Domper op de feestvreugde.

Bij het begin van het nieuwe jaar is een van mijn voornemens telkens opnieuw een volledig sportjaar blessurevrij blijven. De eerste zeven maanden van dit Olympisch jaar is me dat prima gelukt. Intussen ben ik na enkele rustige korte duurloopjes terug bij het legertje dat lijdzaam moet toezien vanaf de kant. Ik heb dus te vroeg gejuicht. Afgelopen donderdag kreeg ik na 30 minuten lopen opnieuw pijn net onder de kuit. Dan maar weer gestopt, door blijven lopen was er echt niet bij. Na drie weken van hangen tussen hoop en vrees is het dus terug dat laatste geworden. Gelukkig was er nu wel iets zichtbaar op de echo bij de sportarts. Een vochtophoping (bloeduitstoring) van 20mm bij 2mm dik wijst uit dat er ergens een spierscheurtje is geweest. Rusten dus, en deze keer zeker 3 a 4 weken om te beginnen. Bij de pakken ben ik deze keer niet blijven zitten , er is nog altijd mijn geel aluminium ros en gisteren was dat "racepaard" goed voor 120km. Het was dan ook topzomer. Tja, ik kan dan wel een tijdje mijn favoriete sport niet beoefenen , er zijn ergere dingen in het leven.

Triatlonweekend Almere

Dit weekend zijn het feestdagen voor de triatleten in het Nederlandse Almere. Met 3 clubleden als deelnemers. Kurt en Piet maken zich klaar voor de volledige triatlon op zaterdag. De volle 3.8K zwemmen, 180K fietsen en de marathon lopen. De dag erna is het de beurt aan Stijn op het wereldkampioenschap long-distance triatlon: 4K zwemmen, 120K fietsen en 30K lopen. En Stijn www.stijndemeulemeester.be gaat voor een top10 plaats. Na zijn 2de plaats op het EK 2006 en 1ste agegrouper het jaar ervoor in de Ironman van Hawaii kan hij hopelijk opnieuw zijn talent tonen. Zijn 5de stek paar weken terug tijdens de 70.3 Ironman Antwerp was allezins hoopvol. Met een talrijke clubdelegatie zijn we alvast aanwezig om de 3atleten vooruit te schreeuwen.

Houffamarathon

Weeral een illusie armer en een ervaring rijker. Je hebt mountainbikers pur sang en fun bikers. Dat ik bij dat eerste groepje niet hoor is pijnlijk duidelijk geworden in Houffalize. Pijnlijk omdat ik toch meer dan me lief is de berm ingeduikeld ben. Met mijn weliswaar tanende Ironmanconditie, een nieuwe full suspension bike en mijn eerdere ervaringen op MTB marathons als de 120km Poperinge en paar maal de 90Km Grand Raid Godefroy, achtte ik de tijd rijp om eens de 125km in Houffalize te rijden. Een paar collega's die het reeds gereden hadden, hadden me al verwittigd. De Houffamarathon is gene gewone. Bij de start mocht ik met mijn laag startnr in de 2de startbox van de gelicentieerde atleten plaats nemen. Vreemd vond ik, zo goed ben ik toch ook nie. Tot ik tot mijn schrik zag dat er maar enkel gelicentieerde en gekwalificeerde bikers op de 125km starten. Slik. De start, direct in een zeer stevig tempo een lange steile helling op. Aangezien ik me niet wilde opblazen in de aanvangsfase, het waren toch tenslotte 125km, bleef ik achteraan "rustig" hangen. Eenmaal boven voelde ik iets slepen en stopte om een takje uit mijn achterwiel te verwijderen. Het peloton had intussen reeds een 200m voorsprong. Direct hierna kwam een steile afdaling op asfalt en een seingever stuurde me achteloos rechtdoor. Vreemd, ik zie niemand meer, zo ver kunnen ze toch ook niet voor zijn. Ik kwam terug in Houffalize uit. Shit, miljaar, g..dv..r,... Dan maar terug omhoog en kijken waar ik een afslag gemist had. Rechts zie ik plots bordjes, wat verderop een splitsing voor de 125, 75 en de 50. Oef, terug op het juiste pad,..., dacht ik. Wat volgde was een opeenvolging van steile klimmetjes, korte haarspeldbochten op single tracks tijdens steile afdalingen, gelaveer tussen boomwortels en natuurlijk kon ik voor de eerste maal de grond kussen. En nog steeds niemand te zien. Dit kon toch niet, vertwijfeld reed ik verder volgens de bordjes, een klein uurtje later kwam ik zowaar terug in de Houffalize. Blijkbaar had de seingever me de verkeerde kant opgestuurd en had ik het laatste lusje van het parcour afgereden. Miljaarde. Ik had er geen zin meer in en wilde definitief stoppen, maar toen bedacht ik dat ik daarvoor toch niet naar hier was gekomen. Net op dat moment werd de start gegeven van de 75km. Dan maar die versie rijden, maar dan wel buiten wedstrijd. Bij de 125km was ik inmiddels genoteerd als DSQ. Maar ook de 75km was niet gewoon meer. Ik vraag me af wat sommigen hier nog plezierig aan vinden. Constant steile gevaarlijke afdalingen op single-tracks, een stuurfout en je bent weg gekatapulteerd. Modderploeteren pur sang, geregeld tot aan de wielassen door de modderbrij. Beekjes stroomopwaarts oppeddelen, steile beklimmingen tussen boomwortels waar geen enkele fun-biker, zoals ik, op de fiets kan blijven, dan door riviertjes rijden en tot over de knieen in het water, geglibber over stenen met precies bruine zeep erover. Neenee, dit is niet mijn ding, dat was duidelijk een parkoer voor technisch sterk onderlegde bikers. Clubgenoot Kurt, triatleet en lid van een mtbclub had me verwittigd. Hij kan een aardig stukje biken, maar ook voor dit werk had hij er na 1keer zijn buik van vol. In totaal had ik 88km gereden met een kleine 2000hm aan een gemiddelde van slechts 12,4km/u. Na 8u19' stond ik terug aan de finish. Aan de modderige paden konden de organisatie door de regenval van de laatste dagen niet veel doen, maar de aaneenvolging van technische passages was er toch ferm over. Geef mij maar de Grand Raid Godefroy, deze is tenminste nog berijdbaar. Op het mountainbike forum stond het overigens vol van klachten over verkeerd sturen door seingevers, gebrekkige organisatie,etc... Positief punt was dat ik na 8u intensief rijden niet moe was. De conditie is dus nog steeds in orde.

Tia, Tia , Tia !!!

Een thriller, dat was het. Alle nagels afgebeten, hartslag meer dan 160(maar goed dat we die waarden gewoon zijn) en spanning ten top! Vreugdekreten alom. Er is Belgische atletiekgeschiedenis geschreven vandaag. Gisteren was het reeds volop genieten met de mooie 2de plaats van het 4x100 meter team, vandaag steevast voor de buis gezeten vanaf de eerste sprong. Bedankt Tia, je bent de grootste ! Girlpower!!

Seizoen word voortgezet.

Na enkele dagen relatieve rust, kan het 2de deel van het seizoen aangevat worden. Zaterdag vertrek ik naar Houffalize voor de 125km lange Houffamarathon. Een MTB marathon in het hartje van onze mooie Ardennen. Begin september volgen dan vervolgens de Zwintriatlon, de Grand Raid Godefroy, nog een MTB marathon deze keer in Bouillon en de week erna, de 14de, de Flanders Field marathon. 42km van Nieuwpoort naar Ieper. Aangezien het dit jaar het 10jarig bestaan is, wil onze sponsor, die tevens hoofdsponsor is van de marathon de clubleden verwennen die de marathon finishen. Daarna volgen nog een paar kalme weken om me dan klaar te stomen naar het 2de hoogtepunt van het jaar. Eergisteren heb ik me dan toch ingeschreven voor, naar eigen zeggen v/d organisatie, 's werelds zwaarste winterduatlon op 21 december. "de Hel van Kasterlee". 15,2km lopen-105km MTB-30,4km lopen. http://www.winterduathlonkasterlee.be/ Dat word met mijn zwakke talent een start en een finish in het donker. Met 5clubleden, dat is 25% van het ledenbestand, staan we reeds op de deelnemerslijst. Ondertussen kunnen we tussen de regenbuien door genieten van de prachtige OS. Dinsdagmorgen vroeg om 4.00 zat ik reeds voor de buis om Croes en Zeebroek te volgen in de Olympische kwarttriatlon. Ze hebben het beiden schitterend gedaan. Croes kreeg tijdens zijn onsnappingspoging bij het fietsen geen ruimte, maar Zeebroek kreeg wel de vrijheid. Jammer genoeg was zijn voorsprong tijdens het fietsen niet voldoende om afstand te nemen van de nog sterkere lopers. Nochthans is Zeebroek ook geen zwakke loper, maar een snelheid van 19/u op de 10km is blijkbaar nog iets te zwak op dit niveau. In de zwintriatlon zijn beide Olympiers alvast present om het op te nemen tegen de vaderlandse Ironmantoppers Beke, Vanlierde en Vanhoenacker. Vanmorgen terug op hetzelfde vroege uur de 10km lange openwater zwemmarathon gevolgd met onze medaillekandidaat Brian Ryckeman. Hij geeft het werkelijk schitterend gedaan. Steeds vooraan meegestreden. Met een 7de plaats diende hij slechts 19seconden toe te geven op de laatste 500m ontketende Nederlandse ex-kankerpatient en wereldkampioen op de 25km Vanderweyden. En enkel 3seconden verwijderd van de 4de plaats. Ongelooflijk welke zwemsnelheden deze atleten halen op deze afstand. Met een eindtijd van 1.51'52" was de gemiddelde snelheid 11'11"/km. Op 1km is mijn beste tijd 17'30" in open water, die mannen waren 10km bezig! Zaterdag volgt voor mij nog een hoogtepunt met de MTB cross country, waar Paulissen, Nys en Meirhaeghe onze kleuren verdedigen. Ik kijk er naar uit.

Blessure genezen?

Tien dagen na mijn laatste looptochtje (en vijf kinébeurten verder) lijkt het erop dat de verkramping in de linkerkuit genezen is. Eergisteren mocht en kon ik al 20 minuutjes joggen en vandaag ging het richting half uur zonder pijn, weliswaar nog aan een zeer gezapig tempootje. Intussen kon de vrijgekomen tijd ingevuld worden met kijken naar de sport, want de Olympische Spelen vinden maar eens om de vier jaar plaats. Usain Bolt voorop. Buitenaardse prestaties van een buitenaardse atleet, maar wel mooi om te zien. Dat wordt weer smullen op de Memorial Van Damme..... Een oververdiende overwinning voor Constantina Dita op de marathon, die na al die jaren haar carriere een schitterend orgelpunt geeft. Spijtig dat een niet 100% fitte Paula Radcliffe af te rekenen had met krampen. Ook met volle teugen genoten van een sterk bezette 10.000 meter waar de koning (Haile) en de keizer(Kenenisa) samen streden voor het goud. Reeds 4 wereldrecords sneuvelden tijdens het atletiekprogramma in Peking, een bewijs dat de Spelen nog hoger staan aangeschreven dan de tweejaarlijkse wereldkampioenschappen. Verder keek ik zoals elke keer verwonderd naar de prestaties in het turntornooi, werkelijk prachtig hoe deze atleten hun sport uitoefenen. Het feest is nog niet gedaan, en laat ons hopen dat er nog een medaille uit de kast mag vallen voor de Belgen.
Vandaag schafte ik me ook het boek "Fietsen door de wolken" aan van Frits Bloemendaal. Een werkelijk schitterend boek dat vooral de cols beschrijft boven de 2000 meter in Italië, Frankrijk en Zwitserland. Een kleinood waar elke bergfietser bij gaat watertanden.
Alternatieven genoeg dus tijdens de rustperiode, maar stilletjesaan begint de loopmicrobe toch weer te kriebelen.

Emma vijfde op Vlaams kampioenschap.

Gisteren heeft Emma een mooie prestatie afgeleverd op het Vlaams kampioenschap hoogspringen. In het Brabantse Vilvoorde verbeterde ze haar record naar 1m55, en werd 5de. Daarmee haalde ze ook de limiet voor het Belgisch kampioenschap, dat plaatsvindt volgende maand in Izegem.

Mijn finishers video Ironman Frankfurt

Lichte blessure stuurt looptraining in de war.

Vandaag ben ik na drie kilometer lopen noodgedwongen moeten stoppen. Net boven de achillespees deed er zich naar alle waarschijnlijkheid een verkramping voor. Intussen probeer ik de reden te achterhalen. Het kan zijn dat de recuperatie na de Reschenseelauf van zondag niet voldoende was(alhoewel ik bijna niet meer gelopen heb), allicht zit de lange autoreis naar huis van eergisteren er ook voor iets tussen. Enkele dagen rust brengen wellicht beterschap.

Emma geselecteerd voor KVV

Emma is geselecteerd voor het kampioenschap van Vlaanderen van volgende week in Vilvoorde. Ze zal deelnemen aan het hoogspringen. Met haar sprong over 1m50 in Merksem heeft ze dus haar plaats kunnen afdwingen.

Foto's Stelvio en Reschenseelauf

Zuid Tirol (bis).

Het is niet van onze gewoonte om twee jaar na elkaar naar hetzelfde vakantieadres te trekken, maar hotel Cristallo in Sülden am Ortler was ons vorig jaar zo goed bevallen, dat we voor de eerste keer in 20 jaar de auto naar dezelfde plaats reden. Het was de moeite daar net over de grens met Oostenrijk, alhoewel het weer het niet zo schitterend deed als één jaar geleden. Buiten een enkele onweersbui bleven we echter droog. Zoals steeds zijn onze vakanties zeer actief, en al na vier dagen hadden we er twee wandelingen opzitten met een hoogteverschil van meer dan 1200 meter. De toppen "Dossobello" en de "Payer Hutte" bezorgden ons onvergetelijke vergezichten en een machtig panorama van 360 graden. Beide toppen liggen een eind boven de 3000 meter. Aangezien we op 3 augustus gingen meedoen aan een loopwedstrijd probeerden we bewust de langste wandelingen in het begin van de week te houden. Tussendoor kwam er dan nog een (relax) bezoekje aan de stad Bolzano, en op vrijdag 1 augustus bedwong ik voor de tweede keer de 48 haarspeldbochten van de Passo dello Stelvio.Weliswaar dit jaar met de intentie om rustig naar boven te fietsen en te genieten van de fabuleuze omgeving en het machtige Ortlermassief. De Stelvio klim blijft een must voor iedere zichzelf respecterende wielertoerist, alleen jammer van het vele moto en autoverkeer. Dit laatste viel echter op vrijdag nog best mee. Dank aan collega fietser Jannick Sercu(die samen met ons in hetzelfde hotel verbleef), waardoor de tocht naar de top zeer aangenaam verliep. Boven is het nog steeds Italiaanse kermis, en de geur van braadworsten komt je tegemoet van zodra de eerste gebouwen in zicht komen. Desondanks blijft de klim één van de mooiste van Europa, en dankzij de vele bochten niet echt aartsmoeilijk. (behalve dan het stukje aan "Weiser Knot" en tussen bocht 4 en 3, waar de klim tot 15% gaat). Boven bestelden we een grote cola, en de ober kwam met een halfliterglas opdraven. Suikers genoeg dus. De tijd was nog best goed: 1u12'.
Twee dagen later stond de "Reschenseelauf" op het menu. Deze loopwedstrijd over 15,3km gaat volledig rond de Reschensee, een stuwmeer dat werd aangelegd en waar de kerktoren van het oude dorp Graun als toeristische trekpleister boven uitsteekt. Het meer is schitterend gelegen, net over de grens en omringd door hoge bergmassieven. Vorig jaar hadden we met de fiets het parcours reeds verkend en daardoor wisten we dat het niet van de poes is. De vergelijking met de 20km door Brussel is treffend, alhoewel dat het parcours rond het meer op bijna 1500 meter ligt. Dat zullen we geweten hebben, want de eerste kilometers is het reeds naar adem happen. Wij van de lage landen zijn dit niet gewoon. Het golvende parcours en de warmte(reeds om 10u s' ochtends) doen er nog een schepje bovenop. Pas nadat we de stuwdam passeren (die vlak is, maar waar wel veel wind staat), gaat het een stuk beter. Ik begin zowaar enkele lopers in te halen. Aan de achterkant van de Reschensee liggen de zwaarste stukken, vijf, zes stevige kuitenbijters achter elkaar.... Tot voorbij de 10de kilometer gaat het meer bergop dan bergaf. De "thuislopers" zijn hier in hun voordeel, en telkens in de afdaling kan ik enkele lopers terug inhalen met mijn grote foulée. De laatste 3km zijn moordend, lichtjes bergop en superheet. Ik ben blij dat de kerktoren zie en de finishlijn. In de aankomstzone worden we verwend als koningen. Volop fruit, sportdrank, youghourt, drinken en nog wat lekkers. Ik neem uitgebreid de tijd om te bekomen en te eten. Twintig minuten later komt Carine over de meet. Ook totaal uitgeput. Het parcours, de warmte en de hoogte hebben het uiterste gevergd.
Ambiance genoeg aan de finish; de tweetalige speaker geeft zich voor 200% (nog beter dan de speaker van de Monumentenloop in Vorselaar), er is ambiance in de gigantisch grote tent tot in de late namiddag... Duidelijk te zien dat deze Italianen organiseren zoals de Oostenrijkers. De Wenen marathon was ook één groot feest achteraf. We genieten nog van een gratis zwembeurt in het bad van Graun. De vakantie zit er bijna op. Volgend jaar vieren de organisatoren 10 jaar Reschenseelauf, en gaat de wedstrijd door op zaterdagavond 1 augustus (21u) bij avondlicht. Dat wordt zeker een belevenis. Meer info kan je nalezen op www.reschenseelauf.it.
Nog even snel onze tijden: Dirk: 1u03'19" / Carine: 1u25'10"

Halve triathlon Eupen

Zondag was het hoogdag in ons landje voor de middel afstand triatleten. Met 2 halve triatlons op 1dag, de 70.3Ironman Antwerp en de halve tri van Eupen konden meer dan 1000 landgenoten en 500 buitenlanders zich hier uitleven. Aangezien ik vorig jaar reeds Antwerpen had meegedaan, was het dit jaar de beurt om de Hoge Venen te verkennen. De triatlon van Eupen bestaat uit 2500m zwemmen in het stuwmeer van de Wezer, daarna 80km fietsen verdeeld in 4rondjes met een totaal hoogteprofiel van 980m en een zeer zware halve marathon grotendeels op natuurpaden in de bosrijke omgeving. Zeer zwaar loopparcour omdat je in het bos steil naar beneden moet tussen boomwortels en losse stenen laverend, dus geen snelheid en dan km's lang omhoog waar je gesloopt wordt. 3lussen van 7km met een totaal hoogteverschil van rond de 800m. Als je weet dat de Jungfraumarathon 1830hm had, dan besef je dat het een zware klus was. Het weer was ideaal, 19°, geen regen, wel een stevige wind. De deelafstanden. Over het zwemmen ben ik totaal niet tevreden. Met een tijd van 52' op 2500m ben ik zowat 6' te traag naar mijn kunnen. Eigenlijk een trend de laatste tijd, ik zwem beduidend slechter in wetsuit in open water dan in het zwembad, terwijl je met een wetsuit betere tijden zou moeten hebben en ik weet bij god niet hoe dat komt. Het fietsen dan, 4lussen met enkele stukken lang vals plat door de bosrijke omgeving. Prachtig, ware het niet dat het asfalt, en asfalt is dan wel veel gezegd, echt barslecht lag. Het bolde voor geen meter, enkel op de stuwdam liep het goed. Ben ik verwend na Frankfurt, misschien, met een veel zwaardere inspanning haalde ik hier maar een gemiddelde van 27.3k/u. De halve marathon was wel zeer prachtig, veel schaduw, hoewel veel zon was er niet. Het prachtigste en zwaarste loopparcour die ik ooit liep in een triatlon. Het lopen ging goed tot aan de 3de ronde. 1ste en 2de in 39' gelopen, halverwege de 3de ging het licht voor de klim op km 17 finaal uit, zodat ik deze in 45' liep. Nog niet voldoende gerecupereerd van de Ironman? Maar met een tijd van 2u03' op zo'n zwaar parcour na het voorgaande slopende werk ben ik hierover tevreden. Mijn totaal tijd van 5u53' was veel beter dan de 6u15 vorig jaar in Antwerpen maar is wel 8' trager dan mijn PR in Zolder 2005. Globale mening over deze triatlon, het is een leuke kleinschalige triatlon die vooral voor de toeschouwers goed te volgen is. Geen toppers aanwezig, die zaten allen is Antwerpen. Ik denk wel niet dat ik hier nog terug kom. Voor mij persoonlijk heb ik graag een goed bollend fietsparcour en dit vind je hier niet. Ook de entourage/sfeer van andere wedstrijden mis ik hier. Ik weet het, ik ben verwend geweest met grootse evenementen die organisatorisch af zijn, Ironman, marathons van Londen, Jungfrau en cyclo's als de Oetztaler en Dolomieten radmarathon. Maar voor iedere natuurliefhebber is dit hier een aanrader. Nu wordt het tijd om de MTB van stal te halen want op de 24ste is het al de 125km lange Houffamarathon en ook de Hel van Kasterlee wenkt.

Lago di Garda

Terug in't land van een paar weken heerlijk herstellen aan het prachtige Gardameer. Mijn doelstellingen voor de vakantie heb ik ruimschoots gehaald. Voldoende pizza's en Italiaanse cremekes eten, enkele mojito's en expresso's drinken, 2boeken uitlezen en minstens enkele uren in de hangmat doorbrengen. Hoewel het Gardameer de "place to be" is voor de actieve sporter en vooral dan voor triatleten, (veel zwemwater, prachtige klimmetjes, rondje Gardameer schijnt goed te zijn voor 155km), heb ik er niet bijster veel uitgespookt. Op de camping was er een olympisch 50m bad en daar slechts 4x mijn baantjes gaan trekken. In het Gardameer ne keer een half uurke met wetsuit gezwommen, kwestie van dat gevoel niet kwijt te geraken voor de halve triatlon van Eupen. Aangezien ik er niet in geslaagd was om mijne fiets mee te nemen wegens "geen plaats", was ik verplicht er 1 te huren ter plaatse. Gelukkig is in Lazise op een boogscheut van de camping de fietswinkel van niemand minder dan Michael Rasmussen gevestigd. Voor 1dag kon ik daar een mooie Trek Madone OCLV carbon huren. Spijtig was hierop geen triple en zelfs geen compact gemonteerd, zodat ik de beklimming van Alta Prada uit mijn hoofd kon zetten. Een 70km hoger lag Trento aan de voet van de prachtige Monte Bondone. De Bondone wordt wel eens de Italiaanse Mont Ventoux genoemd. Zo ver zou ik het niet drijven, maar het is wel een zeer prachtige klim. Zalig genieten, zonder hartslagmeter, kmteller, enkel met een drinkbus met water en Lore als fotograaf onderweg. De weg slingert zich gezapig in enkele haarselbochten naar boven. Veel schaduw, onderweg een fonteintje voor verkoeling, halverwege adembenemende vergezichten op het dolomieten massief. De top ligt op 1654m. Met een lengte van 21.5km, 1462hm en een gemiddelde van 6.8% is dit naar Italiaanse normen niet superzwaar. Enkel een steile km van 10% en zelfs eens een piek van 16% doen je naar de kleinste plateau schakelen. Monte Bondone is vooral gekend van de Giro. Deze wordt de Gharly Gaul berg genoemd omdat hij hier zijn Giro zeges vastlegde. Ook liet Merckx hier voor het eerst van zich horen door in zijn eerste Girojaar hier iedereen in de vernieling te rijden. De week erna was schoonbroer Lourens ook toegekomen en zijn we een stukske gaan mtbiken. Dit is hier het mekka voor de bikers, prachtige single-tracks, technische afdalingen, steile klimmetjes, adembenemende vergezichten over het meer, kortom om duimen en vingers van af te likken. Terug voor een dag een bike gaan huren, een Giant NRS full suspension. Heerlijk om je in de afdalingen mee te smijten en met mijn huidige conditie vallen de klimmetjes heel goe mee.
We reden de uitgepijlde "percurso di pelligrino". De route zelf was 23km lang, maar met heen en terug fietsen toch nog goe voor 70km. Onderweg spijtig genoeg 4lekke banden gehad, 3voor Lourens en 1 voor mij. Jammer genoeg is de vakantie nu voorbij, maar ik kom hier zeker nog terug.

Vijfdaagse fietsvakantie in de Alpen.

De fietsvakantie in de Franse Alpen zit erop. Op vijf dagen tijd beklom ik niet minder dan 13 Alpentoppen. Samen met vrienden Jos, Kristof en Filip mochten we genieten van schitterend zomerweer, mooie bergen en prachtige klims en afdalingen. Het was dan ook een ontnuchtering om gisteren terug in het regenachtige en kille België te arriveren. Hier kan je het verslag lezen: Na een zeer vlotte heenreis op 14 juli (Franse nationale feestdag) komen we aan in ons hotel in Monetier Les Bains. Dit plaatsje ligt langs de weg van Grenoble naar Briancon op 1500 meter en maakt deel uit van het skigebied Serre Chevalier. De hoogst gelegen stad van West Europa, Briancon, bevindt zich op slechts 14km. In de zomer ademt deze streek sport uit. Overal zie je wandelaars en wielertoeristen. Het mooi gelegen hotel "l'Europe et des Bains" zal vijf dagen lang onze uitvalsbasis zijn. Op de eerste dag staan er meteen drie beklimmingen op het menu. Via Briancon gaat het richting Italië, langs de col de Montgenevre(1854 meter), en verder langs de N91 tot boven op Sestriere. De klim van de Montgenevre vanuit La Vachette is niet zo moeilijk, langs enkele bochten loopt het lekker tot boven. Vanuit het Italiaanse Cesana Torinese gaat het dan richting Sestriere. Op deze klim reed Bjarne Riis op de grote plaat naar boven , en echt moeilijk is de col niet. Enkel de laatste 3km zijn steil, met stukken tot 12%. Daar is het keerpunt van deze dag, via dezelfde weg gaat het terug naar Monetier. Na een lunch in Cesana volgt nog de zwaardere oostkant van de Montgenevre. Vooral de eerste kilometers zijn na een middagstop niet van de poes. Als we eenmaal de galerijen en de tunnels voorbij zijn zwakt de klim af en volgt de top snel. Vanuit Briancon is het dan nog 14km "klimmen" aan 2 a 3% tot onze thuisbasis. De eerste dag zit erop. Woensdag 16 juli belooft een zware dag te worden. Na de middag volgt het "monster" van de Granon, maar eerst moeten we tot boven op de col d'Izoard geraken via Briancon, een lange klim van 19,5km. Tot in het bergdorpje Le Laus stelt de Izoard langs deze kant niet veel voor. De laatste 9km beloven wel zwaar te worden. Het is warm en we worden tijdens het klimmen "vergezelt" van een zwerm vliegen. In het bos zitten de zware stukken, het kilometertellertje gaat nu niet meer onder de 8%. Eindelijk zien we de "Refuge Napoleon", nog een dikke kilometer en we zijn boven. Het doet deugd om de zuil op de top van deze legendarische col te aanschouwen. Na de middag wacht de col du Granon, niet zo bekend, maar 11,5km klimmen aan gemiddeld 9,2% zegt genoeg. Daarenboven is het broeierig heet. De voet van deze puist ligt in St. Chaffrey, langs de N91 op een zestal kilometer van Briancon. In de Tour de France lag slechts eenmaal de aankomst op de top, in 1986. Eduardo Chozas won de rit, en Greg Lemond kreeg er zijn eerste gele trui. Het wegdek is niet al te best, en bovenop de top staan er alleen maar legerbarakken en stopt de verharde weg. Gelukkig is de cafetaria wel open. Het voordeel is dat ik deze klim reeds vier jaar geleden bedwong, weliswaar toen 's morgens vroeg, ik weet wat me te wachten staat. Net buiten le Villard Laté zie je de muur voor je opdagen, en het wordt er niet beter op. Heel de tijd steek ik het kleinste tandje, en het prachtige uitzicht op de vallei doet de pijn even vergeten. Tot 16% maximum gaat de klim, en na 1u12' ben ik boven. Mijn fietsmaat Filip heeft onderweg een lekke band moeten herstellen, maar meldt zich even later ook op de top. We nemen onze tijd en drinken rustig een drankje. Het uitzicht op de toppen van het nationale park des Ecrins is schitterend. Buiten onze verwachting zien we iets later ook Jos en Kristof op de top verschijnen, een buitengewone prestatie. De Granon is bedwongen, onze tweede dag zit erop. Donderdag 17 juli wacht er ons eerst een autotochtje naar Bourg d'Oisans van een 50-tal kilometer. Daar ligt de start van de legendarische klim naar l'Alpe Dhuez. Als opwarmertje fietsen we eerst aan een gezapige 6% naar de top van de col d'Ornon.(11,3km lang). In de Tour de France staat deze klim genoteerd als tweede categorie. Het is echt genieten, en vooral rustig vanwege weinig autoverkeer. Tegen 11u45 zijn we dan klaar om de 21 bochten naar de "Alp" aan te vangen. Dit wordt voor mezelf de enige klim van deze vakantie om er eens echt tegenaan te gaan. Kristof en Jos zijn reeds boven, zij hebben de Ornon niet mee beklommen. Gelukkig weinig vliegen op de flanken van Alpe Dhuez, maar wel veel Noorderburen, zowel fietsend als langs de kant.Dit is duidelijk de Hollandse berg. Zes dagen later zal het Tourcircus hier neerstrijken en de eerste campingcars hebben hun plaatsje al ingenomen. Het is meteen duidelijk; dit is geen klim zoals alle andere. De eerste 3km grijpen meteen naar de keel. Het gaat moeizaam, en ik probeer niet naar de kilometerteller te kijken, want 10 a 11% is niet om te lachen. Van zodra de bochten eraan komen gaat het vlotter. Het autoverkeer is vandaag beperkt(wat me verwondert) en er is sfeer. Overal krijg je aanmoedigingen. Dit is Alpe Dhuez. Net voor het tunneltje op de top stopt de officiele tijdsopname, en daar kom ik door in 1u04. Niet slecht voor een loper. We besluiten van een tweetal kilometer verder te rijden waar de streep getrokken is van de Touraankomst, vandaag nog een troosteloze plaats. Er wordt volop gewerkt om alles tijdig in orde te krijgen en het wegdek heeft hier speciaal voor de Ronde een nieuw laagje asfalt gekregen. Na de lunch wacht nog de klim naar Les deux Alpes, niet zo moeilijk, maar als derde klim van de dag best pittig. Vanaf "Barrage du Chambon" is dit eveneens een mooie uitstap. De ontnuchtering volgt echter 8km verder, want het skioord is druk en oerlelijk. Na een fotosessie aan het monument van Marco Pantani dalen we af, en zit de derde dag erop. Dag 4 kondigt zich aan en de dubbele klim van de Galibier (2646m) staat op het menu. De zon is volop van de partij bij ons vertrek in Monetier,maar een frisse Noorderwind zorgt voor afkoeling. De "makkelijke" kant van deze Alpenreus wordt eerst aangepakt. De 14km lange aanloop via de col du Lautaret kan normaal gezien geen probleem zijn. Het is een prachtige klim langs deze kant, met maar een minpunt, de aanloop is via de N91, maar het verkeer valt goed mee in de voormiddag. Boven op de schitterende top van de Lautaret zien we rechtsaf het bordje staan naar de Galibier.Deze laatste 8km zijn iets pittiger,maar zeker niet onoverkomelijk.Alleen de laatste 500 meter zijn echt steil, tot 15%.Boven op de Galibier is het koud en bewolkt.Kristof en Jos besluiten van terug af te dalen naar de thuisbasis, Filip en ik gaan voor de lange afdaling naar Valloire. Koud en winderig,maar de moeite waard. 19km verder peddelen we rustig door het Alpendorp om terug een beetje op temperatuur te komen en snellen nog vlug naar de top van de col de Télégraphe, die 5km verder ligt. Een echte klim kan je dit niet noemen, slechts 3,5% gemiddeld, maar daarmee zijn we ook eens op de top van de Télégraphe geweest.Intussen is de zon wel volop van de partij, en na een stevige en lekkere crêpe in Valloire zijn we echt terug opgewarmd en wordt het zweten voor de klim van de Galibier langs de moeilijkste kant. Voor mezelf is dit de mooiste rit van heel deze vakantie, tot aan Plan Lachat klimt het gemoedelijk aan gemiddeld 6%, en vanaf dan is het bittere ernst. Maar het sublieme landschap doet de pijn vergeten, en euforisch bereiken we voor de tweede maal vandaag de top van het dak van onze vakantie. Boven is het nu wel volop zon, en al een heel stuk warmer dan enkele uren geleden. Uiteraard nemen we onze tijd om foto's te nemen, zelfs in de afdaling richting Lautaret stop ik nog een paar keer, zoals bij het monument ter ere van Tour de France stichter, Henri Desgrange. Op de top van de Lautaret nemen Filip en ik volop de tijd om te genieten, we laten ons zakken in de ligzetels en genieten van de talrijke gletsjers rondom. De afdaling naar Monetier is een echte roetjsbaan, bijna recht en lekker breed. We halen makkelijk snelheden van meer dan 60km/u.
Zaterdag 19 juli is onze laatste dag, en na een uurtje rijden met de wagen bereiken we Guillestre, waar de andere kant van de col d'Izoard en de col de Vars nog op het menu staan. Naar de top van de Izoard is het 30km, de helft gaat door de sublieme natuurpracht van de "Combe de Queyras". Net voor chateau Queyras is er de afslag links naar de top, en daar begint de echte klim. Mede door de warmte en de lengte is deze kant zwaarder dan die vanuit Briancon. Onder de 8% wordt een uitzondering en de lange vallei langs Arvieux en Brunnisard lijkt vlak, maar is het absoluut niet. Even later doorheen de slingerde weg in het bos worden we weer geplaagd door tientallen vliegen, en de kilometers kruipen nu echt vooruit. We worden echter beloond met een fantastische verrassing, onverwachts duikt daar de "Casse Deserte" op, een schitterend schouwspel van rotsen en steengletsjers. De top is niet ver meer af, nog even langs het monument van Coppi/Bobet, en dan de laatste 1,5km aanvatten. Deze is niet van de poes. Voor de tweede keer in enkele dagen bereiken we de top van de 2361m hoge Izoard. De lange en mooie afdaling naar Guillestre wacht, maar eerst nog even genieten van de Casse Deserte.
Omstreeks 14u nemen we een hap in de vallei, om daarna te starten aan de laatste col van onze vijfdaagse, de Vars. Weer 19km klimmen, het is een zware laatste dag. De eerste zesduizend meter zijn lastig, het is bloedheet en er is geen beschutting. Het is een verademing wanneer we het dorpje Vars bereiken, hier daalt het lichtjes en het steilste stuk is voorbij. In Vars Les Claux gaat het terug naar 8%, het laatste loodje. Bij het mooie meertje aan de Refuge Napoleon zijn we bijna boven, de laatste top is in zicht. Het werd een onvergetelijke uitstap, ook dankzij het gezelschap van Filip, Kristof en Jos. Hieronder geef ik nog enkele statistiekjes. Eerst het lijstje van de 6 mooiste beklimmingen(uiteraard een persoonlijke keuze), daarna een overzicht van de 6 moeilijkste . Natuurlijk is dit laatste lijstje voor interpretatie vatbaar, en onderhevig aan weersomstandigheden en conditie. Voor het opstellen van de zes zwaarste ben ik enkel uitgegaan van het persoonlijke gevoel.
Mooiste klims:
1.Galibier vanuit Valloire 2.Izoard vanuit Guillestre 3.Col du Granon 4.Galibier vanuit Monetier les Bains 5.Izoard vanuit Briancon. 6.Alpe D'Huez

Zwaarste klims:
1.Col du Granon
2.Izoard vanuit Guillestre
3.Alpe D'Huez
4.Galibier vanuit Valloire
5.Izoard vanuit Briancon
6.Col de Vars
Nog even vermelding van de andere beklimmingen: Montgenevre(twee kanten), Sestriere,Ornon,Les deux Alpes,Telegraphe en Galibier vanuit Monetier(over de Lautaret).

Foto's Wenen.

Enkele dagen geleden zijn de marathon foto's na lang wachten in mijn brievenbus beland. Omdat de wachttijd zolang was, heeft de firma die de officiële foto's heeft gemaakt twee extra afdrukken gratis meegestuurd. Een mooie geste. Zoals je kan zien was het afzien in de laatste meters..........

Een doordeweekse dag in Tessenderlo.

Eerst en vooral wens ik mijn grote bewondering en appreciatie uit te spreken voor mijn blogcollega Johan, die met verve Ironman geworden is afgelopen zondag. Een verbluffende prestatie! Eergisteren had traditioneel begin juli één van de klassiekers der stratenlopen plaats in het Limburgse Tessenderlo. Vroeger genoemd naar een bekend sportmerk, nu gewoon The Classic genaamd. Een werkmakker had me enkele maanden geleden uitgedaagd om daar de (loop) confrontatie aan te gaan op de 10km. En uiteraard had ik ja gezegd. Ivan traint ook regelmatig en is uitermate sportief. Wij dus naar een winderig en regenachtig Tessenderlo, de thuisbasis van Tia Hellebaut. Mijn collega had ervoor gezorgd dat we een startplaats hadden in de eerste box, een vereiste om een goeie tijd te lopen. Bijna 2300 deelnemers stonden omstreeks 20u klaar voor een koers doorheen een sfeervol dorpscentrum, dat vanwege de braderij en kermis elk jaar overrompeld is door het volk. Als ik qua meest sfeervolle loopwedstrijd van België moet kiezen tussen de 20 van Brussel en The Classic, dan gaat mijn voorkeur toch naar de laatstgenoemde. Na een matige start kon ik vlug een stevig tempo vinden, en zou dat niet meer kwijtraken. Week na week voel ik me eigenlijk sterker worden, en ook vandaag ging het beter dan een week geleden in Vorselaar. Geen makkelijk parcours, met een drietal hellingen vrij kort op elkaar.Tot aan km9 bleef ik atleten inhalen, en ook in de laatste 1000 meter was er van tempoverval geen sprake. Heel veel volk langs het parcours, wat een enorme boost geeft. Collega Ivan Cools zag ik alleen in de start, nadien wist hij me te vertellen dat steken hem tegenhielden om sneller te gaan lopen. Toch nog een zeer mooie eindtijd voor hem: 40'10", wat een 205de plaats opleverde.Ook een andere werkmakker, Stefaan De Ceulaer liep een uitstekende 10km, hij deed 51'27"over de afstand. De finish is op het mooie sportcentrum met als decor de atletiekpiste. 83ste plaats, in 37'35", zeer tevreden. Tot slot wil ik nog een woordje van dank richten aan Nele, Stefan en Erwin voor de "support" onderweg. (met dank aan Stefan Bomans voor de foto's)

Pain is temporary, glory is forever. deel II

Vervolg race day.

Wat mij tijdens het fietsen vooral een kick gaf, was dat ik tijdens de 2de ronde atleten voorbij reed met peperdure hightech triathlonbolide's, vol achterwiel, tijdrithelm en ik met mijn eenvoudig koersfietske met opzetstuur. Het zijn de benen die tellen, investeren in veel training en niet veel euro's. De fietswissel was terug zeer professioneel. Je fiets werd overgenomen bij het binnenkomen van de wisselzone, er stond al iemand met je zak met loopgerei klaar en een volgende medewerker ging persoonlijk met je mee in de omkleedruimte om je in te wrijven met zonnecreme, terwijl ik van sokken en schoenen wisselde. Helm, handdoek, etc... mocht je laten liggen, zij stopten alles weg voor je in je runracebag. Een pluim voor de organisatie. De start van het lopen was ook een kippevelmoment. Over een lange rode loper tussen een joelende menigte verliet je de tent en startte het lopen van 4rondes. Nog een laatste keer naar het toilet en dan terug begonnen met gels te nemen. De eerste ronde ging redelijk vlot, het was warm, maar zeker doenbaar, geen Nice toestanden. Het parkoer was afwisselend, over een paar bruggen, veel volk, sfeer en je kruiste je voorgangers niet zoals op de meeste triatlons. Na 10km in 1u01 begon ik echter reeds vermoeide benen te krijgen. Ook wilde mijn maag weeral niet meer mee. Het werd duidelijk, dit zou nog een 32km lange martelgang worden.

De soepele looptred in "zweeffase" zoals Geert da zo schoon kan zeggen, maakte plaats voor een vooruit schoffelen. De halve marathon liep ik nog in 2u12. Het ging van kwaad naar erger, mijn loopbenzine was op. Na het einde van de 3de ronde vroeg ik aan Lore om cola, want het begon nu echt zeer moeilijk te gaan. In mijn gedachten schatte ik de laatste ronde van 10.5km in. Da was van bij ons thuis naar mijn schoonzus in Desselgem! Man, man, man, nog zo ver. Waar ben ik aan begonnen? 10 keer gestorven en toch blijven lopen, alhoewel lopen, voortjakkeren was een betere omschrijving. Maar als ik rond mij keek was ik duidelijk niet de enige. Veel zombies rondom, blik op oneindig, voet voor voet proberen er een looppas in te houden. Het verschil tussen een marathon en een Ironmanmarathon is dat je op de eerste met een volle tank start, terwijl op de Ironman je maar een kwart van je energie nog in je lijf hebt. Dit maakt het zo zwaar. De man met de hamer reeds na 10km. Maar ja, "if triathlon was easy, they would call it football". Halverwege de laatste ronde stonden Kurt en Lore klaar met de cola, het werd ietske beter maar misschien was het ook het gedacht dat de finish naderde. De laatste km is er een om in te kaderen, deze staat in mijn geheugen gegrift. Je mag het rondeparkoer verlaten en loopt eerst tussen de tribunes waar ieder je een high five geeft. Daarna rechtsaf en nog 200m naar de Romerbergplatz. Over de rode loper, tussen een mensenmassa, naar de finish recht voor je. Iedereen roept je naam, "you are an Ironman, Johan". Arne liep met zijn vader mee over de finish, een echt emo moment. Aangedaan van de emotie kreeg ik mijn medaille rond mijn hals, kreeg felicitaties en werd terug door een medewerker naar het atletendorp begeleidt. Daar haalden ze drank voor je en vertrokken ze pas als ze zagen dat je wat bekomen was.

Na de douche, eten en massage gingen we nog naar de finish tribune om de laatsten te zien aankomen. De Ironman liep af na 16u met een vuurwerk en laserschow en wie niet binnen was, mocht niet meer over de finish. En er waren er nog onderweg. Een half uur voor het einde begon het goe te regenen, zodat we het einde niet meer afwachten en naar het hotel vertrokken. We zagen er nog enkele langs de Mainrivier lopen. Spijtig voor hen, die haalden het nie meer.

'S anderdaags was er de awardsparty, waar de podiums agegroupers en profs werden gehuldigd en de hawaii slots werden uitgedeeld. Ik geraakte zelfs bij Crissie Wellington, de wereldkampioene van Hawaii en winnares van Frankfurt. Wat een klasse madam. Met slechts 31 seconden bleef ze boven het 14jaar oude wereldrecord van legende Paula Newby-Fraser. Had ze de laatste km doorgelopen ipv high five's uit te delen dan had ze zeker nu het record op zak. En te zeggen dat ze nog maar van in Januari 2007 prof is en haar eerste Ironman slechts 10 maanden geleden deed. Intussen was dit haar 4de Ironman en ook 4de zege. Van deze topatlete hebben we het laatste nog nie gezien!!

Voor mij zit het Ironman avontuur erop en volgt nu een rustige vakantie in la Bella Italia, uiteraard met de fiets mee.

Pain is temporary, glory is forever!

Missie Ironman volbracht. Supercontent dat de finish is gehaald, het zwaarste die ik ooit deed. Zwaarder dan de Otztaler Radmarathon, zelfs zwaarder dan de topbeklimming van de Mont-Blanc.

Race day: Om 3.30 uit mijn nest om mijn sandwichkes met bananen, honing en fruitsap naar binnen te spelen. Der zijn plezanter dingen om 's nachts te doen, maar voor vandaag moet het maar. Ontbijt in het hotel was "maar" om 5u, te laat voor mijn maag. Kwart na 5 vertrokken naar de Langener Waldsee en 't was daar al zeer druk. Alles klaarzetten voor de start. Om 6.45 mochten we met 2500triatleten het water in, de profs en topagegroupers waren een kwartier eerder vertrokken. 'K moest eigenlijk nog naar 't toilet, maar der waren nog een paar honderd van het zelfde gedacht en ik had geen zin om nog 10' aan te schuiven. Dan maar na het zwemmen. Het water was aangenaam, niet te koud. Met een schot en wa vuurwerk en we waren vertrokken. Het zwemmen in Frankfurt staat gekend als spartelen in de grootste wasmachine van Duitsland en daarmee kon je het best vergelijken. Insteken, doorhalen, insteken, doorhalen, ne stamp links, ritme zoeken, insteken, klopke rechts, waar was ik nu weeral, o ja, insteken, doorhalen, lap eentje die over mij wil zwemmen, godvr..., heb ik daarom al die uren zwemtraining van Stefanie gekregen. Da was ier precies meer de survival van de strongest. Na eindelijk het eerste luske, mochten we uit het water om de beentjes te strekken en daarna nog een korter luske te doen. Da bleef ier maar duw en trek werk. Na 1u17 zat het zwemmen erop, paar minuutjes te traag, maar in die meute kon ik nie beter. Nu naar toilet en dan mijn wissel begonnen.

Start voor mijn lievelingsonderdeel, fietsen. Gisteren had de organisatie nog het goede nieuws dat het fietsparcours met anderhalve km was verlengd wegens wegenwerken. 180km en 1125hm was blijkbaar nog nie genoeg. Er was zo vroeg nog weinig wind, slechts een flauw briesje in de rug, maar ik kon een goed tempo onderhouden. De waarschuwing van Dr Dag in gedacht gehouden om niet boven hs 135 te gaan. En dat is zeker gelukt, een gemiddelde van 129. Na een aanloopstrook naar en door de stad, de eerste helling, een beetje een Vlaamse ardennen helling. Geen probleem, daarna op naar "The Hell", een steile kasseistrook, genre Nokere berg. Maar voor ons getrainde flandriens geen probleem. De rest van het parkoer was golvend met nog een paar hellingskes. Alles nog vlot, al had ik tijdens de ganse fietsrit 4 plaspauzes nodig. Na het keerpunt terug richting stad was de wind al wat sterker geworden. Net voor Bad Vibel stonden mijn trouwe supporters Kurt, Arne en Lore, merci. In Bad Vilbel was het een echte Tour de France moment, tijdens de beklimming reed je tussen een mensenzee die luidkeels en met muziek iedereen omhoog schreeuwden. Automatisch ging je rechtop op de trappers om je een weg door het volk te banen. Hier ging mijne hs toch een stukske hoger. Het was echt een kippevelmoment. Na Bad Vilbel terug naar de stad en dan beginnen aan de 2de lus. Ook dit ging vlot tot aan het keerpunt, de wind was ondertussen sterk aangewakkerd en na het keerpunt werdt het stoempen geblazen. Intussen begon mijn maag op te spelen, ik kreeg geen voeding meer binnen. Het was kiezen, stoppen met eten en ne serieuze klop in de marathon of verder eten met het risico dat alles eruit lag. Dan maar het laatste anderhalf uur niet meer gegeten tot aan de marathon. Met een gemiddelde van net iets boven de 30, plaspauzes niet meegerekend, zat het fietsen erop. Genoeg voor vandaag, morgen de rest.

The day before

Net terug voor de bike check-in. En nu rusten. Donderdag na een "lange" rit, door de file's, rond 6u toegekomen. Ingecheckt in het hotel. Vrijdagmorgen de race bag gaan afhalen. Wat hier opvalt is dat alles heel goe georganiseerd is. Met 4300 vrijwilligers wordt geprobeerd om alles in goede banen te leiden. Volgens Lore is het nog groter dan in Nice. Wel een heel groot nadeel voor vooral de toeschouwers, is dat alles nogal ver uit elkaar ligt. Race office in de oude stad, pasta party een 6-tal km verder. Dus zonder auto, geraak je hier nergens. Het drukke stadsverkeer geeft al heel veel van mijn zenuwen gevergd. Mijn hs kwam al hoger dan ik tijdens de Ironman zou willen. Het zwemmen is 15km ten zuiden van Frankfurt, gelukkig is ons hotel maar 3km hiervan verwijderd. Het fietsen gebeurt dan ten noorden van de stad. Jammer genoeg is de enige en tevens hoofdweg voor alle verkeer afgesloten tot 10.00, zodat degenen die het zwemmen willen volgen, moeite zullen hebben om ergens tijdig op het fietsparcour te geraken en ook tijdig terug op het loopparcour. Gelukkig voor Lore is Kurt hier om zich overal tussen te wringen. Het zwemmen is in zeer helder water met een temp. van net geen 24°, dus wetsuit toegestaan. Het loopparcour ziet er ook schitterend uit, een beetje te vergelijken met de Londen marathon. Tijdens de pasta party werden de toppers voorgestelt. Macca, Brown, Bracht, Al-Sultan en Wellington. Samen goed voor enkele Hawaii zege's en Europese titels. De pasta party was dik in orde. Alleen was de zaal een beetje krap om een kleine 6000 man te verwerken, zodat het een halfuurtje aanschuiven was aan het buffet. De bike check-in oogde ook zeer proffessioneel. Na de controle gaat een medewerker met je mee tot aan je staanplaats en blijft constant bij je tot alles in orde is en opgeborgen. Fiets wordt onder een overtrek geplaatst samen met je race-bag. Daarna wordt je begeleidt tot je terug uit het bike park bent. Zeer pro. maar we hebben er genoeg voor betaalt ook hé. En nu aftellen.