L'Ardennes Trophy

Maandag was het mijn 2de wedstrijd in de opeenvolgende serie van 5. De MTB marathon l'Ardennes Trophy in La Reid bij Theux. Mijne Mexicaanse vriend Piet had deze al een paar maal gereden en had deze als zeer zwaar bestempeld. Eens kijken of dit zo was. Het ganse weekend was er MTB sfeer met de zondag enkele kleine tochten en een kids wedstrijd. De maandag het zware werk. 67km, 1750hm offroad en een bijzonder grillig hoogteprofiel met steile klimmetjes en technische afdalingen. In totaal waren er ongeveer 1370 bikers, de meesten voor de korte afstand van 45km. In de 67 waren we met 451. De start om 9.50 verliep redelijk rustig, (de toppers mochten 10 minuten vroeger vertrekken), want er volgde direct een lange klim. Na een 5-tal km was er voldoende afscheiding om een eigen tempo te rijden. De eerste 20km verliepen vlot over goed berijdbare single tracks en brede boswegen. Een zigzag stukje door een riviertje zorgde ervoor dat ik toch met natte voeten verder moest. Bij de eerste oversteek probeerde ik aanvankelijk via rotsstenen mijn voeten droog te houden, maar een uitschuiver door de kliks onderaan de schoen zorgde voor een kniediepe wasbeurt. Na 20km had ik iets van, zo zwaar is dit toch nie, maar het venijn zat hem in de staart. De ene na de andere steile offroad beklimming volgde elkaar nu op, sommigen nog berijdbaar met het kleinste verzetje (en bij een MTB is dit wel hhheeeellll klein) en een HR van 180, andere moest je van de fiets. Bij de steile technische afdalingen was het toch geregeld slikken. Doet ie et of doet ie et niet??? Maar als ik zag dat enkele bikesters zich naar beneden gooiden volgde ik, zei het met een ei in mijn broek. Het geeft veel met stuurtechniek te doen. Achterrem dicht, achter het zadel gaan zitten en geen stuurfouten proberen te maken. Zal nog veel trainen worden eer dit vlot lukt. Na een 40tal km ging ik voor de eerste keer tegen de vlakte, in een poging om netels te ontwijken reed ik op een verdoken rotssteen en belandde op de elleboog. Een 5 minuten later bij het manouvreren op een steile single track tussen de bomen, gleed ik uit op een schuine boomwortel. Een diepe harde west-vlaamse g...verd.... deed de vogeltjes in het bos tijdelijk verstommen. Op 57km een laatste bevoorrading post. Waarom, vroeg ik me af, we zijn er bijna? Haha, ik had het kunnen weten, 2 lange zware klimmen volgden elkaar op, daarom dus, het bleef maar duren. Op de laatste klim reed ik de voorzitter K. Bruneel van de Waregemse MTB-club Zeweties voorbij. Achteraf nog een praatje gemaakt, nen toffe gast. De laatste km ging de pijp uit. Nog een zware singletrack of eigenlijk niet, maar met pap in de benen is alles plots veel te zwaar. Blij om te finishen, 't was zwaar genoeg geweest. De 322ste op 451 finishers in 5u21. Dit is ongeveer mijn gerechtvaardigde plaats. Conclusie. Prachtige maar zware wedstrijd, goeie organisatie, lekker veel rijsttaart tijdens de bevoorrading, een prachtig zomerweertje en dus terug een geslaagde sportdag gehad. Op naar nr3 de Challenge France, een halve triathlon in de Vogezen.

Emma vijfde op PK zeskamp.

Met vier persoonlijke records en 2830 punten eindigde Emma op het provinciaal kampioenschap meerkamp op een vijfde plaats. In totaal werd ze 12de op 24 deelneemsters in een zeer sterk bezette meerkamp. Gisteren stelde ze haar hoogspringrecord scherper tot 1m59. Ook in het minst goede onderdeel, het kogelstoten deed ze beter dan ooit: 6m83. Op de 80m horden liep ze met een lichte tegenwind naar 14"55. Haar vriendin Kim Van Laer overtrof zichzelf op de eerste dag in het hoogspringen en ging naar 1m53. Vandaag op de tweede dag van de meerkamp scherpte Emma haar record van de 800m aan tot 2'42"54 en van het speerwerpen: 17m75. In het verspringen haalde ze bij haar derde poging 4m49.

Poldertriathlon

Voila, mijn eerste triathlonwedstrijd van het seizoen zit erop. Met de kwart afstand in de Oostkerkse polders werd het nog een taaie brok. Zwemmen bestond uit 700m in de Damse vaart, daarop 38.5km fietsen (stayeren toegelaten) over 5ronden, als afsluiter 11.2km lopen in 3ronden en een totaal aantal van 323 triatleten. Over het zwemmen ben ik heel tevreden. Er waren 4 waves die om het kwartier mochten starten. Ik was in wave 4 ingedeeld. Het water voelde behoorlijk fris aan met een 14graden (in het zwembad is dit 28gr). Maar eenmaal op weg viel het nog mee. Ik kon een vlot armtempo ronddraaien en kwam zowaar in 3de positie uit het water. Kurt merkte sarcastisch op dat dit veel over het niveau van de wave zei, maar als ik een 65ste stek haal overall en "slechts" 2'31" moet toegeven op de snelste zwemmer is dit voor mijn normen goed. Vooral als je een paar jaar terug nog maar amper vooruit geraakte. Met dank aan zwemtrainster Stefanie! Een vlugge wissel en als 2de het fietsenpark verlaten. Ik voelde al dat de wind vrij spel had in de vlakke polders. Dat werd beuken geblazen. Halverwege de 1ste ronde kon ik invoegen in een groepje uit wave1 (de snelle mannen) Het tempo lag echter dermate hoog dat ik na een paar bochten uit de wielen werd gereden. Een gat van 5m kreeg ik aan een tempo van 40/u niet dicht. De volgende ronde werd ik bijgehaald door een groep uit wave3 met clubgenoot Chris. In die groep kon ik wel standhouden, zij het wel dat Chris een paar maal voor mij het gat geeft dichtgereden na wat bochten of ik was er weer uit. Merci Chris! Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben door Chris zijn fiets- en nog meer zijn loop niveau. Is het zwemmen iets minder voor hem, het word ruimschoots gecompenseerd door fietsen en lopen. De laatste fietsronde terug alleen moeten rijden, wave 3 was begonnen aan het lopen en ik reed vooraan in wave 4. Na het afwerken van de 2de wissel lag ik nog in 5de positie van mijn wave (voor wat het waard was). Maar nu begon de calvarietocht. Steken in de zij, ik was verplicht om geregeld een stukje te wandelen, maar iedere keer dat ik terug op tempo begon te lopen, kwamen de steken terug. Dit geeft de halve loopafstand geduurd. Een volgende blunder was dat ik, om een snelle wissel te doen, geen sokken had aangetrokken. Met kanjers van open blaren tot gevolg. Pijnlijk om zo de laatste ronde te moeten lopen. De laatste honderden meters kreeg ik mijn schoonbroer in het vizier die een kwartier eerder was mogen starten. Eigenlijk was het een wedstrijd in de wedstrijd want ik wilde de 15' voorsprong die hij had, door in wave 3 te starten, goed maken. Hij had me echter ook opgemerkt en verhoogde zijn tempo, zodat ik op 26" strandde. Al bij al ben ik tevreden met een tijd van 2u26' en een 189ste plaats overall. Heel goed gezwommen, goed gefietst, snelle wissels maar een zeer zwakke looptijd, dit moet zeker 7à8 minuten vlugger kunnen. Bruno van het Rat Race Team Oudenaarde was heel sterk met een 35ste plaats in 2u03'. Evelyn voor haar debuut als triatlete ook als de 14de dame en een tijd van 2u32'. Chris finishte in 2u17' als 121ste en schoonbroer Lourens verrastte ons bij zijn debuut op de kwart als 273ste in 2u41'. Wat hebben we geleerd vandaag. Ten eerste, nooit lopen zonder kousen. Ten tweede, een opzetstuurtje tijdens een stayer kan geen kwaad, zeker met die wind. Ten derde bochtenwerk zal moeten bijgeschaafd worden wil ik niet van mijn sokken gereden worden in een stayerwedstrijd. Bij deze dank aan de opgekomen supporters en vooral ook aan trainster Stefanie voor haar aanwezigheid aan de zijlijn. Dit was de 1ste wedstrijd van 5 opvolgende weken. Volgende week is het de MTB marathon de Ardennen Trophy in Theux.

Zomer in de Vogezen.

Een fietsvakantie is altijd welgekomen en zeker voor iemand zoals ik die graag bergop rijdt. Het was dus al een tijdje uitkijken naar de fietsvierdaagse in de Vogezen samen met vriend Stefan. Laat ik vooral beginnen met te vertellen dat we geluk hebben gehad met het weer. Buiten een uurtje gezapige regen op donderdagnamiddag en mist in de voormiddag van de dag daarop kregen we enkel zomerse temperaturen en volop zon! Hier volgt het verslag: WOENSDAG 20 MEI: Een van de grote voordelen van een trip naar de Vogezen is dat deze streek slechts een vijftal uurtjes rijden is. Nadat we in alle vroegte op 20 mei waren vertrokken zaten we omstreeks 12u15 reeds op onze fiets voor een opwarmingstochtje. Drie beklimmingen op ons menu; twee keer de halve lengte van de Col d'Oderen om de eenvoudige reden dat ons hotel langs deze route lag. Een prima hotel overigens (Les 4 saisons) vanwege de centrale ligging en de zeer rustige omgeving. Net buiten Kruth in het gehucht Le Frenz kwamen we niks tekort, en dat is ook al veel als je elke dag wil sporten. Vanaf de Col d'Oderen ging het via Cornimont naar de Col du Brabant, een pittig stukje klimmen van 5,5km aan 7 a 8%. De derde helling die dag was er eentje in drie trapjes, via de Col de Bramont vanuit La Bresse verder naar de Col de la Vierge en de Grand Ventron. Een prachtig stukje natuur via een mooie "Route Forestiere" zoals de Fransen dat noemen. Na een lange afdaling en de laatste 4km bergop van de Col d'Oderen via de andere zijde zat de eerste dag erop. DONDERDAG 21 MEI: Onze tweede dag kondigde nog warmere temperaturen aan dan gisteren. Na een korte autorit richting Le Thillot reden we eerst een tiental kilometer als opwarming via de "Voie Verte" , een oude spoorwegbedding die werd omgebouwd tot prachtig fietspad. Een prima aperitiefje voor het grote werk: de Ballon d'Alsace en de Ballon de Servance, goed voor een rit van 80km. In St.Maurice sur Moselle staat de "klassieker" van de Vogezen goed aangegeven, logisch want de Ballon d'Alsace was in de Tour de France de eerste berg die de renners in de beginjaren kregen voorgeschoteld.Voor ons Belgen komt daar nog bij dat Eddy Merckx op deze flanken zijn slag thuishaalde in zijn eerste Ronde in 1969. De Ballon d'Alsace is een mooie klim, maar vooral zeer gelijkmatig. De kilometerbordjes geven aan dat het stijgingspercentage per kilometer 7% is en dat zal zo blijven tot boven. Ik test me voor de eerste keer, zonder te forceren aan hartslag 146 gemiddeld en rond de 9,5km af in 42 minuten. Collega Stefan is een tiental minuutjes later boven en ziet er nog opvallend fris uit. Voor hem is dit na enkele fietsjaren een eerste grote test in het middengebergte. Het valt ons op dat 80% van alle wielerfanaten hier landgenoten zijn. De afdaling gaat naar Giromagny en na een broodje vatten we een lastig tussenstuk aan tot in Plancher Bas en Plancher les Mines. In deze dorpjes lijkt de tijd echt te hebben stilgestaan. Intussen is het onweerachtig en dus drukkend warm. De grafiek van onze volgende col geeft een zeer onregelmatig profiel aan. Dit is nog zacht uitgedrukt. De Ballon de Servance is niet meer dan een "geitenpad" dat zich een weg door het bos slingert. De eerste 6km gaan op en af tussen de 3 en de 6%, niet moeilijk dus. Maar het warme weer doet zich gevoelen. Nadat we een scherpe bocht naar links hebben gemaakt is het gedaan met lachen. Ik maak me op voor de vijf moeilijkste kilometers van deze vakantie! Mijn kilometertellertje gaat niet meer onder de 8% en piekt zelfs tot 15% ! Het wegdek ligt zo slecht dat het allemaal nog moeilijker aanvoelt dan het al is. Bovenkomen zonder te stoppen is de boodschap en gelukkig wordt de klim milder de laatste 500 meter. Boven begint het te druppelen, er is echt niks te zien , enkel een pad dat nog hoger gaat maar ontoegankelijk is wegens militair domein. Terwijl ik bekom van de inspanning gaan mijn gedachten uit naar mijn kameraad die nog volop aan het klimmen is. Stefan haalt de top, maar zal deze col na de laatste dag catalogeren als de zwaarste van de vakantie. De afdaling is niet je dat, de weg blijft maar de helft zo breed als het Heiken in Vorselaar. Nadat we terug in Le Thillot zijn, gaan we onszelf belonen met een brasseriebezoekje. VRIJDAG 22 MEI: Twee onweders hebben ons de afgelopen nacht uit onze slaap gehouden. Een trip van 82km moet ons vandaag over de Petit Ballon en de Col du Platzerwasel brengen. Uiteindelijk ben ik ook maar een loper en geen fulltime fietser en is mijn makker aan zijn vuurdoop toe en besluiten we van de rit niet te lang te maken. We rijden eerst 19km met de wagen tot het skistation Le Markstein dat op 1200 meter ligt langsheen de schitterende Route des Cretes, een weg die tijdens WOII werd aangelegd en de Col de la Schlucht verbindt met de Grand Ballon. Onze twee beklimmingen van vandaag zullen dus na de middag vallen. We rijden richting Munster via de Route des Cretes en hebben een beetje spijt omdat er veel optrekkende mist hangt, waardoor we de schitterende vergezichten missen.Bovendien heb ik een vergissing gemaakt om in korte broek te vertrekken, het is maar 12° en ik zal de eerste 40 km niet echt warm krijgen. Na 18km draai ik de weg naar de "Hohneck" op ; het tweede hoogste punt van de Vogezen, een klim van 1,5km aan goed 8%. Snel even wat foto's nemen en terug naar beneden om enkele kilometers later de top van de Col de la Schlucht te bereiken. Deze mooie klim zal voor de volgende keer zijn , nu hebben we de afdaling te goed van 18km tot in Munster. Hapje eten en dan de namiddag in voor het echte werk, de Petit Ballon. De eerste hectometers boezemt ons angst in, want het begin lijkt wel een muur aan 10%, maar al snel zal deze col vaart minderen en zeer regelmatig blijven rond de 7%. Het is een typische Vogezencol, de eerste 7km in het bos. Dat is dan ook het enige nadeel voor mensen zoals ik die ook gaat voor de vergezichten, de Vogezen zijn geen Alpen. Nochtans is deze Petit Ballon één van de mooiste uit de regio. De laatste 3km fietsen we door de Alpenweiden en lijken we echt ergens tussen Albertville en Briancon verzeild. Ook het panorama op de top mag er zijn en is een echte beloning voor het geleverde werk. Een vriendelijke Franse man waarschuwt ons voor de afdaling richting Sondernach, hij vertelt ons dat er veel kiezelsteentjes liggen. Dat is nog zacht uitgedrukt, want 6km lang houdt deze afdaling ons in een wurggreep; de betonlaag lijkt overal losgekomen, en soms glijden de banden volledig weg in de steentjes. De remmen worden op de proef gesteld en onze zenuwen ook. We halen heelhuids de voet van de Platzerwasel. Vooraleer ik de Petit Ballon nog eens afdaal langs deze kant , zal het wegdek toch moeten hersteld zijn! De Col du Platzerwasel kondigt zich aan als zwaar en dat is hij ook. Ook deze puist heeft de allures van een echte Alpencol. Het wegdek lijkt wel een autosnelweg vergeleken met die van daarnet en wordt druk bereden door wielerfanaten en motorrijders! Dit is ook de enige col waar ik fietsende medemensen te voet naar boven zie gaan. 7km klimmen aan 8 a 9% is geen makkie. Ondanks het feit dat fietsen niet echt mijn sport nummer één is , wordt ik door niemand voorbijgereden en haal ik volop wielertoeristen in. Raar, dat fenomeen zal zich ook morgen op de Grand Ballon herhalen. De cijfers zeggen echter genoeg , de hartslag blijft rond de 160, dat is toch een intensieve inspanning. Ook Stefan haalt de top en via Le Breitfirst gaat het terug naar Le Markstein. Voor mij was deze Platzerwasel de zwaarste van allemaal. ZATERDAG 23 MEI: 110km, vier cols , dat moet de Koninginnerit zijn. Vanuit ons hotel dalen we af naar Kruth waar we de makkelijkste kant van de Grand Ballon gaan oprijden, het hoogste punt van de regio. Het zomert volop en de zon zal de hele dag van de partij zijn met temperaturen tot 30° in de namiddag. 3300cal verbrandt ik vandaag , evenveel als in een marathon. De Noordwestzijde van de Grand Ballon is 24,5km lang , met een 4 tal kilometer aan 8% en daar tussen schommelt het percentage tussen de 2 en de 6%. Niet onoverkomelijk, maar wel lang. Vanaf Le Markstein blijft het zelfs 6km vlak, om de laatste km aan te vatten aan 9%. Een mooie laatste 1000 meter met hier ook een echte Alpensfeer. Na de afdeling en de middagpauze in Willer sur Thur vat ik de Grand Ballon voor de tweede keer aan en Stefan rijdt via de grote weg terug naar Kruth. Hij zal afsluiten met de 7km naar de top van de Col d'Oderen. Het is warm wanneer ik de crono induw in Willer. Tot het dorpje Goldbach gaat de klim geleidelijk aan , en komen we nergens boven de 6%. Vanaf het kruispunt van de Col Amic begint het echte werk met de laatste 7km. Ik ga ervoor. De laatste dag, dé klassieker van de Vogezen, het competitiebeestje komt in mij los ! Elke renner is nu een mikpunt voor mij, de laatste 5km zijn de mooiste van allemaal. Doorheen prachtige vergezichten en Alpenweiden, deze col kan naast Alpe Dhuez gezet worden en is zwaarder dan bijvoorbeeld Les Deux Alpes of pakweg de Peyresourde ! Er is sfeer, veel mensen volgen hun poulain met de wagen en dan krijg je zelf ook wat aanmoedigingen. Ik passeer fietstoeristen met een "koffiemolenverzetje". Alle respect uiteraard , maar op deze manier raakt iedereen boven.... Laatste rechte lijn en top: 1u08, niet slecht voor een slechts matig geoefende fietser, met een maximale hartslag van 170, dat is nog net op het overslagpunt... Nadat we de nodige foto's hebben gemaakt vat ik de terugweg aan langs dezelfde kant als vanmorgen, maar nu dus 24,5km bergaf. In Kruth heb ik een energiereep nodig, want ik wil absoluut nog de volledige klim(7,2km) van de Col d'Oderen volbrengen. Niet onoverkomelijk aan bijna 6% , maar toch zal ik op deze puist het meest afzien. Bij de afslag naar Le Frenz waar ons hotel staat, rij ik toch maar verder.Het wordt het echt moeilijk wanneer er een stuk aankomt van 10%, de Grand ballon eist zijn tol. Boven op de top wordt de tweede reep letterlijk opgepeuzeld, en maak ik een korte afdaling van 1,5km om daarna nog 2km te klimmen naar de top van de Col du Page een puist van 8,5% gemiddeld. Vanwege zijn korte afstand al bij al een makkie. Rechtsomkeer maken en nog een laatste krachtinspanning naar het hotel , want weer een kilometer klimmen. De trip van vandaag zit erop, bijna 52 klimkilometers en 2500 hoogtemeters later. Het cardio-vasculaire systeem is goed getraind de afgelopen dagen , nu gaan we de loopspieren wakker maken vanaf morgen !

Het doek is gevallen.

Shinsplints, scheenbeenvliesontsteking of periostitis tibialis. Deze veel voorkomende loopblessure geeft ervoor gezorgd dat Lore haar plannen voor de ultraloop dit jaar mag opbergen. Na advies van trainer, kinesist en sportarts was het risico te groot om nog verder te doen. Starten zou misschien nog lukken maar volgens voorhande zorgverstrekkers was het risico op een stressfractuur en bijkomende maandelange revalidatie te groot. Nu kan ze er met 2 maanden rust en oefeningen bij de kinisist vanaf geraken. De zware kuiten in de marathon waren al een duidelijk signaal dat er iets verkeerd zat. Oorzaak zijn waarschijnlijk de nieuwe steunzolen die ze voor haar voorgaande knieproblemen moet dragen. Een iets andere afrol van de voet kunnen hierdoor voor irritatie en ontsteking zorgen. Spijtig maar de plannen zijn naar volgend jaar verschoven, dan is er ook nog een 100km.

Een ree in de dreef , sluikstorten en regen in Hallaar.

Ik heb er weer een drukke sportweek opzitten. Het zwaartepunt lag gisterenavond in Hallaar maar het mooiste moment beleefde ik afgelopen dinsdag toen op een dertigtal meter voor me een ree de dreef naar het kasteel overstak. Op zich geen uitzonderlijke gebeurtenis ware het niet dat de kasteeldreef zo goed als in het centrum van ons dorp ligt. Het stemde me blij en maakte van mijn 13km lange duurloop één grote gebeurtenis. Toch moet er me één ding van het hart: meer en meer kom ik als dagelijks sporter zwerfafval tegen. Je kan het zo gek niet bedenken of je ziet plastic, blikjes, pmd afval , kortom alle rommel die daar binnen 100 jaar nog te vinden is. Ik wil niet de moraalridder uithangen maar ik weet echt niet wat deze mensen bezielt. Neem jullie rommel mee naar huis! In diezelfde mooie dreef ligt zeer opvallend een achtergelaten bus van een wasmiddel, je kan er echt niet naastkijken. Onze natuurwegen liggen er vol van. Draag aub zorg voor deze aardbol en begin bij jezelf.
Terug naar vrijdag dan maar. In Hallaar waren de Heistse Berglopers zeer succesvol want niet elke organisatie kan 880 inschrijvingen bij elkaar krijgen voor een loopwedstrijd. Het decor is echter niet te versmaden, je kan 1 ronde (5km) , twee of drie ronden lopen in de mooie bosrijke omgeving van de Averegten. Een prachtig natuurdomein dat zich uitstrekt tussen Itegem en Heist op den Berg. In navolging van de 5km in Geel twee weken geleden, maakte ik me hier ook op voor de kortste afstand. De benen voelden echter niet fris aan, maar wel het weer. Bij de start begon het te regenen en 13° is dan niet echt warm. Met zoveel lopers aan de start is er automatisch een sterke bezetting, mijn uiteindelijke 23ste plaats (op 337) zegt genoeg. Het gedrum in de start op zo een korte afstand is niet aan bij besteed, waardoor het weer een lange inhaalrace werd. Met een gemiddelde van 3'37"/km ben ik best tevreden.
Vanmorgen had ik toch wat last van verzuurde spieren tijdens de voormiddagtocht op de koersfiets. In de namiddag stond er een optreden op het programma van de rockgroep Sjfëttlich, waar Brecht leadgitaar speelt. Op het "Vospop" festival in Bree gaven ze driekwartier het beste van zichzelf. Ik denk dat ik morgen maar eens een rustdag neem...

Over de Stockeu en de Redoute.

Vandaag voor de eerste keer in mijn leven gaan fietsen over de taalgrens. Vanuit Remouchamps reden we over vijf hellingen naar Stavelot en terug. Onderweg werden o.a. de Thier de Coo, Stockeu en La Redoute bedwongen, drie kuitenbijters van formaat met stijgingspercentages tot 21%. Onze oudste zoon Ilja testte zijn nieuwe racefiets uit en hij reed hij vlot mee bergop. Op de Redoute werd het een prestigeduel dat onbeslist eindigde. De zon en de aangename temperaturen deden de rest.

Mooie derde plaats op Beker van Vlaanderen

Emma behaalde gisteren in Herentals een mooie derde plaats tijdens de interclub in de hoogste afdeling bij de cadetten/scholieren. Ze had nog veel overschot bij haar geslaagde tweede poging op 1m53. De dames van Ac Herentals werden knap vijfde in de eindstand.

Iets helemaal anders.....

Onze zoon Brecht verschijnt binnenkort mee op de nieuwe cd-single van de Vlaamse muziekgroep "Yevgueni". Volgende week komt hun single "Nieuwe meisjes" in de rekken en samen met collega Sebastiaan Schillebeeckx was Brecht onder de groepsnaam "Where's Waldo?" bij de winnende remixes van het nieuwe nummer. Eestdaags zal de remix te koop zijn via I-tunes en dus vanaf volgende week ook in de platenwinkel.Nu kan je de remix reeds beluisteren via volgende link: http://www.yevgueni.be/nieuws.php?page=be , en dan klikken op de "Where's Waldo?" remix.

Sportweekend

Dit weekend was het terug een geslaagd sportfestijn. Vrijdag het BK sprint triatlon voor clubs in Charleroi. 750m zwemmen, 20km fietsen en 5km lopen. Ons kleine Waregemse WTDT clubje slaagde erin zich tussen de groten te mengen met een 10de plaats op 56clubs. Jawel, Stijn, Lode, Karl, Sophie, Maik en Edward hebben de Kinepolis ster van WTDT in het Belgische triatlon firmament geplaatst. Heel, heel sterk. Spijtig genoeg moest ik werken die voormiddag, maar Lore zorgde terplaatse voor een mooie fotoreportage. ’s Avonds waren we voor de 3de maal in 3 weken terug voor een weekendje in de Ardennen, samen met Kurt, Anneke, en onze pubers in Amonines, tussen Houffalize en La Roche. De zaterdag; Lore en Anneke deden een looptrainingske terwijl ik onze pagadders een introductie gaf in het mountainbiken. Elk een uurke met hun papa off-road op de Ardense hellingen klimmen en vooral prachtig afdalen. Ik was aangenaam verrast dat ze beide redelijk vlot bleken te klimmen, dalen was iets anders, maar dat is meer lef en techniek. En vooral ze vonden het tof en willen in de toekomst meer van dat. Gaan ze toch nog sportief worden? Zondag reed ik alleen een prachtige MTB tocht. Echt heel mooi, droog, veel bos en niet te technisch. Dit is biken. Spijtig dat de Ardennen zo ver liggen om elke week hier te komen. In de middag was het de beurt om de echte bikers aan het werk te zien. Met de wereldbekerwedstrijd cross-country was Houffalize even het mekka van de MTB. Man, man, man, mijn ogen uitgekeken hoe deze profbikers over de steile technische hellingen klommen en daalden alsof het niets inhield. Dit is hier nog iets anders dan een veldrit. De MTB top was aanwezig met de toppers uit een 50-tal landen en alle contigenten. De top is vele breder dan in het veldrijden. De Tsjechische vice-wereldkampioen veldrijden en nr2 in de UCI stand, Zdenek Stybar was ook van de partij en finishte als 100ste op 150 deelnemers. Olympisch kampioen Julien Absalon was outstanding, het opkomende Zuid-Afrikaanse talent Burry Stander bevestigde opnieuw en de Zwitsers toonden wat ze zoal in de Alpen leerden. Paulissen haalde de 10 stek. Fluppe “popeye”Meirhaeghe vierde zijn afscheid van het hoogste internationale bikerspeloton met enkele wheelings, high five’s (en een 85ste plaats). Overal waar Filip op het parkoer zat, hoorde je de mensenmassa roepen. Mijn respect voor Sven Nys, jammergenoeg niet present, is nog groter. Om als veldrijder je om te vormen naar topbiker en je met deze toppers te kunnen meten, echt waar, hoedje af. Ik begrijp wel niet goed waarom er geen live verslag op sporza is van deze wedstrijd. Er is slechts 1 grote bike wedstrijd in Belgie, het publiek is even talrijk als het veldrijden, het niveau ligt stukken hoger, de sport is veel internationaler en even professioneel als het topveldrijden. Volgende week volgt wel de BeNeLux cup uit Averbode, met Absalon, Nys en enkele veldrijders; maar de absolute bike top is er niet aanwezig + de wedstrijd geeft geen uitstraling als een wereldbeker. Alsof de Ronde van Vlaanderen niet zou uitgezonden worden, maar het BK wel. Het zal wel met een of ander financieel plaatje te maken hebben zekers. Voor het lopen begint Lore op de sukkel te geraken. Een aanhoudende zeurende pijn, bleek na doktersdiagnose een beginnende scheenbeenvlies ontsteking te zijn. Bij deze terug alternatieve training en fingers crossed dat alles nog goed komt tegen de nacht der nachten.

Emma voor eigen volk over 1m55.

Op de alvast zeer geslaagde "Paletco prijzenmeeting" van thuisclub Ac Herentals heeft Emma op een schitterende manier revanche genomen voor het PK van vorige week. In een spannend hoogspringconcours (alle categorieën) werd ze vierde met 1m55. Ze realiseerde haar beste sprong luttele seconden nadat nationale topper Kristof Beyens de 100 meter overtuigend won. Verder was er ook de overwinning van Barbara Maveau op de 3000 meter die WK veldlopen deelneemster Jana Van Wabeke overtuigend klopte. Een uitgebreid verslag, net als alle uitslagen en foto's kan je vinden op www.acherentals.be. (foto: Interview met JANA VAN WABEKE, dank aan Nest Goossens en ACHL voor de foto)

Terug in mijn biotoop!

Stiekem had ik een dag of tien geleden de 1ste mei met stip aangeduid. Afwachtend hoe de laatste trainingen deze week zouden verlopen, nam ik al dan niet de beslissing om op de Dag van de Arbeid te starten in een loopkoers. De duurlopen draaiden positief uit en dus op naar Geel-Holven gisterenavond voor de kortste afstand, de 4,8km. Eerst de souplesse, weerstand en snelheid een beetje bijschaven en niet direct overdaad plegen, vandaar de keuze voor deze afstand. Een mooie lenteavond, een gezellig kermissfeertje, veel oude bekenden die ik terug zag, mmmm.... dit voelt aan zoals thuis! Buiten twee grappige anekdotes een vlekkeloze organisatie van de plaatselijke Landelijke Gilde in samenwerking met Ac Geel. Ik was niet alleen om de wenkbrauwen te fronsen toen de speaker enkele ogenblikken voor de start blijkbaar fier de deelname bevestigde van Yoeri Beyens (de latere winnaar van de 12,5km) die werd aangekondigd als deelnemer van de 4x400 meter ploeg aan de voorbije Olympische Spelen. Een klein lachje kon ik niet onderdrukken bij deze toch wel vrij grote "atletiekvergissing". Enfin , de man deed zijn best om alles in goede banen te leiden! Een tweede grappig moment deed zich voor bij de kleedkamers. Twee deuren, echter zonder verdere aanduiding welke de dames of heren ruimte was. 50% kans dus, zeer voorzichtig opende ik de deur links van mij en prijs natuurlijk! Snel de deur weer dicht en dan maar wijselijk de rechtse deur genomen! Tien minuten later dezelfde vergissing, maar dan wel een bende gibberende en kwetterende dames die ook de verkeerde deur namen. Tussen deze twee gebeurtenissen door moest er ook nog gelopen worden, na een zeer snelle start (3'30" in de eerste km) lag het tempo de volgende kilometers een stuk lager. Toch nog op de 9de plaats geëindigd in 17'24", meer dan 16km/u, van een rentree gesproken! Tevreden huiswaarts gekeerd dus.
Vandaag op mijn gemak een duurloopje gedaan van 10km, en raar maar waar: op het sportcentrum stond een Mechelaar met een mountainbike die me naar de start en het parcours van de Monumentenmarathon vroeg. Gewapend met balpen en fototoestel kwam de man het parcours (nu al) verkennen! Rare jongens, die lopers. (Foto(bron): met dank aan Landelijke Gilde Geel-Holven)

Succesvolle voorjaarsmarathon te Antwerpen.

"Don't stop me now, 'cause I'am having a good time, Yes I'am having a good time. I don't wanna stop at all!!" Met deze hit van Queen kan ik perfect uitdrukken hoe ik me gisteren aan de finish voelde na het volbrengen van mijn 8ste marathon. Om 6u uit de bedstee. Buiten een gezapige regenval. Veel zin in een marathon lopen had ik niet. Nog eens op de weegschaal, slik, 73.7kg in mijne full monty. Dat was exact 10kg meer dan 4jaar terug tijdens de London marathon. Dat kon toch niet van de spaghetti alleen zijn de laatste dagen. Met een zeer gebrekkige voorbereiding, lees: "weinig motivatie om er voor te trainen", wist ik niet wat het zou worden. Sinds de Ironman lukt het gewoon niet meer om met inzet te trainen. Met slechts 1 lange duurloop van 28km, 1 van 20km, 2 van 18km, een 10miles wedstrijd en geen enkele intervaltraining in de benen kon het alle kanten uit. Overtraind was ik zeker niet. Kon ik nu het bewijs leveren dat ellenlange duurlopen niet nodig zijn als de basis er eenmaal is. In het triatlonwereldje staan veel trainers sceptisch tegenover de belasting van zeer lange duurlopen. Bij de start bleef het regenen. Clubgenoten Joos en Bart gingen voor 3.30. Lore, Henny en mezelf voor een tijd rond de 4.15 à 4.30. Gewapend met 4 energiegels, 3 isotone drankpoeders en een halve liter sportdrank vertrokken we richting waaslandtunnel. De ballons van 4.15 liepen iets te snel voor ons. Reeds in het uitlopen van de waaslandtunnel moest ik Lore en Henny laten lopen. Op 5km kwamen we terug bij elkaar, maar door een plaspauze liep ik terug alleen. Ook Henny had last van zijn waterhuishouding, zodat de laatste clubpositie een paar maal wisselde. Bij 10km zat ik Lore terug op de hielen, maar terug een plasstop en weer weg was ze. Kwam het door de regen en de frisse temperaturen, maar dit maakte ik nog nooit mee. Op 15km kwamen Lore, Henny en ikzelf terug bij elkaar en jawel terug allen de kant gaan opzoeken om het overtollige vocht af te laten. Op 18km voelde ik dat ik vlotter liep dan Lore die last had van stijve benen, nog een gevolg van de Ardennen stage. We liepen elk op eigen tempo verder. Halverwege doortocht in 2.08 en nog steeds een goed gevoel. Intussen had ik gezelschap gekregen van een plaatselijke loper, die mij als een volleerde stadsgids attent maakte op zijn schoolgaande jeugdjaren in de buurt. Niet dat ik hier een boodschap aan had, maar zo ging de tijd ietsje vlugger. Op 30km namen we afscheid want ik moest terug de kant op om de laatste maal te plassen. Nog steeds een goed gevoel. Er rijpte het idee om eens een negatieve split te proberen. Daarvoor moest ik onder de 4.16 duiken en dit zat er nog steeds in. Intussen was de regen gestopt, trok ik mijn shirt met lange mouwen uit en trok het gashendel een beetje open. Het bleef vlot gaan, km's volgden zonder problemen. Een extra motivatie was dat ik vanaf nu constant lopers inhaalde die blijkbaar de eerste helft verkeerd hadden ingeschat, geen enkele loper stak me nu nog voorbij, uitgezonderd de aflossingslopers. Aan 35km de 1ste ballon van 4.15 in zicht en deze liet ik vlot achter, op 37km de 2de ballon van 4.15 en ook deze moest eraan geloven. Op 40km voelde ik me nog fris en nu was het alle gas open. De laatste 200m kon er zelfs nog een sprint uitgeperst worden met een plaatselijke loper. Afgeklokt op 4.08. Van een negatieve split gesproken, maar liefst 8minuten vlugger in het 2deel dan in de 1ste helft en nog ver van leeg gelopen. Supercontent natuurlijk. Met deze tijd benader ik de tijd van Parijs (4.07) 3jaar terug, maar toen was ik bekaf. Met mijn gewicht van Londen en wat extra snelheids training moet ik zeker terug in staat zijn om onder de 4u te duiken. Lore maakte er verder een trainingsloop van door de zware stijve benen en haalde 4.27, een goeie training voor de komende ultraloop. Henny kreeg het nog zwaar te verduren in de laatste km's en liep 4.32. Bart finishte in 3.29 en Joos volgde enkele minuten later. Een prachtprestatie liep onze collega Dirk Vanthuyne alias de Reus van Vlaanderen. Hij verpulverde zijn PR met maar liefst 9minuten in 3.13. Heel sterk. Dinsdag waren we nog samen naar een filmvoorstelling van Iron Maiden gaan zien bij sponsor Kinepolis. Misschien zaten de heavy metal tonen er voor iets tussen dat we beiden goed presteerden?

Emma nipt naast het podium op PK.

Op de tweede dag van het PK in Merksem werd Emma vierde in het hoogspringen met 1m48. Op een uitgeregende atletiekbaan werden er geen uitzonderlijke hoogtes gehaald. Gisteren verpulverde ze wel met bijna 1 seconde haar persoonlijk record op de 80m horden in thuisbasis Herentals. Ze haalde de finale en werd daar 7de in 14"12, daarmee komt ze dichtbij de 14 seconden grens. Het werd een echte "zusterstrijd" want haar vriendin Kim Van Laer finishte als 8ste in 14"13, op slechts 1 honderste van een seconde. Een zeer mooie prestatie van beide meisjes.

Triatlonstage Butgenbach

Ons jaarlijkse clubstage met de WTDT triatleten zit er weeral op. 3dagen in de prachtige streek rond Butgenbach. Naar gewoonte logeerden we terug in het sportcomplex Worriken. Dit jaar waren we talrijk met 14 atleten en atletes vertegenwoordigd. Nieuwkomers Bart V., Ruben, Lore en Charlene konden van de familiale sfeer proeven die bij WTDT heerst. Vrijdag was een regendag om u tegen te zeggen. Van 's morgens tot 's avonds bakken hemelvocht. Flandriens Karl, Sophie, Maik en Jurgen besloten om toch te fietsen. De meesten hadden echter liever de loopschoenen in de regen dan drijfnatte fietskledij rond het lijf. Met Lore, Piet, Jannick, Charlene en mezelf liepen we een 10-tal km door het golvende landschap met regen als afkoeling. Intussen waren Bart, Peter en Pascal ook aangekomen en konden we een daarna zwemtraining afwerken. Na het zwemmen volgde "boefen" en als afsluitende sportactiviteit nog een uurtje volleybal. Triatleten en een bal; geen ideale combinatie, met soms hilarische momenten. De avond werd afgesloten in een plaatselijke jongerenkroeg. Laat werd het niet, de meesten begonnen de trainingsarbeid al te voelen en het zwaarste moest nog komen. De zaterdagmorgen stond terug een zwemtraining voor het ontbijt op het programma. Intussen was Ruben ook aangekomen, deze was 's morgens al om 5u op pad om tijdig te kunnen zwemmen. Na het ontbijt volgde een, naargelang het niveau, een pittige fietstraining. Het was nog zwaar bewolkt, maar het regenen was toch gestopt. Gekweste atleet Kurt fungeerde als fotograaf, bevoorradingspostverzorger en "Lore op het juiste pad zetter". Lore fietste 2rondjes in de buurt gevolgd door een duurloop. Met de rest reden we eerst enkele uren tesamen tot in de omgeving van Stavelot. De gevreesde Stockeu werd links of was het rechts gelaten. In Stavelot splitste de groep. De sterkste fietsers Maik, Sophie, Karl, Ruben, Piet en Jurgen reden een route van 150km. Met Bart V., Peter, Pascal, Charlene, Jannick en ik reden we een rit van 87km. Na de fietsrit volgde een inschattingsloop van 10km. Iedereen gaf op voorhand de tijd op die hij dacht te lopen op het 10km golvende parcours, zonder uurwerk, hartslag of snelheidsmeter. Enkel op het gevoel. Diegene die dichtst bij zijn vooropgestelde tijd zat, won. En de winnaar is....ikke. Op de second klop de exact vooropgestelde tijd gelopen. Lore zat er 40" naast, Karl en Peter zaten er ook met minder dan 1' afwijking dicht bij. 'S avonds terug gezellig het vochtgehalte bijvullen met het plaatselijke gerstenat. 'S anderendaags liepen enkele die-hards om 7.00 een 10km duurloop voor het ontbijt. Na het ontbijt begon de zon zowaar te piepen. Met Lore fietste ik een kort ritje van een uurke en daarna liepen we rond het meer exact een 10km rondje door de prachtige natuur. Een aanrader ware het niet dat mijn batterijen nu wel leeg waren. De anderen fietsen nog een rondje van 75km. Na het doucheke nog biefstuk (lees gebakken schoenzool) met friet. Opkuisen van het chalet en nog een terraske in Malmedy als afsluiter van terug een geslaagde triatlonstage. De eerste voor Lore als triatlete. Op naar volgend jaar.

Koppenberg Revisited.

Vandaag was het de ideale dag om de fietsbenen eens te testen op de hellingen van de Vlaamse Ardennen. Het zou me ook even doen vergeten dat eigenlijk op deze dag de Utrecht marathon wordt gelopen , de wedstrijd die ik wegens de enkelblessure moest afzeggen. Met z'n vieren reden we vanochtend richting Oudenaarde om van daaruit de oranje lus te doen van het Ronde Van Vlaanderen parcours. 75km en tien hellingen : Kluisberg, Knokteberg,Oude Kwaremont,Kruisberg,Hotond,Paterberg,Koppenberg,Steenbeekdries,Taaienberg en Eikenberg. Met vrouwtje Carine, zoon Ilja en fietsmaat Stefan werd het eerste halfuur nog afgehaspeld in de mist, maar vanaf de Kluisberg genoten we van een zonovergoten tweede Paasdag. De Kluisberg is geen makkie als opwarmer, en de Knokteberg(Cote de Trieu) al evenmin, maar het zijn twee mooie hellingen om op te rijden. Daarentegen is de Oude Kwaremont een pak minder steil, maar de kasseien hebben daar hun beste tijd gehad. Voor Ilja meteen de vuurdoop, met slechts een 250km fietskilometers in de benen. Alleen op de Koppenberg moest hij even voet aan de grond zetten, maar verder heeft hij heel de dag vlot meegefietst. In Ronse reed ik voor de eerste keer de Kruisberg op, een mooie klim, met de Hotond kort daarna. Even krijg je het gevoel dat je ergens in het buitenland één of andere col oprijdt. Het werd voor mij een prettig weerzien met het duo Pater- Koppenberg, mijn twee lievelingen. Vlotjes naar boven gereden, even alles uit de kast op de steile stroken, maar conditie genoeg om de top op de fiets te halen. Bij laatstgenoemde was ik wel de enige van ons vier die geen voet aan de grond moest zetten. Het blijven echter wel niet te onderschatten kuitenbijters. Naar het einde toe kregen we wat meer kasseien onder de wielen geschoven, niet echt mijn favoriete bezigheid. Enfin, het werd een mooie uitstap in een schitterende streek , zeker voor ons , mensen van het vlakke land. Nadien nog een "pater" van Westmalle genuttigd, naar mijn bescheiden mening het beste bier ter wereld. Fietsen op de auto en terug naar de Kempen. De ultieme uitdaging blijft toch om eens het parcours uit het boek van Dirk Van Thuyne (Fietsen in de Vlaamse Ardennen) te rijden. 30 hellingen gespreid over 150km. Probleem is natuurlijk wel dat je de weg moet kennen, en om de haverklap in het boek lezen hoe je moet rijden is natuurlijk ook niet handig. Misschien wil Dirk wel eens gids spelen mocht hij dit lezen, of me een tip geven hoe ik te werk moet gaan....

Emma springt limiet voor BK.

Vijf weken na het einde van het indoorseizoen heeft Emma de start van het zomerseizoen niet gemist. In Turnhout won ze vandaag op de open meeting van ATAC het hoogspringen bij de cadetten met een sprong over 1m50. Daarmee haalde ze ook de limiet voor het Belgisch kampioenschap later op het seizoen in Nijvel. Op de 80m horden stelde ze haar besttijd scherper tot 14"30, weliswaar handgestopt omdat de elektronische tijdsopmeting het liet afweten tijdens dit eerste loopnummer van de middag. Nog meer goed nieuws: met mijn enkelblessure gaat het verder de goeie kant op. Na een zeer voorzichtig begin vorige week ben ik de voorbije week joggend aan 8km geraakt(donderdag) en vandaag zat er al een duurloopje in van 30 minuten aan bijna 13km/u. Vooral in de bochten en op oneffenheden in het wegdek doet de enkel zich nog gevoelen. Voorzichtigheid is dus zeker geen overbodige luxe de komende dagen en weken.

Licht op groen!

Na 2weken verplichte looprust was het het moment om te testen of de marathon lopen nog zin had. Vorige week zaterdag had ik al een 5km gelopen zonder pijn maar met een piepende ademhaling door een aanslepende verkoudheid op de onderste luchtwegen. Woensdagavond net voor de zwemtraining nog eens een 5km met Lore op de Finse piste verliep ook vlekkeloos en donderdagmorgen idem dito voor een 10km samen met ex-dreamteamer2008, Dirk en Lore.
Vrijdagmorgen nog eens onze nieuwe clubkledij op de racefiets gaan schouwen en Lore zei dat het goed was. De broek knelde een beetje, maar de kleuren pasten perfect bij haar fiets en daarvoor heeft ze zadelpijn over. Het oog wil ook wat. Vandaag had ik een duurloop van 3uur gepland. Als ik dit zonder pijn en zonder vermoeidheid kon lopen dan stond het licht op groen voor de Antwerp marathon. Bij de start geen pijn en soepele benen, na 10km kwam ik aan de achterzijde ten huize scone broer Lourens en liepen we samen tot aan de brug in Harelbeke, daarna via Beveren-leie terug naar Desselgem. Lourens had daar zijn 70minuten training erop zitten en voor mij volgde de laatste 10km. Terug thuis geen pijn gevoeld en ook geen vermoeid gevoel. Antwerp, here I come!

Spurtje op de Vinkenberg.

Met het oog op het fietsweekend van Hemelvaart in de Vogezen hebben we vandaag onze fietskilometers een beetje uitgebreid. Wegens de enkelblessure is de koersfiets eerder van de haak gehaald dan gepland. Een retourtje naar Scherpenheuvel is altijd tof na een lange winter. Het werd ook de vuurdoop voor zoon Ilja die met zijn nieuwe racefiets nog niet meer dan 40km in één rit had afgelegd. Het weer was dan wel minder schitterend dan gisteren, we konden ons toch genoeg opwarmen. Op de Vinkenberg tussen Zichem en Kaggevinne gingen we elkaar eens testen. Collega fietsmaat Stefan, Ilja en ikzelf waagden ons aan een vinnig spurtje bergop. En ik moet het toegeven, qua explosiviteit is er nu al weinig meer te doen aan mijn 23 jaar jongere zoon. Afwachten wat het wordt de komende weken op de langere heuvels van de Vlaamse Ardennen. Het was voor mezelf plezant om nog eens het gevoel hebben van echt te sporten na deze 80km lange fietstocht. Hopelijk maken de grote kanonnen er morgen in de Ronde van Vlaanderen ook een spektakel van. (foto: Vinkenberg in Kaggevinne:bron WT Millegem)

5 minuutjes.

Een niemendalletje, niets vergeleken met alle kilometers die ik ooit al afmaalde, maar toch heb ik bij valavond 5 minuten gaan lopen. Met een stijve enkel die nog niet goed afwikkelt, maar achteraf toch goed aanvoelde. Voor het eerst in zes jaar zal ik niet starten in een voorjaarsmarathon. Het feest begint zondag in Rotterdam , gaat dan dezelfde dag via Parijs, nadien Utrecht, Boston en Londen naar Antwerpen het laatste weekend van april. Ik wens iedereen die ik ken en meedoet aan een van de voorjaarsmarathons gigantisch veel succes. En laat die vijf minuten van deze avond voor mezelf een nieuwe start zijn.

Update enkelblessure: zwelling zo goed als weg.

De enkel ziet er 12 dagen na de zware verstuiking bijna terug normaal uit. Enkel aan de buitenkant van het gewricht is er nog een zwelling zichtbaar. De kiné behandelingen zijn halverwege, en ik kan eindelijk een beetje kracht zetten tijdens het fietsen. Mijn avonden zien er bijna elke dag hetzelfde uit; gedaan met werken, met de fiets naar de kinesiste en rond een uur of acht aan tafel. Nu nog werken aan de stabiliteit en de kracht. Het blijft voorlopig wel een vraagteken wanneer ik de eerste looppassen zal kunnen zetten.

Van Impe !

Gisteren een dagje naar de koers gaan kijken in echt ouderwets Flandrien weer. Regen,wind,hagel en zon, alles hebben we gehad op een paar uurtjes tijd. Mijn compagnon Jacky, zorgde ervoor dat we de renners van "Dwars door Vlaanderen" maar liefst acht keer konden spotten, ook de doortocht op de befaamde Paterberg. Bij de finish was Kevin Van Impe de verdiende winnaar en als kers op de taart ben ik er in geslaagd om samen op de foto te staan met mijn jeugdidool, Lucien Van Impe. Een uitgeregende, maar schitterende dag !(foto's:spurt tussen Kevin Van Impe en Nico Eeckhout, met Lucien Van Impe , Stijn Devolder en Tom Boonen op de Paterberg)

Voet sneller genezen dan verwacht ?

De afgelopen drie dagen is de zwaar verstuikte voet fel verbeterd. Vandaag ben ik zelfs voorzichtig met de koersfiets een eindje gaan rijden. Het lukte met de brace net om in de schoenen te raken en het was alleen voorzichtig zijn met de klikpedalen. Echt kracht zetten durf ik nog niet. De zwelling is sterk verminderd, maar hij heeft nog een donkere kleur, het is net of ik uren onder de zonnebank heb gelegen met het linkerpootje....... De hoop leeft om binnen een tweetal weken voorzichtig de eerste looppassen te zetten , afwachten. Het zal in ieder geval een mooie zomer worden , want U2, mijn favoriete groep komt (voorlopig) niet naar België, ik ga wel naar het Iers viertal kijken in Parijs !

De laatste aktiefoto.

Deze foto is getrokken enkele honderden meters voor het fatale moment. Zeer geconcentreerd aan het strijden voor elke plaats, zoals ik dat al jaren doe. Intussen kan ik vanaf deze avond min of meer terug normaal stappen, met dank aan de kiné die haar werk al zeer goed heeft gedaan. De voet heeft alle kleuren van de regenboog gekregen, zelfs mijn vijf tenen zien donkerblauw. Wanneer ik terug zal kunnen lopen blijft een raadsel. Fietsen lukt me wel, aan een tempo van 20km/uur en een klein verzetje, dat is al iets. Ik wil wel alle mensen danken die me gesteund hebben direct na het voorval en de dagen erna, het deed deugd. (met dank aan Jef Van Herck voor de foto !)

Voorjaarsmarathon in gevaar?

Sedert lang hoor ik terug bij het peloton der geblesseerden. Zondag tijdens mijn lange duurloop had ik gedurende de eerste km's een zeurende pijn aan mijn rechterscheenbeen. Een pijntje die ik al een half jaar lichtjes voelde, maar door de geringe loopkm's in het najaar gewoon sluimerend aanwezig was. Met het opdrijven van de wekelijkse km's voor de Antwerp marathon begon de zeurende pijn echter steeds langer en frequenter op te spelen. Na een trainingsloop met Lore dinsdag was de zeurende pijn veranderd in een stekende pijn en bleef de ganse training aanwezig. Na een doktersbezoek gisteren viel het verdict. Een peesonsteking net aan de aanhechting met het bot onder de knie. Gevolg: om erger te voorkomen, 2weken niet lopen, onstekingsremmers nemen, behandeling met ijs en stretching van scheenbeenspieren. Net nu de langste duurlopen er aan komen. Fietsen en zwemmen mag wel, maar voor het zwemmen heb ik ook al enkele weken een zeurende pijn in de linkerschouder. Gelukkig is het weer goed zodat de racefiets mij trainingspartner word de komende dagen. Als ik Antwerpen loop zal het aan een rustig tempo worden. Indien de pijn na 2weken niet verdwenen is vervalt de marathon en zet ik me klaar voor de halve triatlon in de Vogezen. Duimen maar.

Update blessure: geen marathon.

Vandaag na een bezoekje aan de sportarts een beetje wijzer geworden. Twee dagen platte rust(met de voet naar omhoog) en het verdict luid: "zware enkelverstuiking en een ontsteking erop. Er werden geen breuken vastgesteld". Om eventuele spierscheurtjes op te sporen was de enkel nog te hard opgezwollen. Achttien beurten kinésist staan me te wachten en een lange revalidatie. Hoe lang precies is op dit ogenblik moeilijk te zeggen, maar deelname aan de marathon van Utrecht zal niet doorgaan. Spijtig, want de conditie was zeer goed. Op de foto's: het duidelijke verschil tussen de geblesseerde voet en mijn "gezond" exemplaar.

Brute pech op Belgisch kampioenschap en onzekerheid over marathon.

Op een prachtig maar loodzwaar parcours werden deze namiddag in Grobbendonk de Belgische kampioenschappen cross voor de masters afgewerkt. Carine werd in haar leeftijdscategorie 21ste (W45). Ze had me vooraf gewaarschuwd voor de "addertjes onder het gras", er lagen na de laatste lange afdaling enkele putten op het parcours. Het heeft niet mogen zijn.... Na een goede start ging ik de 2de ronde in als 42ste. Een mooie uitgangspositie en ik voelde me goed. De schoenen met de spikeplaat vielen goed mee, alles naar wens. In een cross zit je al vrij vlug aan je limiet te lopen. Bijna aan het einde van deze ronde sloeg echter het noodlot toe; bij een verkeerde landing met mijn linkerbeen in een put werd mijn voet serieus verzwikt. Al snel werd duidelijk dat verder lopen geen optie was. Eerst ongeloof , daarna met het hoofd tussen de benen in zak en as......... Al snel waren de hulpdiensten daar met ijs en de dokter ter plaatse was niet zeker of er scheurtjes bij zouden zijn. Na veel peptalk van enkele ploegmaats en vrouwtje Carine leer je al snel te relativeren. Vrij vlug werd de enkel behoorlijk dik, en op een normale manier stappen gaat nog niet. Ik kan de ontgoocheling van me afschrijven, maar moeten opgeven voor eigen volk en in een BK doet pijn... En wat met de marathon over vier weken?? Dat zullen de komende dagen uitwijzen. Als alles meezit en ik tegen het einde van de week terug kan lopen is er nog hoop, indien er 14 dagen moet worden gerust ga ik er een kruis over maken. Morgenavond zal een bezoekje aan de sportarts meer aan het licht brengen. In het slechtste geval dienen er nog foto's van de enkel genomen te worden. Dan maar misschien een najaarsmarathon ambieëren, maar NOOIT nog een veldloop zo dicht bij een 42 kilometer..........

Zondag BK veldlopen masters in Grobbendonk.

Morgen wordt het Belgisch crosskampioenschap letterlijk in onze achtertuin georganiseerd. Het militaire domein van Grobbendonk is het decor van in totaal zes wedstrijden. De eerste start wordt gegeven omstreeks 13u. Carine loopt haar kampioenschap om 13u40 en ikzelf start omstreeks 15u30. Voor degenen die in de buurt moesten zijn: de toegang is gratis. Organisatie is in handen van onze thuisclub, Ac Herentals, en er zijn maar liefst 40 eigen masters ingeschreven. Voor mezelf een volgende stap in de voorbereiding van de marathon, dus zijn de verwachtingen zeker niet hoog gespannen. Ik ben geen kampioenschapsloper, getuige het lijstje onderaan met alle resultaten ooit op een PK of BK behaald.
Intussen hebben we voor Emma na haar mooie prestatie van vorige week hoogspringspikes aangeschaft. Een volgende stap vooruit.
Deelnames aan PK of BK:
1977:PK cross(miniemen):31ste/62
1978:PK cross(miniemen):24ste/47
1979:PK cross(kadetten):39ste/44
1980:PK cross(kadetten):40ste/55
1987:PK cross(seniors):114de/167
1992:PK cross(seniors):68ste/136
2001:PK cross(seniors):50ste/74
2006:PK 10000 meter(M40):2de (37'24")
2008:PK 10000 meter(M40):1ste (37'36")
2009:PK cross(M40):60ste/143
1980:BK cross(kadetten):174ste/186
1990:BK cross:(seniors):156ste/185

Emma sluit mooie winter af met 5de plaats op BK.

In een spannende hoogspringfinale heeft Emma een mooie prestatie afgeleverd. Na een foutloos parcours tot 1m53 had ze over 1m56 twee pogingen nodig om verder te gaan. Toen bleven er nog slechts 5 atletes over voor de medailles. Bij haar eerste poging over 1m59 viel de lat er nipt af, deze sprong had haar goud kunnen opleveren. Het werd uiteindelijk een mooie vijfde plaats. De overwinning ging naar de Oostvlaamse Loredana De Pauw die over 1m59 ging. De volledige uitslag kan nagelezen worden op http://results.toastit-live.be/. Lore en haar zus en schoonbroer waren aanwezig als supporters.

Oostende-Brugge 10miles

Met de opening van de wegklassiekers komt de lente stilaan in zicht. Niets te vroeg voor ons. Gedaan met cyclocross en zijn moddertoestanden. Zaterdag zijn we met enkele collaga's triatleten langs het parkoer van de opening van het wielerseizoen gaan kijken. Eerst naar enkele doortochten van het vrouwenpeloton in Omloop het Nieuwsblad en daarna naar de mannen. En het moet gezegd, we keken toch liever naar die voorbijflitsende meiden met gladde benen, mooie kontjes en bijbehorende attributen, op de fiets dan hun mannelijke tegenhangers. Zelfs in snelheid moeten ze niet veel onderdoen voor de heren. Lore en co zien natuurlijk liever de mannelijke konten voorbij zoeven. Zo zie je maar, voor elk wat wils. De rit zelf ging iets te snel voor mij. Ik had dit jaar nog maar 1uur op de fiets gereden en dan al direct 75km met enkele Vlaamse Ardennen hellingen deden mijn beentjes niet zo goed. Vooral met in het achterhoofd de wedstrijd van zondag. Zondag was het dan de beurt voor onze eerste westrijd, de 10miles van Oostende naar Brugge. Voor Lore en mij een test om te zien waar we stonden. Mijn vorige deelname was van 2000 geleden en toen liep ik 1.26'. Lore had hier vorig jaar onder ideale omstandigheden (wind in de rug, tempomaker Dirk Vanthuyne naast zich en volop in voorbereiding voor de Antwerp marathon) een schitterende 1.21'54" gelopen. De wind zat deze keer op kop en dat zag je ook aan de einduitslag. De toppers waren ongeveer 5minuten trager dan vorig jaar. Voor mij gingen de eerste 10km heel vlot, maar daarna voelde ik de benen stillekes leeglopen. De fietsuitstap de dag ervoor had teveel energie van mijn benen gevergd. Tempo moest ik lichtjes laten zakken en de hs ging verder de hoogte in. In 1.20'44" binnengekomen. Met deze tijd ben ik zeer tevreden, gezien de tegenwind en de geringe voorbereiding. Lore finishte in 1.32'39". Ze was aanvankelijk ontgoocheld, niet moe maar geen snelheid meer, maar na een klapke met haar trainer (de omstandigheden en de voorbereiding zijn nu anders) was de teleurstelling vlug over. Clubgenoot triatleet Ruben liep een schitterende tijd in 1.04'05", met een gemiddelde boven de 15/u! Ook Valerie kon 2' van haar tijd afdoen, een bewijs dat ze veel vooruitgang geeft gemaakt het laatste jaar.

Dip na 15km in Eersel.

Na enkele stevige trainingsweken stond vandaag de halve marathon van Eersel op het programma. In de eerste plaats een voorbereidingswedstrijd voor Utrecht, maar stiekem hoop je toch op een goeie prestatie, zeker met de goeie trainingen van de voorbije weken. Het is een zware race geworden. Bijna 10°C bij de start en een matige wind, vrij goeie weersomstandigheden dus. Het parcours van deze "Jan Kolenloop" gaat grotendeels over (verharde)natuurwegen, en een niet zo makkelijk stuk over betonklinkers. Een beetje vals plat zat er ook bij,maar dat speelde echter geen grote rol. Na de start viel ik al vrij vlug in een mooi groepje van een tiental lopers, waar reeds na een vijftal kilometer enkele afvallers vielen te noteren. Het tempo kon ik vrij goed aan, net onder de 4'00"/km met uitschieters tot 3'55"en 3'52". Toch wel handig , zo'n Garmin Forerunner.........
In het laatste deel van de eerste ronde speelde de wind een beetje parten, en bij de passage halfweg verloor ik bij de bevoorradingspost even het "gevoel" met de groep, het kostte me toch krachten om terug bij te geraken. De hartslag lag de hele tijd net boven het overslagpunt , met pieken tot 176. Tot de 15de kilometer... Op een zandstuk bij het opdraaien van het fietspad stokte alles.. Geen tempo meer in te krijgen en definitief gelost uit het mooie groepje dat nog een man of zes sterk was. Twee kilometer moest ik "zwemmen" een gevecht tegen mezelf. Het tempo zakte terug naar 4'23"... De laatste vier kilometer haalde ik nog eens alle moed boven om de schade proberen te beperken , maar sneller dan 4'10"/km raakte ik niet meer. De tank was leeg. Intussen was collega Paul Denolf uit het gezichtsveld verdwenen, terwijl ik nog tot halfweg met het idee speelde om naar dat groepje toe te lopen in de laatste 5km. Noppes dus. Nog enkele plaatsen verloren in de laatste 3000 meter, resultaat 4de bij de M35(weer net naast het podium)en 25ste in totaal(128 aangekomen mannen). Tijd: 1u25'. Teleurstelling was mijn eerste idee, maar al snel kwam het besef dat een toptijd na deze trainingsweken er niet kon inzitten. Paul Denolf finishte in 1u22'31" en werd daarmee derde bij de M45. Vrouwtje Carine had voor de 5km gekozen en ze finishte bij de dames op de 1ste plaats! Ze zal echter passen voor een voorjaarsmarathon , vanwege te lange inactiviteit (griep en rugproblemen). Algemene winnaar op de halve marathon werd Erik Caluwaerts uit Lier in 1u15'35". Lillenaar Koen Willemsen won de 10km.(foto: dank aan atletiekvereniging DES)

Vakantie

Voila, de kogel is door de kerk. Onze jaaruitstappen zijn geboekt. Sinds onze huwelijksreis 18jaar geleden, gaan we enkel met ons tweetjes er nog eens voor een vakantie samen op uit. Maandag geboekt en nu aftellen maar. Lore droomt al jaren van de Schotse Highlands. We gaan in 7 dagen een groot stuk van de West Highland Way afwandelen met de rugzak op de bult en daarna de Ben Nevis beklimmen. Daarna volgt nog een verdere verkenning van Hadrians Wall op de terugweg. Lore deed hier al een stukje van een paar jaar terug, toen ze in Newcastle de Great North run had gelopen. Ze was meteen verzot op de Britse landschappen. Ook haar jaarlijkse trip naar de Ironman Nice ligt nu vast. En ik schreef me in voor de Spaanse MTB raid Ruta del Cid. 1200km en een kleine 20000hm verspreid over 14 dagen door het binnenland en bergen van het Sistema Ibérico van Burgos naar Valencia. Het parkoer volgt het spoor van de Spaanse ridder El Cid Campeador, die hij een kleine 1000jaar geleden volgde om het gebied op de Moren te heroveren. Een gebied waarin we van het ene natuurpark naar het andere rijden door een schitterende natuur, langs enorme verlaten burchten, kloven vol cirkelende gieren en overnachtingen in afgelegen dorpjes. Laat de zomer maar komen.

Superprestige Vorselaar

Het blijft stil aan de overkant. De trainingen beginnen stilletjes aan terug opgevoerd te worden. Lore voelt zich heel goed op weg naar haar nacht der nachten, (en dit is niet standje 5 uit de kamasutra Dirk)! Onder de deskundige leiding van hare trainer geeft ze er het volste vertrouwen in. Maar ik blijf met een writersblock zitten. Vorig jaar nog vol van inspiratie naar de Ironman toe, maar nu... Gelukkig beginnen in maart de 1ste wedstrijden terug. Gisteren zijn we in het hol van de leeuw, het domein van blogcollega Dirk, de superprestige van Vorselaar live gaan bekijken. Wij als supporters van de Nys, de rest voor de geboren en getogen Vorselaarnaar Wellens. Het deed ons plezier om nog eens een dag samen op te trekken. Gastvrijheid staat hoog bij Dirk en Carine aangeschreven, bedankt. Bij hen thuis waren ook 2 werkcollega's uit onze streken, nl. Waregem en Nokere. Die enen uit Nokere had zelfs nog met triatleet collega Bruno gevoetbald. Zo konden we in de kempen toch nog onze West-Vlaamse tongval laten horen.

Emma laat hoogspringrecord sneuvelen.

Op het Belgisch kampioenschap vijfkamp indoor in Gent haalde Emma in het hoogspringconcours de derde plaats met een nieuw persoonlijk record; 1m57. Dit is de achtste indoorprestatie van het land bij de kadetten. In het eindklassement van de vijfkamp finishte ze als 13de op het Belgisch en als 10de op het Vlaams kampioenschap met 2446 punten. Ze begon de dag goed met een nieuw record op de 60 meter horden (10"80).Daarna volgde de nieuwe hoogspringhoogte. Op haar minste onderdeel het kogelstoten haalde ze 6m59, verspringen bracht een mooie 4m51 op en de afsluitende 800 meter legde ze af in 2'52".

Het lag niet aan de schoenen alleen.

Vandaag niet echt een super provinciaal kampioenschap gelopen. Het Netepark lag er op sommige plaatsen zeer modderig bij. Toch besliste ik na twee opwarmingsrondjes te starten met de nieuwe Asics Trabuco. Dat viel tegen. Op de slijke stukken schoof ik van hier naar ginder en verloor per ronde zeker 10 seconden, dan is de eindafrekening snel gemaakt. Neem daarbij het gewicht van de schoen, en dan kan je alleen maar vaststellen dat het een ideale partner is om bostrainingen mee te doen, maar crossen op een modder parcours is nog wat anders. Nochtans is mijn zeer matige prestatie van vandaag niet alleen het gevolg van deze schoenkeuze. Ik had natuurlijk geen deftig alternatief, alleen de spikes zaten nog in de rugzak, maar aangezien de blessures in het verleden was dat geen optie. Ik kan me geen risico's veroorloven op dat gebied, aangezien de marathonvoorbereiding belangrijker is. Nochtans was mijn start meer dan behoorlijk, zelfs vrij goed. Na één ronde kwam ik een oude bekende tegen.Eigenlijk is dat niet helemaal waar, want Peter Wagemans is al jaren één van de toptrainers van Ac Herentals(o.a. van Tom Van Rooy). Ik ken Peter vooral van onze duels uit de jaren '80 en '90, die naargelang de jaren voorbijgingen meer in zijn voordeel beslecht werden. Het werd drie ronden lang een duel op het scherp van de snee. Op de slijke stukken nam hij telkens enkele tientallen meters, die ik dan op de bospaden moest goedmaken met tussenspurtjes. De laatste ronde waren die er teveel aan. In die laatste 1500 meter moest ik zelfs nog een vijftal atleten laten passeren, om uiteindelijk 60ste te worden (op 145 aankomers). Toch een plaats of vijtien minder goed dan in de crossen eind 2008. Voor Peter Wagemans werd zijn heroptreden een echte triomftocht. Fel aangemoedigd door zijn talrijke atleten finishte hij op een zeer mooie 53ste plaats. Het moet een kippevelmoment geweest zijn. Ik had de kracht niet om diep te gaan, ook waarschijnlijk een gevolg van de marathontrainingen, om er maar een paar te noemen van de afgelopen week: vorige zaterdag: duurloop 3 uur; dinsdagavond duurloop op een ondergesneeuwd sportcentrum; woensdagavond intervaltraining van een kilometer of 17......... Ik ga ervoor. In Utrecht wil ik nog eens een poging wagen om rond de drie uur te eindigen. Het kan misschien ook tegenvallen, maar dan staat er weer een zomerseizoen te wachten met nieuwe uitdagingen. Wat maakt dan op een PK cross het verschil tussen een 40ste of een 60ste plaats? Het schoenenverhaal krijgt een vervolg. Ik overweeg om toch een paar loopschoenen te laten voorzien van een spikeplaat, de grip die je daar mee hebt is beter dan alles. Om toch positief te eindigen: de kuiten en de achillespezen hebben het overleefd.

Sportcentrum voor iedereen ?

Nog 9 dagen en dan is het weer zover. Vorselaar ontvangt het circus van de cyclocross. Tien dagen vooraf was dit reeds te merken op het plaatselijke sportcentrum. Laat dit nu net toevallig ook het winter trainingsparcours zijn van de Kasteellopers. Gisterenavond had ik gepland om daar mijn duurloop af te werken, want vijf dagen op asfalt trainen is ook niet je dat. Het werd een echt hindernisparcours. De atletiekpiste lag "bezaaid" met zware nadarhekken, en half afgezaagde bomen. De toegangsweg naar het sportcentrum was al evenmin een makkie. Ook daar versperden takken de doorgang. Na een kwartier hield ik het voor bekeken en dan maar terug het asfalt op. Is het echt teveel gevraagd om te zorgen dat er kan gelopen worden? Als Vorselaar zich echt wil engageren als sportgemeente dan moet ze ook luisteren naar de honderden lopers die wekelijks hun kilometers afmalen. Ik heb alle begrip voor de moeilijke week die volgt , als gevolg van de ombouw van sportcentrum naar epicentrum voor de veldrit, maar tien dagen vooraf is een beetje van het goede teveel. Het wordt tijd dat het gemeentebestuur investeert in een deftig loopparcours.Plaats is er genoeg, want wat is het buitensportcentrum ? Vijf voetbalvelden en een versleten atletiekpiste.

Nu zondag provinciaal kampioenschap.

Zondag staat het PK veldlopen op het programma, een organisatie van eigen club, Ac Herentals. Met 173 vooringeschreven masters zal het er op aan komen om snel genoeg te starten om na 200 meter niet volledig stil te staan, want na een brede start gaat het al vlug naar een smalle doorgang. Het parcours op het Netepark is echter schitterend uitgetekend. Het is een groot vraagteken hoe ik de kilometers van de afgelopen weken zal verteerd hebben, deze wedstrijd is in de eerste plaats een doorgedreven training. Nieuw is dat ik zal starten met trialschoenen. Na lang wikken en wegen laat ik de spikes voor wat ze zijn, teveel problemen met kuiten en achillespezen hebben me deze beslissing doen nemen. Ik kocht mezelf een paar Asics Trabuco loopschoenen, een model dat een stevige geribte onderconstructie heeft, speciaal ontworpen voor het lopen op alle terreinen. Een nadeel: de schoen voelt vrij stroef aan, doch door zijn zwaarder gewicht(420gram) voelt hij toch zeer licht aan. Het voordeel is dat deze schoen me veel meer steun en demping gaat geven dan een spike, en dat hij dus kan gebruikt worden voor alle ondergronden. Ik heb hem nog maar in huis van vandaag , dat wordt dus morgen even inlopen. Ik heb niet gekozen voor het monteren van een spikeplaat onder mijn Kayano loopschoenen, omdat ik van collega-atleten meer negatieve dan positieve ervaringen opgevangen heb. Carine zal helaas forfait moeten geven, want na de griep zit ze nu met een geblokkeerde ruggewervel, die haar zeker enkele dagen op non-actief zet. Goeie loopmaat Maarten Van Der Donck is ook een tijdje out. Een spierscheur in de quadriceps én de kuit laat hem nog zeker vier weken aan de kant staan. Ik wil hem via deze weg dan ook een zeer spoedig herstel toewensen.

Maandoverzicht januari.

Na de halve van Egmond kon de voorbereiding op de Utrecht marathon echt van start gaan. Gelukkig bleef het griepvirus (voorlopig) uit de buurt, zodat ik mijn kilometers kon afwerken. Net geen 400 in de maand januari, een goede start dus van het nieuwe jaar, met vandaag een duurloop van 35km. Intussen zit ik al uit te kijken naar zachtere temperaturen, want ik begin de winter beu te worden. Het koud weer heeft maar een voordeel: het regent minder. Het blijft al iets langer licht en binnen een week of drie kunnen we al eens het bos intrekken 's avonds. Een verademing na al het asfaltwerk van de afgelopen weken. Ook wil ik via deze weg een goeie voorbereiding toewensen aan de vrouw van mijn blogmaatje, Lore, die zich gaat voorbereiden op de 100km van Torhout, en aan Frankie Leus die vandaag meer dan 53km aflegde in vier uur. Respect!

Leffeloop en meer.

Ja, ik weet het. Ik kreeg al opmerkingen dat het behoorlijk stil was op de blog. Vandaar nog eens een verslagske. Veel is er eigenlijk niet gebeurd de laatste 3weken. Een paar zieken in huis. Weinig trainingen door het gladde weer en geen wedstrijden. Een rustperiode kan deugd doen, vooral omdat nu enkele karweitjes, die al een paar maanden aanslepen, eindelijk gedaan zijn. Sedert begin van de maand staan de zwemtrainingen weer stipt op het schema. 3à4 keer per week het bad in om onze honderden baantjes af te malen. Stephanie zorgt er wel voor dat er voldoende variatie is om geen sleur erin te komen. Rugslag, vlinderslag en in oefenen van onderwater keerpunten nemen zitten steevast in het trainingsprogramma. Een paar weken terug de 30 minuten test gedaan, (voor de leken: in 30minuten zoveel mogelijk meters zwemmen) zodat we wisten waar we stonden bij de start van het nieuwe seizoen. Met 1760m deed ik het 10m minder dan vorig jaar zelfde tijd, maar had ik totaal geen verval, de 100m kon ik steeds aan 1'42" blijven ronddraaien. Zaterdag naar Velofollies in Kortrijk de nieuwste fietsjes en toebehoren op de markt gaan bewonderen. Al dat moois. Tja, was ik maar rijk en niet zo knap ;-o). Ook de stand met de organisatie van de MTB raids, El Camino Loco, was aanwezig met enkele prachtige fotoboeken van hun tochten. Ik kijk al uit naar oktober. Zondag was er in de buurgemeente Markegem voor de 1ste maal een Leffeloop en diegenen die mij kennen weten dat Leffe en Johan een gouden duo zijn. Voor 10 rondjes lopen van 1.58km kreeg je 10 exemplaren van dit heerlijke gerstenat mee naar huis. Ik denk dat ik voor mijn duurlopen al zulke initiatieven ga opzoeken. In Waregem heb je al de Westmalse trappistenloop en in Kruishoutem de Enameloop. Trainen en terwijl je frigo vullen, waarom niet? Als ik nog ergens een Cote D'or loop kan vinden, kom ik nooit meer scherp te staan. Lore begint stilletjes aan op dreef te geraken. Minutieus volgt ze het schema van haar trainer op en ze voelt zich steeds beter. Zijn doelstelling is om haar fit en gezond aan de start van de ultraloop krijgen. Uitlopen zou een ongelofelijke prestatie zijn, we gaan ervoor!

Griep gespaard ?

De afgelopen week was het bij ons thuis een echte ziekenboeg. Onze zonen Ilja en Brecht kregen respectievelijk de griep op dinsdag en woensdag. Donderdag was het de beurt aan Carine en vrijdag werd Emma ziek. Daardoor moest ze spijtig genoeg forfait geven voor het Vlaams kampioenschap indoor in Gent van gisteren. Omdat het dagje Gent reeds vooraf gepland was , schikte ik daarvoor ook de trainingen een beetje, met als gevolg dat de laatste dagen van vorige week vrij zwaar waren met veel kilometers. Omdat Emma niet naar Gent ging, had ik eigenlijk tijd om te starten in de veldloop van Herentals, maar dat risico heb ik niet genomen. De trainingsarbeid vooraf zou immers met er nog een wedstrijd bovenop weer de bekende druppel kunnen geweest zijn. In plaats daarvan heb ik me bekommerd om mijn zieke familieleden. Intussen is het maandagavond en daarstraks een training afgewerkt in een echte zondvloed. Ziek worden voel ik voorlopig nog niet, gaan ze me deze keer overslaan?

Kan je verliefd worden op een loopwedstrijd ?

Ja, dat kan. Jaren terug, in 1990 om precies te zijn, stond ik boven op de Mont Ventoux. Het heeft 15 jaar en veel dromen geduurd voordat ik deze mytische berg met de fiets bedwong. De London marathon, Dwars door Grijsloke en nog enkele andere koersen blijven net zoals de Ventoux in je geheugen gegrift. Zo ook de halve van Egmond. Twee jaar geleden maakte ik kennis met deze fantastische wedstrijd, met de belofte om er zeker nog eens terug te keren. Gisteren was het dan zover. De voorbereiding was maar povertjes. Twee weken van 70km na een rustperiode van 11 dagen, en slechts twee duurlopen van meer dan 20km in mijn benen. Kwam daar nog bij dat ik zaterdagnacht met tandpijn gekwelt werd (een euvel dat gelukkig vandaag werd opgelost). Je zou voor minder met een bang hart 200km naar Noord Holland gaan rijden. De afgelopen week was er een van zoeken naar een geschikt trainingsparcours en vooral niet bevriezen. Gelukkig was het weer in Egmond aan Zee iets "milder". Temperaturen van rond het vriespunt en een gure zuidenwind van 4 beaufort zorgden ervoor dat de muts opbleef en de lange broek aan voor het vertrek. Van de Nederlanders wordt je goed gezind. Alle vrijwilligers zijn uitermate vriendelijk en iedereen wenst je succes. Dat kom je in Vlaanderen niet tegen. Er is veel volk in Egmond, maar de drukte is best te doen. Omstreeks 12u30 wordt de bende op gang geschoten , en net voor het vertrek hoor ik de speaker nog een ode ten berde brengen aan Kamiel Maasse, die hier vandaag afscheid neemt van de loopsport. Kamiel is een legende in Nederland. De eerste 3km gaan door het kleine centrum van Egmond, te snel starten kan moeilijk, maar dat hoeft niet met zo'n zwaar menu voor de boeg. Na een klein kwartiertje volgt de strandopgang en dan kan het echte werk beginnen. Beuken tegen de wind in op het strand richting Castricum. Het wordt schuilen in een grote groep, al gaat het tempo misschien iets te traag. Toch dien je je eigen weg te zoeken op het strand , dat er niet overal goed beloopbaar bijligt. Ondanks de wind en de lage temperaturen heb ik geen last van de koude. Tot aan het keerpunt laat ik de hartslag rond het overslagpunt draaien. Op de terugweg doorheen de duinen is het volle gas open. In de talrijke afdalingen laat ik mijn grote molen draaien, en net zoals twee jaar geleden haal ik honderden lopers in. De laatste 4km zijn opnieuw erg zwaar. Het gaat terug omhoog langs de Bloedweg (de naam alleen al!) en de wind staat niet meer 100% in de rug. Overleven heet dat, vanaf de vuurtoren volgt er nog een klimmetje van enkele honderden meters en dan is daar de finish. We hebben de hel van Egmond overleeft. 1u31' is een zeer goeie eindtijd, alles inachtgenomen. Wat mij betreft is dit een van de mooiste, zwaarste en sfeervolle halve marathons die er bestaat in de Lage Landen. Ik kom zeker nog eens terug. Vrouwtje Carine liep naar eigen vermogen weer een toptijd. 1u51' op dit parcours, knap gedaan. Ze werd daarmee 15de vrouw in de categorie W45. Op de terugweg naar huis gaven onze Noorderburen zich voor de volle 100% op de talrijke dichtgevroren plassen en meren, en de ondergaande zon deed de rest.

Links toegevoegd

Volgende links heb ik toegevoegd in het rechter "links" item.
-Avontuurlijke mountainbike raids, met o.a. de beschrijving van de Spaanse "La Ruta del Cid".
-De Zwitserse MTB marathon "Grand Raid Cristalp".
-De halve triathlon in de Vogezen "Challenge France".

Winterpret?

Deze week van start gegaan met de eerste stappen richting voorjaarsmarathon. Al onmiddellijk werd lijf en benen op de proef gesteld. Gisterenavond moeten zoeken naar een goed beloopbaar traject tussen centimeters sneeuw. Gelukkig lag de weg naar Herentals er vrij goed beloopbaar bij. Het was toch opletten en dus werd een trager tempo dan vooropgesteld aangehouden. Vanavond wees de thermometer -8° aan bij het vertrek. Goed ingeduffeld (een laagje of vier kledij) begon ik dan maar aan de intervalopdracht. Op het best beloopbaar deel van de Dijkbaan en het Heiken kon ik mijn training afwerken. Maar lopen bij deze temperaturen heeft ook zijn nadeel. Kaken raakten onderkoeld, en één trainingsbroek is ook niet voldoende, een koud achterwerk en frisse bovenbenen zijn niet ideaal. Gelukkig kwam ik na 20 minuten onder stoom, maar dan ervaarde ik weer het nadeel van een brillendrager te zijn! Niet alleen als het motregent is dit vervelend, ook bij erge vrieskou, want dan bevriest gewoon de damp op de glazen. Na enige tijd zie je dus geen steek meer. Langs de andere kant heeft het wel iets, de sneeuw en de winter, maar van mij mag het gerust gaan dooien.

Plannen voor het nieuwe seizoen.

Net als ieder nieuwjaar zijn er ook deze keer goede voornemens gemaakt. Geen blessures gehad, de laatste 2jaar, houden zo. Op sportief vlak zal het ietsje kalmer worden want dit word HET jaar van Lore. Ze geeft de ongebreidelde ambitie om zich aan een ultraloop te wagen. Nee, niet zomaar een ultraloop maar een onvervalste 100km. De Torhoutse Nacht van Vlaanderen. 1 ding is zeker, na de ultraloop zal ze stukken verouderd zijn. Starten als dertiger, een nachtje doortrekken en aankomen als veertiger. Moet toegeven, toch een origineel idee om je 40ste verjaardag te vieren, hopelijk is dit het enige teken van een midlifecrisis. De verdere plannen voor dit jaar. Hoofddoel word voor mij de halve triatlon Challenge France begin Juni in de Franse Vogezen. Ook de gerenommeerde Zwitserse MTBmarathon Grand Raid Cristalp in augustus staat op het verlanglijstje, al zal de huidige economische crisis daarin meespelen of het een ja dan nee word voor dit seizoen. Voor het najaar staat een 16daagse MTB raid gepland dwars door het Spaanse binnenland. 1200km en 20000hm van Burgos naar Valencia, de beroemde “el Ruta del Cid”, 90% off-road. Ik kijk er naar uit. Voor de rest. In het voorjaar starten Lore en ik waarschijnlijk in de Antwerp marathon. In Mei samen de poldertriatlon nabij het idyllische Damme. De triatlon door Brugge staat terug op het programma. Lore gaat terug een sport relax weekendje nemen in het Franse Nice tijdens de Ironman daar. Voor ik de MTB naar Spanje neem staan we, Lore en ik, bij leven en welzijn aan de start van de 4km open water zwemwedstrijd Damme-Brugge, de Zwintriatlon en de Leie marathon. Plannen genoeg.

Emma op podium in Gent.

Op het provinciaal kampioenschap indoor heeft Emma vandaag een bronzen medaille behaald in het hoogspringen. Ze diende 1m53 te overschrijden om de 3de plaats in de wacht te slepen, wat aangeeft dat het een concours was op hoog niveau. Het is voor Emma haar eerste medaille op een kampioenschap en meteen een persoonlijk indoorrecord. Elien Hooyberghs(Atac) werd kampioene met een sprong over 1m56, Elies Marynissen(Avka) werd tweede met 1m53. Er namen in totaal 14 kadetten deel.

Nieuwjaarsloop Kasteellopers op 1 januari.

Vanmorgen trotseerden 16 moedige Kasteellopers de koude en het vroege uur om het nieuwe jaar in te lopen. En dat er clubleden bijwaren met kleine oogjes hoeft niet gezegd te worden! Nadien werd er nagekaart bij een hapje en een drankje.