Tevreden over wederoptreden.

Doordat de masters M50 in een aparte wedstrijd werden ingedeeld stonden er toch nog 140 masters M35+ aan de start. Op domein Berentrode was het weer volle bak, de organisatie mocht niet minder dan 1200 deelnemers verwelkomen. Het was vandaag ook ideaal crossweer, een graad of 11 en bijna windstil.Voor mezelf was het vooraf koffiedik kijken met een zeer minimale voorbereiding.De zenuwen waren reeds voor het vertrek naar Bonheiden gespannen en na enkele keren het kleinste kamertje te hebben bezocht ging het al wat beter. 6,35km onder de loopbenen, met veel grasveld en een klein stuk bos dat er nog vrij goed beloopbaar bijlag ondanks de regen van gisteren. Volgens sommigen is het parcours in Bonheiden een pistewedstrijd, en dat is voor deze jongen alleen maar een voordeel. Na een iets te rustige start keek ik eens achterom en kwam ik tot de vaststelling dat er nog slechts een 30 lopers achter waren na amper 100 meter. Het werd dus één lange inhaalrace, helemaal tegen mijn eigen tactiek in , maar deze keer wel lonend zo zou later blijken. Naarmate de wedstrijd vorderde bleef ik concurrenten inhalen, helaas deed het ACHL duo Paul Daems en Luc Lauwers dat ook , zodat deze twee ploegmaats buiten schot bleven. We gingen de laatste kilometer in met een groepje van een achttal lopers, en ik kon zelfs de forcing voeren. In een beklijvende eindsprint moest ik van dat geheel slechts 1 loper laten voorgaan. Ik heb vandaag aan de levende lijve ondervonden dat spurten op het einde alleen maar lukt als je inderdaad de eerste kilometer niet in overdrive gaat. Al bij al gaf me deze wedstrijd een zeer goed gevoel, op de 48ste plaats finishen is zeker niet slecht. Ik deed er wel bijna 1 minuut langer over dan vorig jaar (tijd dit jaar: 23'35") maar Rome is ook niet op één dag gebouwd. Dit geeft me wel hoop om volgende week toch in Mol te starten. Maar eerst de week nog goed doorkomen.Carine van haar kant liep naar een zeer mooie 32ste plaats op 68 deelnemers en legde de 4,17km af in 18'46"(met dank aan Hans Peeters voor de foto)

Morgen eerste grote test.

Drie maanden na de Reschenseelauf herneem ik morgen opnieuw de loopcompetitie. November luidt de start in van het nieuwe veldloopseizoen en Bonheiden bijt in de regio de spits af. Helemaal klaar ben ik er nog niet voor met slechts 3 weken training, de wedstrijd zal dan ook in de eerste plaats dienen om de conditie aan te scherpen. Afhankelijk van het resultaat beslis ik dan volgend weekend of ook de crosscup van Mol op het programma zal staan. Mocht ik daar starten, dan zal de halve marathon van het Herentalse college op 11 november gelopen worden als lange duurloop. Eerlijk gezegd kijk ik er wel naar uit, laat de bladeren maar vallen.

Foto's In Flanders Fields Marathon

Halve marathon Amsterdam

Zondag 05:30. Op dit vroege uur werden we uit dromenland gehaald. Nog ne keer omdraaien voor een kwartiertje en dan uit onze bedstee. Vandaag stond de halve van Amsterdam op het programma en we hadden ons transport van lijf en leden toevertrouwd, misschien bij beter weten in, aan de spoorwegen. Vroeg, want de trein "wacht" niet en we wilden de start van Valerie en Kurt op de marathon niet missen. Maar weeral stelde de NMBS ons teleur. Met enkele minuten vertraging vertrok de trein naar Antwerpen. Net te laat, zodat we onze rechtstreekse aansluiting naar Amsterdam misten. Een uurke later met een boemeltreintje verder en dan nog 2x overstappen, in Roosdaal en in Schiphol. Byebye start marathon. En voor de NMBS, byebye tevreden klant! De halve marathon dan, met een totaal goeie 8000 runners stonden we in het 2de startvak. De start was hier wel stipt. Mijn besttijd op de halve was 1.45 en Bruno's vriendin Evelien, trakteerde op een heerlijk schuimende blonde Leffe als ik hieronder zou duiken, anderzijds mocht zij van het gerstenat genieten. Motivatie dus om er van in de start in te vliegen. En het ging vooruit. 5km in 23'30". Het bordje van de 10km volgde 47'10". Een nieuw PR in de maak? Op 12km passeerde de haas van 1.40 me. Ietske te vlug voor me, mijne tikker haalde toen al de 180 en dat was al ferm in 't rood. Bij beter weten in bleef ik echter hoge tred houden. Op 15km en 26'30" later wist ik al hoe laat het was. Ik was te diep gegaan. De hoge hs bleef maar het tempo stokte. De bescheiden brugjes bleken ineens forse beklimmingen voor mijn geteisterde quadriceps. Op 19km passeerde de haas van 1.45 en ook hier aanklampen lukte niet. De laatste km ging de hs niet onder de 188. Melkzuur liep uit mijn oren. Compleet kapot kwam ik op het overigens schitterend Olympisch stadion binnen. Met een eindtijd van 1.48' ben ik achterna bekeken al bij al toch tevreden. Met de beperkte loopkm's en extra gewonnen kilo's is het logisch dat een nieuw PR, toch al van 2005, niet haalbaar was. Ook Lore had een totale offdag en bleef ver van haar PR van 1.50' verwijderd met een finish in 2.08' en wilde geen verder commentaar leveren. Kurt deed het met zijn 3.44' behoorlijk, maar ook hij was daar nie content mee, de 3.30' was zijn streefdoel, maar de muur op 40km was er teveel aan. Valerie deed met 4.49' 10' van haar besttijd af. Proficiat. Eén iemand zal alvast blij zijn met onze mindere prestatie's. Evelien zal vrijdag Leffe ad fundum kunnen drinken op de kosten van Kurt en wij. Bruno zal er werk mee hebben ;-0)

Terug in wedstrijd na 76 dagen.

Terwijl blogcollega Johan en zijn vrouwtje de straten van de Nederlandse hoofdstad (halve marathon Amsterdam) onveilig maakten, zette ik mijn beste beentjes voor op de oefencross in Herenthout. Het woord zegt het zelf: vandaag stond de derde voorbereidingsveldloop van Ac Herentals op het menu, en meteen het startsein voor mezelf om met een zeer kleine trainingsbasis te herbeginnen. Zes rondjes op en rond het Herenthoutse sportcentrum, goed voor bijna 10km. Geen parcours voor mijn grote looppas, vanwege de vele bochten in het bos. Meteen na de start ontsnapte er een groep van 7 atleten, ik nestelde me voorzichtig in de trager gestarte tweede groep.De eerste 4km gingen gemoedelijk aan ongeveer 4'20"/km, maar de hartslagmeter wees toch al bijna 170 aan. Op 3km van het einde spatte ons zevenkoppig groepje uit elkaar en ik bleef ergens halverwege steken. Het tempo ging de hoogte in, rond de 15km/u , alsook de hartslag(tot 182), zwaar genoeg voor ondergetekende. Als eindtijd finishte ik in iets meer dan 41', met een tevreden gevoel. Conclusie: zeer goeie training en de laatste 4km diep gegaan, zonder echt te forceren. Het geeft een raar gevoel, na zo een lange tijd nog eens door te trainen, ik kom duidelijk nog weerstand te kort. Toch keerde ik zeer voldaan terug, want de voorbije blessure deed zich op geen enkel moment gevoelen.

VTT tocht werd succes!

Onze jaarlijkse VTT tocht zondag laatst is terug een succesnr gebleken. In de vroege mistige morgen mochten we een kleine 1000 bikers verwelkomen. Met enkele mooie bospassages, glooiende wegen en prachtige vergezichten onder een nadien stralend zonnetje was de overgrote meerderheid heel tevreden over het aangeboden parkoers. Met deze bedankt aan de aanwezigen. Ook een pluim voor de organisatoren, je moet het maar doen, zoiets moois in elkaar boksen en iedereen proberen tevreden te stellen.

Hawaii, the day after.

Het 30ste WK Ironman in Hawaii zit erop. Het was terug een zeer spannend wedstrijd verloop, met opeenvolgende leiders. Wat opvalt is dat de Ironman top ieder jaar breder wordt. Terwijl je 10jaar terug 15namen kon invullen voor de top 10, kom je nu niet toe met 30 top10 kandidaten. De top is meer aan elkaar gewaagd en de verschillen worden heel klein. Met de Aussie Craig Alexander hebben we een verdiende winnaar en Rutger Beke staat terug waar hij hoort, bij de absolute wereldtop. Het kransje der favorieten werd trouwens behoorlijk onderuit gehaald tijdens de 38° warme marathon. Bij de dames staat er werkelijk geen maat op mijn favoriete Chrissie Wellington. Een 5' voorsprong tijdens fietsen, werd een 5' achterstand halverwege het bikeparkoer door een lekke band. Maar Chrissie zou Chrissie niet zijn als ze deze achterstand met de glimlach niet zou ombuigen naar een nieuwe koppositie. Tijdens de marathon stond er werkelijk geen maat op. Met een nieuw parkoers record op de afsluitende marathon van 2.57'44" bleef ze de concurrentie met ruim 16 !! minuten voor. En die concurrentie waren geen doetjes. De 2de Yvonne VanVlerken verpulverde dit jaar nog in Roth het 15jaar oude triatlonwereldrecord op de volledige afstand en de 3de Wallenhurst brak dit jaar ook het Ironman wereldrecord in Oostenrijk. Diezelfde Wallenhurst liep met 2.58'35" de overigens 2de besttijd ooit op de Hawaii Ironman marathon. Straffe madamen!!!

Morgen D-day in Hawaii

Morgen om 18.45 Belgische tijd is het zover. Dan starten onze nationale en wereldtoppers in de hoogmis van de hardste sport op Big Island te Kona. Wie wordt de winnaar? De Aussie's Chris McCormack of Craig Alexander? Of het Duitse geweld met Stadler, Al Sultan, Bracht. De Kiwi Cameron Brown? Kan de Deense hardrijder Torbjorn Sindballe iedereen op een hoopje rijden? Of wordt het een Belg. Bezorgt Luc Van Lierde ons nog eens kippevel of lopen Bink Vanhoenacker of Beke met de vaderlandse eer weg of kunnen Frederiek Van Lierde en Bert Jammaer ons verrassen? Zondagmorgen weten we meer. Morgennacht zit ik alvast voor de PC gekluisterd. Je kan alles live volgen op Radio1 en op de Ironman website.

Back in runningbusiness.

75 losloopkilometers in 9 weken tijd, en vier weken zonder één loopmeter.... Tel daarbij vier stevige fietstochten en dat is de basisconditie waarmee ik deze week terug gestart ben. Het spierscheurtje is eindelijk genezen. Gisteren bij schitterend loopweer (14° en windstil) na 2 maanden nog eens een vlot duurloopje van 13km/u gedaan. Vandaag betaalde ik de tol, want alle beenspieren deden pijn tijdens mijn looptochtje deze avond. Tja, voor de eerste keer in enkele maanden twee dagen na elkaar gaan lopen, dat is terug even wennen. Ik hoop volgende maand toch te kunnen starten in de halve marathon van Herentals op 11 november. Dat is nog enkele weken te gaan. Via deze weg wens ik alle marathonlopers die ik ken in Eindhoven,Amsterdam, Echternach en Etten Leur maar één ding toe: Ideaal loopweer, zoals ik gisterenavond mocht meemaken. We zijn eindelijk terug in runningbusiness!

London city

Eens een berichtje dat niet over sport gaat. Dit weekend waren we nog eens in London voor een citytrip. De stad van de indrukwekkende London marathon, waar we onze blogcollega leerden kennen. Tesamen met scone broer en zus, Mie en Lourens bezochten we Harrods, Madame Tussaud, Notting Hill, Hardrock Cafe, Temple Church, de Tempelierskerk uit de Da Vinci Code. Door de spoorstaking op maandag, waren we genoodzaakt om iets vroeger terug te keren. Onze Eurostartrein was afgelast, de gereserveerde tickets vervielen voor alle reizigers en werden nu verdeeld op een "First come, first served base". Gelukkig kregen we net de laatste vrije plaatsen in "first klas". Ne goeie diner met champagne en wijn tijdens de rit als compensatie, laat de NMBS maar staken, er zijn ergere dingen in't leven. We geraakten 's avonds laat nog tot in Kortrijk, waar Kurt ons kwam oppikken, bedankt hiervoor. In London zagen we nog een folder over de London Triathlon. Deze wedstrijd (sprint en OD) is ook het sterk aan het boomen. Dit jaar waren er 12000 deelnemers verspreid over 2dagen en met een verkeersvrij fietsparkoer vanuit de Docklands, via Tower en keerpunt voor de Big Ben aan Westminster bridge. Misschien iets voor de toekomst?

Coldplay rules the world.

Gisterenavond weer een heerlijk avondje Sportpaleis beleeft. In Antwerpen sloot Coldplay het Europese luik van hun "Viva La Vida" tournee af. Drie jaar geleden was ik er in de Scheldestad al twee keer bij en dat waren onvergetelijke avonden. Na de openers "Live in technicolor" en "Violet hill" kwamen onmiddellijk "Clocks" en "In my place", kortom een gedroomde start. Chris Martin was weer zeer energiek en maakte dankbaar gebruik van de twee catwalks aan de zijkanten van het hoofdpodium. De zanger had ook enkele Nederlandse woorden ingestudeerd en vooral het woord "ongelofelijk" beviel hem wel. De nummers van hun laatste cd kwamen live zeer goed tot zijn recht, afgewisseld met ouder werk. Een beatdrumsessie van "Talk" en God put a smile on my face" was iets minder, maar Martin gooide achter dit duo een mooi acoustisch "The hardest part" aan. Na een korte pauze verscheen de groep achter in de zaal. Het viertal bracht daar een mooie acoustische versie van "The Scientist". Titelnummer "Viva La Vida" gooide alle remmen los en de meezinger bleef bij het publiek hangen tot zelfs na het concert. Als bisnummers liet de groep nog een schitterend "Politik" los , en als allerlaatste nummer een subliem "Yellow". (kippevel!). Coldplay kan perfect een greatest hits concert brengen , en deed dat gelukkig ook. Van ons had het nog een half uurtje langer mogen duren. Geen wonder dat dit optreden in een wip uitverkocht was.

2u03'59"

Gebre deed het weer! Op het snelste marathonparcours ter wereld (Berlijn) zette de beste lange afstandsloper aller tijden een historische tijd neer. 2u03'59" klinkt een stuk sneller dan 2u04' , ook al maakt het slechts 1 luttele seconde. Ik kan erover meepraten.......... In 2001 liep ik mijn beste tijd op de 10000 meter: 36'00", weliswaar op de atletiekbaan(wegwedstrijdtijden over 10km tel ik niet mee, omdat deze bijna nooit correct zijn). Zeven jaar later heb ik nog altijd spijt van die ene seconde. Zeg nu zelf: 35'59" is toch mooier dan 36'00". De nieuwe wereldrecordtijd is sowieso historisch: nog nooit werd een marathon onder de 2u04 gelopen. Hier nog meer cijfermateriaal: Haile liep in de Duitse hoofdstad tegen 20,4km/u , omgerekend elke kilometer in 2'56". Menig recreatief fietser heeft moeite met dit tempo........ In de toekomst zie ik maar één atleet in staat om ook dit wereldrecord van de Ethiopiër te breken; zijn kroonprins Kenenisa Bekele.

WTDT Mountainbiketoertocht op 12 Oktober!!

Bij deze wil ik de lezertjes er (nog) eens attent op maken dat onze VTT tocht naar jaarlijkse gewoonte doorgaat op de ochtend na de belangrijkste nacht voor triatleten (WK Ironman Hawaii). Er is keuze tussen 30-45-65km door vlaamse slijk en kerkwegeltjes. Het is al een tijdje geleden dat ik nog blogde en ik werd hiervoor al aangesproken. Dus bij deze dus een blogje. Eigenlijk was het op sportief vlak kalm de laatste 2weken. De dagen na de marathon enkel een beetje gezwommen. Vorige week nog eens clubgenoot Kurt gaan aanmoedigen in de duatlon van Tielt. En de MTB terug van stal om een paar dagen eens enkele keren het Bloso parkoer van Oudenaarde te gaan rijden. Plezant rijden, door de laatste regenloze dagen geen môre, slijk, proper fietske achter de rit, precies zoals ik het graag heb. Verder; zondag was het de laatste clubrit van het seizoen met de WTC Oeselgem. Met een 40-tal dapperen trotseerden we de koude mistige zondagmorgen, om daarna het seizoenseinde te vieren in het clublokaal. "Gelukkig" dat Lore ook had meegereden of ik was niet op tijd op mijn werk geraakt. Binnen een paar weken lopen Lore en ik nog de halve marathon van Amsterdam, terwijl Kurt en Valerie de volledige doen. Intussen word Lore vanaf volgend seizoen ook lid van de Waregemse Triatlonclub WTDT en hebben we dus ons 3de triatlete in de club.

Speaker op kampioenschap.

Onder een stralend nazomerzonnetje organiseerde thuisclub Ac Herentals vandaag de Vlaamse en provinciale kampioenschappen atletiek voor de masters op het Bloso sportcentrum in Herentals. Ikzelf was gans de dag aanwezig als speaker. De organisatie was tot in de puntjes geregeld.Clubgenoten Rudy De Pauw en Paul Denolf deden het ver van onaardig.Eerstgenoemde haalde twee zilveren medailles bij de M60 op de 800 en de 1500 meter. Paul werd op de 5000 meter 6de in de categorie M50. Alle uitslagen kan je nalezen op www.val.be

Fietstochtje naar Antwerpen.

Langs het Albertkanaal is Antwerpen vlakbij. Na slechts 34km stonden we vanmorgen op de grote markt met onze racefiets. Het was vandaag in " 't stad" autovrije zondag en dus zalig om in de voormiddaguurtjes dwars door Antwerpen te fietsen. Mijn goeie vriend Stefan kent de hele agglomeratie uit zijn hoofd en zo passeerden we o.a. het Museum van schone kunsten, het nieuwe Justitiepaleis en tijdens onze terugtocht stonden we in een wip voor de gevel van het Sportpaleis. Het werd een echt toeristisch ritje , dat begon in Vorselaar bij een kille 8°.
Afgelopen vrijdag mocht ik na 3 looploze weken een 15 minuutjes joggen op de loopband, zonder pijn. Nog eventjes en dan hoop ik terug te trainen.

Sjfëttlïch brengt sfeer op Chirock.

Op het rockfestival Chirock in Noorderwijk kreeg Sjfëttlïch een mooie plaats op de affiche. De rockgroep waar zoon Brecht co-leadgitarist is gaf vanmiddag het beste van zichzelf. Met veel eigen nummers (o.a. een subliem "Untouchable boy) en covers van Coldplay en Nelly Furtado brachten zij een klein uurtje veel sfeer in de sporthal van de Kempische gemeente. Marinka, Jens, Michael, Sebastiaan en Brecht hebben een grote toekomst voor zich. Op 17 oktober speelt de groep in het voorprogramma van "Balthazar" in zaal 't Hof in Herentals.

In Flanders Fields Marathon

Nieuwpoort-Diksmuide-Ieper. Dit was de lijn die in 42.2km onder mijn voeten doorschoof. Onder een prachtig zonnetje en een ideale temperatuur van max. 19° kon ik mijn 7de marathon op mijn conto bijschrijven. Stiekem had ik op een nieuw pr (onder 3.57) gerekend. Helaas, helaas, geen supertijd, geen pr, zelfs de tijden van de vorige marathons werd bijlange niet bereikt. De uithouding was er, nergens moeten wandelen, jammer genoeg had ik onvoldoende tempotraining in de benen. Met een tijd van 4.13 ben ik matig tevreden. Met een triatlonconditie heb je voldoende basis om een marathon te finishen, om een goeie tijd neer te zetten moet ik toch meer tempo's inlassen. Of beginnen de jaren toch door te wegen, de masterleeftijd parten te spelen? Nochtans goed gestart, na 10km doorgekomen in 54'12", te vlug blijkbaar. Na 14km was de massa voldoende uitgerokken en mocht Lore me als fietsbegeleider bijstaan, waarvoor dank. Ze sprak me door de moeilijke momenten. In Diksmuide, na 17km zag ik de man met de hamer al staan of beter gezegd voelen. Een PR zat er dus duidelijk niet in voor vandaag. De weg was nog lang, dus maar meteen op veilig gespeeld en het tempo laten zakken naar mijn duurlooptempo. Halverwege doorgekomen in net 2u. Iets verder haalden clubgenoten Henny (loper) en Lode (begeleider) mij bij en snelden me voorbij. Blijven aanklampen, met 4 is altijd plezanter. We bleven nog een 10-tal km samen. Na km 32 stonden we door een plaspauze van Henny er terug alleen voor. De benen begonnen verdomd pijn te doen, maar wandelen was geen optie, als Ironman nie plooien hé. Op km37 begon ik er wat door te komen, was het omdat er mooie vrouwelijk gezelschap met hetzelfde tempo net voor mij liep? Op km 40 had ik nog voldoende jus in de benen om het tempo terug op te drijven naar mijn starttempo (11,5km/u). Eenmaal Ieper binnen was het nog een km vals plat, dus nog een tandje erbij om het tempo te onderhouden. Dan onder de Menenpoort door op naar de Grote Markt en finishen vlak voor de statische Lakenhalle. Enerzijds content dat ik niet crashte, maar anderzijds is mijn tijd niet zo sterk. Dat worden nog hard werken vooraleer ik klaar sta voor de Hel van Kasterlee! Dit is een prachtige marathon. Kleinschalig, maar mooi in Flanders Fields door de stille getuigen van "den Groote Oorlog". De clubgenoten deden het ook goed. Fré onderstreepte zijn talent door bij zijn 2de marathon 3.00'37" op te tekenen. Pascal maakte er een duurlooptraining van. Joost finishte zijn 80ste marathon en debutanten Henny 4.19' en Yannick 4.37' proefden ook eens van het marathonavontuur.

Speaker zonder stem daags na Monumentenloop.

De 13de Monumentenloop was weer een groot succes. Maar liefst 466 aangekomen atleten mochten de Kasteellopers noteren na afloop van alle wedstrijden. Het weer was aan de frisse kant, maar voor de deelnemers was de temperatuur bijna perfect. Het koele weer en mijn eigen enthousiasme heeft er wel voor gezorgd dat daags nadien mijn stem bijna weg is. Zwijgen is dus de boodschap vandaag. De "klassieke" 14km wedstrijd werd gewonnen door Nick Renders bij de mannen, en Tine Diels bij de vrouwen. Ook de voorwedstrijden over 4 en 8km, en de kinderlopen lokten weer veel volk naar het Vorselaarse sportcentrum. Dat de bijgevoegde 28km een schot in de roos was , bewijst het aantal deelnemers. Maar liefst 100 atleten voelden zich geroepen om de langste afstand te bedwingen. Velen van hen kwamen testen met het oog op een najaarsmarathon volgende maand.Er waren grote delegaties aanwezig van atletiekclub Break en joggingclub Joggans uit Ganshoren. Ook blogcollega Valerie Vangampelaere uit het Westvlaamse Markegem kwam trainen op het mooie parcours, met het oog op haar najaarsmarathon in Amsterdam. Luc Dirckx won de 28km voor de tweede keer op rij. Bij de vrouwen ging de overwinning naar de Nederlandse Anita Joziasse. Ondanks de vele vrijwilligers waren er toch nog een aardig aantal Kasteellopers op de diverse afstanden te vinden. Langs deze weg wil ik de organisatie een dikke proficiat toewensen met een wederom geslaagde editie. Volledige uitslagen, nieuwtjes en binnenkort ook alle foto's kan je vinden op www.kasteellopers.be. Volgende sportieve organisatie van de Vorselaarse club is de looptoertocht op zondag 28 december met afstanden 5, 10 en 15km en vrije vertrekuren.

Nu zaterdag Monumentenloop in Vorselaar.

Op zaterdag 13 september organiseren de Kasteellopers voor de 13de keer de Monumentenloop.Ik mag dan al drie jaar geen voorzitter meer zijn van deze sympathieke club, toch ben ik bij de organisatie nog nauw betrokken. Ook dit jaar weer zal ik van de partij zijn als speaker. Vanaf 14u staat de jogging over 4 en 8km op het programma, en een uurtje later wordt de eigenlijke Monumentenloop over 14km en de dubbele afstand over 28km op gang geschoten. Tijdens de hoofdwedstrijd vinden de kinderlopen plaats vanaf 15u05 met maar liefst 4 verschillende afstanden. Er worden deelnemers verwacht van over heel Vlaanderen, onderandere uit Markegem. Ook supporters zijn van harte welkom. De sfeer in Vorselaar is elk jaar uniek, ook dit jaar weer hopen we dat dit het geval zal zijn.

Grand Raid Godefroy

Net terug van een doornatte en modderige Grand Raid in Bouillon. Dit was mijn derde deelname, na de droge versie van 2003 en de zompige 2005, was het nu een echte verzopen versie. De paden lagen er modderig maar toch beter berijdbaar dan op de Houffamarathon erbij. Nu was de regen de spelbreker, met momenten viel deze met bakken uit de lucht. Ik zag bij afdalingen geen steek door mijn bril, maar zonder ging ook niet want de modder spatte constant in de ogen. Halverwege na 47km was het genoeg geweest. De marathon van volgende week is belangrijker. Ik kwam hier vooral voor de fun om eens lekker te biken in deze prachtige streek maar aan modderrijden in de gietende regen beleef ik toch maar weinig plezier. Lore was er zeker niet rouwig om en blijkbaar was ik duidelijk niet de enige van dit gedacht. Sire, der zijn geen flandriens meer, so what? Voordeel was nu niet aanschuiven aan de douches en nog op een redelijk uur naar huis. Bij mijn chip inlevering kwam ik toevallig nog clubgenoot Pascal tegen, die de 70K deed en zich ook klaarstomend voor Kasterlee. Al bekende ik hem niet direct, vreemd hoe modder zo vlug iemand in een negerke kan veranderen. De dag ervoor zijn we naar een downhill wedstrijd gaan kijken. Amaai, dat zijn echte geschifte freaks. Op een bepaald moment moesten die kerels van een verhoog van zeker 3m over de straat springen om dan op een steile modderhelling verder te landen. Echt nie normaal.

Memorial Van Damme: hulde aan Kim en Tia.

Voor topprestaties was het vrijdagavond te fris in Brussel. De hoogtepunten waren weggelegd voor de Belgen. Kim Gevaert liep haar laatste wedstrijd en werd onder luid gejuich en minutenlang applaus uitgewuivd. Tia Hellebaut sprong over 2 meter en bracht sfeer in het stadion. Ik heb nochtans de indruk dat het showelement meer en meer de bovenhand haalt op de sportieve prestaties. Het meest heb ik nog genoten van het voorprogramma voor de jeugd, waar de jongens en meisjes met volle overgave het beste van zichzelf gaven.

Emma eindigt op 6de plaats op BK.

In een winderig en kil Izegem heeft Emma vanochtend een gedeelde 6de plaats behaald op het Belgisch kampioenschap met een sprong over 1m50. Het was in de Westvlaamse gemeente geen ideaal hoogspringweer. De wind blies strak en met een temperatuur van 15° was het dus iets te fris. Emma weerde zich uitstekend tussen de Belgische top bij de kadetten. De titel ging naar ROBA atlete Marjolein Lindemans met een sprong over 1m67.

Zwintriatlon deel2

Ook voor mij was het een succes. Tijdens mijn 5deelname heb ik mijn persoonlijke besttijd met 45" scherper gestelt. 45" lijkt niet veel maar door de zeer straffe wind moest ik veel tijd en kracht spenderen om nog een deftig fietstempo te kunnen onderhouden en ook heb ik een bocht gemist en zo de berm eens afgereden. Niettemin moest ik hier maar 3 minuten prijs geven aan mijn vorig fietsbesttijd van 2006. Het verschil werd in de overige onderdelen, zwemmen, wisselen en lopen gemaakt. Een degelijke zwembeurt, terug 30" af van mijn besttijd vorig jaar, eindelijk eens onder de 20', een snelle wissel zowel voor als na het fietsen en goed gelopen. In de eerste rond last gekregen van steken in de zij, maar dit ging over. Mijn beste looptijd op kwart kunnen neerzetten in 48'12" en vooral tussen de eerste 5km en 2de 5km was er maar een verschil van 24seconden. Zo goed als geen verval, goed gevoel voor de marathon volgende week. Eindtijd 2.30'05". Was er zo geen wind dan kon het zeker nog 5 minuten sneller. De clubcollega's waren ook heel goed bezig en streekgenoot Bart Desmet zette voor zijn eerste deelname een sterk nummer neer door in 2.31''49" te finishen. Dit weekend nu nog de MTB marathon Grand Raid Godefroy om me verder voor te bereiden op de "Hel van Kasterlee".

Lore goes Triathlon

Gisteren hadden we terug een sportief gezinsuitstapje aan zee. Terwijl de meeste koppels een wandelingetje aan het strand zouden maken, deden we samen een kwarttriatlon. Nadat Lore's debuut vorig jaar op de 1/8 triatlon heel goe was meegevallen, smaakte het naar meer. Na de Knokse finishers triatlon dan maar de beurt aan de dubbele afstand in de Zwintriatlon. En ook deze keer deed ze het goed. De Zwintriatlon, 1km zwemmen, 41km fietsen en 10km lopen, is een succesnr in het Belgische triatlonlandschap. Na enkele minuten zijn de 1000 startplaatsen uitverkocht, dus in Juni was het er vlug bij zijn tijdens de inschrijving. En als 1 v/d weinige neemt hier zowel de voltallige Belgische top als de zuivere recreant hieraan deel. Sfeer verzekert. Lore maakte een goede zwembeurt voor haar eerste maal in openwater tussen de massa. Er stond een zeer stevige bries, eigenlijk is "bries" wat zwak uitgedrukt want bij momenten werd je bijna uit je sokken geblazen. Maar het fietsen overleefde ze zo ook. Dan haar favoriete nr, het lopen. En ook hier ging het vlot tot het einde. Met nog veel marge haalde ze de finish in 3.05. Supercontent natuurlijk. Volgend jaar staat zeker al op haar programma.

Domper op de feestvreugde.

Bij het begin van het nieuwe jaar is een van mijn voornemens telkens opnieuw een volledig sportjaar blessurevrij blijven. De eerste zeven maanden van dit Olympisch jaar is me dat prima gelukt. Intussen ben ik na enkele rustige korte duurloopjes terug bij het legertje dat lijdzaam moet toezien vanaf de kant. Ik heb dus te vroeg gejuicht. Afgelopen donderdag kreeg ik na 30 minuten lopen opnieuw pijn net onder de kuit. Dan maar weer gestopt, door blijven lopen was er echt niet bij. Na drie weken van hangen tussen hoop en vrees is het dus terug dat laatste geworden. Gelukkig was er nu wel iets zichtbaar op de echo bij de sportarts. Een vochtophoping (bloeduitstoring) van 20mm bij 2mm dik wijst uit dat er ergens een spierscheurtje is geweest. Rusten dus, en deze keer zeker 3 a 4 weken om te beginnen. Bij de pakken ben ik deze keer niet blijven zitten , er is nog altijd mijn geel aluminium ros en gisteren was dat "racepaard" goed voor 120km. Het was dan ook topzomer. Tja, ik kan dan wel een tijdje mijn favoriete sport niet beoefenen , er zijn ergere dingen in het leven.

Triatlonweekend Almere

Dit weekend zijn het feestdagen voor de triatleten in het Nederlandse Almere. Met 3 clubleden als deelnemers. Kurt en Piet maken zich klaar voor de volledige triatlon op zaterdag. De volle 3.8K zwemmen, 180K fietsen en de marathon lopen. De dag erna is het de beurt aan Stijn op het wereldkampioenschap long-distance triatlon: 4K zwemmen, 120K fietsen en 30K lopen. En Stijn www.stijndemeulemeester.be gaat voor een top10 plaats. Na zijn 2de plaats op het EK 2006 en 1ste agegrouper het jaar ervoor in de Ironman van Hawaii kan hij hopelijk opnieuw zijn talent tonen. Zijn 5de stek paar weken terug tijdens de 70.3 Ironman Antwerp was allezins hoopvol. Met een talrijke clubdelegatie zijn we alvast aanwezig om de 3atleten vooruit te schreeuwen.

Houffamarathon

Weeral een illusie armer en een ervaring rijker. Je hebt mountainbikers pur sang en fun bikers. Dat ik bij dat eerste groepje niet hoor is pijnlijk duidelijk geworden in Houffalize. Pijnlijk omdat ik toch meer dan me lief is de berm ingeduikeld ben. Met mijn weliswaar tanende Ironmanconditie, een nieuwe full suspension bike en mijn eerdere ervaringen op MTB marathons als de 120km Poperinge en paar maal de 90Km Grand Raid Godefroy, achtte ik de tijd rijp om eens de 125km in Houffalize te rijden. Een paar collega's die het reeds gereden hadden, hadden me al verwittigd. De Houffamarathon is gene gewone. Bij de start mocht ik met mijn laag startnr in de 2de startbox van de gelicentieerde atleten plaats nemen. Vreemd vond ik, zo goed ben ik toch ook nie. Tot ik tot mijn schrik zag dat er maar enkel gelicentieerde en gekwalificeerde bikers op de 125km starten. Slik. De start, direct in een zeer stevig tempo een lange steile helling op. Aangezien ik me niet wilde opblazen in de aanvangsfase, het waren toch tenslotte 125km, bleef ik achteraan "rustig" hangen. Eenmaal boven voelde ik iets slepen en stopte om een takje uit mijn achterwiel te verwijderen. Het peloton had intussen reeds een 200m voorsprong. Direct hierna kwam een steile afdaling op asfalt en een seingever stuurde me achteloos rechtdoor. Vreemd, ik zie niemand meer, zo ver kunnen ze toch ook niet voor zijn. Ik kwam terug in Houffalize uit. Shit, miljaar, g..dv..r,... Dan maar terug omhoog en kijken waar ik een afslag gemist had. Rechts zie ik plots bordjes, wat verderop een splitsing voor de 125, 75 en de 50. Oef, terug op het juiste pad,..., dacht ik. Wat volgde was een opeenvolging van steile klimmetjes, korte haarspeldbochten op single tracks tijdens steile afdalingen, gelaveer tussen boomwortels en natuurlijk kon ik voor de eerste maal de grond kussen. En nog steeds niemand te zien. Dit kon toch niet, vertwijfeld reed ik verder volgens de bordjes, een klein uurtje later kwam ik zowaar terug in de Houffalize. Blijkbaar had de seingever me de verkeerde kant opgestuurd en had ik het laatste lusje van het parcour afgereden. Miljaarde. Ik had er geen zin meer in en wilde definitief stoppen, maar toen bedacht ik dat ik daarvoor toch niet naar hier was gekomen. Net op dat moment werd de start gegeven van de 75km. Dan maar die versie rijden, maar dan wel buiten wedstrijd. Bij de 125km was ik inmiddels genoteerd als DSQ. Maar ook de 75km was niet gewoon meer. Ik vraag me af wat sommigen hier nog plezierig aan vinden. Constant steile gevaarlijke afdalingen op single-tracks, een stuurfout en je bent weg gekatapulteerd. Modderploeteren pur sang, geregeld tot aan de wielassen door de modderbrij. Beekjes stroomopwaarts oppeddelen, steile beklimmingen tussen boomwortels waar geen enkele fun-biker, zoals ik, op de fiets kan blijven, dan door riviertjes rijden en tot over de knieen in het water, geglibber over stenen met precies bruine zeep erover. Neenee, dit is niet mijn ding, dat was duidelijk een parkoer voor technisch sterk onderlegde bikers. Clubgenoot Kurt, triatleet en lid van een mtbclub had me verwittigd. Hij kan een aardig stukje biken, maar ook voor dit werk had hij er na 1keer zijn buik van vol. In totaal had ik 88km gereden met een kleine 2000hm aan een gemiddelde van slechts 12,4km/u. Na 8u19' stond ik terug aan de finish. Aan de modderige paden konden de organisatie door de regenval van de laatste dagen niet veel doen, maar de aaneenvolging van technische passages was er toch ferm over. Geef mij maar de Grand Raid Godefroy, deze is tenminste nog berijdbaar. Op het mountainbike forum stond het overigens vol van klachten over verkeerd sturen door seingevers, gebrekkige organisatie,etc... Positief punt was dat ik na 8u intensief rijden niet moe was. De conditie is dus nog steeds in orde.

Tia, Tia , Tia !!!

Een thriller, dat was het. Alle nagels afgebeten, hartslag meer dan 160(maar goed dat we die waarden gewoon zijn) en spanning ten top! Vreugdekreten alom. Er is Belgische atletiekgeschiedenis geschreven vandaag. Gisteren was het reeds volop genieten met de mooie 2de plaats van het 4x100 meter team, vandaag steevast voor de buis gezeten vanaf de eerste sprong. Bedankt Tia, je bent de grootste ! Girlpower!!

Seizoen word voortgezet.

Na enkele dagen relatieve rust, kan het 2de deel van het seizoen aangevat worden. Zaterdag vertrek ik naar Houffalize voor de 125km lange Houffamarathon. Een MTB marathon in het hartje van onze mooie Ardennen. Begin september volgen dan vervolgens de Zwintriatlon, de Grand Raid Godefroy, nog een MTB marathon deze keer in Bouillon en de week erna, de 14de, de Flanders Field marathon. 42km van Nieuwpoort naar Ieper. Aangezien het dit jaar het 10jarig bestaan is, wil onze sponsor, die tevens hoofdsponsor is van de marathon de clubleden verwennen die de marathon finishen. Daarna volgen nog een paar kalme weken om me dan klaar te stomen naar het 2de hoogtepunt van het jaar. Eergisteren heb ik me dan toch ingeschreven voor, naar eigen zeggen v/d organisatie, 's werelds zwaarste winterduatlon op 21 december. "de Hel van Kasterlee". 15,2km lopen-105km MTB-30,4km lopen. http://www.winterduathlonkasterlee.be/ Dat word met mijn zwakke talent een start en een finish in het donker. Met 5clubleden, dat is 25% van het ledenbestand, staan we reeds op de deelnemerslijst. Ondertussen kunnen we tussen de regenbuien door genieten van de prachtige OS. Dinsdagmorgen vroeg om 4.00 zat ik reeds voor de buis om Croes en Zeebroek te volgen in de Olympische kwarttriatlon. Ze hebben het beiden schitterend gedaan. Croes kreeg tijdens zijn onsnappingspoging bij het fietsen geen ruimte, maar Zeebroek kreeg wel de vrijheid. Jammer genoeg was zijn voorsprong tijdens het fietsen niet voldoende om afstand te nemen van de nog sterkere lopers. Nochthans is Zeebroek ook geen zwakke loper, maar een snelheid van 19/u op de 10km is blijkbaar nog iets te zwak op dit niveau. In de zwintriatlon zijn beide Olympiers alvast present om het op te nemen tegen de vaderlandse Ironmantoppers Beke, Vanlierde en Vanhoenacker. Vanmorgen terug op hetzelfde vroege uur de 10km lange openwater zwemmarathon gevolgd met onze medaillekandidaat Brian Ryckeman. Hij geeft het werkelijk schitterend gedaan. Steeds vooraan meegestreden. Met een 7de plaats diende hij slechts 19seconden toe te geven op de laatste 500m ontketende Nederlandse ex-kankerpatient en wereldkampioen op de 25km Vanderweyden. En enkel 3seconden verwijderd van de 4de plaats. Ongelooflijk welke zwemsnelheden deze atleten halen op deze afstand. Met een eindtijd van 1.51'52" was de gemiddelde snelheid 11'11"/km. Op 1km is mijn beste tijd 17'30" in open water, die mannen waren 10km bezig! Zaterdag volgt voor mij nog een hoogtepunt met de MTB cross country, waar Paulissen, Nys en Meirhaeghe onze kleuren verdedigen. Ik kijk er naar uit.

Blessure genezen?

Tien dagen na mijn laatste looptochtje (en vijf kinébeurten verder) lijkt het erop dat de verkramping in de linkerkuit genezen is. Eergisteren mocht en kon ik al 20 minuutjes joggen en vandaag ging het richting half uur zonder pijn, weliswaar nog aan een zeer gezapig tempootje. Intussen kon de vrijgekomen tijd ingevuld worden met kijken naar de sport, want de Olympische Spelen vinden maar eens om de vier jaar plaats. Usain Bolt voorop. Buitenaardse prestaties van een buitenaardse atleet, maar wel mooi om te zien. Dat wordt weer smullen op de Memorial Van Damme..... Een oververdiende overwinning voor Constantina Dita op de marathon, die na al die jaren haar carriere een schitterend orgelpunt geeft. Spijtig dat een niet 100% fitte Paula Radcliffe af te rekenen had met krampen. Ook met volle teugen genoten van een sterk bezette 10.000 meter waar de koning (Haile) en de keizer(Kenenisa) samen streden voor het goud. Reeds 4 wereldrecords sneuvelden tijdens het atletiekprogramma in Peking, een bewijs dat de Spelen nog hoger staan aangeschreven dan de tweejaarlijkse wereldkampioenschappen. Verder keek ik zoals elke keer verwonderd naar de prestaties in het turntornooi, werkelijk prachtig hoe deze atleten hun sport uitoefenen. Het feest is nog niet gedaan, en laat ons hopen dat er nog een medaille uit de kast mag vallen voor de Belgen.
Vandaag schafte ik me ook het boek "Fietsen door de wolken" aan van Frits Bloemendaal. Een werkelijk schitterend boek dat vooral de cols beschrijft boven de 2000 meter in Italië, Frankrijk en Zwitserland. Een kleinood waar elke bergfietser bij gaat watertanden.
Alternatieven genoeg dus tijdens de rustperiode, maar stilletjesaan begint de loopmicrobe toch weer te kriebelen.

Emma vijfde op Vlaams kampioenschap.

Gisteren heeft Emma een mooie prestatie afgeleverd op het Vlaams kampioenschap hoogspringen. In het Brabantse Vilvoorde verbeterde ze haar record naar 1m55, en werd 5de. Daarmee haalde ze ook de limiet voor het Belgisch kampioenschap, dat plaatsvindt volgende maand in Izegem.

Mijn finishers video Ironman Frankfurt

Lichte blessure stuurt looptraining in de war.

Vandaag ben ik na drie kilometer lopen noodgedwongen moeten stoppen. Net boven de achillespees deed er zich naar alle waarschijnlijkheid een verkramping voor. Intussen probeer ik de reden te achterhalen. Het kan zijn dat de recuperatie na de Reschenseelauf van zondag niet voldoende was(alhoewel ik bijna niet meer gelopen heb), allicht zit de lange autoreis naar huis van eergisteren er ook voor iets tussen. Enkele dagen rust brengen wellicht beterschap.

Emma geselecteerd voor KVV

Emma is geselecteerd voor het kampioenschap van Vlaanderen van volgende week in Vilvoorde. Ze zal deelnemen aan het hoogspringen. Met haar sprong over 1m50 in Merksem heeft ze dus haar plaats kunnen afdwingen.

Foto's Stelvio en Reschenseelauf

Zuid Tirol (bis).

Het is niet van onze gewoonte om twee jaar na elkaar naar hetzelfde vakantieadres te trekken, maar hotel Cristallo in Sülden am Ortler was ons vorig jaar zo goed bevallen, dat we voor de eerste keer in 20 jaar de auto naar dezelfde plaats reden. Het was de moeite daar net over de grens met Oostenrijk, alhoewel het weer het niet zo schitterend deed als één jaar geleden. Buiten een enkele onweersbui bleven we echter droog. Zoals steeds zijn onze vakanties zeer actief, en al na vier dagen hadden we er twee wandelingen opzitten met een hoogteverschil van meer dan 1200 meter. De toppen "Dossobello" en de "Payer Hutte" bezorgden ons onvergetelijke vergezichten en een machtig panorama van 360 graden. Beide toppen liggen een eind boven de 3000 meter. Aangezien we op 3 augustus gingen meedoen aan een loopwedstrijd probeerden we bewust de langste wandelingen in het begin van de week te houden. Tussendoor kwam er dan nog een (relax) bezoekje aan de stad Bolzano, en op vrijdag 1 augustus bedwong ik voor de tweede keer de 48 haarspeldbochten van de Passo dello Stelvio.Weliswaar dit jaar met de intentie om rustig naar boven te fietsen en te genieten van de fabuleuze omgeving en het machtige Ortlermassief. De Stelvio klim blijft een must voor iedere zichzelf respecterende wielertoerist, alleen jammer van het vele moto en autoverkeer. Dit laatste viel echter op vrijdag nog best mee. Dank aan collega fietser Jannick Sercu(die samen met ons in hetzelfde hotel verbleef), waardoor de tocht naar de top zeer aangenaam verliep. Boven is het nog steeds Italiaanse kermis, en de geur van braadworsten komt je tegemoet van zodra de eerste gebouwen in zicht komen. Desondanks blijft de klim één van de mooiste van Europa, en dankzij de vele bochten niet echt aartsmoeilijk. (behalve dan het stukje aan "Weiser Knot" en tussen bocht 4 en 3, waar de klim tot 15% gaat). Boven bestelden we een grote cola, en de ober kwam met een halfliterglas opdraven. Suikers genoeg dus. De tijd was nog best goed: 1u12'.
Twee dagen later stond de "Reschenseelauf" op het menu. Deze loopwedstrijd over 15,3km gaat volledig rond de Reschensee, een stuwmeer dat werd aangelegd en waar de kerktoren van het oude dorp Graun als toeristische trekpleister boven uitsteekt. Het meer is schitterend gelegen, net over de grens en omringd door hoge bergmassieven. Vorig jaar hadden we met de fiets het parcours reeds verkend en daardoor wisten we dat het niet van de poes is. De vergelijking met de 20km door Brussel is treffend, alhoewel dat het parcours rond het meer op bijna 1500 meter ligt. Dat zullen we geweten hebben, want de eerste kilometers is het reeds naar adem happen. Wij van de lage landen zijn dit niet gewoon. Het golvende parcours en de warmte(reeds om 10u s' ochtends) doen er nog een schepje bovenop. Pas nadat we de stuwdam passeren (die vlak is, maar waar wel veel wind staat), gaat het een stuk beter. Ik begin zowaar enkele lopers in te halen. Aan de achterkant van de Reschensee liggen de zwaarste stukken, vijf, zes stevige kuitenbijters achter elkaar.... Tot voorbij de 10de kilometer gaat het meer bergop dan bergaf. De "thuislopers" zijn hier in hun voordeel, en telkens in de afdaling kan ik enkele lopers terug inhalen met mijn grote foulée. De laatste 3km zijn moordend, lichtjes bergop en superheet. Ik ben blij dat de kerktoren zie en de finishlijn. In de aankomstzone worden we verwend als koningen. Volop fruit, sportdrank, youghourt, drinken en nog wat lekkers. Ik neem uitgebreid de tijd om te bekomen en te eten. Twintig minuten later komt Carine over de meet. Ook totaal uitgeput. Het parcours, de warmte en de hoogte hebben het uiterste gevergd.
Ambiance genoeg aan de finish; de tweetalige speaker geeft zich voor 200% (nog beter dan de speaker van de Monumentenloop in Vorselaar), er is ambiance in de gigantisch grote tent tot in de late namiddag... Duidelijk te zien dat deze Italianen organiseren zoals de Oostenrijkers. De Wenen marathon was ook één groot feest achteraf. We genieten nog van een gratis zwembeurt in het bad van Graun. De vakantie zit er bijna op. Volgend jaar vieren de organisatoren 10 jaar Reschenseelauf, en gaat de wedstrijd door op zaterdagavond 1 augustus (21u) bij avondlicht. Dat wordt zeker een belevenis. Meer info kan je nalezen op www.reschenseelauf.it.
Nog even snel onze tijden: Dirk: 1u03'19" / Carine: 1u25'10"

Halve triathlon Eupen

Zondag was het hoogdag in ons landje voor de middel afstand triatleten. Met 2 halve triatlons op 1dag, de 70.3Ironman Antwerp en de halve tri van Eupen konden meer dan 1000 landgenoten en 500 buitenlanders zich hier uitleven. Aangezien ik vorig jaar reeds Antwerpen had meegedaan, was het dit jaar de beurt om de Hoge Venen te verkennen. De triatlon van Eupen bestaat uit 2500m zwemmen in het stuwmeer van de Wezer, daarna 80km fietsen verdeeld in 4rondjes met een totaal hoogteprofiel van 980m en een zeer zware halve marathon grotendeels op natuurpaden in de bosrijke omgeving. Zeer zwaar loopparcour omdat je in het bos steil naar beneden moet tussen boomwortels en losse stenen laverend, dus geen snelheid en dan km's lang omhoog waar je gesloopt wordt. 3lussen van 7km met een totaal hoogteverschil van rond de 800m. Als je weet dat de Jungfraumarathon 1830hm had, dan besef je dat het een zware klus was. Het weer was ideaal, 19°, geen regen, wel een stevige wind. De deelafstanden. Over het zwemmen ben ik totaal niet tevreden. Met een tijd van 52' op 2500m ben ik zowat 6' te traag naar mijn kunnen. Eigenlijk een trend de laatste tijd, ik zwem beduidend slechter in wetsuit in open water dan in het zwembad, terwijl je met een wetsuit betere tijden zou moeten hebben en ik weet bij god niet hoe dat komt. Het fietsen dan, 4lussen met enkele stukken lang vals plat door de bosrijke omgeving. Prachtig, ware het niet dat het asfalt, en asfalt is dan wel veel gezegd, echt barslecht lag. Het bolde voor geen meter, enkel op de stuwdam liep het goed. Ben ik verwend na Frankfurt, misschien, met een veel zwaardere inspanning haalde ik hier maar een gemiddelde van 27.3k/u. De halve marathon was wel zeer prachtig, veel schaduw, hoewel veel zon was er niet. Het prachtigste en zwaarste loopparcour die ik ooit liep in een triatlon. Het lopen ging goed tot aan de 3de ronde. 1ste en 2de in 39' gelopen, halverwege de 3de ging het licht voor de klim op km 17 finaal uit, zodat ik deze in 45' liep. Nog niet voldoende gerecupereerd van de Ironman? Maar met een tijd van 2u03' op zo'n zwaar parcour na het voorgaande slopende werk ben ik hierover tevreden. Mijn totaal tijd van 5u53' was veel beter dan de 6u15 vorig jaar in Antwerpen maar is wel 8' trager dan mijn PR in Zolder 2005. Globale mening over deze triatlon, het is een leuke kleinschalige triatlon die vooral voor de toeschouwers goed te volgen is. Geen toppers aanwezig, die zaten allen is Antwerpen. Ik denk wel niet dat ik hier nog terug kom. Voor mij persoonlijk heb ik graag een goed bollend fietsparcour en dit vind je hier niet. Ook de entourage/sfeer van andere wedstrijden mis ik hier. Ik weet het, ik ben verwend geweest met grootse evenementen die organisatorisch af zijn, Ironman, marathons van Londen, Jungfrau en cyclo's als de Oetztaler en Dolomieten radmarathon. Maar voor iedere natuurliefhebber is dit hier een aanrader. Nu wordt het tijd om de MTB van stal te halen want op de 24ste is het al de 125km lange Houffamarathon en ook de Hel van Kasterlee wenkt.