Emma 15de op haar eerste BK meerkampen.

Emma is in Herentals als 15de geëindigd op haar eerste Belgisch kampioenschap meerkampen outdoor. Ze haalde in totaal 2638 punten en scoorde deze keer vooral goed op de werpnummers. Ac Herentals behaalde in totaal 5 medailles waarvan één gouden: Isabel Poelmans werd kampioene bij de seniors dames. De volledige uitslagen kan je terugvinden op www.acherentals.be

10 mijl in Wortel en BK meerkampen.

De drukke atletiekweekends blijven komen.Gisterenavond stond ik aan de start op de "Landlopersjogging" in het Noordkempense dorp Wortel en dit weekend vinden in Herentals de Belgische kampioenschappen meerkampen plaats. Na weer een volle trainingsweek volgde vrijdagavond een 10 mijl wedstrijd in Wortel. Ik had me voorgenomen om de eerste drie kilometer de kat uit de boom te kijken en er dan volop voor te gaan. Dit was echter buiten het parcours gerekend. Meer dan 50% van deze overigens prima georganiseerde en zeer mooie natuurloop gaat over onverharde bos-en zandpaden. Reken daarbij de strakke Zuidwester die gisterenavond vooral de laatste 5km in het nadeel blies, dan kan je concluderen dat mijn eindtijd van 1u02'58" lang niet slecht is. Het zag er echter lange tijd nog beter uit, want tot over halfweg kon ik uitkijken naar een tijd onder de 1u02'. De laatste 6km stond ik er echter alleen voor en een beginnersfout vroeger op de dag deed me ook al niet sneller lopen. Op de middag had ik me nog een stevige maaltijd met bonen naar binnen gewerkt om omstreeks 16u nog snel een viertal boterhammen te verorberen. Een beetje teveel van het goede voor mijn darmstelsel en dat deed zich gevoelen naar het einde toe. Desondanks een zeer goeie tijd en een mooie uitslag: 5de plaats op 100 aangekomen lopers, en frisse benen. Alles bij elkaar met de opwarmings-en uitloopkilometers bij goed voor een vrijdagavond van 23km.
Vandaag nam ik de ganse dag het speakerwerk voor mijn rekening op de eerste dag van het Belgisch kampioenschap meerkampen, een organisatie van onze eigen atletiekvereniging, Ac Herentals. Dochter Emma was geselecteerd om deel te nemen en ze deed het lang niet slecht. Na dag 1 staat ze op een 14de plaats met 1579 punten. In het kogelstoten haalde ze zelfs haar record met 7m40.

Limburg 113 Triatlon

Gisteren deelgenomen aan mijn 2de halve triatlon van het seizoen in het Limburgse Neerpelt. Dit is een nieuwe wedstrijd op de kalender die ook voor het eerst sinds jaren in Belgie een volledige afstand op het programma heeft, de Limburg 226. 226 en 113 staan voor het aantal km die dienen gezwommen, gefietst en gelopen te worden, naar analogie met de 70.3 ironman serie's. Daarin staat 70.3 voor de mijlen. Na een slapeloze nacht om 4.30 vertrokken om Lore's trainer Karl, Bruno en Piet te zien starten op de volle afstand. Het beloofde een hete dag te worden. Karl vertrok heel sterk en kwam als 2de uit het water, na 5uur zat zijn fietsonderdeel erop en de marathon werd afgesloten 3u11'. In 9u08 stond Karl voor zijn eerste volle op het podium met een 2de plaats. Bravo! Bruno en Piet zwommen en fietsten ook goed, maar op de marathon moest Piet de strijd staken en werd Bruno door krampen overmand zodat hij met 11u24 zijn besttijd niet verbeterde. Het zag er nochtans goed uit. Tot op 25km zat een tijd van 10.30 er nog in. Dan aan ons de "halve" triatleten. De voorbereiding was niet ideaal, zaterdag geen eten kunnen binnen krijgen en een slapeloze nacht zijn niet bevorderlijk voor dit zware werk.Voor de halve afstand (1.9km zwemmen, 90km fietsen en 21km lopen) starten we het zwemmen zonder wetsuit. Een voordeel voor mij, ik zwem beter zonder. Als 38ste in mijn wave van 125 kwam ik in 33minuten uit het water. Het fietsen was niet echt mijn ding, veel wind, meer voor tijdrijders dan klimmers zodat ik mijn tijd van de Vogezen niet haalde maar ik kon toch onder net de 3u blijven. Het lopen ging in het begin goed in de schaduw langs het kanaal, maar eenmaal in de stad gaf de zon er een lap op en kreeg ik het moeilijk. Drinken en veel afkoelen met enkele sponzen en het vlotte terug. Halverwege zag ik op de klok dat een evenaring van mijn PR er nog inzat. Ook was Bruno net naast mij gekomen en pepte mij terug op. Toen ik halverwege de laatste ronde zat, stond Bruno plots langs de kant met opkomende krampen. Dan maar gestopt, geen besttijd vandaag en zo goed mogelijk geprobeerd de krampen uit zijn benen te masseren. Na enkele minuten kwamen de spieren terug los en konden we onze weg verder zetten. Op de voorlaatste km stopte ik nog om Bruno op te wachten, want de krampen zouden terug komen, nadat hij nog ver bleek te zitten, dan maar besloten de wedstrijd eerst af te maken en hem dan terug een massage te geven. Finish in 5u44, tevreden van het resultaat. Nu nog Bruno oppeppen voor zijn laatste ronde en dan nog samen met de zilveren Karl nog wat gaan eten met een glaasje vooraf om zijn prestatie te vieren. De rest van de club, Ruben, Fre, Chris, Jannick en Bart deden het ook uitstekend. Enkel Pascal moest door een voetblessure in het lopen opgeven.

Een avondje Tongerlo zonder abdijbier.

Het is een drukke week. Tussen de trainingen door probeer ik zoveel mogelijk het WK in Berlijn te volgen. De fameuze laatste ronde van Bekele, de afgang van Isinbayeva, de historische race van Bolt en de gracieuze sprongen van Vlasic. Enkel afgelopen woensdag moest ik passen. Reden was een mooie zomeravond op en rond de atletiekbaan in Tongerlo. Emma mocht de spits afbijten met speerwerpen en stelde haar PR scherper tot 21m25. Bij het hoogspringen haalde ze 1m50. Voor mezelf werd het een prettig weerzien met het tartan. Bij de start van de eerste reeks van de 5000 meter omstreeks 21u30 was het kwik nog niet onder de 25° gezakt. Een paar graden te warm om ideaal te zijn. Van wind was er echter geen sprake. In een gemengde reeks met enkele zeer sterke ACHL dames werd het voor mij een test na twee weken van meer dan 100km training. Na een halve ronde had ik mijn bondgenoot gevonden. Met AVZK-er Ruddi Bogaerts sprak ik af om beurtelings 1 ronde kopwerk te doen. Dankzij de tussentijden die ons werden toegeroepen langs de lijn hielden we een tempo van net onder de 18 minuten aan. Na 3km begon de hitte me echter parten te spelen en werd het alsmaar moeilijker om dit tempo aan te houden. Het was echter mijn kompaan die op drie ronden van het einde moest lossen. Alles uit de kast in de laatste 400 meter en finishen in een eindtijd van 18'08"45. Zeker niet slecht met de trainingskilometers in de benen. Ruddi moest 6 seconden prijs geven en een sterk eindigende Vicky Lieckens werd eerste dame in 18'17''76. Hoewel de abdij niet veraf was , werd het een bierloze avond maar wel een vruchtbare. (foto : met AVZK atleet Ruddi Bogaerts- dank aan AVZK voor de foto)

De vreugde van Jessica Ennis.

Gisteren ook met open mond naar de 100 meter finale gekeken op het WK in Berlijn? Usain Bolt liep naar een buitenaards wereldrecord (9"58 !!). In de schaduw daarvan en net voor dit moment heeft u allicht Jessica Ennis niet gezien. Dit Britse meisje werd luttele seconden voor de "race van het jaar" wereldkampioene zevenkamp. Ze had in de eindstand bijna 250 punten voorsprong op de tweede, de Duitse Jennifer Oeser. Als orgelpunt slaagde Ennis er dan nog in om haar 800 meter reeks te winnen. Een moordende afsluitende dubbelronde na twee slopende dagen. Ik heb respect voor deze meerkampers: de veelzijdigste atleten van de piste. Op de BBC werd ze ingehaald als een heldin: "We've got another World Champion"!! Top of the bill, de verslaggeving op de Britse nationale zender. Het lijstje gasten en commentatoren is er gewoonweg indrukwekkend: Denis Lewis, Colin Jackson, Jonathan Edwards, Michael Johnson en good old Steve Cram. Het was gisteren een prachtige atletiekavond , ik ben er zeker van dat er deze week nog volgen.

Emma mist nipt op 1m60.

Op het Vlaams kampioenschap hoogspringen bij de cadetten in Brugge is Emma vandaag als 5de geëindigd. Bij de derde poging ging ze vlot over 1m55 en miste daarna op een haar een gelukte sprong over 1m60. De lat bleef in eerste instantie liggen, maar viel dan toch naar beneden.Weliswaar weer een zeer mooi resultaat. De volledige uitslag kan nagelezen worden via deze link: http://results.vanboxstael.be/event/cad/women/4

Verslag fietstochten Rauris-Cogolo di Pejo.

Vakantie 2009: Salzburgerland-Trentino.
Dit jaar hadden we onze vakantie deels in Oostenrijk en Italië. We kregen schitterend zomerweer en maakten mooie dagwandelingen in het hooggebergte met hoogteverschillen tot 1200 meter per dag. De looptrainingen stonden twee weekjes op een lager pitje maar dat werd ruimschoots goedgemaakt met de fietsbeklimmingen van enkele kuitenbijters. Volgende passen/passo's werden per fiets bedwongen:
Grossglockner(Edelweissspitze)vanuit Brück: lengte 21,5km;hoogte 2571m (gemiddeld 9%)
Stubachtal(Enzingerboden)vanuit Uttendorf: lengte 15,3km;hoogte 1480m (gemiddeld 6%)
Tre Cime di Lavaredo vanuit meer Misurina: lengte 7,6km;hoogte 2333m (gemiddeld 10%)
Passo Campo Carlo Magno vanuit Dimaro: lengte 15km;hoogte 1682m (gemiddeld 6%)
Pejo vanuit Fucine: lengte 11,8km; hoogte 1579m (gemiddeld 6%)
Passo Gavia vanuit Ponte di Legno: lengte 17km: hoogte 2621m (gemiddeld 8%)
Passo del Tonale vanuit Fucine: lengte 15,2km: hoogte 1883m (gemiddeld 6%)
Passo di Foppa(Il Mortirolo)vanuit Mazzo: lengte 12,9km: hoogte 1852m (gemiddeld 10,5%)
(Foto boven: Top van de Edelweisspitze,hoogste punt van de Grossglocknerstrasse en links de Vorhofalm in het mooie Stubachtal)

Hier volgt het verslag van de gereden fietstochten:
Dinsdag 21 juli:
Op de nationale feestdag wil ik elk jaar iets speciaals doen. Voor dit jaar stond de Grossglocknerpas op het menu vanuit Brück. De eerste 7km naar Fusch zijn lichtlopend, in laatstgenoemd dorpje neem ik nog een "zwarte versterking" om de finale in te gaan; 15 lastige kilometers tot boven. Vanaf het tolstation Ferleiten zal het kilometertellertje niet meer onder de 8% gaan, dat beloofd. Ik zie veel moedige collega's afstappen of vertragen. Deze klim geeft zijn geheimen prijs en die zijn niet mals! Vooral in het grillige stuk dat "Hexenkuche" heet (zijn naam niet gestolen) komen we enkele kilometers niet onder de 10%, een stevige knaap om de vakantie mee te beginnen.Fuschertorl komt in zicht en daar stop ik even om van het uitzicht te genieten. Van hieruit zijn het nog 2000 stevige meters aan 14% tot het hoogste punt van de klim, de Edelweisspitze, over kasseitjes nota bene! Op dit smalle bergweggetje is het een komen en gaan van gemotoriseerde voertuigen maar ik laat me niet uit het lood brengen. De laatste hectometers worden perfect gerond en boven ben ik. Het uitzicht is FENOMENAAL. Het geeft je een panorama van 360° met bijna allemaal 3000-ders, en uiteraard de Grossglockner zelf.

Donderdag 23 juli:
Deze zonnige dag brengt ons in het beeldige en vooral rustige Stubachtal. In een Belgisch tijdschrift las ik enige tijd geleden over de herberg de "Vorhofalm" waar Belgen thuis zijn. De waardin Resi is een persoonlijke kennis van Lucien Van Impe en van zodra ze weet dat we van België komen worden we terstond getrakteerd op een drink van het huis! De Vorhofalm ligt ongeveer halverwege in het Stubachtal, en vanaf daar wordt de klim naar eindbestemming Enzingerboden menens met stijgingspercentages tussen de 7 en de 10%. Nochtans heeft de ganse klim een gemiddelde van 4%, het eerste gedeelte is lichtjes bergop. Het Stubachtal is zeker de moeite om eens in te rijden. De vallei situeert zich tussen Kitzbühl en Zell Am See, en de klim begint in Uttendorf.

Vrijdag 24 juli:
Tijdens een doorreisdag 's middags halt houden en een col oprijden met je fiets... lijkt gek, maar ik heb het toch klaargespeeld. Een kleine 400km dienen we met de wagen te overbruggen naar onze volgende bestemming in Italië, de Pejo vallei. Over de Grossglockner, langs Lienz om daarna in Brixen de autobaan op te rijden. Via een ommetje van 30km passeren we aan het Misurinameer en daar ligt de voet van de legendarische klim naar Tre Cime di Lavaredo(Drei Zinnen).Dit natuurwonder is zowel aangegeven in het Italiaans als in het Duits vanwege de ligging op de grens met Zuid Tirol. Op deze eindklim fietste Eddy Merckx zich in 1968 in de legende van de wielersport. Het zou uiteraard niet zijn laatste exploot zijn. De klim naar de Tre Cime heeft een stekelige eerste kilometer gevolgd door een afdaling tot aan 3,5km. Dan wordt het menens, met bijna 5km aan 12 a 14% gemiddeld, zeg maar 10 keer de Koppenberg na elkaar. Het is druk wanneer we onze wagen exact om 12u parkeren aan het Misurina meer, een grote toeristische trekpleister. We moeten even wennen aan de taal, want er wordt volop Italiaans gesproken. Hele families genieten van een zomerse dag aan dit mooie meer dat wordt gekenmerkt met grote hotels en souvenirwinkeltjes aan de oevers ervan. Terwijl Carine haar lunch bovenhaalt zet ze me eerst mee op weg met de fiets. 200 meter verder aan de voet van de klim duw ik de chronometer in. Links van de weg is een gigantische mobilhomeparking en daar vangt de echte klim aan. Het is een beetje wennen de eerste honderden meters aan het stijgingspercentage want echt "warmgereden" ben ik nog niet. Na een kleine kilometer gaat het in dalende lijn en ik vloek want dat wil zeggen dat de finale beestig lastig wordt. Even later komen de eerste steile stukken eraan. Een pittige Zuidwester maakt het er niet makkelijker op en het is overleven. Harkend, trekkend aan het stuur en regelmatig uit het zadel, op die manier kan ik het tempo erin houden. Mijn kilometertellerke gaat tot 19% en dan wordt het op de lange rechte stukken uitkijken naar de schaarse bochten. Ik ben(bijna)alleen met de natuur want de weg naar boven is een tolweg voor auto's en minimaliseert het verkeer. Af en toe haal ik een lotgenoot in en steek mijn duim omhoog wanneer ik hem passeer. En dan.... het ZICHT van de klim: De Tre Cime recht voor je uit met de Auronzohütte ervoor! Het beeld ook uit het schitterende boek "Mercxissimo", wat een uitzicht! Nog een kleine 2km afzien en zwoegen, liters zweet achterlatend op het warme asfalt , waarop het vocht denkelijk onmiddellijk opdroogt..... De natuur is overweldigend, wat een prachtige klim, wat een schitterende Dolomieten! Boven fiets ik tot het einde van de weg bij de laatste parking en wanneer ik stop sta ik rechtvoor de Drei Zinnen. Het uitzicht is onbeschrijfelijk schitterend.... Na 43 minuten heb ik de 7,6km gerond, 43 minuten om nooit meer te vergeten. Veel tijd heb ik niet, we moeten immers nog een 200km rijden vandaag. In de afdaling stop ik enkele keren(al is dat geen sinecure bij deze percentages!) om foto's te maken. En dan terug bij Carine, met een welgemeend dankuwel dat ik dit kon doen. Er komt nog wel een volgende keer op de Tre Cime.............

Zondag 26 juli:
De klim naar de top van de" Passo Campo Carlo Magno" loopt vanuit de zonnige "Val di Sole" naar het ski-bedevaartsoord Madonna Di Campiglio en dat betekent op deze zondag vrij veel verkeer. Echter wanneer we startplaats Dimaro verlaten wordt het minder druk , maar niet minder steil. De eerste 7km tot net voorbij Folgarida zijn best pittig, maar Carine(die vandaag meefietst) heeft het nergens moeilijk. De laatste 5km zijn vlot overbrugbaar en de uitzichten aan de linkerzijde op het Brenta massief doen de top snel verschijnen. Nergens smaken de cappucino's zo goed als in Italia , we nemen onze tijd boven. In de namiddag brei ik er nog de klim naar Pejo aan in de vallei waar ons hotel gevestigd is. De laatste 5km hebben echt de allure van een Alpencol en de weiden vol kleurige bloemen zijn mooi om te zien.

Dinsdag 28 juli:
We hebben geluk. De dag kondigt zich weer zonnig aan, terwijl Carine een snipperdag neemt zet ik de fiets op de wagen om me naar de voet van de historische Gaviapas te begeven. De verhalen die ik erover gelezen heb spreken tot de verbeelding, de Giro d'Italia die over de Gavia gaat in winterse omstandigheden, het smalle wegdek(inderdaad: op sommige plaatsen slechts 2 meter breed) de steile afgrond zonder vangrails........ Er heerst een gezellige drukte in Ponte di Legno die ochtend, ik ben klaar voor 17 klimkilometers aan 8%. Het gaat gemoedelijk in de aanvangsfaze, de klim neemt elke kilometer met 1% toe, prima om erin te komen. Na Santa Appolonia wordt het ernstig. Een bord naast de weg waarschuwt voor een smaller wegdek en onmiddellijk daarna wordt de breedte gehalveerd. Het asfalt is echter in prima staat en veel auto's kom ik gelukkig niet tegen. Onverbiddelijk passeer ik ook de steile stukken tot 18% , maar 6km voor de top zwakt de klim af naar een matige 7%. Het landschap is intussen adembenemend en ik geef de Gavia de hoogste score wat "landschappelijk schoon" aangaat. 3km voor de top weet ik weer waarom ik verlichting moest bij hebben. Er doemt een donkere tunnel op. Veel zal ik er niet aan hebben, want de fietslichtjes liggen nog op de hotelkamer. Voorzichtig klim ik verder de duisternis in(letterlijk) en probeer me te oriënteren op de zijkanten van de weg. Het is niet makkelijk met een zonnebril op in een daarenboven zeer koude pijp. Eindelijk zie ik terug daglicht en daar ben ik niet rouwig om. De finale ligt voor het grijpen terwijl ik door één grote woestenij van stenen, gletsjers en rotsformaties rijd. De laatste duizenden meters zijn zwaar, want er staan opnieuw twee cijfers op mijn percentagemeterke. Het wegdek is hier ook niet veel soeps, daar wordt nochtans in deze hitte aan gewerkt. Een mooie sneeuwmuur langs de kant van de weg krijgt mijn aandacht en daarna kan ik de laatste 100 meter freewheelend de top bereiken. Onvergetelijke klim................. In de afdaling beslis ik om mijn zonnebril af te zetten tot ik de tunnel uit ben, een verstandige keuze. De afdaling valt trouwens reuze mee.
Na de middaglunch in het hotel doe ik er vandaag nog een schepje bovenop met de 15km lange klim van de Passo del Tonale. Een doorgangsweg van Trento naar Sondrio, maar al bij al valt de drukte van het verkeer zeer goed mee. Wederom staan de prachtige besneeuwde gletsjers te schitteren tegen een azuurblauwe hemel, gedurende de ganse klim zijn ze te bewonderen. Deze Tonalepas is met 6% gemiddeld makkelijk te doen, maar met de Gavia in de benen wordt het toch een pak lastiger. Boven is het een drukte van jewelste , vergelijkbaar met een skioord zoals Les Deux Alpes. Een zalige afdaling is mijn beloning van een sublieme fietsdag.

Donderdag 30 juli:
"Het monster van Lombardije", "de col van Pantani", "een berg voor mountainbikers"(dixit Ivan Basso). Ik geef het toe: deze ochtend vertrok ik met een klein hartje richting Monno. Daar ligt de voet van de Mortirolo, weliswaar de "makkelijke" kant. Aangezien ik aan het vrouwtje had beloofd van niet de hele dag weg te blijven neem ik deze makkelijke zijde met de wagen tot 3km voor de top. Nadat ik de auto heb geparkeerd kan ik 3km "inrijden" tot boven, weliswaar aan bijna 10%. Onmiddellijk dan maar de afdaling van de monsterzijde richting Mazzo di Valtellina , dan weet ik direct wat me straks te wachten staat.... Geen makkie, afdalen aan deze percentages. Snel even aan het Pantani monument gestopt voor een paar foto's en snel even de klim op de vaste plaat vastgelegd en dan naar de voet in Mazzo...... Het is warm wanneer ik omstreeks 11u aan de bijna 13km begin. Nog een schietgebedje , en dan ... ga ik dit wel kunnen met mijn 30/26 versnelling op de racefiets? Twijfels weg, chrono ingedrukt en het gevoel van een eerste schoolreis in het eerste leerjaar. De eerste kilometer gaat gemoedelijk, ik maak nog een "salute" aan enkele dorpelingen van Mazzo en van zodra ik hen toeroep dat ik van "Fiandre" kom krijg ik spontane aanmoedigingen. Na 3km is het vandadde. Mijn kilometertellertje zal niet meer onder de 11% gaan voor de volgende 7 a 8km en hele stukken van 13 tot 18% zijn geen uitzondering. Het stijgingspercentage staat niet in verhouding met de liefelijkheid van de klim. Mooie weilanden en tuintjes wisselen af met koele bosrijke stukken. Het zweet gutst van heel mijn lichaam, dit is werken. Ik ben alleen met mijn ratelende ketting, het gehijg en de vogeltjes die fluiten. De Mortirolo geeft niet af maar ik ook niet. Dan kennen ze Dirk nog niet. Schokschouderend van links naar rechts haal ik nog amper 6km/uur. Een bocht verder "zwakt" de klim af naar 10% , een verademing! Ik passeer het Pantani monument, het is duidelijk dat dit een heilige berg is voor de tifosi. De weg is volgekalkt met namen als Cunego,Basso,Gotti en zelfs Gianni Bugno krijgt nog een eresaluut. Van zodra ik aan de rechterkant langs de Alpenweiden een meertje passeer zwakt de klim af naar 7% en dan ligt de top voor het grijpen! Een oorverdovend "yes" en daarna een gezellige verbroedering met enkele Amerikaanse lotgenoten doen me genieten op de top. Het beest is getemd. Want hoe zwaar deze klim ook is: met de juiste instelling en een goeie conditie is hij niet onoverkomelijk en zelfs voor herhaling vatbaar. Tijdens de korte afdaling naar de wagen trakteer ik mezelf op een schitterend vergezicht en een lekkere cola bij de Albergo Belvedere............. Ik droom intussen van een plek op de Mortirolo tijdens de passage van de Giro d'Italia tussen honderden uitzinnige Italianen.

Foto's Passo Di Foppa(Il Mortirolo)

Wandelfoto's vakantie 2009.

Tijdens onze zomervakantie maakten we mooie dagwandelingen in de Raurisvallei en de Pejovallei . Hierbij enkele impressies. Het werd ook de vakantie van de(voor ons) bekende gezichten. In Oostenrijk logeerde ook Ac Herentals secretaris Walter Geuens en in ons hotel in Italië zaten we aan tafel met afstandsloper Paul Celis.

Foto's Gavia pas

Mooi klimwerk in de Alpen.

We zijn net terug van een mooie fiets-en wandelvakantie in de Oostenrijkse en de Italiaanse Alpen. Beklimmingen zoals de Grossglockner, Passo del Tonale, Passo Campo Carlo Magno, Passo Gavia, Tre Cime di Lavaredo(Drei Zinnen) en de verschrikkelijke Mortirolo werden met de koersfiets bedwongen. Een uitgebreid verslag volgt eerstdaags.(foto: Tre Cime di Lavaredo)

West Highland Way & Ben Nevis

Net een paar daagjes terug van de imposante Schotse Highlands en het was een prettig weerzien met de wandelvakanties. Voor Lore was het de eerste maal dat ze een actieve vakantie deed, onze huwelijksreis in de Zwitserse bergen, buiten beschouwing gelaten, maar zoals insiders weten is een wandeltocht in de bergen met mij haar daar nie goed bevallen. Tevens was het 18j geleden dat we er eens met zijn tweetjes zonder de kids een 10-tal dagen op uit trokken. En het is zeker iets waar we verder mee doen. We wandelden de gekende Schotse lange afstandroute, de West Highland Way. De totale route is 156km lang en neemt 10dagen in beslag. We hadden net 1dag tekort, (ons Arne was zolang op vakantie met de CM in Zwitserland) om de volledige trial te wandelen, dus beperkten we ons tot de 7-daagse versie met bijkomend de Ben Nevis beklimming en een dagtocht rond Hadrians Wall in het Engelse Northumberland. We starten in Ardleish, net op het einde van Loch Lomond waar we met een vissersboot werden naartoe gevaren. Vandaaruit wandelden we naar Crianlarich, 14km verderop. Schitterende panorama's van Loch Lomond op de achtergrond met pittige klimmetjes en verder een zonnige dag. De dag erna een lange en relatief vlakke tocht van 26km naar Inveroran. De lucht zat dicht en op de middag gingen de hemelsluizen voor enkele uren open. Spijtig, want het pad langs Beinn Dorain en Beinn Odhar met ernaast de trainrails moet prachtig zijn op een zonnige dag. Vanaf Bridge of Orchy, gekend uit de Rob Roy McGregor film, stopte de regen en volgde nog een kuitenbijter naar Loch Tulla, waar ons hotel eenzaam in de vallei lag. Intussen had Lore de pech dat één van haar boots het begeven had. De zool hangde zieltogend aan de neus van haar schoen en de eerstvolgende outdoorshop bereikten we maar een paar dagen later. Dan maar op een profielloze schoen verder. Dag 3 naar Kings House hotel was voor mij ronduit de schitterenste van allemaal. Na enkele km's kregen we een adembenemende scenery op Rannoch Moor, de Highlands op hun best. Een enorme uitgestrekte veenvlakte ommuurd met munro's en corbett's (benaming voor Schotse bergen). Een aankomende regenzone over de moerasvlakte maakte het allemaal nog dreigender, intenser,..., dit zicht kan je niet in foto's vastleggen. Ook Kings House is een eenzaam hotel in de vallei met uitzicht op Glen Coe berucht van de "Glen Coe massacre" in 1692 waar de halve rebellerende highlanders clan McDonalds door koningssympathisanten over de kling werden gejaagd. Gelukkig niet allemaal of we konden niet meer van hun hamburgers genieten. Dag 4 begon met het beklimmen van de Devils Staircase, een pittige klim met bovenop zicht op Buachaille Etive Mor, een berg die menige Schotse ansichtkaart versiert. Lore's boots hadden het intussen al helemaal begeven en ze liep verder op wandelsandalen. Na de klim volgde een lange afdaling naar Kinchlochleven. Eerst de outdoorshop binnen voor nieuwe degelijke boots. We logeerden daar in een pracht 4star guesthouse. Heel mooi. Laatste trip naar Fort William was een doorbijter. Eerst langs de ruïnes van Tigh-na-Sleubhaich, vervolgens enkele loofbossen en dan zicht in de diepte op Fort William. Na een laatste uurtje stappen bereikten we de finish. Terug overnachting in een degelijke guesthouse. De dag erop volgde de beklimming van de Ben Nevis, Groot-Brittanië's hoogste berg. De start is van op zeeniveau en brengt je tot op 1344m. Een meer dan pittige klim. Voor de totale klim deden we er 3,5uur over, maar de vergezichten waren werkelijk subliem. Bovendien hadden we het geluk om een zonnige dag te hebben. Als je weet dat de top van de Ben Nevis 355dagen per jaar in de wolken verdoken is, hadden we 1 van de 10 dagen gelukt. De laatste dag brachten we door in England langs Hadrians Wall. Lore wilde deze nog eens bezoeken na hem 2jaar terug al gewandeld te hebben tijdens haar Great North Run avontuur. De kleine klimmetjes begonnen echter toch in de benen te nijpen. Maar de mooie verzichten over Northumberland en Robins Tree (de boom uit de Robin Hood film) verzachten de pijn. De laatste overnachting was in een 5sterren guesthouse bij supervriendelijke Britten. We hadden het genoegen daarbij de luxesuite te hebben met hemelbed, clawfootbad en een regendouche. Ook het ontbijt 's anderdaags was om duimen en vingers van af te likken. Groot-Brittanië, je ziet ons zeker nog terug voor een wandelvakantie.

U2 Magnificent in PARIS.

De nieuwe tournee van U2 doet België niet aan dit jaar, dan maar als die-hard fan uitgeweken naar het buitenland. Gisteren was het zover. De tickets lagen al maanden in de kast geduldig te wachten. Deze keer opteerde ik opnieuw voor staanplaatsen op het middenplein vanwege de niet te evenaren sfeer. Omstreeks 18u betraden we het "Stade de France" in Parijs, voor mij een prachtige ervaring als je slechts het Koning Boudewijnstadion gewoon bent. Indrukwekkend podium uiteraard, er is al zoveel gezegd en geschreven over "The Claw" en dit bouwwerk is echt wel overdonderend . De nok met de mast erbovenop reikt tot over de hoogste rijen van het stadion! Met de Kaiser Chiefs als opwarmer zat de sfeer er al meteen goed in. Het Franse publiek was ook enorm vriendelijk. Ik kon mezelf een prachtig plaatsje veroveren op amper een meter of zes van de buitenste catwalk. Met de inzet van Space Oddity van David Bowie kon het aftellen beginnen en omstreeks 21u15 waren de fab four uit Ierland eindelijk daar. Bono gans de avond in supervorm en uitstekend bij stem en daarbovenop een uitstekende geluidskwaliteit. De nieuwe nummers werden overtuigend gebracht, alsof ze deze al jaren spelen, met als openingskwartet "Breathe", No line", "Boots" en "Magnificent". U2 nam me in een houdgreep en liet me niet meer los. Hoogtepunten in overvloed: "Still haven't found" (met de eerste strofe volledig door het publiek gezongen), een op akoustische gitaar gebracht "Desire" en en beklijvend "In a little while". "The unforgettable fire" werd door Bono aangekondigd als het nummer dat voor de eerste keer in Parijs werd gespeeld destijds en draafde verder op een schitterende gitaarrif. Bij "City of blinding lights" en "Vertigo" spetterde The Claw voor het eerst een mix van kleuren, kippevel en een indrukwekkend visueel spektakel. De remix van "I'll go crazy" deed het Stade de France dansen, gevolgd door een strak "Sunday bloody Sunday". Heel de tijd door was de buitenste catwalk en de loopbruggen een speeltuin voor de groep. The Edge, Adam Clayton en Bono , om beurten draaiden ze hun rondjes tot grote vreugde van de uitzinnige massa. De gasten waren duidelijk in vrolijke bui. "Walk on" werd uiteraard opgedragen aan Aung San Suu Kyi. "Streets" en "One" sloten de hoofdset af en zo werd het al snel tijd voor de bisnummers. Bono kleedde zich in een lichtgevende vest , en zong "Baby baby light my way"(Ultra Violet) eindelijk nog een klassieker uit "Achtung Baby". Met "With or without you" en een ontroerend "Moment of Surrender" werd het concert afgesloten. Wij gaven ons helemaal over. De lichte regen die neerviel tijdens de laatste 20 minuten van het optreden kon de pret niet bederven. Wat mij betreft (bijna) het beste wat ik van U2 live zag , en dit was toch al de achtste keer. (Volledige setlist kan nagelezen worden op www.U2.com). Via de metro bereikten we terug ons hotel dichtbij de Bastille. Vanochtend hebben we dan met de wagen nog een ommetje gemaakt langs de Eiffeltoren en de Arc de Triomphe. Op zondagochtend is het heerlijk rustig in Parijs. (eigen genomen foto's volgen)

Update Tessenderlo: resultaat.

Officiële uitslag nog even meegeven van maandag: 36'53". 89ste plaats. Zeker niet slecht, maar er is nog groeimarge naar de toekomst toe. Belangrijkste gegeven: blijven trainen. (foto: laatste meters op de piste / voor de start met "uitdager" Ivan Cools. Dank aan Stefan Bomans voor de foto's).

Goeie wedstrijd in Tessenderlo!

Begrijpe wie begrijpe kan.... Na en mindere koers in Rijkevorsel (warm weer!) een zware festivaldag en een zondag vol rust heb ik gisteren de beste koers gelopen van de laatste twee jaar. Na een lange opwarming, want de hamstrings voelden nog stijf aan na zaterdag, en een frisse regenbui een uurtje voor de start konden we er rond 20u aan beginnen in Tessenderlo. Met een goeie startpositie net achter de elitelopers kon ik van in het begin mijn eigen tempo bepalen en dat is mijn redding geweest. Voor één keer geen eerste km beneden de 3'40" en rustig de anderen laten lopen, want op The Classic staat er altijd een hoop volk aan de start. Vanaf km3 kon ik dan aan mijn rush beginnen naar voor en niemand zou er nog overkomen tot aan de finish. Zoals altijd veel ambiance en veel volk daar in Limburg en dat geeft altijd een boost. Tussentijden die steeds rond de 16km/u bleven en goeie benen gaven me vleugels. Werkmakker Ivan Cools die me altijd uitnodigt om het loopduel aan te gaan in Tessenderlo stond er ook dit jaar weer op gebrand om me te kloppen, maar reeds na 1km moest hij passen. Hij zou finishen in 38'40" en bijna twee minuten prijs geven, maar daarmee maakt hij toch al een minuutje goed tegenover vorig jaar. Gans de wedstrijd draaide het goed en warempel nog een laatste km in 3'25". Officieuze eindtijd net onder de 37' (36'54") en dat is een eeuwigheid geleden! Mede dankzij de vele supporters onderweg werd het een prachtige "koele" zomeravond. Eindelijk loon naar werken.

Winst met Kasteellopersploeg in Rijkevorsel.

Na de hamburgergeuren en de bakvissen van Werchter stond ik gisteren voor een nieuwe loopopdracht. Stijn Jacobs had me enkele weken gecontacteerd om mee te starten in de aflossingsmarathon van Rijkevorsel. Uiteraard ging ik graag op dat aanbod in, des te meer omdat de ambitie was om te gaan winnen. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk maar met Stijn zelf, zijn broers Dries en Roel, Maarten Van Der Donck , Paul Denolf en ikzelf hadden we toch een sterke ploeg. Het was een zwoele zaterdagnamiddag en Paul mocht als eerste starten omstreeks de klok van 17u. Voor mij was een lang recht stuk weggelegd tussen Oostmalle en Sint Lenaarts, door iedereen verguisd, doch met mijn grote foulée helemaal in mijn voordeel. Maarten kwam met een voorsprong van vijf minuten in Oostmalle aan en dus kon ik op zeker spelen. Mijn karakter zit echter zo niet ineen daarmee besloot ik om er van in het begin volop in te vliegen. Dat had ik beter niet gedaan, want door de warmte en het opvliegend stof van de eerste wagen kreeg ik het de laatste 2km erg lastig. Over de 7,4km haalde ik toch bijna 16km/u, niet slecht na een korte nacht en een zware festivaldag. Bij het wisselpunt bleef ik wachten op de tweede ploeg, het verschil bedroeg bijna acht minuten. Roel Jacobs moest het afmaken en deed dat met verve, we haalden de zege binnen. Dank uiteraard aan gans de ploeg! Om er maar ineens bij te vertellen dat het wel eens iets heeft, helemaal vooraan lopen in een wedstrijd, met de groene vlag wagen steeds voor je. Onze tweede Kasteellopers ploeg deed het ook niet slecht , zij finishten als 23ste. Nog even onze eindtijd vermelden: 2u 34'34". Morgen wacht alweer de volgende opdracht: de 10km in Tessenderlo. Of ik er daar een koers van ga maken is nog maar zeer de vraag. Eerst even afwachten of we voldoende gerecupereerd gaan zijn.

Werchter: magistraal Elbow.

Naar goeie gewoonte zakten we gisteren naar Werchter af voor ons jaarlijks dagje rockfestival.Onze hoop op droog weer werd waarheid, het bleef gans de dag overwegend zonnig en niet te warm. Met afsluiter Coldplay kon de dag op voorhand al niet meer stuk, we werden op onze wenken bediend. Met een setlist en dito show die hetzelfde was als die van het Sportpaleis van vorig jaar werd een prachtig dagje Werchter afgesloten. Chris Martin liep weer als een opgewonden konijn over de volle breedte van het podium en ook de hits waren op de afspraak. Teveel om op te noemen natuurlijk, Coldplay brengt gewoon een grote greatest hits show. Verrassing alom toen ze halverwege het optreden via de securitygang vlak voor onze neus opdoken voor een acoustische sessie in het midden van de wei! Viva La Vida zorgde voor een nooit geziene karaoke en als bisnummers volgden The Scientist en Life in Technicolor II. Op de vroege middag konden White Lies ons al een beetje bekoren, maar deze jongens hebben nog een lange weg te gaan. Amy McDonald was tof om als achtergrondmuziek te genieten van de mensen en de zon, Bloc Party kon overtuigen en waren net zoals The Killers voer voor het jonge volkje. De uit Manchester afkomstige groep Elbow gaf een magistraal concert weg. Wat mij betreft kan dat uurtje bijgezet worden in de legendarische galerij van beste Werchter concerten. Frontman Guy Garvey staat bekend als een zeer innemend persoon en zo kwam hij ook over. De muziek was betoverend mooi. Het schitterende album "The seldom seen kid" stond centraal en hoogtepunten waren er voortdurend. Om er een paar te noemen: The bones of you, Mirrorball, The loneliness of a tower crane driver, Weather to fly en uiteraard One day like this. De strijkers maakten het geheel compleet. Samen met Coldplay het hoogtepunt van de dag. Elbow mag me verwachten bij hun eerstvolgend bezoek aan België.

Duel draait uit op een sisser.

Elke dag van de voorbije week werd het een paar graden warmer. Ik zag het met lede ogen gebeuren. Mijn engagement om met mijn loopmaatje Paul Denolf het duel aan te gaan in de 15km tijdens de jaarlijkse "thuiswedstrijd" op de Vorselaarse Kardinaalsjogging mocht ik natuurlijk niet laten varen. Toch werd ik vandaag alleen maar moedeloos van de zwoele temperaturen. Omstreeks 20u, toen de start werd gegeven stond er nog 28° op de thermometer, een beetje van het goede teveel voor deze jongen. De start was nochtans veelbelovend. Ik ging vlotjes mee in het spoor van mijn sportieve "concurrent" met een 1ste km tijd van 3'35".Op een eerste versnelling van Paul moest ik na 3km al passen. Langzaam maar zeker zag ik hem aan de horizon verdwijnen. Op de prachtige zanderige wegen van de Vorselaarse bossen werd het met de kilometer heter en heter. Almaar goed dat ik een ex-topatlete engageerde om me elke ronde te bevoorraden met het noodzakelijke extra vocht. Marleen Mols was in haar glorieperiode meermaals Belgisch kampioene en ooit nog winnares op de Memorial Van Damme. Van harte bedankt voor de bevoorrading Marleen, maar het heeft niet veel geholpen. Kilometer na kilometer zakte het tempo, opgeven in eigen dorp is geen optie, maar het heeft toch even door mijn hoofd gespookt.Kortom, een off-day, en dat na een schitterende 5km vorige week. Het kan niet elke dag feest zijn. Hijgend en puffend heb ik de hitte uiteindelijk overleefd en na de finish enkele minuten lekker languit op het malse gras gelegen. De 15km was uiteindelijk nog 300 meter tekort, de eindtijd niet om over naar huis te schrijven(59'33"). Geen M40 podium, de derde plaats verloor ik in de laatste ronde. Vrouwtje Carine heeft mooi gelopen bij haar wederoptreden. Ze behaalde de hoofdprijs op de 5km als eerste vrouw van Vorselaar in een mooie 23'42". Mijn ontgoocheling werd nadien zalig weggelachen aan de Kasteellopers tafel waar we nog een plezante Westvlaamse conversatie ten berde brachten. Met al die vrienden van de streek van Waregem maak ik wekelijks vorderingen! Misschien moet ik maar eens overwegen om een andere hobby te zoeken....

AC/DC in Amsterdam

Eens iets helemaal anders dan sport, maar ook met een hoog adrenalinegehalte. Dinsdag samen met mijn scone broere en triatleet in spe, Lourens naar Amsterdam afgezakt om het concert van AC/DC mee te maken. Deze Australische topband zit reeds in zijn 36ste levensjaar, maar geeft nog niets aan populariteit ingeboet, integendeel. Het concert speelde zich af in het overdekte Arena stadion van Ajax. Een 40.000 toeschouwers zorgden voor een geweldige sfeer in het nokvolle stadion. Net voor de aanvang van het concert liepen we ook clubgenoot Jannick tegen het lijf die zijn "naar eigen zeggen mindere prestatie" van de triatlon Brugge kwam vergeten. Het voorprogramma stelde niet veel voor, veel geblaat, weinig wol. Om 21.00 stipt schoot de Rock&Roll train van AC/DC op gang. Wat een openingsact. Op een fabelachtig groot videoscherm speelde een cartoon van een op hol geslagen stoomtrein op volle snelheid gebracht door Angus als de duivel himself. Op het moment dat de trein de zaal kwam ingestormd splitste het scherm en onder een adembenemend vuurwerk verscheen Angus met in de achtergrond de enorm sissende stoomtrein. Een kippevelmoment. De loeiharde gitaarklanken hadden de Arena direct in hun greep. De ene na andere bestseller passeerden de revue, af en toe afgewisseld door nieuwe nrs uit hun black ice album. De zaal ging massaal uit de bol bij nrs als "she's got the Jack", "TNT", "Hells bells" met de overbekende Helleklok, "Thunderstruck" met een hoogspannings lichtshow als achtergrond. Bij "Whole lotta Rosie" kwam zowaar een metershoge, corpulente schaars geklede opblaaspop de AC/DC Rock&roll train "berijden". Angus gaf nog een kwartier durende gitaarsolo ten berde, waarop hij met een lift op een podium midden het stadion verscheen. Als afsluiter werden we naar de "Highway to Hell" gestuurd en als bisnummer met "We salute You" werden door 12kanonnen ons trommelvliezen aan flarden geschoten. Een spetterend vuurwerk sloot het 2uur durende concert af. Nog nooit zo'n concert meegemaakt. Rammstein schijnt ook over een fameuze liveact te beschikken, dat beloofd voor december.

Citytriathlon Brugge

Met de kwart afstand in Brugge dit weekend zorgde deze 5de en laatste wedstrijd voor mij op evenveel weken, voor een mooie afsluiter van het voorjaarsseizoen. De Bruggse kwart is in 6jaar tijd uitgegroeid tot een echte hype. Met 1330 inschrijvingen waarin inbegrepen een 250-tal trio's, komen we aan een 2000-tal atleten. De triathlon was in 1 minuut volzet!!! Gelukkig konden de haast voltallige WTDT atleten onder invloed van onze sponsor Kinepolis (ook sponsor van deze triathlon) van deze inschrijvingsellende bespaart blijven. Om het steeds groeiende triatleten peloton te kunnen opvangen, waren de inschrijvings formaliteiten nu in het Bruggse belfort, de arrive op de grote markt en douche's op het Burgplein. Zwemmen was 1000m in de Bruggse reien. Ik mocht starten in de 1ste agegroup wave, na de pro's en dames. Dit betekende ook veel goeie zwemmers in mijn lijn. Mijn start miste ik compleet, de eerste 200m was het happen naar adem, positie kiezen, ondergeduwd worden, overzwommen worden, terug proberen positie kiezen. Daarna kreeg ik meer vrijheid vooraan in de middenpositie en kon ik terug op mijn positieven komen. Zwemmen afgesloten in 17.33, een half minuutje te traag door voorgaande. Samen met Geert kwam ik in de wisselzone. Een snelle wissel en weg voor het fietsnr. van 45km. Maar ik had het luminieuze idee gehad om mijn schoenen reeds op voorhand op de pedalen te bevestigen om zo tijd te winnen. Wanneer ik op mijn fiets wou springen, blokkeerde mijn schoen tussen de kasseien en de pedaal en weg was de schoen. Byebye tijdswinst. Hiermee een half minuutje verloren en was Geert mij voorbijgestoken. Fietsen was terug in de polders tussen Brugge en Oostende. Een stevige wind maakte het zwaar, toch kon ik een vlot tempo draaien. Niet stayeren wordt hier in Vlaanderen door veel atleten toch ruim door de vingers gezien. Wat ik allemaal zag... valsspelers. Arbitrage was ook niet kordaat genoeg zoals in het buitenland, gewoon eens verwittigen en eenmaal de moto weg was het weer van dat. Fietsen afgesloten in 1u18 met een avg van 34.5km/u en een 456ste tijd, trio's inbegrepen. Terug een snelle wissel en samen met Chris de 10km lopen aangevat. Chris is een snellere loper en moest ik laten gaan, na 4km kwam ook Bart Desmet mij voorbij in een nog hoger tempo en op 7km tenslotte Geert. Lopen was 2ronden in de prachtige binnenstad met massa's toeschouwers en een doorsteek ronde door het belfort, rond de grote markt en via de burg terug naar de vesten. Het lopen afgesloten in 50'06", een kleine 12km/u. Goed voor mij. Totaal gefinisht in 2u31'20" en daarmee 2 minuten van mijn voorgaande tijd afgedaan. Plaats 418de op 1019 finishers. Schoonbroer Lourens finishte in 2u56 en met een voor hem goeie loop en zwemtijd. De overige clubleden deden het meer dan schitterend. WTDT geeft talent in zijn rangen, zie bij links triatlonclub Waregem voor blogs van andere clubleden. En nu congé.