Werchter: magistraal Elbow.

Naar goeie gewoonte zakten we gisteren naar Werchter af voor ons jaarlijks dagje rockfestival.Onze hoop op droog weer werd waarheid, het bleef gans de dag overwegend zonnig en niet te warm. Met afsluiter Coldplay kon de dag op voorhand al niet meer stuk, we werden op onze wenken bediend. Met een setlist en dito show die hetzelfde was als die van het Sportpaleis van vorig jaar werd een prachtig dagje Werchter afgesloten. Chris Martin liep weer als een opgewonden konijn over de volle breedte van het podium en ook de hits waren op de afspraak. Teveel om op te noemen natuurlijk, Coldplay brengt gewoon een grote greatest hits show. Verrassing alom toen ze halverwege het optreden via de securitygang vlak voor onze neus opdoken voor een acoustische sessie in het midden van de wei! Viva La Vida zorgde voor een nooit geziene karaoke en als bisnummers volgden The Scientist en Life in Technicolor II. Op de vroege middag konden White Lies ons al een beetje bekoren, maar deze jongens hebben nog een lange weg te gaan. Amy McDonald was tof om als achtergrondmuziek te genieten van de mensen en de zon, Bloc Party kon overtuigen en waren net zoals The Killers voer voor het jonge volkje. De uit Manchester afkomstige groep Elbow gaf een magistraal concert weg. Wat mij betreft kan dat uurtje bijgezet worden in de legendarische galerij van beste Werchter concerten. Frontman Guy Garvey staat bekend als een zeer innemend persoon en zo kwam hij ook over. De muziek was betoverend mooi. Het schitterende album "The seldom seen kid" stond centraal en hoogtepunten waren er voortdurend. Om er een paar te noemen: The bones of you, Mirrorball, The loneliness of a tower crane driver, Weather to fly en uiteraard One day like this. De strijkers maakten het geheel compleet. Samen met Coldplay het hoogtepunt van de dag. Elbow mag me verwachten bij hun eerstvolgend bezoek aan België.

Duel draait uit op een sisser.

Elke dag van de voorbije week werd het een paar graden warmer. Ik zag het met lede ogen gebeuren. Mijn engagement om met mijn loopmaatje Paul Denolf het duel aan te gaan in de 15km tijdens de jaarlijkse "thuiswedstrijd" op de Vorselaarse Kardinaalsjogging mocht ik natuurlijk niet laten varen. Toch werd ik vandaag alleen maar moedeloos van de zwoele temperaturen. Omstreeks 20u, toen de start werd gegeven stond er nog 28° op de thermometer, een beetje van het goede teveel voor deze jongen. De start was nochtans veelbelovend. Ik ging vlotjes mee in het spoor van mijn sportieve "concurrent" met een 1ste km tijd van 3'35".Op een eerste versnelling van Paul moest ik na 3km al passen. Langzaam maar zeker zag ik hem aan de horizon verdwijnen. Op de prachtige zanderige wegen van de Vorselaarse bossen werd het met de kilometer heter en heter. Almaar goed dat ik een ex-topatlete engageerde om me elke ronde te bevoorraden met het noodzakelijke extra vocht. Marleen Mols was in haar glorieperiode meermaals Belgisch kampioene en ooit nog winnares op de Memorial Van Damme. Van harte bedankt voor de bevoorrading Marleen, maar het heeft niet veel geholpen. Kilometer na kilometer zakte het tempo, opgeven in eigen dorp is geen optie, maar het heeft toch even door mijn hoofd gespookt.Kortom, een off-day, en dat na een schitterende 5km vorige week. Het kan niet elke dag feest zijn. Hijgend en puffend heb ik de hitte uiteindelijk overleefd en na de finish enkele minuten lekker languit op het malse gras gelegen. De 15km was uiteindelijk nog 300 meter tekort, de eindtijd niet om over naar huis te schrijven(59'33"). Geen M40 podium, de derde plaats verloor ik in de laatste ronde. Vrouwtje Carine heeft mooi gelopen bij haar wederoptreden. Ze behaalde de hoofdprijs op de 5km als eerste vrouw van Vorselaar in een mooie 23'42". Mijn ontgoocheling werd nadien zalig weggelachen aan de Kasteellopers tafel waar we nog een plezante Westvlaamse conversatie ten berde brachten. Met al die vrienden van de streek van Waregem maak ik wekelijks vorderingen! Misschien moet ik maar eens overwegen om een andere hobby te zoeken....

AC/DC in Amsterdam

Eens iets helemaal anders dan sport, maar ook met een hoog adrenalinegehalte. Dinsdag samen met mijn scone broere en triatleet in spe, Lourens naar Amsterdam afgezakt om het concert van AC/DC mee te maken. Deze Australische topband zit reeds in zijn 36ste levensjaar, maar geeft nog niets aan populariteit ingeboet, integendeel. Het concert speelde zich af in het overdekte Arena stadion van Ajax. Een 40.000 toeschouwers zorgden voor een geweldige sfeer in het nokvolle stadion. Net voor de aanvang van het concert liepen we ook clubgenoot Jannick tegen het lijf die zijn "naar eigen zeggen mindere prestatie" van de triatlon Brugge kwam vergeten. Het voorprogramma stelde niet veel voor, veel geblaat, weinig wol. Om 21.00 stipt schoot de Rock&Roll train van AC/DC op gang. Wat een openingsact. Op een fabelachtig groot videoscherm speelde een cartoon van een op hol geslagen stoomtrein op volle snelheid gebracht door Angus als de duivel himself. Op het moment dat de trein de zaal kwam ingestormd splitste het scherm en onder een adembenemend vuurwerk verscheen Angus met in de achtergrond de enorm sissende stoomtrein. Een kippevelmoment. De loeiharde gitaarklanken hadden de Arena direct in hun greep. De ene na andere bestseller passeerden de revue, af en toe afgewisseld door nieuwe nrs uit hun black ice album. De zaal ging massaal uit de bol bij nrs als "she's got the Jack", "TNT", "Hells bells" met de overbekende Helleklok, "Thunderstruck" met een hoogspannings lichtshow als achtergrond. Bij "Whole lotta Rosie" kwam zowaar een metershoge, corpulente schaars geklede opblaaspop de AC/DC Rock&roll train "berijden". Angus gaf nog een kwartier durende gitaarsolo ten berde, waarop hij met een lift op een podium midden het stadion verscheen. Als afsluiter werden we naar de "Highway to Hell" gestuurd en als bisnummer met "We salute You" werden door 12kanonnen ons trommelvliezen aan flarden geschoten. Een spetterend vuurwerk sloot het 2uur durende concert af. Nog nooit zo'n concert meegemaakt. Rammstein schijnt ook over een fameuze liveact te beschikken, dat beloofd voor december.

Citytriathlon Brugge

Met de kwart afstand in Brugge dit weekend zorgde deze 5de en laatste wedstrijd voor mij op evenveel weken, voor een mooie afsluiter van het voorjaarsseizoen. De Bruggse kwart is in 6jaar tijd uitgegroeid tot een echte hype. Met 1330 inschrijvingen waarin inbegrepen een 250-tal trio's, komen we aan een 2000-tal atleten. De triathlon was in 1 minuut volzet!!! Gelukkig konden de haast voltallige WTDT atleten onder invloed van onze sponsor Kinepolis (ook sponsor van deze triathlon) van deze inschrijvingsellende bespaart blijven. Om het steeds groeiende triatleten peloton te kunnen opvangen, waren de inschrijvings formaliteiten nu in het Bruggse belfort, de arrive op de grote markt en douche's op het Burgplein. Zwemmen was 1000m in de Bruggse reien. Ik mocht starten in de 1ste agegroup wave, na de pro's en dames. Dit betekende ook veel goeie zwemmers in mijn lijn. Mijn start miste ik compleet, de eerste 200m was het happen naar adem, positie kiezen, ondergeduwd worden, overzwommen worden, terug proberen positie kiezen. Daarna kreeg ik meer vrijheid vooraan in de middenpositie en kon ik terug op mijn positieven komen. Zwemmen afgesloten in 17.33, een half minuutje te traag door voorgaande. Samen met Geert kwam ik in de wisselzone. Een snelle wissel en weg voor het fietsnr. van 45km. Maar ik had het luminieuze idee gehad om mijn schoenen reeds op voorhand op de pedalen te bevestigen om zo tijd te winnen. Wanneer ik op mijn fiets wou springen, blokkeerde mijn schoen tussen de kasseien en de pedaal en weg was de schoen. Byebye tijdswinst. Hiermee een half minuutje verloren en was Geert mij voorbijgestoken. Fietsen was terug in de polders tussen Brugge en Oostende. Een stevige wind maakte het zwaar, toch kon ik een vlot tempo draaien. Niet stayeren wordt hier in Vlaanderen door veel atleten toch ruim door de vingers gezien. Wat ik allemaal zag... valsspelers. Arbitrage was ook niet kordaat genoeg zoals in het buitenland, gewoon eens verwittigen en eenmaal de moto weg was het weer van dat. Fietsen afgesloten in 1u18 met een avg van 34.5km/u en een 456ste tijd, trio's inbegrepen. Terug een snelle wissel en samen met Chris de 10km lopen aangevat. Chris is een snellere loper en moest ik laten gaan, na 4km kwam ook Bart Desmet mij voorbij in een nog hoger tempo en op 7km tenslotte Geert. Lopen was 2ronden in de prachtige binnenstad met massa's toeschouwers en een doorsteek ronde door het belfort, rond de grote markt en via de burg terug naar de vesten. Het lopen afgesloten in 50'06", een kleine 12km/u. Goed voor mij. Totaal gefinisht in 2u31'20" en daarmee 2 minuten van mijn voorgaande tijd afgedaan. Plaats 418de op 1019 finishers. Schoonbroer Lourens finishte in 2u56 en met een voor hem goeie loop en zwemtijd. De overige clubleden deden het meer dan schitterend. WTDT geeft talent in zijn rangen, zie bij links triatlonclub Waregem voor blogs van andere clubleden. En nu congé.

Opnieuw masteroverwinning op avondcorrida.

Voor het tweede jaar op rij kon ik voor eigen volk de overwinning binnenhalen in de M40 categorie. De individuele avondcorrida van de Kasteellopers lokte een 50-tal deelnemers. Ik was uiteraard gebrand op een sterke prestatie. Al snel was er afscheiding van een zestal atleten, waaronder de Kasteellopers Stijn en Roel Jacobs en Kristof Van Rooy. Na 1000 meter (1 ronde) klokte ik een tussentijd van 3'19", een bliksemstart dus. Drie ronden lang bleef het uitkijken naar mijn naaste achtervolgers Paul Denolf en Jef Struyfs, maar over halfkoers werd het verschil groter in mijn voordeel. Het snelle rondje van 1km had één grote aanpassing in vergelijking met vorig jaar: na de heraanleg van de Heikant pleintje , wat trouwens prachtig oogt, moest er hier telkens één bocht extra genomen worden wat het er niet makkelijker op maakte. De vele supporters zorgden mee voor een goeie prestatie. 7de plaats algemeen, winnaar bij de masters en 5km in 17'53" , zeker niet slecht met zo weinig competitie in de benen. Volgende week wacht wederom in Vorselaar een nieuwe opdracht; de langste afstand op de jaarlijkse Kardinaalsjogging, dat wordt andere koek. De topconditie is er nog niet, maar je hoort deze jongen niet klagen. De verschillende reeksen in de estafettecorrida gisterenavond , die werden gelopen na de 5km koers, waren wederom een schot in de roos. In totaal namen niet minder dan 43 ploegen deel en de sfeer zat er goed in. Na mijn aankomst van de 5km heb ik in een recordtijd gedoucht , want ik mocht de honneurs waarnemen als speaker tijdens de aflossingswedstrijden.(foto: Luc Van Doninck.)

Tijd om te oogsten... of nog niet ?

Na enkele stevige kilometerweken wordt het stilaan tijd voor resultaat. Of dat het geval gaat zijn, is nog maar de vraag. De trainingen wegen door en op privé vlak was het ook een drukke periode. Vanavond staat de eerste wedstrijd op het programma, een eigen organisatie van de Kasteellopers. De 5km gaat vooraf aan de estafettecorrida, een sfeervolle avond langsheen de kermis midden in het centrum. Volgende week heeft de traditionele Kardinaalsjogging plaats, twee thuiswedstrijden op één week tijd, het vormpeil zou op scherp moeten staan. Afwachten of het ook zo zal zijn.

La Raid des Hautes Fagnes

Nr4 in evenveel weken staat op mijn conto. En wat voor één! Deze mountainbike marathon wordt door insiders de "Hel van Malmedy" genoemd en door heel ervaren bikers als de mooiste, maar ook de zwaarste van de Benelux. Ik had het kunnen weten. Als ik nu ook maar luidop denk aan "Raid des Hautes Fagnes" begint mijne bike te beven en kruipt hij volledig ingeveerd vanzelfs terug in de garage. Was de Ardennen Trophy al straf, dit was nog straffer. Constant steile klimmen en technische afdalingen zodat je nergens kon recupereren. Ik had me ingeschreven voor de 90km. Integenstelling tot het natte, grijze weer in Vlaanderen, starten we onder een helderblauwe hemel en liep de temperatuur tegen de middag op naar 30°C. Van aan de start begonnen we aan een ellenlange klim, eerst op asfalt, vervolgens offroad. Geen file's van in het begin, het kaf (de gasten gelijk ik) was van het koren gescheiden. Uiterste concentratie tijdens de afdalingen en het bleef maar doorgaan. Bij de eerste bevoorradingspost na 19km had ik er welgeteld 2uur over gedaan, wablief 2uur. Dit zou wel eens een lange dag kunnen worden. Terug een steile klim, langs soms steile single tracks vol wortels terug naar beneden. Hier en daar stonden rode vangnetten voor als je bike de afgrond inwilde en jij niet! Met een ei in mijn broek, want je had geen plaats aan de kant om eens je voet te zetten. Eenmaal naar beneden moest je gewoon erdoor, als je dan de hete adem van ervaren bikers in je nek voelt dan breekt het zweet je toch langs alle kanten uit en het was niet van de warmte alleen. Geregeld moesten we door een riviertje rijden, een heerlijke verfrising bij dit warme weer. Halverwege de splitsing tussen de 90 en de 69. Wijzelijk besloten om de kortere afstand te nemen. Herhaaldelijk was het zo steil en technisch dat je te voet van de bike moest en ik niet alleen hoor. Soms zag ik een overmoedige toch proberen al rijdend tussen de boomwortels te laveren, maar enkele meters verder lag die gegarandeerd op zijn smikkel. Tijdens nog zo'n technische steil afdalende single track, kwam een dame dicht in mijn wiel rijden, met de vraag of ze even voorbij mocht. Wablief!, waar ging ik dat doen, ik was al tot het uiterste geconcentreerd om geen stuurfouten te maken en had geen 10cm overschot om uit te wijken. Achter haar riepen een paar Hollanders redelijk brutaal of ik eindelijk wa plaats wilde maken, dat ze de 1ste dame was in wedstrijd. Ik riep terug dat ik toch eerst moest kunnen ook, als er geen plaats is... Toen ik ze eindelijk voorbij kon laten bedankte ze heel vriendelijk, in tegenstelling tot haar arrogante begeleiders die me van de track wilden duwen. De lady bleek Nederlands veldrit kampioene Daphny Vandenbrandt te zijn. Rond de 45km kwamen aan bij de mooie burcht Reinhardstein in Robertville voor een2de bevoorrading. Er begonnen al wat lijken binnen te komen, de warmte en de opeenvolgende hindernissen begonnen hun tol te eisen. Daarna via de stuwdam terug het bos in en weeral zonder recupmomenten naar volgende bevoorradingspost in de steengroeve nabij Malmedy. Nu volgende nog enkele steile klims en dito afdalingen vooraleer terug Malmedy in te duiken. 69.3km en 6u11' later kon ik onder de finishboog eindigen. Bekaf. ergens rond de 420ste geeindigd op een 600-tal. Was het de tol van 4 opeenvolgende weken wedstrijd in combinatie met de warmte, maar ik was meer leeg dan vorige week in de halve triatlon. Conclusie: de zwaarste en meest technische die ik al reed. Nog technischer dan de Houffamarathon, nog zwaarder dan de Ardennen Trophy. Maar de organisatie was wel dik in orde en met een prachtig zomerweertje had ik terug een mooie sportdag gehad. Alleen, doordat zo vaak van de gebruikelijke mountainbike paden wordt afgeweken en wandelpaden worden opgezocht word het voor recreatieve bikers met weinig technische bagage zoals ik heel moeilijk om zo'n tochten met een aanvaardbare snelheid te rijden. En nu op naar nr5, de Triatlon door Brugge, een prachtige afsluiter van het voorseizoen! Supporters: probeer talrijk aanwezig te zijn want de haast voltallige club is aanwezig. Met aankomst op de grote markt en 2 reuzeschermen kan je alles gemakkelijk live volgen.

Superdag in triathlon Challenge France

Je hebt zo van die dagen dat alles perfect valt. Gisteren in de halve triathlon, met 1.9km zwemmen, 90km fietsen en 21.1km lopen, in de Franse Vogezen ging alles ronduit goed. Een relaas. Donderdag toegekomen in ons hotel te Wissembourg, een 35km van Niederbronn-les-Bain, waar alles te gebeuren viel. Het stadje Wissembourg is best wel gezellig, een beetje middeleeuws aandoend, van grote te vergelijken met Ieper. De vrijdag, samen met clubgenoten Karl, Sophie en Ratracers Bruno en Evelyn de laatste 40km van het parcour gaan verkennen en onze strtnr's gaan halen. Ondertussen waren Bart, Peter, Erwin en Frederik ook toegekomen, Ruben kwam pas de zaterdag toe. WTDT was dus sterk vertegenwoordigd. De zaterdag werd er naarstig gemasseerd door onze masseuse Lore. Bruno, Kurt, Sophie en ik werden onder handen genomen. De massage van Karl nam ikzelf voor mijn rekening, kwestie van Lore ook wat rust te gunnen. De massage's hebben allezins goed gewerkt want iedereen presteerde schitterend. De zondag was het vroeg dag. Ontbijt, uitchecken, wagens in Niederbronn gaan plaatsen en dan naar de zwemstart, 15km verderop. Er waren 5waves. Eerst de profs, met enkele sterke namen o.a. de Aussie Mc Cormack, winnaar van Hawaii 2008, Zwitser Morceau, Z.Afrikanen Tissink en Cunnama en de Fransen Le Floch en Bringer. De dames eveneens in dezelfde wave met de Aussie Rebecca Keat, Franse Louison en de Tsechse Zelenkova als favorieten. Ik startte in wave4 samen met clubgenoot Bart Desmet, de ouwe zakken wave, zeg maar. Het water voelde ijskoud aan, 15°C, is echt koud. Het zwemmen ging echt super. Na 29'47" uit het water, een verbetering van 6minuten tov mijn vorige 1.9km in Antwerpen 2007. Een trage wissel en vervolgens fietsen. Er stond een stevige wind, maar in aeropositie lukte het goed. De eerste helft van het parcour was nogal aan de zware kant met enkele kuitenbuiters, het 2de deel vlotte beter, zei het nu in een regenbui. Met 795 hoogtemeters viel het nog mee voor de Vogezen. Eerder een parcour voor rouleurs dan echte klimgeiten. Na 2u50'23" zat het fietsgedeelte erop met een avg van 31.5. Terug een, voor mij, schitterende tijd neergezet en hiermee de 4de clubtijd, na natuurlijk Fré, Karl en Sophie en slechts 10,5 minuten na Bruno. Het lopen was een zeer zware dobber. Grijsloke maal 3 en stukken steiler. Het bos in op een helling voor 2ronden waarvan de eerste 5km bergop en dan nog een groot gedeelte door de modder en een totaal van 516hm. Maar het vlotte beter dan gedacht, een verfrissende regenbui erbij en de halve marathon zat erop in 2u04'41" zowat de halve tijd ook van mijn marathon Antwerpen maar op een stukken zwaarder parcour. Totaal gefinisht in 5u35'00" en 559ste op 938. Een verbetering van 18minuten tov vorig jaar in Eupen. Supercontent natuurlijk.
De clubgenoten deden het werkelijk uit stekend. Sophie (http://3phie.blogspot.com/) was 6de totaal en 1ste agegrouper (niet prof), Karl 25ste en 3de in zijn eigen agegroup. Frederik (http://www.bloggen.be/frederik/) was verbluffend in het fietsen met de 6de fietstijd op slechts 5 minuten na Macca en tussen gerenommeerde profs. In totaal zou hij 15de en 2de agegrouper overall zijn, ware het niet dat hij gediskwalifiseerd was om een rondpunt aan de binnenzijde aan te snijden ipv buitenzijde. Als wielrenner gebeurd dit veel, maar de referee's zijn onverbiddelijk in het buitenland. De andere collega's: Bruno Boudry finishte als 200ste net onder de 5u. Peter (http://triatleetpeterbenoit.spaces.live.com/) haalde 5.18, daarna ikzelf, Erwin volgde op 5.35'33" en Bart Desmet op 5.37'49". Ruben zwom goed, maar moest opgeven in het fietsen wegens ziekte. En nu nr4 volgende week, de MTB marathon in Malmedy "Raid de Hautes Fagnes".

L'Ardennes Trophy

Maandag was het mijn 2de wedstrijd in de opeenvolgende serie van 5. De MTB marathon l'Ardennes Trophy in La Reid bij Theux. Mijne Mexicaanse vriend Piet had deze al een paar maal gereden en had deze als zeer zwaar bestempeld. Eens kijken of dit zo was. Het ganse weekend was er MTB sfeer met de zondag enkele kleine tochten en een kids wedstrijd. De maandag het zware werk. 67km, 1750hm offroad en een bijzonder grillig hoogteprofiel met steile klimmetjes en technische afdalingen. In totaal waren er ongeveer 1370 bikers, de meesten voor de korte afstand van 45km. In de 67 waren we met 451. De start om 9.50 verliep redelijk rustig, (de toppers mochten 10 minuten vroeger vertrekken), want er volgde direct een lange klim. Na een 5-tal km was er voldoende afscheiding om een eigen tempo te rijden. De eerste 20km verliepen vlot over goed berijdbare single tracks en brede boswegen. Een zigzag stukje door een riviertje zorgde ervoor dat ik toch met natte voeten verder moest. Bij de eerste oversteek probeerde ik aanvankelijk via rotsstenen mijn voeten droog te houden, maar een uitschuiver door de kliks onderaan de schoen zorgde voor een kniediepe wasbeurt. Na 20km had ik iets van, zo zwaar is dit toch nie, maar het venijn zat hem in de staart. De ene na de andere steile offroad beklimming volgde elkaar nu op, sommigen nog berijdbaar met het kleinste verzetje (en bij een MTB is dit wel hhheeeellll klein) en een HR van 180, andere moest je van de fiets. Bij de steile technische afdalingen was het toch geregeld slikken. Doet ie et of doet ie et niet??? Maar als ik zag dat enkele bikesters zich naar beneden gooiden volgde ik, zei het met een ei in mijn broek. Het geeft veel met stuurtechniek te doen. Achterrem dicht, achter het zadel gaan zitten en geen stuurfouten proberen te maken. Zal nog veel trainen worden eer dit vlot lukt. Na een 40tal km ging ik voor de eerste keer tegen de vlakte, in een poging om netels te ontwijken reed ik op een verdoken rotssteen en belandde op de elleboog. Een 5 minuten later bij het manouvreren op een steile single track tussen de bomen, gleed ik uit op een schuine boomwortel. Een diepe harde west-vlaamse g...verd.... deed de vogeltjes in het bos tijdelijk verstommen. Op 57km een laatste bevoorrading post. Waarom, vroeg ik me af, we zijn er bijna? Haha, ik had het kunnen weten, 2 lange zware klimmen volgden elkaar op, daarom dus, het bleef maar duren. Op de laatste klim reed ik de voorzitter K. Bruneel van de Waregemse MTB-club Zeweties voorbij. Achteraf nog een praatje gemaakt, nen toffe gast. De laatste km ging de pijp uit. Nog een zware singletrack of eigenlijk niet, maar met pap in de benen is alles plots veel te zwaar. Blij om te finishen, 't was zwaar genoeg geweest. De 322ste op 451 finishers in 5u21. Dit is ongeveer mijn gerechtvaardigde plaats. Conclusie. Prachtige maar zware wedstrijd, goeie organisatie, lekker veel rijsttaart tijdens de bevoorrading, een prachtig zomerweertje en dus terug een geslaagde sportdag gehad. Op naar nr3 de Challenge France, een halve triathlon in de Vogezen.

Emma vijfde op PK zeskamp.

Met vier persoonlijke records en 2830 punten eindigde Emma op het provinciaal kampioenschap meerkamp op een vijfde plaats. In totaal werd ze 12de op 24 deelneemsters in een zeer sterk bezette meerkamp. Gisteren stelde ze haar hoogspringrecord scherper tot 1m59. Ook in het minst goede onderdeel, het kogelstoten deed ze beter dan ooit: 6m83. Op de 80m horden liep ze met een lichte tegenwind naar 14"55. Haar vriendin Kim Van Laer overtrof zichzelf op de eerste dag in het hoogspringen en ging naar 1m53. Vandaag op de tweede dag van de meerkamp scherpte Emma haar record van de 800m aan tot 2'42"54 en van het speerwerpen: 17m75. In het verspringen haalde ze bij haar derde poging 4m49.

Poldertriathlon

Voila, mijn eerste triathlonwedstrijd van het seizoen zit erop. Met de kwart afstand in de Oostkerkse polders werd het nog een taaie brok. Zwemmen bestond uit 700m in de Damse vaart, daarop 38.5km fietsen (stayeren toegelaten) over 5ronden, als afsluiter 11.2km lopen in 3ronden en een totaal aantal van 323 triatleten. Over het zwemmen ben ik heel tevreden. Er waren 4 waves die om het kwartier mochten starten. Ik was in wave 4 ingedeeld. Het water voelde behoorlijk fris aan met een 14graden (in het zwembad is dit 28gr). Maar eenmaal op weg viel het nog mee. Ik kon een vlot armtempo ronddraaien en kwam zowaar in 3de positie uit het water. Kurt merkte sarcastisch op dat dit veel over het niveau van de wave zei, maar als ik een 65ste stek haal overall en "slechts" 2'31" moet toegeven op de snelste zwemmer is dit voor mijn normen goed. Vooral als je een paar jaar terug nog maar amper vooruit geraakte. Met dank aan zwemtrainster Stefanie! Een vlugge wissel en als 2de het fietsenpark verlaten. Ik voelde al dat de wind vrij spel had in de vlakke polders. Dat werd beuken geblazen. Halverwege de 1ste ronde kon ik invoegen in een groepje uit wave1 (de snelle mannen) Het tempo lag echter dermate hoog dat ik na een paar bochten uit de wielen werd gereden. Een gat van 5m kreeg ik aan een tempo van 40/u niet dicht. De volgende ronde werd ik bijgehaald door een groep uit wave3 met clubgenoot Chris. In die groep kon ik wel standhouden, zij het wel dat Chris een paar maal voor mij het gat geeft dichtgereden na wat bochten of ik was er weer uit. Merci Chris! Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben door Chris zijn fiets- en nog meer zijn loop niveau. Is het zwemmen iets minder voor hem, het word ruimschoots gecompenseerd door fietsen en lopen. De laatste fietsronde terug alleen moeten rijden, wave 3 was begonnen aan het lopen en ik reed vooraan in wave 4. Na het afwerken van de 2de wissel lag ik nog in 5de positie van mijn wave (voor wat het waard was). Maar nu begon de calvarietocht. Steken in de zij, ik was verplicht om geregeld een stukje te wandelen, maar iedere keer dat ik terug op tempo begon te lopen, kwamen de steken terug. Dit geeft de halve loopafstand geduurd. Een volgende blunder was dat ik, om een snelle wissel te doen, geen sokken had aangetrokken. Met kanjers van open blaren tot gevolg. Pijnlijk om zo de laatste ronde te moeten lopen. De laatste honderden meters kreeg ik mijn schoonbroer in het vizier die een kwartier eerder was mogen starten. Eigenlijk was het een wedstrijd in de wedstrijd want ik wilde de 15' voorsprong die hij had, door in wave 3 te starten, goed maken. Hij had me echter ook opgemerkt en verhoogde zijn tempo, zodat ik op 26" strandde. Al bij al ben ik tevreden met een tijd van 2u26' en een 189ste plaats overall. Heel goed gezwommen, goed gefietst, snelle wissels maar een zeer zwakke looptijd, dit moet zeker 7à8 minuten vlugger kunnen. Bruno van het Rat Race Team Oudenaarde was heel sterk met een 35ste plaats in 2u03'. Evelyn voor haar debuut als triatlete ook als de 14de dame en een tijd van 2u32'. Chris finishte in 2u17' als 121ste en schoonbroer Lourens verrastte ons bij zijn debuut op de kwart als 273ste in 2u41'. Wat hebben we geleerd vandaag. Ten eerste, nooit lopen zonder kousen. Ten tweede, een opzetstuurtje tijdens een stayer kan geen kwaad, zeker met die wind. Ten derde bochtenwerk zal moeten bijgeschaafd worden wil ik niet van mijn sokken gereden worden in een stayerwedstrijd. Bij deze dank aan de opgekomen supporters en vooral ook aan trainster Stefanie voor haar aanwezigheid aan de zijlijn. Dit was de 1ste wedstrijd van 5 opvolgende weken. Volgende week is het de MTB marathon de Ardennen Trophy in Theux.

Zomer in de Vogezen.

Een fietsvakantie is altijd welgekomen en zeker voor iemand zoals ik die graag bergop rijdt. Het was dus al een tijdje uitkijken naar de fietsvierdaagse in de Vogezen samen met vriend Stefan. Laat ik vooral beginnen met te vertellen dat we geluk hebben gehad met het weer. Buiten een uurtje gezapige regen op donderdagnamiddag en mist in de voormiddag van de dag daarop kregen we enkel zomerse temperaturen en volop zon! Hier volgt het verslag: WOENSDAG 20 MEI: Een van de grote voordelen van een trip naar de Vogezen is dat deze streek slechts een vijftal uurtjes rijden is. Nadat we in alle vroegte op 20 mei waren vertrokken zaten we omstreeks 12u15 reeds op onze fiets voor een opwarmingstochtje. Drie beklimmingen op ons menu; twee keer de halve lengte van de Col d'Oderen om de eenvoudige reden dat ons hotel langs deze route lag. Een prima hotel overigens (Les 4 saisons) vanwege de centrale ligging en de zeer rustige omgeving. Net buiten Kruth in het gehucht Le Frenz kwamen we niks tekort, en dat is ook al veel als je elke dag wil sporten. Vanaf de Col d'Oderen ging het via Cornimont naar de Col du Brabant, een pittig stukje klimmen van 5,5km aan 7 a 8%. De derde helling die dag was er eentje in drie trapjes, via de Col de Bramont vanuit La Bresse verder naar de Col de la Vierge en de Grand Ventron. Een prachtig stukje natuur via een mooie "Route Forestiere" zoals de Fransen dat noemen. Na een lange afdaling en de laatste 4km bergop van de Col d'Oderen via de andere zijde zat de eerste dag erop. DONDERDAG 21 MEI: Onze tweede dag kondigde nog warmere temperaturen aan dan gisteren. Na een korte autorit richting Le Thillot reden we eerst een tiental kilometer als opwarming via de "Voie Verte" , een oude spoorwegbedding die werd omgebouwd tot prachtig fietspad. Een prima aperitiefje voor het grote werk: de Ballon d'Alsace en de Ballon de Servance, goed voor een rit van 80km. In St.Maurice sur Moselle staat de "klassieker" van de Vogezen goed aangegeven, logisch want de Ballon d'Alsace was in de Tour de France de eerste berg die de renners in de beginjaren kregen voorgeschoteld.Voor ons Belgen komt daar nog bij dat Eddy Merckx op deze flanken zijn slag thuishaalde in zijn eerste Ronde in 1969. De Ballon d'Alsace is een mooie klim, maar vooral zeer gelijkmatig. De kilometerbordjes geven aan dat het stijgingspercentage per kilometer 7% is en dat zal zo blijven tot boven. Ik test me voor de eerste keer, zonder te forceren aan hartslag 146 gemiddeld en rond de 9,5km af in 42 minuten. Collega Stefan is een tiental minuutjes later boven en ziet er nog opvallend fris uit. Voor hem is dit na enkele fietsjaren een eerste grote test in het middengebergte. Het valt ons op dat 80% van alle wielerfanaten hier landgenoten zijn. De afdaling gaat naar Giromagny en na een broodje vatten we een lastig tussenstuk aan tot in Plancher Bas en Plancher les Mines. In deze dorpjes lijkt de tijd echt te hebben stilgestaan. Intussen is het onweerachtig en dus drukkend warm. De grafiek van onze volgende col geeft een zeer onregelmatig profiel aan. Dit is nog zacht uitgedrukt. De Ballon de Servance is niet meer dan een "geitenpad" dat zich een weg door het bos slingert. De eerste 6km gaan op en af tussen de 3 en de 6%, niet moeilijk dus. Maar het warme weer doet zich gevoelen. Nadat we een scherpe bocht naar links hebben gemaakt is het gedaan met lachen. Ik maak me op voor de vijf moeilijkste kilometers van deze vakantie! Mijn kilometertellertje gaat niet meer onder de 8% en piekt zelfs tot 15% ! Het wegdek ligt zo slecht dat het allemaal nog moeilijker aanvoelt dan het al is. Bovenkomen zonder te stoppen is de boodschap en gelukkig wordt de klim milder de laatste 500 meter. Boven begint het te druppelen, er is echt niks te zien , enkel een pad dat nog hoger gaat maar ontoegankelijk is wegens militair domein. Terwijl ik bekom van de inspanning gaan mijn gedachten uit naar mijn kameraad die nog volop aan het klimmen is. Stefan haalt de top, maar zal deze col na de laatste dag catalogeren als de zwaarste van de vakantie. De afdaling is niet je dat, de weg blijft maar de helft zo breed als het Heiken in Vorselaar. Nadat we terug in Le Thillot zijn, gaan we onszelf belonen met een brasseriebezoekje. VRIJDAG 22 MEI: Twee onweders hebben ons de afgelopen nacht uit onze slaap gehouden. Een trip van 82km moet ons vandaag over de Petit Ballon en de Col du Platzerwasel brengen. Uiteindelijk ben ik ook maar een loper en geen fulltime fietser en is mijn makker aan zijn vuurdoop toe en besluiten we van de rit niet te lang te maken. We rijden eerst 19km met de wagen tot het skistation Le Markstein dat op 1200 meter ligt langsheen de schitterende Route des Cretes, een weg die tijdens WOII werd aangelegd en de Col de la Schlucht verbindt met de Grand Ballon. Onze twee beklimmingen van vandaag zullen dus na de middag vallen. We rijden richting Munster via de Route des Cretes en hebben een beetje spijt omdat er veel optrekkende mist hangt, waardoor we de schitterende vergezichten missen.Bovendien heb ik een vergissing gemaakt om in korte broek te vertrekken, het is maar 12° en ik zal de eerste 40 km niet echt warm krijgen. Na 18km draai ik de weg naar de "Hohneck" op ; het tweede hoogste punt van de Vogezen, een klim van 1,5km aan goed 8%. Snel even wat foto's nemen en terug naar beneden om enkele kilometers later de top van de Col de la Schlucht te bereiken. Deze mooie klim zal voor de volgende keer zijn , nu hebben we de afdaling te goed van 18km tot in Munster. Hapje eten en dan de namiddag in voor het echte werk, de Petit Ballon. De eerste hectometers boezemt ons angst in, want het begin lijkt wel een muur aan 10%, maar al snel zal deze col vaart minderen en zeer regelmatig blijven rond de 7%. Het is een typische Vogezencol, de eerste 7km in het bos. Dat is dan ook het enige nadeel voor mensen zoals ik die ook gaat voor de vergezichten, de Vogezen zijn geen Alpen. Nochtans is deze Petit Ballon één van de mooiste uit de regio. De laatste 3km fietsen we door de Alpenweiden en lijken we echt ergens tussen Albertville en Briancon verzeild. Ook het panorama op de top mag er zijn en is een echte beloning voor het geleverde werk. Een vriendelijke Franse man waarschuwt ons voor de afdaling richting Sondernach, hij vertelt ons dat er veel kiezelsteentjes liggen. Dat is nog zacht uitgedrukt, want 6km lang houdt deze afdaling ons in een wurggreep; de betonlaag lijkt overal losgekomen, en soms glijden de banden volledig weg in de steentjes. De remmen worden op de proef gesteld en onze zenuwen ook. We halen heelhuids de voet van de Platzerwasel. Vooraleer ik de Petit Ballon nog eens afdaal langs deze kant , zal het wegdek toch moeten hersteld zijn! De Col du Platzerwasel kondigt zich aan als zwaar en dat is hij ook. Ook deze puist heeft de allures van een echte Alpencol. Het wegdek lijkt wel een autosnelweg vergeleken met die van daarnet en wordt druk bereden door wielerfanaten en motorrijders! Dit is ook de enige col waar ik fietsende medemensen te voet naar boven zie gaan. 7km klimmen aan 8 a 9% is geen makkie. Ondanks het feit dat fietsen niet echt mijn sport nummer één is , wordt ik door niemand voorbijgereden en haal ik volop wielertoeristen in. Raar, dat fenomeen zal zich ook morgen op de Grand Ballon herhalen. De cijfers zeggen echter genoeg , de hartslag blijft rond de 160, dat is toch een intensieve inspanning. Ook Stefan haalt de top en via Le Breitfirst gaat het terug naar Le Markstein. Voor mij was deze Platzerwasel de zwaarste van allemaal. ZATERDAG 23 MEI: 110km, vier cols , dat moet de Koninginnerit zijn. Vanuit ons hotel dalen we af naar Kruth waar we de makkelijkste kant van de Grand Ballon gaan oprijden, het hoogste punt van de regio. Het zomert volop en de zon zal de hele dag van de partij zijn met temperaturen tot 30° in de namiddag. 3300cal verbrandt ik vandaag , evenveel als in een marathon. De Noordwestzijde van de Grand Ballon is 24,5km lang , met een 4 tal kilometer aan 8% en daar tussen schommelt het percentage tussen de 2 en de 6%. Niet onoverkomelijk, maar wel lang. Vanaf Le Markstein blijft het zelfs 6km vlak, om de laatste km aan te vatten aan 9%. Een mooie laatste 1000 meter met hier ook een echte Alpensfeer. Na de afdeling en de middagpauze in Willer sur Thur vat ik de Grand Ballon voor de tweede keer aan en Stefan rijdt via de grote weg terug naar Kruth. Hij zal afsluiten met de 7km naar de top van de Col d'Oderen. Het is warm wanneer ik de crono induw in Willer. Tot het dorpje Goldbach gaat de klim geleidelijk aan , en komen we nergens boven de 6%. Vanaf het kruispunt van de Col Amic begint het echte werk met de laatste 7km. Ik ga ervoor. De laatste dag, dé klassieker van de Vogezen, het competitiebeestje komt in mij los ! Elke renner is nu een mikpunt voor mij, de laatste 5km zijn de mooiste van allemaal. Doorheen prachtige vergezichten en Alpenweiden, deze col kan naast Alpe Dhuez gezet worden en is zwaarder dan bijvoorbeeld Les Deux Alpes of pakweg de Peyresourde ! Er is sfeer, veel mensen volgen hun poulain met de wagen en dan krijg je zelf ook wat aanmoedigingen. Ik passeer fietstoeristen met een "koffiemolenverzetje". Alle respect uiteraard , maar op deze manier raakt iedereen boven.... Laatste rechte lijn en top: 1u08, niet slecht voor een slechts matig geoefende fietser, met een maximale hartslag van 170, dat is nog net op het overslagpunt... Nadat we de nodige foto's hebben gemaakt vat ik de terugweg aan langs dezelfde kant als vanmorgen, maar nu dus 24,5km bergaf. In Kruth heb ik een energiereep nodig, want ik wil absoluut nog de volledige klim(7,2km) van de Col d'Oderen volbrengen. Niet onoverkomelijk aan bijna 6% , maar toch zal ik op deze puist het meest afzien. Bij de afslag naar Le Frenz waar ons hotel staat, rij ik toch maar verder.Het wordt het echt moeilijk wanneer er een stuk aankomt van 10%, de Grand ballon eist zijn tol. Boven op de top wordt de tweede reep letterlijk opgepeuzeld, en maak ik een korte afdaling van 1,5km om daarna nog 2km te klimmen naar de top van de Col du Page een puist van 8,5% gemiddeld. Vanwege zijn korte afstand al bij al een makkie. Rechtsomkeer maken en nog een laatste krachtinspanning naar het hotel , want weer een kilometer klimmen. De trip van vandaag zit erop, bijna 52 klimkilometers en 2500 hoogtemeters later. Het cardio-vasculaire systeem is goed getraind de afgelopen dagen , nu gaan we de loopspieren wakker maken vanaf morgen !

Het doek is gevallen.

Shinsplints, scheenbeenvliesontsteking of periostitis tibialis. Deze veel voorkomende loopblessure geeft ervoor gezorgd dat Lore haar plannen voor de ultraloop dit jaar mag opbergen. Na advies van trainer, kinesist en sportarts was het risico te groot om nog verder te doen. Starten zou misschien nog lukken maar volgens voorhande zorgverstrekkers was het risico op een stressfractuur en bijkomende maandelange revalidatie te groot. Nu kan ze er met 2 maanden rust en oefeningen bij de kinisist vanaf geraken. De zware kuiten in de marathon waren al een duidelijk signaal dat er iets verkeerd zat. Oorzaak zijn waarschijnlijk de nieuwe steunzolen die ze voor haar voorgaande knieproblemen moet dragen. Een iets andere afrol van de voet kunnen hierdoor voor irritatie en ontsteking zorgen. Spijtig maar de plannen zijn naar volgend jaar verschoven, dan is er ook nog een 100km.

Een ree in de dreef , sluikstorten en regen in Hallaar.

Ik heb er weer een drukke sportweek opzitten. Het zwaartepunt lag gisterenavond in Hallaar maar het mooiste moment beleefde ik afgelopen dinsdag toen op een dertigtal meter voor me een ree de dreef naar het kasteel overstak. Op zich geen uitzonderlijke gebeurtenis ware het niet dat de kasteeldreef zo goed als in het centrum van ons dorp ligt. Het stemde me blij en maakte van mijn 13km lange duurloop één grote gebeurtenis. Toch moet er me één ding van het hart: meer en meer kom ik als dagelijks sporter zwerfafval tegen. Je kan het zo gek niet bedenken of je ziet plastic, blikjes, pmd afval , kortom alle rommel die daar binnen 100 jaar nog te vinden is. Ik wil niet de moraalridder uithangen maar ik weet echt niet wat deze mensen bezielt. Neem jullie rommel mee naar huis! In diezelfde mooie dreef ligt zeer opvallend een achtergelaten bus van een wasmiddel, je kan er echt niet naastkijken. Onze natuurwegen liggen er vol van. Draag aub zorg voor deze aardbol en begin bij jezelf.
Terug naar vrijdag dan maar. In Hallaar waren de Heistse Berglopers zeer succesvol want niet elke organisatie kan 880 inschrijvingen bij elkaar krijgen voor een loopwedstrijd. Het decor is echter niet te versmaden, je kan 1 ronde (5km) , twee of drie ronden lopen in de mooie bosrijke omgeving van de Averegten. Een prachtig natuurdomein dat zich uitstrekt tussen Itegem en Heist op den Berg. In navolging van de 5km in Geel twee weken geleden, maakte ik me hier ook op voor de kortste afstand. De benen voelden echter niet fris aan, maar wel het weer. Bij de start begon het te regenen en 13° is dan niet echt warm. Met zoveel lopers aan de start is er automatisch een sterke bezetting, mijn uiteindelijke 23ste plaats (op 337) zegt genoeg. Het gedrum in de start op zo een korte afstand is niet aan bij besteed, waardoor het weer een lange inhaalrace werd. Met een gemiddelde van 3'37"/km ben ik best tevreden.
Vanmorgen had ik toch wat last van verzuurde spieren tijdens de voormiddagtocht op de koersfiets. In de namiddag stond er een optreden op het programma van de rockgroep Sjfëttlich, waar Brecht leadgitaar speelt. Op het "Vospop" festival in Bree gaven ze driekwartier het beste van zichzelf. Ik denk dat ik morgen maar eens een rustdag neem...

Over de Stockeu en de Redoute.

Vandaag voor de eerste keer in mijn leven gaan fietsen over de taalgrens. Vanuit Remouchamps reden we over vijf hellingen naar Stavelot en terug. Onderweg werden o.a. de Thier de Coo, Stockeu en La Redoute bedwongen, drie kuitenbijters van formaat met stijgingspercentages tot 21%. Onze oudste zoon Ilja testte zijn nieuwe racefiets uit en hij reed hij vlot mee bergop. Op de Redoute werd het een prestigeduel dat onbeslist eindigde. De zon en de aangename temperaturen deden de rest.

Mooie derde plaats op Beker van Vlaanderen

Emma behaalde gisteren in Herentals een mooie derde plaats tijdens de interclub in de hoogste afdeling bij de cadetten/scholieren. Ze had nog veel overschot bij haar geslaagde tweede poging op 1m53. De dames van Ac Herentals werden knap vijfde in de eindstand.

Iets helemaal anders.....

Onze zoon Brecht verschijnt binnenkort mee op de nieuwe cd-single van de Vlaamse muziekgroep "Yevgueni". Volgende week komt hun single "Nieuwe meisjes" in de rekken en samen met collega Sebastiaan Schillebeeckx was Brecht onder de groepsnaam "Where's Waldo?" bij de winnende remixes van het nieuwe nummer. Eestdaags zal de remix te koop zijn via I-tunes en dus vanaf volgende week ook in de platenwinkel.Nu kan je de remix reeds beluisteren via volgende link: http://www.yevgueni.be/nieuws.php?page=be , en dan klikken op de "Where's Waldo?" remix.

Sportweekend

Dit weekend was het terug een geslaagd sportfestijn. Vrijdag het BK sprint triatlon voor clubs in Charleroi. 750m zwemmen, 20km fietsen en 5km lopen. Ons kleine Waregemse WTDT clubje slaagde erin zich tussen de groten te mengen met een 10de plaats op 56clubs. Jawel, Stijn, Lode, Karl, Sophie, Maik en Edward hebben de Kinepolis ster van WTDT in het Belgische triatlon firmament geplaatst. Heel, heel sterk. Spijtig genoeg moest ik werken die voormiddag, maar Lore zorgde terplaatse voor een mooie fotoreportage. ’s Avonds waren we voor de 3de maal in 3 weken terug voor een weekendje in de Ardennen, samen met Kurt, Anneke, en onze pubers in Amonines, tussen Houffalize en La Roche. De zaterdag; Lore en Anneke deden een looptrainingske terwijl ik onze pagadders een introductie gaf in het mountainbiken. Elk een uurke met hun papa off-road op de Ardense hellingen klimmen en vooral prachtig afdalen. Ik was aangenaam verrast dat ze beide redelijk vlot bleken te klimmen, dalen was iets anders, maar dat is meer lef en techniek. En vooral ze vonden het tof en willen in de toekomst meer van dat. Gaan ze toch nog sportief worden? Zondag reed ik alleen een prachtige MTB tocht. Echt heel mooi, droog, veel bos en niet te technisch. Dit is biken. Spijtig dat de Ardennen zo ver liggen om elke week hier te komen. In de middag was het de beurt om de echte bikers aan het werk te zien. Met de wereldbekerwedstrijd cross-country was Houffalize even het mekka van de MTB. Man, man, man, mijn ogen uitgekeken hoe deze profbikers over de steile technische hellingen klommen en daalden alsof het niets inhield. Dit is hier nog iets anders dan een veldrit. De MTB top was aanwezig met de toppers uit een 50-tal landen en alle contigenten. De top is vele breder dan in het veldrijden. De Tsjechische vice-wereldkampioen veldrijden en nr2 in de UCI stand, Zdenek Stybar was ook van de partij en finishte als 100ste op 150 deelnemers. Olympisch kampioen Julien Absalon was outstanding, het opkomende Zuid-Afrikaanse talent Burry Stander bevestigde opnieuw en de Zwitsers toonden wat ze zoal in de Alpen leerden. Paulissen haalde de 10 stek. Fluppe “popeye”Meirhaeghe vierde zijn afscheid van het hoogste internationale bikerspeloton met enkele wheelings, high five’s (en een 85ste plaats). Overal waar Filip op het parkoer zat, hoorde je de mensenmassa roepen. Mijn respect voor Sven Nys, jammergenoeg niet present, is nog groter. Om als veldrijder je om te vormen naar topbiker en je met deze toppers te kunnen meten, echt waar, hoedje af. Ik begrijp wel niet goed waarom er geen live verslag op sporza is van deze wedstrijd. Er is slechts 1 grote bike wedstrijd in Belgie, het publiek is even talrijk als het veldrijden, het niveau ligt stukken hoger, de sport is veel internationaler en even professioneel als het topveldrijden. Volgende week volgt wel de BeNeLux cup uit Averbode, met Absalon, Nys en enkele veldrijders; maar de absolute bike top is er niet aanwezig + de wedstrijd geeft geen uitstraling als een wereldbeker. Alsof de Ronde van Vlaanderen niet zou uitgezonden worden, maar het BK wel. Het zal wel met een of ander financieel plaatje te maken hebben zekers. Voor het lopen begint Lore op de sukkel te geraken. Een aanhoudende zeurende pijn, bleek na doktersdiagnose een beginnende scheenbeenvlies ontsteking te zijn. Bij deze terug alternatieve training en fingers crossed dat alles nog goed komt tegen de nacht der nachten.

Emma voor eigen volk over 1m55.

Op de alvast zeer geslaagde "Paletco prijzenmeeting" van thuisclub Ac Herentals heeft Emma op een schitterende manier revanche genomen voor het PK van vorige week. In een spannend hoogspringconcours (alle categorieën) werd ze vierde met 1m55. Ze realiseerde haar beste sprong luttele seconden nadat nationale topper Kristof Beyens de 100 meter overtuigend won. Verder was er ook de overwinning van Barbara Maveau op de 3000 meter die WK veldlopen deelneemster Jana Van Wabeke overtuigend klopte. Een uitgebreid verslag, net als alle uitslagen en foto's kan je vinden op www.acherentals.be. (foto: Interview met JANA VAN WABEKE, dank aan Nest Goossens en ACHL voor de foto)

Terug in mijn biotoop!

Stiekem had ik een dag of tien geleden de 1ste mei met stip aangeduid. Afwachtend hoe de laatste trainingen deze week zouden verlopen, nam ik al dan niet de beslissing om op de Dag van de Arbeid te starten in een loopkoers. De duurlopen draaiden positief uit en dus op naar Geel-Holven gisterenavond voor de kortste afstand, de 4,8km. Eerst de souplesse, weerstand en snelheid een beetje bijschaven en niet direct overdaad plegen, vandaar de keuze voor deze afstand. Een mooie lenteavond, een gezellig kermissfeertje, veel oude bekenden die ik terug zag, mmmm.... dit voelt aan zoals thuis! Buiten twee grappige anekdotes een vlekkeloze organisatie van de plaatselijke Landelijke Gilde in samenwerking met Ac Geel. Ik was niet alleen om de wenkbrauwen te fronsen toen de speaker enkele ogenblikken voor de start blijkbaar fier de deelname bevestigde van Yoeri Beyens (de latere winnaar van de 12,5km) die werd aangekondigd als deelnemer van de 4x400 meter ploeg aan de voorbije Olympische Spelen. Een klein lachje kon ik niet onderdrukken bij deze toch wel vrij grote "atletiekvergissing". Enfin , de man deed zijn best om alles in goede banen te leiden! Een tweede grappig moment deed zich voor bij de kleedkamers. Twee deuren, echter zonder verdere aanduiding welke de dames of heren ruimte was. 50% kans dus, zeer voorzichtig opende ik de deur links van mij en prijs natuurlijk! Snel de deur weer dicht en dan maar wijselijk de rechtse deur genomen! Tien minuten later dezelfde vergissing, maar dan wel een bende gibberende en kwetterende dames die ook de verkeerde deur namen. Tussen deze twee gebeurtenissen door moest er ook nog gelopen worden, na een zeer snelle start (3'30" in de eerste km) lag het tempo de volgende kilometers een stuk lager. Toch nog op de 9de plaats geëindigd in 17'24", meer dan 16km/u, van een rentree gesproken! Tevreden huiswaarts gekeerd dus.
Vandaag op mijn gemak een duurloopje gedaan van 10km, en raar maar waar: op het sportcentrum stond een Mechelaar met een mountainbike die me naar de start en het parcours van de Monumentenmarathon vroeg. Gewapend met balpen en fototoestel kwam de man het parcours (nu al) verkennen! Rare jongens, die lopers. (Foto(bron): met dank aan Landelijke Gilde Geel-Holven)