Brussel:complete off-day.

September 2011 was de beste kilometermaand van het jaar tot nu toe.Met bijna 300km op de teller kan je stellen dat er een stevige basis werd gebouwd. De laatste twee weken vlotte het op training echt goed.Met vrij veel vertrouwen trok ik in alle vroegte vandaag naar de halve marathon in Brussel.Echt afbouwen deed ik de laatste week niet, dat feit zorgde op vrijdag wel voor wat vermoeidheid.Vroeg uit de veren dus, om iets na 7 uur de trein genomen richting hoofdstad. Via de metro kwam ik goed op tijd aan op het Jubelpark.Vanwege de drukte de laatste jaren laat ik de 20km in mei links liggen, deze halve marathon is een prima alternatief, het parcours is voor 90% hetzelfde.Om 10u30 klonk het kanonschot,tijd om te lopen.Het was al meer dan behoorlijk warm in de voormiddag.Via de Wetstraat,koninklijk paleis,justitiepaleis ging het naar de drie tunnels op de Louizalaan.Al na 5km voelde ik dat er geen supertijd in zat.Gemiddeld 4'07"/km, als je gaat voor sub 1u30' en wetende wat er nog komt de komende kilometers geen prettig vooruitzicht.Om het in drie woorden samen te vatten:afzien,niet opgeven,doorgaan...... De bekende Tervurenlaan beklimming deed Dirk vandaag helemaal dood.Amper nog 12km/uur tot op de top.... Nog vier kilometer te gaan.Nog eens voorbij het Jubelpark, weer de Wetstraat klim voor de tweede keer..... een lijdensweg was het. De snelle afdaling in de laatste kilometer naar de finish op de grote markt maakte niet veel goed. 1u34 en nog wat seconden... complete off-day? teveel te snel opgebouwd? de warmte?versleten werk?het zware parcours? Allicht van alles een beetje. Al snel was ik over de ontgoocheling heen, er komen nog dagen en het goeie gevoel op training verlies je niet met één slechte wedstrijddag. Volgende keer beter ! (Bron foto: sport.be)

Leie Marathon 2011

Na het debacle vorige week rond de loopgraven van het Yperse Salient, stond ik zondag aan de start van mijn 2de marathon dit jaar en de 11de reeds totaal. Vorige week hadden de laatste km's signalen gegeven dat de knie toch nog niet optimaal functioneerde. Toch het risico genomen om te starten om de volgende redenen. Organisator Timon is een oud-collega en tevens triatleet, het parcour is eigenlijk mijn fietstrainingsparcour en een stuk ervan mijn loopparcour, ken ik dus op mijn duim en tevens loop ik slechts enkele honderd meter van mijn deur. Met een 350-tal deelnemers is dit een kleinschalige marathon maar zeer goed georganiseerd. Clubgenoten Bart en Joost die er zijn 114de marathon startte waren ook van de partij! De start aan het kasteel van Ooidonk bij Deinze, daarna een 8-tal km langs landelijke wegen en dan tot het einde langs de Leie tot in Wevelgem naar analogie met de wielerwedstrijd Gent-Wevelgem die sinds jaren ook in Deinze van start gaat. Een goede tijd was geen ambitie, enkel uitlopen. Te weinig loopkm's door voorgaande blessuretjes. Na 8km kon Sabien met als begeleider meevolgen, ik voelde al dat het moeilijk ging worden. Terug een licht zeurend gevoel onder de knieschijf. Halverwege was het zeurende al veranderd in een stekende pijn en na 25km kon ik geen normale loopstijl meer aanhouden. Op 30km aan de markt van Harelbeke dan maar de handdoek in de ring gegooid. Zo verder lopen zou mijn komende seizoen hypothekeren. Er komen nog marathons. Bart haalde de finish in 3u36, vorige week had hij pech in de triatlon na een derailleurbreuk, nu was het mijn beurt. Gelukkig dat de zon van de partij was! En nu herstellen voor volgend jaar!

In Flanders Fields Triathlon

Gisteren was het mijn laatste triatlon wedstrijd van het seizoen. In het Ieperse Flanders Fields streden deze keer niet de geallieerden tegen den Duits, maar de triatleten tegen de weergoden. Met ongeveer 660 dapperen mochten we het triatlon seizoen afsluiten. Samen met nog 6 clubleden, Sophie, Bart D., Erwin, Louis, Jurgen en Frederik starten we in wave's in de Zillebeekse vijver voor 1km zwemmen. Het water voelde zeer koud aan, een temperatuur van 16gr is heel fris. Na de wave van de heren toppers, mochten Erwin, Bart en ikzelf bij de veteranen onze start nemen. 5' na het eerste startschot waren we vertrokken. Onder een plaatselijke stortbui, zagen we de blaasjes op het water, dat was ook het enigste dat er te zien was, terug benen en armen alom. Het zwemmen lukte zeer goed en na 17'15" kon ik het water verlaten. Alleen de wisselzone lag wel heel ver deze keer en met blote voeten op kiezelsteentjes, zelfs al lag er een mat over, is ook niet alles. Na een lange wissel, waarin alles zeiknat was door de stortvlaag konden we aan mijn lievelingsonderdeel beginnen. 40km door "regen en noorderwinden door't Vlaemsche land" zou Willem Vermandere zingen. Awel t'was geregeld van dat. De wind van de polders was er hier ook in deze heuvelachtige streek, kwam daarbij dat de wegen gevaarlijk glad lagen door de regen, veel los grind op de weg en nogal wat draaien en keren. Geen gemakkelijke opgave. Toch een paar valpartijen gezien, waaronder één net naast me en wel erg veel lekke banden en ander materiaalpech langs de weg. Risico's durfde ik daardoor niet te nemen en reed voorzichtig het circuit rond. Maar ondanks het zware parkoer haalde ik nog een gemiddelde van 31km/u en na 1u18' kon de 2de wissel volgen. Gelukkig waren mijn loopkousen en schoenen droog gebleven (waar een plastiek zak al niet goed voor is, remember Zwitserland) zodat deze wissel vlotter verliep. Afwachten of de knie deze keer zou standhouden. De aanloopstrook en de eerste ronde langs de Menenpoort en de vesten vlotte redelijk, bij de 2de en laatste begon de knie terug pijn te doen en liep ik verder op een veilig dieseltempo. De 10km in 51'57" zaten erop. Met de beide lange wissels erbij een tijd van 2u37'. Geen toptijd, maar toch ook niet zover van mijn voorgaande kwarttriatlon tijden, dus dik tevreden. De zon kwam er op het einde zelfs zowaar door. En nu eerst nog een weekje recuperen

Goeie kilometerweken.

150 loopkilometers op twee weken tijd. De loopconditie heeft de laatste twee weken een boost gekregen. Een hoger tempo kan makkelijker worden aangehouden wat uiteraard plezant is. Ik zal pas op 2 oktober de goeie conditie kunnen verzilveren want de weekends in september zitten overvol. Nog enkele weken blijven werken dus.

Monumentenloop groot suces ondanks tropische hitte.

De Monumentenloop van de Kasteellopers was weer een groot succes. Er is Vorselaarse sportgeschiedenis geschreven. Kristof Van Rooy won voor eigen volk zowel de 6km die om 14u15 van start ging en daarna ook de 14km die startte om 15u. In beide wedstrijden was hij met veel bravoure oppermachtig ! Chris Gommers uit Herenthout domineerde op de langste afstand, de 28km. Hij ging Jan Daems vooraf en Maarten Van Der Donck die zeer verdienstelijk derde werd. In totaal mochten de Kasteellopers bijna 500 lopers verwelkomen, een groot succes desondanks de hitte op deze septemberdag. De Westmalse trappist van 't vat smaakte overheerlijk en ook het frituur was een schot in de roos.

Waterrat tussen Sluis en Damme, 7.2km ploeteren.

Op sportief vlak wordt 2011 net als onze zomer een kwakkeljaar. Door kleine blessure's en andere omstandigheden vlot het trainen niet zoals het hoort. Eerst problemen met de rug en nu spelen knie en achillespees al een tijdje op. Normaal stond zaterdag de cyclo wedstrijd "Velomediane Criquiellion" op het programma. De 170km over de Ardeense hellingen in La Roche zijn echter maar aan te vatten in een optimale conditie. Vorige week op een trainingstocht van 135km door de Limburgse kempen voelde ik de bui al hangen. Dit wordt niets. Gelukkig was er nog een sportief alternatief. Sedert een paar seizoenen staat een nieuwe afstandszwemwedstrijd op de kalender en aangezien zwemmen het enige is wat nog momenteel vlot lukt, schreef ik me in op de ultrazwemwedstrijd Sluis-Damme met een totale afstand van 7.2km. Op weg naar Damme werden we op enkele fikse regenvlagen getrakteerd. Gelukkig klaarde hemel op tegen de start. Na de inschrijvingsmodaliteiten vertrok Sabien met de fiets naar Sluis en wij, de zwemmers, met de bus.
Met een 40-tal dapperen voor de langste afstand, konden we om 13.30 stipt in de startvakken van de komende Zwintriatlon in Sluis ons even als waterratten gedragen. De eerste km zat er vlug op, maar nabij de 2de brug op anderhalve km was het pompen of verzuipen. Het water zat potdicht door metersdik wier en papbladeren. De organisatie had al tientallen kilo's verwijderd en kayak's probeerden ons een beetje op iets wat een "zwembaar" traject was door te leiden. Na een vijftigtal meter baggeren zaten we terug in open water. Insteken, doorhalen, uithalen, insteken, doorhalen, uithalen, ademen, insteken,....Verstand op 0 en blijven zwemmen. Aha, voor mij de brug van Hoeke, nog 3km wist ik. Aan de kayak gaan bevoorraden met een energiegelleke en terug verder. Na een tiental minuten, hoofd omhoog, de brug moest er toch ongeveer zijn, verdomme wat is dat, precies nog geen meter genaderd. Van optisch bedrog gesproken. De strakke wind op kop zorgde voor een lichte golfslag. Oef, eindelijk de brug. Nog 3 te "gaan". Plons, plons, plons. Veel gebeurd er eigenlijk niet. Enkele vissers die meewarig keken naar de zwemmers en hun verstoorde vangst. Af en toe wat fietsers op het jaagpad. Enkele eenden op het water. Meer kreeg je niet te zien. Gelukkig een persoonlijke begeleidster met de kayak. Lucky me. Ik zat ergens moederziel alleen in de middenmoot, voor mij in de verte de kopgroep in strak tempo en achter mij ook de achtervolging veraf. En Sabien als vurige supporter natuurlijk. Eindelijk in de verte de aankomstlijn met de boot die moet aangetikt worden. Per 500m liggen de boeien in het sop te dobberen. Nooit geweten dat 500m zover was. En dan zijn we er. Oef. 2u19'03" op de totale 7.2km. Dit is een ietsje sneller tempo dan tijdens Damme-Brugge, een 4km zwemwedstrijd die ik een paar jaar terug deed en zelfs nog sneller dan tijdens de Ironman Frankfurt. Clubgenoot Karel Man deed de 3km wedstrijd Hoeke-Damme en finishte in 1u04. Vooral in het Leffe drinken stonden we erna goed onze "Man".

Tussendoor naar Dwars door Turnhout.

Terugreis en onmiddellijke werkweek verteerd , weekend en opnieuw de draad opgenomen met een loopkoers. Via een sponsor raakte ik aan een startnummer voor Dwars door Turnhout, een gloednieuwe stratenloop in het criterium van de Carrefour Running Tour. De beentjes voelden heel de week maar moeizaam aan. De bergwandelingen, schitterende fietstochten en terugreis waren niet op enkele dagen verteerd. Rustig gelopen heel de week en afgezakt naar Turnhout om er een goeie training van te maken. De organisatie had gezorgd voor een schitterend parcours, start en finish aan het kasteel van Turnhout, door de winkelstraten en via het kanaal Schoten-Mol naar de mooie boswegen die deze Kempense stad rijk is. Zeer afwisselend en de algemene stilte in het bos als verademing voor de drukte van de stad.Niet al te snel van stapel gelopen, aan een tempo net boven de 15km/u. De basis is er, maar van weerstand of snelheid heb ik nog niet veel. Dat is ook goed voelbaar wanneer het wat sneller moet gaan. Niet geforceerd tijdens de wedstrijd, op de zandstroken iets rustiger gelopen en de laatste 2km de gashendel opengedraaid in de mate van het mogelijke. Een tijd van net boven de 43 minuten op de 11km, meer dan de beoogde 15km/u. Het fietsseizoen zit er bijna op (nog één geplande rit) tijd dat ik nog iets van het lopen ga maken dit jaar. Dwars door Turnhout was een zeer gezellige en mooie stratenloop met een fijn publiek dat er niet voor terugschrok om al applaudisserend de atleten aan te moedigen, mooi !

Dolomietencols blinken uit in onregelmatigheid en verbluffende schoonheid.

Zopas terug van een achtdaagse vakantie midden in de Italiaanse Dolomieten. We verbleven in het Val di Fassa, zonovergoten ergens tussen Bolzano en Cortina d'Ampezzo. Vanuit Campitello di Fassa kan je tal van passo's oprijden zonder de wagen te gebruiken. Ik maakte daar voor de volle 100% gebruik van en reed er acht in vier ritten. Daarnaast deden we gezamenlijk weer verbluffende wandelingen onder de schitterende rotsmassieven van dit gebergte. De eerste fietstocht deed ik op een late namiddag.Vanuit het hotel was het slechts 15km naar de top van de Gardecchia Hütte, de finishplaats van de koninginnerit van de voorbije Giro d'Italia. Geen makkelijke klim, slechts 6km lang maar een gemiddeld stijgingspercentage van bijna 10%. Als je weet dat er twee kleine afdalingen inzitten dan kom je aan pieken tot 16%. Vooral de laatste 3km beten stevig in de kuiten. Het uitzicht op het Rosengarten gebergte was werkelijk verbluffend en dat zou niet de laatste keer zijn. Dinsdag 16 augustus was het tijd voor mijn koninginnerit van 100km en bijna 2900 hoogtemeters over 4 cols. De Sellaronde is 56km lang, maar ik zou er een XL Sellaronde van maken. Al vroeg startte ik met de klim naar de top van de Passo Sella. Tijdens de eerste kilometers bedroeg de temperatuur slechts 9° in de schaduw, maar die verdubbelde wanneer de zon door de bomen tevoorschijn kwam. De Sellapas is niet onoverkomelijk , de uitzichten op het Sellamassief en de Dolomietentoppen adembenemend! Na een korte afdaling was ik snel boven op de Passo Gardena, weer een topper qua vergezichten. Na een snelle afdaling kwam ik aan in Corvara, hier start elk jaar de Dolomietenmarathon, een cyclo die op enkele minuten uitverkocht is! Via La Villa kon ik dan klimmen naar de top van de Valparola en in Arraba was ik snel aan de voet van de Passo Pordoi. Deze Pordoi is een kleine Stelvio waard met zijn 33 bochten en uitzicht op de pas. Het was boven een drukte van jewelste, augustus maand en de Italianen met zijn allen op vakantie. Er stond me in deze prachtige rit enkel nog een afdaling te wachten naar het hotel. Op donderdag 18 augustus begaf ik me op de Passo delle Erbe in het Val Badia. Deze Erbe was een zaligheid van een rustmoment, zeer weinig verkeer maar alle spieren aangespannen in de laatste 5km die gemeen steil zijn (9 a 10%).Vanuit Covara reed ik daarna de andere(en volledige) kant van de Passo Gardena op. Het zweet drupte naar beneden met bakken bij meer dan 30° in de vallei. De laatste rit op zaterdag 20 augustus is er eentje om in te kaderen. Vanop de top van de Passo Fedaia daalde ik af richting Caprile(ook een kruispunt van cols) en reed naar de voet van de Passo Giau. Deze pas was in de voorbije Giro nog de Cima Coppi(hoogste top) en de zuidzijde kan je vergelijken met de verschrikkelijke col du Granon in de Alpen (10km klimmen aan 9,5% gemiddeld). Ik had echter een superdag en forceerde me nergens op deze zware Giau. De laatste 3km zijn als één grote postkaart die zich langzaam openvouwt tot een fabuleus vergezicht over 360 graden! Op de top van de Giau heb je het mooiste uitzicht van alle passen op een wereld van steen, bergen en weidse landschappen! Steil omhoog betekent ook snel naar beneden, de Passo Giau is ook een zaligheid om af te dalen. In Caprile nam ik een middagpauze met mijn intussen bekend fietsmenu in Italia: appelstrüdel met ijs en één grote cola. Goed en niet duur. Tijdens de afdeling van de Fedaia bij het begin van deze rit haalde ik mijn snelheidsrecord afdalen van deze vakantie: op het lange rechte stuk meer dan 80km/u. Benieuwd wat dat bergop zou geven. De Passo Fedaia is vanuit Caprile een killer, de eerste 7km zijn nog liefelijk aan 5 tot 7%; maar vanaf Malga Ciapela begint de kleine hel; de kilometerteller gaat niet meer onder de 9% en iets later is daar de lange rechte "autostrada", het lijkt vals plat maar niks is minder waar. 3km klimmen aan 12 a 15% , waar ik daarstraks mijn topsnelheid haalde kom ik nu amper boven de 6km/u en is het stoempen, trekken en hijgen. Boven komen is de boodschap. De haarspeldbochten die even verder volgen zijn een kleine verademing, maar de laatste kilometer tot aan het stuwmeer en de Marmoladagletsjer is weer moordend tot 15%. Zeer tevreden en moe bereik ik het bord met de pashoogte op. Alle passen zijn gereden, ik voel me als in Parijs en doe een rondje rond het vlakke stuwmeer bij wijze van ereronde. Acht passen zijn bedwongen , waarvan zes boven de 2000 meter hoogte. Zondag 21 augustus is onze laatste dag en na een mooie wandeling naar de hoogte van de Sass Pordoi(2950m hoogte) zijn we vroeg terug aan het hotel. Ik kan het niet laten en voeg nog een kers aan de taart toe: de Passo Fedaia langs de makkelijke kant vanuit ons hotel. De top ligt 14,5km verder, ik geniet van deze toegift met volle teugen. Langs deze kant blijft de Fedaia braaf rond de 6%, met een uitschieter tot 9% . Al snel is de top daar en de laatste afdaling een feit.

15de plaats op twee uur van Hertals.

Officiële uitslag van vrijdagavond: 15de plaats ; afstand 26,9km in 1u58'53". Mooi resultaat dus.

Slechte benen in Herentals.

Op het parcours van het Tourcriterium werd gisteren de 2 uur van Hertals georganiseerd. Een loopevenement waar het de bedoeling is van zoveel mogelijk kilometers te halen binnen de 120 minuten. Met drie duurlopen van 20km en meer in de benen zou ik toch een beetje afstand moeten halen, 28km was dan ook de doelstelling. De benen beslisten daar echter anders over. Al vanaf de eerste ronde voelden deze zwaar aan , een tempo aanhouden van 4'10" a 4'15"/km bleek geen probleem tot de 19de kilometer. Daarna stokte het tempo en viel ik terug naar 4'30" a 4'35"/km. Niet echt dramatisch, met als officieus resultaat 27,4km in 1u58'46". Totaal verzuurde benen na de finish en zere voeten, misschien wel een gevolg van de kasseitjes op de Bovenrij en Zandstraat die na de heraanleg naar mijn gevoel er minder goed bijliggen dan vroeger. Maar dat kon de pret niet deren, het evenement blijft een sfeervolle bedoening, met volle terrasjes, veel volk en goeie muziek langs het parcours en veel lopers! Dat deed alle leed verzachten. Achteraf gezien toch een vrij goeie prestatie van mezelf, de loopbasis is niet wat ze vorig jaar was en ik haalde hetzelfde resultaat. Voldaan na de inspanning heet dat dan .Tussentijden: 10km: 42'09" / 20km: 1u24'56" / 25km: 1u47'42" (foto: Gazet van Antwerpen)

Vincenzo Nibali rijdt rondje in Vorselaar.

Vincenzo Nibali , de winnaar van de Ronde van Spanje van vorig jaar reed gisteren een opwarmingsrondje langs het Heiken in Herentals en Vorselaar samen met Erwin Vervecken naar aanleiding van een reportage voor Cyclosprint. Toen ikzelf met de fiets naar het Tourcriterium in Herentals reed kwam ik de twee wielrenners tegen en nadien kon ik ze spotten aan het station in Herentals waar bovenstaande foto werd gemaakt. Het Tourcriterium trok veel volk en ik maakte enkele mooie foto's zoals hierbij. Ik heb een zwak voor Italiaanse coureurs !(Met Vincenzo Nibali; met Ivan Basso en Philippe Gilbert)

8 hellingen voor de Challenge BIG in GH Luxemburg.

Maandag 25 juli vertrok ik met fietsmaat Stefan in alle vroegte richting Luxemburg, niet de provincie maar het kleine landje van de gebroeders Schleck. Doel was een tweedaagse met evenveel fietstochten. Halfweg de voormiddag sprongen we op onze koersfiets vanuit Larochette. Al direct ging het bergop en al snel hadden we door dat er niet veel vlakke stukken zouden voorkomen. De eerste helling van de dag was de klim via de mooie Gorges du Loup naar Berdorf. Twee dingen vielen ons op in positieve zin: de overwegend geasfalteerde wegen zijn in uitstekende staat en er is niet veel autoverkeer. Als er dan al eens wagens langsrijden zijn de chauffeurs uitermate hoffelijk. Via Echternach fietsten we richting Moersdorf tot aan de voet van de Pafebierg, een zeer mooie helling die ons op een plateau bracht met windmolens en een adembenemend vergezicht. De afdalingen zijn uiteraard de beloning , langsheen rustige wegen klommen we tot in Altrier om dan over een golvend parcours terug naar de wagen te rijden. Voor onze overnachting boekten we een B&B in Lellingen (niet ver van Clervaux), maar om het af te leren nog snel even de Cote de Munshausen onder de wielen laten doorgaan. Zo eindigden we de eerste rit met dik 100 kilometer en 1700 hoogtemeters. Na een uitgebreid ontbijt en een verkwikkende nachtrust stond de tweede rit op het menu, bijna 1800 hoogtemeters en weer 95km doorheen het mooie hellende landschap. Het begon al na 2 km vrij stevig te klimmen aan gemiddeld 6% , een mooi aangelegd fietspad door het bos. De eerste BIG van deze tweede dag was de Mont Saint Nicolas, een helling in drie trappen. De afdaling echter ging snel naar Vianden(even een blik werpen op de burcht) en dan verder zalig dalen tot in Diekirch. De Herrenberg lag daar op ons te wachten , we hadden het parcours uitgestippeld langs de moeilijkste zijde van deze klim naar het militair domein: 1,4km aan een gemiddelde van 9,9% en maximum 21% hellingsgraad, dat stond althans op papier, benieuwd wat de realiteit zou brengen. We draaiden van de hoofdweg een smal weggetje op en deze jongen stond veel te groot geschakeld waardoor ik al direct voet aan de grond moest zetten. Dan maar even rechtsomkeer gemaakt en terug aanleggen, onmiddellijk op de kleinste(30/26) , wat zeker nodig was. De smalle weg langsheen de rijtjeshuizen gaf direct een percentage aan van 16% , gedurende iets meer dan 1km zou het percentage metertje blijven schommelen tussen de 16 en de 21% ! Afzien dus , hijgen , puffen, stoempen , rechtstaan en gelukkig boven geraken zonder te stoppen, wat een klim die Herrenberg !! De Muur van Huy is er niks tegen, je kan deze zijde nog het best vergelijken met de Montagne de la Croix in Dinant, waar de eerste 600 meter rond de 16% schommelt. Afdalen doen we langs de brede en makkelijkere zijde van deze Herrenberg. Via weer een prachtige landelijke weg bereiken we wat verder de vallei van de Sure , die we volgen tot in Bourscheid Moulin waar de voet is van de klim naar Bourscheid. Een schitterende klim, die steeds tussen de 6 en de 8% aanhoudt. Alles erop en eraan, haarspeldbochten, goed lopende brede asfalt, en een einde aan bijna 10%, een kleine Alpencol , die me even deed denken aan Les 2 Alpes. Ook de zalige afdaling is mooi, iets later draaien we in Dirbach een bosweg op richting Masseler. Rust is weer het codewoord, een zaligheid! De top is aan de Ferme Masseler, de laatste BIG van deze tweedaagse. Er volgt nog een laatste helling die vertrekt in Kautenbach, de slingerende Cote du Kohnerhaff. Via een mooi plateau volgt een (korte) afdaling naar Lellingen en daar staat de wagen te wachten voor de autorit huiswaarts.Het Groothertogdom is een aanrader voor een paar verkwikkende fietsdagen, het weer zat ook mee(geen regen gezien!), met dank aan Stefan voor het gezelschap. Intussen sta ik in de BIG Challenge op 67 stuks. (Foto's: Gorges du Loup-Berdorf en het steilste stuk 21% van de Herrenberg)

Monte Zoncolan, SM voor fietsers

Tijdens onze jaarlijkse vakantie, dit jaar terug in Italie, moest er terug een BIG beklimming bijkomen. Uitverkoren beklimming dit jaar was de Monte Zoncolan. De steilste berg uit de Giro. Met een gemiddelde stijgingspercentage van 11,5% over een kleine 12km en stukken boven de 20% was dit allezins geen tussendoortje. Enkele jaren terug reed ik al eens de Mortirolo op, maar deze Zoncolan doet de Mortirolo verbleken. De start was in Ovaro. We logeerden in Treviso in de buurt van Venetie en een 160km van de voet verwijderd. Met een dreigende onweerslucht en een temperatuur van 25°gr. deden Sabien en ik een poging. Sabien op haar triple en ik met mijn omgebouwde MTB. De eerste 2 km viel zeer goed mee, was dit nu de zo gevreesde klim? Maar na een relatief vlak stuk een draai naar links en we reden door een "ereboog" naar het "il inferno"! Man, wat was dit, steeds maar kleiner schakelen, een bord met de aanwijzing 18%. Dit was de Patersberg maar dan zonder kasseien. Een regenbui spoelde het reeds aangemaakte zweet in de ogen. Na 1km moest Sabien voet aan de grond zetten, met een hs van 186, reeds op het kleinste blad en af en toe haar voorwiel van de weg optrekkend, was dit voor haar van het goede teveel. Een 2de poging waarbij ik haar omhoog moest duwen om terug de pedalen rond te krijgen was na een paar honderd meter tevergeefs. Dan maar wijselijk besloten om het hierbij te laten, we waren nog maar aan de voet en alleen door te rijden. En het werd nog steiler, voor mij de muur van Huy, na een volgende haarspeldbocht nog één en nog één en nog één...de km's schoven heeellll eeerrrgg traag onder mijn banden door. Snelheid rond de 6km/u!!
Gelukkig was het niet warm, met de mtb had ik voldoende kleine versnellingen om een soepele tred aan te houden zonder het voorwiel van het asfalt te lichtten. In iedere bocht een aandenken aan een wielerheld, Merckx, Pantani, Bobet, Coppi,..., allen passeerden ze de revue. Het laatste stuk aan de tunnels, blindelings het duister binnen, bijna boven. De laatste km nog een venijnig steile kuitenbijter, de 10de muur van Huy en dan stond ik er. Oef, de Zoncolan maakt zijn reputatie waar, met een gemiddelde van 5.6km/u gereden. De frisse wind op mijn bezwete lijf deed me snel besluiten om terug af te dalen. En afdalen is ook hier iets aparts. Door het hoge stijgingspercentage moest je wel met de remmen dicht de smalle weg afdalen wilde je heelhuids Ovaro bereiken. Het gevolg was dat mijn velg oververhitte en een paar km voor het einde met een klapband op het voorwiel als resultaat. Gelukkig niet op volle snelheid of ik zat hier niet meer te schrijven... Ooit volgt nu nog eens de Angliru, nog een gevreesde Spaanse klim, mss met blogcollega Dirk??

Overwinning op de estafette bedrijvenloop in Rijkevorsel.

Gisteren behaalden we met het Sd-Worx Running Team Vorselaar de overwinning binnen op de estafette marathon in Rijkevorsel. Het laatste loopdeel mocht ik voor mijn rekening nemen, de 6,8km werd afgewerkt in 25'40". Erwin Coopmans was startloper, daarna volgden Stijn Jacobs, Roel Van Der Donck, Roel Jacobs en Maarten Van Der Donck. Eindtijd was 2u37'26". Met mijn eigen prestatie was ik best tevreden. De 6,8km was tot nu toe de beste wedstrijd van het jaar,flirtend met de kaap van de 16km/u , dat is heel lang geleden !(foto:Marcel Leysen. De winnende ploeg vlnr:Dirk Vissers,Erwin Coopmans,Stijn Jacobs,Roel Van Der Donck,Maarten Van Der Donck en Roel Jacobs)

Kardinaalsjogging Vorselaar:gemengde gevoelens.

Gisterenavond was het dan zover: de enige wedstrijd in eigen dorp waar ik als loper zelf aan kan deelnemen, de Kardinaalsjogging van de KWB. Reeds de 21ste editie, dan kan je gerust spreken van een klassieker. Het parcours op en rond het Vorselaarse kasteel is zeer mooi maar niet altijd gemakkelijk. De organisatie had ook dit jaar weer gezorgd voor een beetje klimwerk elke ronde en wat behendigheid naar het zoeken van het beste traject op de boswegen. Voor deze wedstrijd laad ik me elk jaar iets meer op. Al vrij snel werd duidelijk dat de beste benen nog veraf zijn. Op de 10km mag je niet te lang de kat uit de boom kijken. Na iets meer dan 3km schudde ik voor de eerste keer aan die boom door de vrij omvangrijke groep waar ik deel van uitmaakte uit te dunnen. Dat zou ook het enige wapenfeit zijn , want daarna volgde 6km aanklampen en afzien. Het allerbeste stuk bevond zich telkens bij aanvang van een nieuwe ronde, de lange betonstrook van de Riemenstraat naar de kerk toe. Het vele draaien en keren de laatste twee kilometer is geen spek voor mijn bek, daarvoor is mijn paslengte veel te groot.Enfin, gisteren ben ik meermaals in het wiel gestorven en terug herrezen. Zeer goed voor de toekomstige wedstrijden en weken, dat wel. Voor eigen volk kan je altijd wat meer. Bij de laatste afdaling uit het bos richting finish "smeet" ik me nog eens helemaal en kon ik er nog een behoorlijke eindsprint uitpersen. De 10km bleken er uiteindelijk 9,7 en met een tijd van 38'12" kon ik best tevreden zijn op dit parcours. De minder frisse benen zal ik dan maar wijten aan de zware wedstrijd van vorige zondag(Herentals-Tielen) en het feit dat ik daarna nog enkele dagen doorgetraind heb. Geen slechte tactiek op langere termijn. Volgende week gaan we met de Kasteellopers voor een nieuwe overwinning op de aflossingsmarathon in Rijkevorsel, de ploeg kan alvast op mij rekenen. Het gevoel in Vorselaar en de kracht lag al wat hoger dan tijdens Herentals-Tielen, de conditie gaat dus bergop. Een groot voordeel aan een thuiswedstrijd is dat je geen wagen dient te gebruiken om ter plaatse te geraken , de Westmalle smaakte nadien des te meer. Spijtig dat hij niet van 't vat was deze keer. (foto:Paul Denolf- met dank).

Herentals-Tielen: tevreden over het resultaat.

Exact 627 loopkilometers staan er op de teller voor 2011, dat zijn er 900 minder dan vorig jaar rond deze tijd. Daarom is het al een half wonder dat ik gisteren als 31ste finishte in een tijd van 58'20". Rustig aan de komende dagen zodat we vrijdag opnieuw min of meer fit zijn ! (foto: Thals FM. Opperste concentratie voor de start met Maarten Van Der Donck en Chris Gommers; resp. 5de en 2de gisteren).

Herentals-Tielen:wennen aan competitieritme.

Intussen weet iedereen wel dat het voorlopig geen top loopjaar is voor mij. Afzien is dan het woord om min of meer terug op niveau te komen. Herentals-Tielen is al enkele decennia een klassieker onder de loopwedstrijden in de Kempense regio.Het was echter al van 1997 geleden dat ik startte in deze natuurloop. Aangezien de NMBS juist vandaag werkte aan de spoorlijn werden er pendelbussen ingezet om aan de start ter hoogte van het BLOSO centrum in Herentals te geraken. Met nog maar enkele weken training, slechts 1 echte wedstrijd in de benen en allerhande andere dingen was de moraal om sterk te presteren nog niet hoog. Aankomen binnen de 60 minuten zou al heel goed zijn. Matig gestart dus , want na iets meer dan 1km wacht al Kruisberg in Herentals. Langs de kapelletjes enkele honderden meters klimmen, het lijkt wel de muur van Huy in het bos. Voorzichtig afdalen langs de boomstronken is de boodschap. Het parcours gaat een groot stuk over de Kempische heuvelrug, de Lavendelweg(mooie naam) loopt nergens vlak. Iets voorbij het mooie meer van het Zwart Water duiken we rechtsaf het mulle zand in achter camping Floreal in Lichtaart, niet echt mijn ding. Als het dan iets later nog eens stevig bergop gaat , temporiseer ik helemaal. Dit is het trainingsparcours van menig mountainbiker en van veldrijders zoals Sven Nijs en Bart Wellens, een speeltuin dus voor die jongens. Deze jongen laat zich helemaal gaan wanneer de tiende kilometer in zicht komt. Een lange hellende strook licht bergaf, goed voor de grote foulee. Lang duurt mijn avontuur echter niet want de laatste 2km zijn zwoegend, het beste is er dan al af. Met het oog op de kwb wedstrijd van volgende vrijdag in eigen dorp ging ik vandaag eigenlijk op ralenti lopen , niet dus. 100% gegeven wat er in zat, eindigend met een goed gevoel, een spurtoverwinning op mijn dichtste belager in de laatste 50 meter, goed zo ! Finishend net boven de 58 minuten, zeker niet slecht, maar geen tijd om over naar huis te schrijven. Ik moet het laten maar kan het niet: In Tielen tappen ze donkere Westmalle van 't vat , helemaal te gek! Ik laat me dus verleiden tot één overheerlijk smakende kuip. Dan naar huis waar de vermoeidheid me overvalt, lopen is zwaar prent ik mezelf in, maar afzien hoort erbij om beter te worden. Op naar de supercompensatie!

15 hellingen in 95km.

Vandaag de Vlaamse Ardennen nog eens onveilig gemaakt met de fiets. Minstens 1 keer per jaar parkeer ik de wagen aan het centrum van de Ronde Van Vlaanderen in Oudenaarde, voor een jongen uit de vlakke Kempen nog steeds een trip gelijk aan het enthousiasme van een vroegere schoolreis. Aangezien onze studerende zoon aan bevoorrading toe was in Gent een uitgelezen kans om nog eens te gaan rijden in het Mekka van de wielersport van bij ons. Vooraf had ik me een parcours uitgestippeld welke met de gps prima kon gevolgd worden , daarbij niet minder dan 15 hellingen. Ik probeer na enkele jaren ook de minder bekende kuitenbijters op te zoeken en dat is me vandaag uitstekend bevallen. Beginnen deed ik echter met een legende en ook mijn favoriet ginder: de Paterberg. Op het steile stuk blijft het toch altijd een gevecht met de kasseien en jezelf, maar ook deze keer raak ik zonder problemen boven. Volgende top is de Waaienberg, die zich achter de Pater bevindt. Een echte parel, weg van alle drukte en door een mooi landschap. Een aangename verrassing is ook de lange klim naar de top van de Hotond via Zulzeke. Hier noemt de berg "Hoogberg" en is ook lang , 4km klimmen aan één stuk. Langs de buitenwijken van Ronse spoed ik me naar een stukje "Pays des Collines" in Henegouwen, een prachtige streek. Volgende helling is de Mont d'Ellezelles , daarop volgend zou "La Houppe" moeten komen , maar door een late wegvergissing kom ik eerder dan voorzien terug uit op de weg naar Ninove. La Houppe zal dus voor een volgende keer zijn. Dan op naar de Kanarieberg, niet te onderschatten , de klim naar het Muziekbos is steiler dan hij op het eerste zicht lijkt en gaat zelfs tot 14%. Op naar Schorisse voor de beklimming van het Foreest. Deze deed ik een jaar of drie geleden en is een echte parel. De klim draait langsheen een natuurgebied, en wederom is de stilte overdonderend. Al snel kom ik op de Steenberg die even verder ligt, nog zeven hellingen te gaan en ongeveer halfweg mijn trip. Ook de Boigneberg is nieuw voor mij, via de afdaling van de Kapelberg ga ik richting Ladeuze. Aangezien ik geen echte kasseifretter ben , probeer ik de kinderkopjes te vermijden. De Ladeuze is het alternatief voor de Eikenberg die enkele honderden meters verder ligt. Afdalen doe ik richting Oudenaarde maar maak een lus via Ename naar de Kattenberg, een helling waar ik als toeschouwer tijdens Dwars door Vlaanderen steevast post vat. Deze kinderkopjes liggen er uitstekend bij en de helling is niet onoverkomelijk. Afdalen langs de Wolvenberg om opnieuw uit te komen in Ename , richting twee onbekende pareltjes van de streek, de Braambrugstraat en de Abeelstraat. Vooral laatstgenoemde kan me echt bekoren! De weg is supersmal , er zit een knik in van meer dan 15% en de vergezichten zijn wonderbaarlijk. Deze twee bergjes haalde ik trouwens uit het mooie boek "Fietsen in de Vlaamse Ardennen". Ik bevind me aan de rand van de Zwalmstreek , en rij de Molenberg op. Op deze helling gebeurt er wel altijd iets tijdens de Ronde. De eerste meters zijn zo smal dat de laatste renners in het peloton steevast voet aan de grond moeten zetten. Voor mij is het de eerste kennismaking met de Molenberg, een ervaring want buiten dat dit een zeer mooie klim is , liggen de kasseien er erbarmelijk bij. Dit belet me echter niet om zonder kleerscheuren boven te komen. Nu gaat het richting startplaats , de tegenwind zorgt voor een laatste lastig stuk en na de afdaling van de Edelare besluit ik om er nog snel eentje bij te nemen , de Vlaamse Ardennendreef in Leupegem , ook wel Achterberg genoemd. Na meer dan 90km is de jus wel uit de benen , ik haal een gemiddelde van bijna 25km/u , niet slecht voor een loper helemaal alleen op dit parcours.(Foto: Molenberg).

70.3 Ironman Zwitserland

De kogel is door de kerk. Na een lange vermoeiende rit terug met gemengde gevoelens over de eerste triatlonwedstrijd van het seizoen. De halve triatlon van Zurich, nader bepaald in Rapperswill-Jona. De organisatie van de Helveten was volgens de normen van het Ironmanlabel perfect afgewerkt. De vrijdagmorgen vroeg vertrokken en met een paar tussenstops 770km verder in de late middag bij ons hotel in Horgen aangekomen. Clubgenoten Ruben, Sophie en Karl waren een dag eerder vertrokken en hadden zo het fietsparkoer al kunnen verkennen. De zaterdag startnr gaan afhalen, 's middags de briefing, inchecken fietsen, uitrusten in de schaduw en erna de pastaparty. Ruben kon nog goed overweg met de pasta. Op de wedstrijddag vroeg uit de veren, al een beetje stress, alhoewel ik maar om 11u bij de masters 45+ moest startten. Bij het klaarzetten van het materiaal bij mijn fiets ging het mis. Terwijl ik alles klaarzette voor de fietswissel voelde ik een plotse pijnscheut in de onderrug. Ik ken dit van vroeger en dit betekende niet veel goeds. Het was al lang geleden dat mijn rug blokkeerde, ik heb een lichte hernia onderaan en dit kon ik nu wel missen als kiespijn. Zolang ik kon zitten of ergens op steunen viel het mee. De start was in wave's, eerst de profs, daarna de verschillende "age groupers". Sophie mocht als eerste de spits afbijten. Als profatlete kon ze terug punten verdienen voor het WK in Las Vegas. Ruben daarna bij de 30+ en Karl bij de 35+. Beiden kunnen meer dan hun mannetje staan. Met de precisie van een Zwitserse klok werd het startschot stipt gegeven. Om 11u was het mijn beurt om de 1900m in de Zurichsee te zwemmen. Met een watertemperatuur van 18C waren vlug fris wakker. Het is altijd een beetje zoeken om in open water een rechte lijn te vinden, voor de rest verliep het vlot. Na 37'57" kon ik het water verlaten. De onderrug hield stand. Mijn favoriete onderdeel nu, fietsen in tijdrithouding en nog enkele klimmetjes erbij. I love it! Het geeft een kick als je atleten met peperdure tijdritbolide's met mijn eenvoudig koersfietsje kan voorbijrijden. Het fietsen verliep zoals verwacht, na 91km en 1045hoogtemeters kon ik het fietsen afsluiten in 3u05'. Maar dan begon het. Toen ik van mijn fiets kwam kon ik gewoon niet recht en lopen met de fiets in de wisselzone lukte helemaal niet. Toch nog de loopschoenen aangetrokken en proberen te lopen. Na enkele passen gaf ik het op. Dit ging echt niet. Doorgewandeld tot aan de publieke zone om Sabien in te lichtten. Maar met haar peptalk, toch geprobeerd om verder te doen. Tenslotte toch 770km ver gereden en alle kosten erbij moest ik het proberen om te finishen, de tijd was bijzaak. De eerste km's afwisselend gewandeld en enkele passen gelopen. Na enkele km's kwam de onderrug ietsje losser en kon ik een trage duurlooptempo aanhouden. De zomerse temperatuur van 29°C zorgde ervoor dat ik eruitzag als een gaargebakken kreeft. Met een looptijd van 2u55' heb ik nog nooit zo traag een 21km afgehaspeld. Tevreden dat ik ondanks de pijn doorgezet heb, maar anderzijds ontgoocheld dat dit net nu moest gebeuren. De prachtige omgeving hier maakte veel goed. 70.3 Ironman Rapperswill-Jona, een aanrader!! De clubgenoten: Sophie was 6de bij de profs en ook Karl en Ruben haalden schitterende tijden en eindigden helemaal vooraan in het pak.

Lopen in de heimat.

Traditioneel vond de avond voor Hemelvaart de avondjogging van Fc De Vrede in Wechelderzande plaats. Het zou de eerste echte wedstrijd worden sinds november vorig jaar. Met 80 rustige kilometers in de benen een stap in het onbekende dus. De dag zelf besloot ik om de geplande 4km om te zetten naar twee ronden , 8km dus. Ik zou die eerste ronde dan maar rustig aanvatten. Tijdens de eerste 4km bewees ik twee Kasteellopers een dienst als tempomaker, Anneleen Geluykens en Guy Van Campenhout wilden graag binnen de 16 minuten arriveren , wat zou neerkomen op tempo net boven de 15km/u. Dat zou ik nog wel aankunnen na deze lange rustperiode. Opzet meer dan geslaagd: na een aanvangskilometer in 3'55" bleven we dat tempo aanhouden wat resulteerde in een mooie 15'42" en 15'45" voor beide atleten. Bij het ingaan van de tweede ronde liep ik even alleen en liet me dan uitzakken tot bij een achtervolgend tweetal dat de 12km volbracht. Het tempo bleef gehandhaafd , alhoewel het zeker niet sneller moest gaan voor mij. De laatste kilometer werd de snelste : 3'48". Meer dan tevreden met een zesde plaats en een tijd ruim onder de 32 minuten. Niet slecht na vijf kwakkelmaanden. Nu maar hopen dat we binnen enkele weken de lijn kunnen doortrekken. Het was trouwens zeer tof om nog eens in mijn geboortedorp een wedstrijd te kunnen lopen.