure wind, temperatuur van 3°C op de top, afdalen met bevroren vingers en na 1dag reeds versleten remblokjes. Zot zijn doet geen zeer wordt gezegd. Daarmee weet ik da'k niet zot ben, want het deed wel zeer.
Maar kom, de km zijn gemaakt en enkele gerenommeerde Tourcols kan ik in mijne boek bijschrijven. En vooral de fietsconditie blijkt goed te zijn.
Dag 1 een inloper met beklimmingen van Capvern, Col de Coupe, Couret d'Asque en Col de Palomieres.
Dag 2 volgde met Col d'Aspin en Hourquette d'Ancizan met ijzige regen in de afdaling.
Dag 3 viel letterlijk in het water, bakken zelfs, dus een uitstapje naar Lourdes en 's avonds een kort duurloopje.
Dag 4 het grote werk met Côte de Mauvezin, de heel zware Port de Balès, Col de Peyresourde waar we het profteam van High Road met Hincapie tegen het lijf liepen, en vervolgens nog eens col d'Aspin maar van de andere kant. Goed voor 157km en 3460hm.
Dag 5 stond de klim naar Hautacam op het programma waar het Deens Dynamiet Riis Indurain op de grote plateau in de vernieling reed, (met konfituur in zijn aders). Voor mij toch heel wat tandekes kleiner.
Dag6 was de koninginnerit van de week, 189km en 3710hm met Côte's de Loucrup en Louvie + de cols Aubisque, Soulor en Tourmalet. Veel twijfel 's morgens over ja dan nee vertrekken, want de lucht zag er niet goed uit. Met 4 dapperen vertrokken we toch. Volgens Julius Caesar waren de Belgen de dappersten van allemaal en dat hadden we geweten. Na een aanloop van 75km net voor de voet van de Aubisque begon het goed te regenen. Na de top was het verkleumd afdalen in de gevaarlijke Cirque de Litor waar Wim Van Est ooit een val van 80m in het ravijn maakte. De Soulor er vlug nog bijgenomen en dan via het prachtige Gorge de Luz naar de Tourmalet. Op het laatst reed je tussen sneeuwmuren. Tijdens de afdaling enkele malen moeten stoppen om remmen dichter te regelen en vingers op te warmen. Wat kan een mens toch gelukkig zijn met een warm douchke achteraf.

Van de fiets naar de atletiekbaan.

Dit weekend vond in Neerpelt de 3de "Nacht van de Euregio" plaats. Aangezien ik het speakerwerk samen met collega Rik Donders verzorgde, was ik weer getuige van enkele wereldprestaties. Het estafetteteam van de 4x400m met Kevin en Jonathan Borlee, Cedric Van Branteghem en Kristof Beyens stelde het 27 jaar oude Belgische record scherper. Met een tijd van 3'02"51 bleef het viertal slechts 1 honderste van een seconde boven de Olympische limiet. Op de 3000m steeple bij de vrouwen werden er maar liefst 4 nationale landenrecords gebroken, met name die van Nederland(Miranda Boonstra), Duitsland, Italië en Portugal. Op de afsluitende 10000m werd door winnaar Kidane Tadesse de vijfde beste wereldjaarprestatie afgeleverd.(27'06"16). Na een lange dag en een korte nacht ging ik gisteren zelf aan het werk op de atletiekbaan. De marathon van Wenen lijkt intussen verteerd, en een maand zonder wedstrijden heeft me deugd gedaan, hier nam ik een goeie beslissing. Tijdens de open meeting in Mol was dochter Emma aan het werk op de 80m horden(15"09) en bij het hoogspringen(1m40). Een uurtje later stond er een mijl (voor de leken 1,609km) op het programma, een ongebruikelijke afstand op de piste. Reden te meer om te starten en te kijken hoe het gesteld stond. Met bijna geen snelheidswerk in de benen en een vermoeiende zaterdag achter de rug werd de koers één groot vraagteken. De eindtijd stemde me wel tevreden: 5'23". Toch wil ik een blunder van de aanwezige officials even aanhalen: bij het ingaan van de laatste ronde stond het tellerbordje op 2, en werd en niet gebeld...... Even sloeg de twijfel toe: moesten we nog twee ronden lopen? Dit kon toch niet..... Maar die paar seconden twijfel hebben me allicht enkele seconden gekost in de eindafrekening. Je gaat voor een laatste ronde, of je gaat er niet voor. Pas op 200m van het einde was ik 100% zeker, toen ik niemand meer in de volgende ronde zag lopen. De heren van de jury moeten hun werk goed doen, en duidelijk aangeven wanneer het de laatste ronde is. Als loper ben je op zo een afstand té geconcentreerd met je eigen wedstrijd.
Intussen is het een beetje plannen wanneer ik mijn wekelijkse fietstocht kan maken, want ik wil de fietsconditie niet uit het oog verliezen. Vanavond deed ik een zalige duurloop in een warmteonweer. Een zeer bevrijdend gevoel in de pletsende regen. "I lost myself in the Summer Rain" zong Bono enkele jaren geleden op de B-zijde van een bekende U2 single, ik kan erover meespreken.

Tourmalet, here I come!!!

Voila, het is zover. Morgen vertrek ik voor een stevig fietsweekje in de Pyrenëen. Aubisque, Tourmalet, Peyresourde en co. zullen (bij leven en welzijn) onder mijn wielen doorschuiven.
Hopelijk blijft het droog, want momenteel ziet het er daar maar nat uit.

Sfeerbeelden Aquacross en Limburgs Mooiste

Bedevaart

Een pittig weekje zit erop. Op minder dan 48u zo goed als de volledige Ironman afstand afgewerkt. Donderdagavond 12km tempoloop, vrijdagmorgen anderhalfuur kracht in de fitness, daarna 30km duurloop, 's avonds 2.5km gezwommen en de zaterdag 190km op de fiets. Ietske minder gezwommen, maar wel meer km gefietst met meer hoogtemeters. Ik ben moe maar nergens echt een klopke gehad of 't was van die ene smerige rotvlieg die vrijdag tijdens mijn lange duurloop in mijn linkeroog belandde. Ik heb ze met veel moeite eruit gekregen, maar zit nu met een licht ontstoken oog. Swat, geneest wel. Fysiek alles ok, maar mentaal begint het toch ferm door te wegen, steeds maar trainen, eten, rusten, af en toe nog ne keer gaan werken ook. Nog 41dagen, het kan er niet rap genoeg zijn.

Zaterdag vertrokken er 4 Oeselgemse WTC pelgrims op bedevaart naar Rome met de fiets. Na voorgaande jaren Lourdes en Santiago de Compostela, is het nu de beurt aan "il papà" om de vrome Oeselgemnaars te verwelkomen. Met een 6-tal leden van de WTC club vergezelden we onze noeste pellegrino's tot aan hun eerste stopplaats Aubigny les Pothées in de Franse Ardennen 190km hiervandaan. Het werdt een geanimeerde rit met 4lekke banden (op de fantastische Belgische fietspaden). Prachtige, glooiende, Franse landschappen met wegen zonder fietspaden (geen lekke banden meer). Veel rijsttaartjes (kan geen meer zien). Veel zon (armen verbrand dus). Nog meer wind (en natuurlijk op kop). Gelukkig hadden we Alain, pelgrim Eric Declerck en zoon Ward Declerck mee om wat kopwerk te doen. Bij aankomst bleek de Auberge aan de kleine kant zodat we hun hele bescheiden voorraad Leffe en Chimay makkelijk opsoupeerden. Clubgenoot Frank zorgde voor het vervoer terug naar huis. Bedankt, Frank.

Op triatlonvlak gaat het de belgen voor de wind. Letterlijk dan, want Belgie is terug een Ironman rijker. Na Ironman zege's van Van Lierde, Beke, Vanhoenacker, Schellens en Van Gossum, slaagde nu Bert Jammaer erin de zwaarste Ironman ter wereld, Lanzarote op zijn palmares te schrijven. De zwaarste omdat de combinatie van warmte, bergen en vooral veel wind zijn gelijke niet kent. Good old Van Gossum vierde zijn comeback met een sterke 8ste plaats tussen het jonge geweld.

Volle bak in Brussel en Herentals.

Emma deed dit weekend mee aan het provinciaal kampioenschap zeskamp in Herentals. Gisteren beleefde ze een topdag met een nieuw persoonlijk hoogspringrecord. Tijdens haar eerste springconcours van dit zomerseizoen haalde ze 1m48. Na de eerste dag handhaafde ze zich als 7de in de tussenstand. Vandaag presteerde ze matig in het verspringen. Met 3m95 haalde ze net geen 4 meter. De gevreesde afsluitende 800 meter was dan weer een meevaller met 2'46" als eindtijd.
Vrouwtje Carine liep mee in de 20km van Brussel. Met 1u49'13" en een 7344ste plaats deed zij ook beter dan voorheen in onze hoofdstad.

Brecht in vorm tijdens free podium in Herentals.

Zoon Brecht heeft vrijdagavond letterlijk van zich laten horen tijdens het free podium van het Scheppersinstituut in jeugdhuis 10R20 in Herentals. Voor de groep Basix was het de vuurdoop, hun eerste optreden was zeer geslaagd. Daarna speelde hij met Sfjettlich de pannen van het dak, en ging de zaal uit de bol.

Dwars door de Vlaamse Ardennen.

Als geboren en getogen kempenzoon kennen we in onze streek geen heuvels, laat staan bergen. Dan maar naar de streek van de Ronde van Vlaanderen getrokken. Jacky , een vriend van mij die in Waregem woont, had ik vorig jaar de vraag gesteld of hij geen parcours van ongeveer 100km kon uitstippelen met zoveel mogelijk hellingen erin. Gisteren was het dan zover...... Onze Westvlaamse vriend reed voorop met de wagen, als wielertoerist kan je niks beter hebben. De rode loper wordt op die manier voor je uitgerold. Ik stelde me vooraf wel de vraag of 125km niet teveel van het goede zou zijn met dit jaar slechts een 500km fietsconditie in de benen. Met zijn vieren trokken we rond 8u richting West Vlaanderen. Broer Jos uiteraard, zijn schoonzoon Kurt, en beste fietsmaat van Jos , Marcel. Het weer was ons goed gezind, de zon was van bij de start van de partij. Met Waregem als startplaats en de Muur in Geraardsbergen als finish ging deze tocht dwars door één van de mooiste streken van België. Al naargelang de kilometers vorderden begonnen de benen beter aan te voelen. Verwonderlijk misschien, maar de uithoudingsconditie van de marathon zorgde ervoor dat de inzinking uitbleef. Het werd een fantastische dag en een zeer prettige ervaring. De 19 hellingen op het parcours en de kasseistroken die we voorgeschoteld kregen geef ik nog even mee in volgorde:
Nokereberg
Katteberg
Achterberg
Kluisberg
Cote de Trieu
Oude Kwaremont
Kalkhoveberg
Paterberg
Hotonde
Koppenberg
Taaienberg
Eikenberg
Boigneberg
Steenberg
Leberg
Berendries
Ten Bosse
Parikeberg
Muur (via de Kloosterstraat)
Kasseistroken van Wannegem Lede, Steenbeekdries en Haaghoek
(Foto : "klauteren op de Paterberg")

De ene dag is de andere niet.

Vandaag vlotte de looptraining stukken beter dan twee dagen geleden. Eigenlijk bijna niet te geloven. Of zou ik dan zaterdag toch een slechte dag gehad hebben? Vroeger had ik nooit een slechte dag, wel eens een mindere dag, de spieren die wat stroever waren, of een verkoudheid die wat lang bleef nazinderen... Zouden de jaren dan toch hun rol gaan spelen?
Vlotjes ging het een uurtje naar bijna 14km, en nog maar eens vastgesteld hoe mooi de streek is. Langs de zandwegen van de Poederleese Zittaart, via de Berkelheide en de laatste kilometers bijna koninklijk langs het Vorselaarse kasteel en de lindendreef met de volop bloeiende rhododendrons. Neem daarbij een ideaal looptemperatuurtje(15°) en het opperste geluk is niet ver meer weg. Het is prachtig in de Kempen !

Aquacross, tevreden...of net niet?

Vandaag was het mijn eerste wedstrijd van het jaar. De aquacross Brugge. Een zwemloop van 500m zwemmen en erna 5.2km lopen. Ik kon eens testen of ik werkelijk iets verbeterd was in een wedstrijdsituatie. En ik kan eigenlijk wel tevreden zijn. Het zwemmen waren 20lengtes in het zwembad, daarna voor een wissel naar de cabines op het 1ste verdiep en dan zo vlug mogelijk naar beneden om de loopproef af te werken. Het zwemmen ging goed, alleen zat ik in dezelfde baan als latere winnaar Koen Veramme, de winnaar ook van de sprinttriatlon vorige week in Geel, precies een speedboot, niet zo goed voor de moraal. Maar met een netto zwemtijd van 8'11" ben ik toch zeer tevreden. Ik kon snel wisselen zodat ik in 2de positie lag, maar werd tijdens de 2de km bijgehaald door een sterke loper, ik had geen kans om die te volgen. Na 2km kwam er nog een jeugdige Brugse triatleet bij mij. Om beurten probeerden we te versnellen, maar op de laatste km moest ik toch plooien, hij begon aan 17km/u te lopen en dat kan mijne motor nie lang trekken. Tja, je wordt ouder papa, 42jaren laten zich voelen. Dus met een 4de plaats net geen podium. Jammer, het was dichtbij. Maar eigenlijk kan ik heel tevreden zijn. Met 30'24" strandde ik op 3'29" van de winnaar Koen Veramme (26'55") en vooral heb ik mijn persoonlijke besttijd op de 5km van 20'37 op 19'50" gebracht.
Voor Lore was het wel feest. Met 36'26" eindigde ze op de 2de plaats bij de dames. Er had misschien wel meer ingezeten. Tijdens de zwemstart kreeg ze een flinke slok water binnen en moest hiervan bekomen tijdens de rest v/d zwemproef, zodat ze als 5de dame uit het water kwam. In het lopen kon ze oprukken naar de 2de stek, met de nr1 steeds in het vizier. Ze liepen aan het zelfde tempo, spijtig van het zwemmen, misschien had er hier een sprintduel ingezeten. Maar toch een podiumplaats, een mooie trofee en een waardebon van 15€ bij Runningcenter Brugge. En teveneens had Lore geen last meer ondervonden van haar knieblessure opgelopen op de Antwerp marathon.
Ook ons nichtje Margot mocht op het podium. Tijdens de zwemloop voor de kids had ze de snelste zwemtijd en mocht zo op het hoogste schavot plaatsnemen. De podiumers werden nog gefotografeerd door de plaatselijke pers voor een artikel in het Brugsch Handelsblad.
Onze foto's volgen later.

Fietsen als afwisseling.

De afgelopen week ben ik terug een beetje gaan lopen. Na twee weken van relatieve rust stond de loopteller deze week op een totaal van 45km. Gisteren bij wijze van test een tempoloop gedaan van 7km. De bedoeling was om een wedstrijd te simuleren, maar dat viel een beetje tegen. De eerste 2km gingen nog vrij vlot aan 16km/u maar daarna stokte het tempo. Een vermoeid gevoel maakte zich meester over het ganse lichaam. Uiteindelijk kwam ik toch nog iets boven de 15km/uur uit. Misschien is dit wel een gevolg van de vele fietskilometers die ik tijdens de rust(loop)periode heb gedaan. Komende zaterdag staat er immers een 120km lange tocht op het menu in de Vlaamse Ardennen met maar liefst 19 hellingen. Een kennis van me die in Waregem woont heeft het parcours uitgestippeld en dat gaat van Waregem tot in Geraardsbergen met finish op de legendarische Muur. Daarom ben ik als de bliksem na de marathon de racefiets opgesprongen. De eerste week had ik nog wat last van achterwerk en nek, maar dat is intussen als flink gebeterd. De laatste drie zondagen stond er telkens een rit van bijna 100km op het programma, die ik samen met fietscollega Stefan bedwong. Het parcours liep bewust richting Hageland, om daar een beetje te "proeven" van de plaatselijke hellingen. Vorige week deden we de omgeving aan van Scherpenheuvel, met de Poggio (Grasbos) van Diest, en vandaag stond de omgeving van Aarschot aangestipt. Daar lagen voor ons enkele mooie , nog niet bedwongen hellingen. Intussen heeft een bloedonderzoek uitgewezen dat alles vrij goed in orde is. Komt er nu op aan van de afwisselende loop/fiets trainingen goed te doseren. De fietsuitstappen blijven natuurlijk op de eerste plaats voornamelijk toeristisch, terwijl ik de loopkilometers niet wil verwaarlozen. Verder heb ik dit weekend een beetje in de sport geïnvesteerd. Als dagelijkse brildrager is het niet makkelijk om naar een zonnebril over te schakelen tijdens het sporten. Daarom schafte ik me een sportzonnebril op sterkte aan van een bekend sportmerk. Het brilletje ziet er zeer goed uit, en heeft verwisselbare glazen voor zonnig of bewolkt weer. Vanaf volgend weekend kan ik hem gebruiken. Ga ik misschien dan ook wat harder kunnen lopen?

Limburgs Mooiste

Gisteren de Nederlandse tegenhanger van Vlaanders mooiste gereden. Limburgs Mooiste is zowat de tourversie van de Amstel Gold race. Keuze uit verschillende lussen van 100 tot 150km, of combinatie's van beide voor de kilometervreters tot 250km. Er werden maximaal 12000 deelnemers toegelaten en hierop waren de Nederlanders heel wat strikter dan hier in de Ronde van Vlaanderen. Op een 5-tal plaatsen was de weg afgezet voor controle om zo zwartrijders te weren.

Ik koos voor het 150km met 2300hm parkoers. In werkelijkheid 155km. Hierop waren er 25 hellingen te overwinnen met dikwijls toch voor ons lachwekkende namen, Cadier en Keer, Bovenste Bos, Dode man, Grijze Rots,.... Het leken wel verzinsels uit een Jommekes album. Alleen bij het beklimmen was het toch bittere ernst. Bekenste waren de Eyserbosweg en vooral de Cauberg in Valkenburg, aankomst van de Amstel Gold race. De streek kende ik al een beetje uit de Shimano Fietschallenge en Mergelheuvelland 2daagse. Zwaarder dan de Vlaamse ardennen maar "gemakkelijker" dan de echte Ardennen. Voor het weer was het gisteren de slechtste dag. Van de 155km reden we er minstens 100km van in de regen. Door de bossen en boereslagen zorgde dit soms voor gevaarlijke taferelen door de aanwezige modder. Zo was er kort voor mij een overjaarse would-be renner die zich blijkbaar klaarzette voor de Tour de France. In een bepaalde bocht coupeerde de viagraslikker een mooie freule, waardoor deze moest uitwijken en zo tegen de vlakte ging. Pijnlijk tafereel. Sommigen snappen het toch nooit. Er zijn geen prijzen te verdienen met roekeloos gedrag!

Al bij al door de opstoppingen en bevoorradingen onderweg zat ik toch 7u45 in het zadel, maar had nog frisse benen aan de aankomst. Volgende week wacht een tocht van 189km in het Noord-Franse gebied zodat ik klaar zal staan voor de Pyrenëen stage.

Leie

'T zwom toen nog vis in de Leie, ... Ooit een plaatselijke hit van wijlen Johny Turbo, stadsgenoot van de sportieveling Ozark Henry. Jaja, de Leie speelt momenteel een belangrijke rol in mijn voorbereiding op de Ironman. Een lange duurloop, ik heb een geknipt parkoer langs de leieboorden. Interval trainingen op de fiets, inderdaad verkeersvrije en ellenlange asfaltstroken langs de Leie. Sedert gisteren komt daar nu ook zwemmen bij. Met de club in Vosselaere put, een afgesloten meander van de oude Leie kan je enkele kilometers open water zwemmen zonder hinder van boten en bezoedeld water. Gisteren waren enkel eenden en grazende koeien langs de boorden onze toeschouwers. Zalig, alleen, dat zwemmen in wetsuit wilde niet lukken. Mijn pak spande teveel rond mijn schouders en armen zodat ik het voordeel van beter drijfvermogen weer kwijtspeel aan krachtverlies door het insteken. Ook het orientatievermogen in open water is nog steeds een groot probleem. Ik zwem meer zigzag dan rechtdoor, als dat niet beter wordt in Frankfurt dan zwem ik daar dubbel zoveel km. Vorige week heb ik nog eens uitgetest hoeveel zweetverlies ik heb per uur lopen. Belangrijk, aangezien de marathon in de middag wordt gelopen en er gewoonlijk temperaturen rond de 28 graden worden verwacht. En ik kan niet zo goed tegen de warmte. Op 2uur lopen tijdens de middag bij 27° in de D2 zone, verloor ik 2,5l zweet en had 2l gedronken. Dat wordt dus nog meer drinken, en 't mogen spijtig genoeg geen Leffe's zijn.

Zaterdagmorgen dan weer zijn we met de plaatselijke WTC club op "bedevaart" naar Halle getrokken. 's Morgens om 5u op de fiets voor een rit van 150km. Ieder gewapend met een schaar. Wij zouden dat splitsingsprobleem van BHV eens rap gaan oplossen zie. Gewoon de schaar derin. Voila, Halle zou rap gesplitst zijn.

Dit weekend is het eigenlijke triatlon seizoen op gang geschoten met de niet-stayer (er mag niet in het wiel worden gereden) wedstrijden van Geel en Seneffe. Clubgenoten Edward, Stijn en vooral nieuwkomer Frederic met een fietsgemiddelde van boven de 40km/h, deden het goed in Geel. Karl en Sophie in Seneffe. Iron lady Sophie stond zelfs op het podium als 2de in de algemene stand. Straffe madam.

Daar is de lente, daar is de zon...

Joepie, eindelijk. Met ontblote kuiten en korte mouwen de weg op. Gedaan met dikke wintervesten, thermo shirts, lange koersbroeken, wintermutsen en dito handschoenen. Leve de minirokjes, topjes en ander moois om naar te fluiten. De goesting is terug, de vermoeidheid lijkt voorbij. Ik zal me moeten intomen om niet teveel kilometers te rijden.

Over rijden gesproken, vorige woensdag was het moment voor mijn 2de lactaattest. Over het resultaat kan niet echt volledig tevreden zijn. Mijn vermogen bij 2mmol en 4mmol was hetzelfde gebleven als in Januari. Tuurlijk, nog steeds stukken beter dan vroeger, en zo'n test meet enkel het vermogen die je bij een bepaalde hartslag en lactaatwaarde hebt en niet hoeveel je capaciteit of anders gezegd de uithouding gestegen is. Maar toch, Dr Vanelslande had ook liever de curve lager gezien. Positief is wel dat ik voor het eerst erin slaagde om de volle 3' de 300W rond te draaien en zelfs nog een halve minuut de 350W. Al bij al vind ik dat ik ondanks de gedane trainingsarbeid weinig progressie geboekt heb in het zwemmen en fietsen. Wat wel veel verbeterd is naar mijn gevoel is mijn lopen. Trage duurlopen kan ik een kilometertje per uur vlugger lopen met dezelfde hs dan vroeger, ondanks de "beperkte" looptraining. Ttz. voor de marathon training liep ik meer km, maar maakte minder progressie en was vlugger geblesseerd.

Ook de koppeltrainingen fietsen/lopen gaan vlot, de benen willen direct mee na de wissel.

Volgende week samen met Lore een eerste test in de zwemloop van Brugge.

Intussen is ons "massagekamer" klaar. Nu nog ons diploma sportverzorger halen en we kunnen er aan beginnen.

Interview in clubblad Kasteellopers.

Carine en ikzelf zijn een paar weken geleden geïnterviewd geweest voor het ledenblad van de Kasteellopers. Je kan het dubbelinterview nalezen op de site van de club: www.kasteellopers.be. Dan moet je doorklikken naar "clubinfo" , "ledenblad" , "kwartaal 2:2008" . In de pdf file die dan wordt geopend scroll je naar onder tot je het interview tegenkomt.(artikel 11: "op zoek naar Dirk en Carine").

Emma weer 6cm verder tijdens interclub.

Emma heeft vandaag haar verspringrecord weer gebroken.Bij haar derde poging lukte ze 4m59 en was daarmee bij de beste acht. Tijdens de interclubwedstrijd te Heusden Zolder eindigden de dames cadetten/scholieren ploeg van Ac Herentals als vijfde, en daarmee handhaven ze hun plaats in de hoogste afdeling.

Verandering van broek doet eten.

Een rare titel als je het mij vraagt...... Vandaag ruilde ik de loopbroek voor de fietsbroek(die met zeemvel in). Na de marathontraining werd het tijd om ons aluminium ros nog eens van stal te halen. Rustig beginnen is de boodschap, en dus genoot ik van het lentezonnetje. 55km in iets meer dan twee uur, leuk. Morgen ga ik terug een beetje lopen, kwestie van aan te voelen hoe het met de spieren gesteld is. De komende twee maanden zal de fiets elke week diverse keren van de haak komen. In juli staat er namelijk een fietsvakantie met mijn broer gepland in de Franse Alpen. De volgende bergen gaan daar bedwongen worden: Col de Montgenevre, Sestrieres, Col d'Izoard(langs beide kanten), Col du Granon, Col de Lautaret, Col du Galibier(langs beide kanten), Col du Telegraphe, l'Alpe D'huez, Les deux Alpes, Col d'Ornon en de Col de Vars. Een hele boterham dus. Het is niet de bedoeling om koers te gaan rijden, in de eerste plaats moet het uitermate plezant worden, en zullen we vooral genieten van het schitterende berglandschap. Hopelijk gaat de zon een beetje schijnen in mei en juni.

Emma mist start van het zomerseizoen niet.

Met twee nieuwe verspringrecords op evenveel weken tijd heeft dochter Emma haar start van het nieuwe atletiekseizoen niet gemist. Tijdens de meeting op 20 april voor eigen volk verbeterde ze aanzienlijk haar eigen record en sprong 4m45. Terwijl wij in Wenen landden was ze afgelopen weekend in Kapellen bezig met het verspringconcours tijdens de provinciale kampioenschappen. Na drie beurten rangschikte ze zich bij de beste acht, en mocht dus nog drie beurten springen. Uiteindelijk eindigde ze als 7de, en verbeterde haar beste sprong tot 4m53.

Sfeerbeelden van Wenen.

Wenen is een prachtige stad. Getuige de sfeerbeelden die we tijdens ons weekend hebben gemaakt, waarvan u er hier enkele kan bewonderen. Ook het marathonparcours gaat langs talrijke mooie plekjes en parken. De foto's hierbij zijn van de volgende lokaties: Heldenplatz(aankomst marathon), Hofburg, Schloss Schonbrunn, VN gebouw bij de start van de marathon en de Votivkirche.
Geniet ervan !

Testen

Woensdag hadden we onze clubzwemtest. Onder het arendsoog van Stephanie mochten we elk om beurt 30 minuten zoveel mogelijk meters afleggen. Het ging voor mij beter dan verwacht. 1765m tegenover 1770m in februari. Een 5-tal meter minder weliswaar, maar beter eigenlijk aangezien ik nu met een negatieve split kon zwemmen. Vorige keer verzwakte ik halverwege na een snelle start. Nu startte ik iets rustiger, kon halverwege nog versnellen en zwom zo iets betere tussentijden dan de vorige test.

Dit weekend was het onze jaarlijkse clubstage in de Hoge Venen. Deze keer in het teken van de fiets. Zoals gewoonlijk waren we terug in het sportcentrum Worriken (http://www.worriken.be/) te Bütgenbach gelogeerd. De vrijdag stond een fietstocht van 98km op het programma. Enkele pittige klimmetjes volgden elkaar op. Met Maik, Erwin, Kurt, Sophie en Karl werd af en toe de pees erop gelegd. Vooral Maik, die nu met de prachtige Basso tijdritfiets van Stijn rijdt, en Erwin, ook met een nieuwe Basso fiets, waren duidelijk reeds in form voor hun komende Ironman in Nice. Ook Sophie kon goed haar mannetje of beter gezegd vrouwtje staan tussen al dat mannelijk geweld. Wat zij op de trappers presteerd kan ik alleen maar van dromen. Deze fietsrit was voldoende geweest voor die dag. De zaterdag stond namelijk een nog langere tocht klaar. De diehards waren zaterdag al vroeg uit de veren om een duurloopje voor het ontbijt te doen. Na het ontbijt waren we klaar om de Autoroute "Route des Fagnes et Lacs" te rijden. 135km en een kleine 1800hm.

Vanuit Butgenbach via enkele lussen reden we richting Malmedy, met daarna een lange beklimming naar het hart van het natuurgebied Hoge venen. Vervolgens een snedige afdaling naar Eupen om dan via een heel slechte, drukke en lang klimmende betonbaan richting Monschau in Duitsland te vervolgen.

Vandaaruit nog via wat klimmetjes en bochtenwerk naar Robertville en zo terug naar het sportcentrum. Ook voor die dag was het genoeg geweest. De zondag, onder een prachtige zonnetje, een duurloop van een kleine 15km rond het stuwmeer van het domein. Volledig offroad en tussen het nodige groen. Wat kan het leven toch mooi zijn.

Intussen hadden Dirk en Carine hun marathonpalmares in Wenen wat verder aangedikt. Spijtig dat we er niet konden bij zijn, maar ja, een mens kan niet alles hebben in het leven.

Nu is het terug een herstelweek, met woensdag de 2de lactaat fietstest van het jaar bij Dr. Vanelslande. Eens zien of we daar progressie hebben gemaakt om het schema eventueel bij te passen.

Marathon 6 kilometer te lang/ Carine loopt supertijd.

Ons Wenen avontuur zit erop.
Eergisteren heb ik mijn twaalfde marathon volbracht in 3u12'. Een realistische tijd, gezien de mindere voorbereiding en de warme temperaturen tijdens de wedstrijd.
Zondagmorgen 28 april was het een meer dan gezellige drukte ter hoogte van het VN gebouw in de Oostenrijkse hoofdstad.Hier wordt elk jaar de Wenen marathon op gang geschoten. Een feestelijke editie dit jaar, want het evenement viert zijn 25ste verjaardag. Na een vlot verlopen vliegreis arriveerden we de dag daarvoor in de hoofdstad. Ons hotel lag slechts op 500 meter van de aankomstzone op de Heldenplatz, dat zou ons goed van pas komen na de marathon. Zaterdagnamiddag moesten de startnummers nog worden afgehaald, en dit kostte meer moeite dan verwacht. Vanaf het dichtstbijzijnde metrostation (Praterstern) was het nog een 2km stappen tot aan de Weense beursgebouwen. Niet te lang slenteren was de boodschap, de dag voor de wedstrijd. Op zaterdagavond namen we nog een kijkje bij de aankomstzone, vooral om na de race de weg naar ons hotel vlot terug te vinden. Voor de verandering hadden de organisatoren de laatste rechte lijn laten aanleggen als een grasmat, om duidelijk te maken dat Oostenrijk medeorganisator is van het EK voetbal dat over een dikke maand van start gaat. Vanaf we het luchthavengebouw betraden, kon je er echt niet naast kijken. Alles staat in het teken van dit voetbalevenement, overal hangen pamfletten, de reclame is flitsend. Naast de ringweg rond de oude binnenstad staan er zelfs "aftelborden" die precies het aantal dagen, uren en minuten weergeven tot de start van het kampioenschap. Voor de veiligheids-en mobiliteitsdiensten was de marathonorganisatie de generale repetitie voor het EK voetbal.
Zondagmorgen, 28 april. 6u zijn we beiden wakker. Omstreeks 6u30 staat ons ontbijt te wachten. We zijn blijkbaar niet de enige lopers in ons hotel. Een hele delegatie Finnen is ook van de partij. Ze dragen allemaal een shirt met de vlag van hun land op. Voor sommige wordt het hun eerste marathon. De U-bahn brengt ons in een kleine 20 minuten naar de startplaats.
Geen wolkje is er aan de lucht en de zon schijnt volop omstreeks 8 u 's ochtends. Het belooft een warme dag te worden. Exact om 9 uur wordt de massa op gang geschoten. Met de deelnemers aan de halve afstand erbij zijn het er meer dan 20.000. Wenen is één groot openluchtmuseum.Een prachtige stad. Zonder mijn tussentijden uit het oog ter verliezen probeer ik zoveel mogelijk sfeerbeelden op te nemen. De ambiance is verzekerd. Qua publieke opkomst is niets te vergelijken met de Londen marathon, maar dit komt toch dicht in de buurt. De 5km tussentijden liggen allemaal binnen de verwachtingen , ik kan makkelijk 4'20" per kilometer aanhouden. Intussen wordt duidelijk dat dit geen makkelijk parcours is. Het gaat de hele tijd op en af. Tussen km12 en km19 gaat het steeds lichtjes omhoog richting "Schloss Schonbrunn" aan de andere kant van de stad. De zon doet ook zijn werk, maar de bevoorradingen dienen zich om de 2,5km aan en ik probeer van er telkens eentje mee te pikken. Drinken uit bekers is echter nooit mijn specialtiteit geweest, aan elke drankpost verlies ik 10 seconden. Ter hoogte van het halve marathonpunt (in de buurt van de aankomst) kan je over de koppen lopen, de sfeer is hier fantastisch. Neem daarbij de mooie omgeving , dan was dit een echt kippenvelmoment. Het tempo blijft stabiel, maar naast het Donaukanaal is het echter nooit vlak. Je kan het vergelijken met het oplopen van enkele weliswaar korte bruggen. Km30 dient zich ook bijna aan maar het tempoverval is nog niet groot. Een eindtijd van 3u06 zit er nog steeds in. Vanaf de 36ste km is het beste eraf, en verlies ik per kilometer 1 minuut, de bovenbenen zijn geblokkeerd. Elke drankpost is nu een verwelkoming. Uitjoggen dan maar , de laatste 3km gaat het terug lichtjes bergop. In een enorme intense sfeer worden de lopers onthaald tijdens de laatste 200 meter. Vandaag zijn het allemaal helden op de "Heldenplatz". De marathon zit er ook voor mij op, mentaal nog vrij fris, maar met pijnlijke bovenbenen. De kilometers hebben hun werk gedaan. Ik ga rustig op zoek naar mijn kledingszak, en leg me lekker in het zonnetje op het gras op de vooraf afgesproken plaats. Hier wacht ik mijn vrouwtje op. Haar grote droom is om ooit de marathon binnen de 4 uur te lopen, maar ik denk dat ze dat hier niet zal kunnen. Vrij snel en zeer fris zie ik haar echter verschijnen, ze heeft haar stopwatch afgedrukt op 4u02' ! Een toptijd voor haar, want haar record stond op 4u27'. Enkele uren later vertelt ze me dat ze reeds na enkele kilometers een sanitaire stop moest inlassen, en even diende te wachten omdat het toilet bezet was. Hier heeft ze allicht haar mogelijkheid om onder de vier uur te blijven verspeeld. Vandaag (dinsdag 29 april) kijken we op de marathon site de netto tijden na, en die is voor haar 4u00'46". Knap gedaan.
Het feest op de Heldenplatz gaat nog even door, de muziek knalt luid door de boxen, en de speaker weet van geen ophouden. Ze kunnen er wat van, die Oostenrijkers.....
We bekomen lekker een uurtje in de zon , en zakken dan af naar ons hotel. Het zit erop.
Maandag 28 april wordt een zalig dagje nagenieten, het is volop zomer in Wenen. Via het uitgebreid metronetwerk bezoeken we vandaag de belangrijkste bezienswaardigheden. Schonbrunn, het Hofburg, de Stephansdom, en het hele oude stadscentrum(met talrijke mooie tuinen) wat makkelijk te voet te verkennen is. De benen die zijn echter niet fris, maar we kunnen onze tijd nemen. Na een vlotte terugreis landen we 's avonds in Zaventem. Het is volop aan het regenen...............

Knop omdraaien.

Een uurtje geleden de laatste training afgehaspeld in de stromende regen. Zondag in Wenen wacht ons gelukkig een lenteweertje met temperaturen tussen de 10 en de 20 graden. De start van de marathon is om 9u in de ochtend, dus kwestie van warmte gaat dat hopelijk meevallen.
Intussen begin ik te denken om de knop een beetje om te draaien, een echte toptijd op de marathon heb ik niet meer nodig, en wel om twee redenen: a) mijn droom om onder de drie uur te lopen heb ik reeds twee keer gerealiseerd; b) intussen ben ik bijna 43 jaar, nog niet echt oud als loper, maar reeds 32 jaar actief, en dat doet zich stilletjesaan gevoelen in de spieren en de gewrichten. Het is al een half mirakel dat ik de voorbereiding van de laatste drie maanden zo goed als blessurevrij heb kunnen afwerken. Door het blessureleed van vorig jaar (drie kwetsuren op 7 maanden tijd) was ik wel genoodzaakt om voor een geleidelijke en rustige opbouw te kiezen. De eindtijd is dus niet meer van primair belang; voorop staat het genieten.