Maandoverzicht januari.

Na de halve van Egmond kon de voorbereiding op de Utrecht marathon echt van start gaan. Gelukkig bleef het griepvirus (voorlopig) uit de buurt, zodat ik mijn kilometers kon afwerken. Net geen 400 in de maand januari, een goede start dus van het nieuwe jaar, met vandaag een duurloop van 35km. Intussen zit ik al uit te kijken naar zachtere temperaturen, want ik begin de winter beu te worden. Het koud weer heeft maar een voordeel: het regent minder. Het blijft al iets langer licht en binnen een week of drie kunnen we al eens het bos intrekken 's avonds. Een verademing na al het asfaltwerk van de afgelopen weken. Ook wil ik via deze weg een goeie voorbereiding toewensen aan de vrouw van mijn blogmaatje, Lore, die zich gaat voorbereiden op de 100km van Torhout, en aan Frankie Leus die vandaag meer dan 53km aflegde in vier uur. Respect!

Leffeloop en meer.

Ja, ik weet het. Ik kreeg al opmerkingen dat het behoorlijk stil was op de blog. Vandaar nog eens een verslagske. Veel is er eigenlijk niet gebeurd de laatste 3weken. Een paar zieken in huis. Weinig trainingen door het gladde weer en geen wedstrijden. Een rustperiode kan deugd doen, vooral omdat nu enkele karweitjes, die al een paar maanden aanslepen, eindelijk gedaan zijn. Sedert begin van de maand staan de zwemtrainingen weer stipt op het schema. 3à4 keer per week het bad in om onze honderden baantjes af te malen. Stephanie zorgt er wel voor dat er voldoende variatie is om geen sleur erin te komen. Rugslag, vlinderslag en in oefenen van onderwater keerpunten nemen zitten steevast in het trainingsprogramma. Een paar weken terug de 30 minuten test gedaan, (voor de leken: in 30minuten zoveel mogelijk meters zwemmen) zodat we wisten waar we stonden bij de start van het nieuwe seizoen. Met 1760m deed ik het 10m minder dan vorig jaar zelfde tijd, maar had ik totaal geen verval, de 100m kon ik steeds aan 1'42" blijven ronddraaien. Zaterdag naar Velofollies in Kortrijk de nieuwste fietsjes en toebehoren op de markt gaan bewonderen. Al dat moois. Tja, was ik maar rijk en niet zo knap ;-o). Ook de stand met de organisatie van de MTB raids, El Camino Loco, was aanwezig met enkele prachtige fotoboeken van hun tochten. Ik kijk al uit naar oktober. Zondag was er in de buurgemeente Markegem voor de 1ste maal een Leffeloop en diegenen die mij kennen weten dat Leffe en Johan een gouden duo zijn. Voor 10 rondjes lopen van 1.58km kreeg je 10 exemplaren van dit heerlijke gerstenat mee naar huis. Ik denk dat ik voor mijn duurlopen al zulke initiatieven ga opzoeken. In Waregem heb je al de Westmalse trappistenloop en in Kruishoutem de Enameloop. Trainen en terwijl je frigo vullen, waarom niet? Als ik nog ergens een Cote D'or loop kan vinden, kom ik nooit meer scherp te staan. Lore begint stilletjes aan op dreef te geraken. Minutieus volgt ze het schema van haar trainer op en ze voelt zich steeds beter. Zijn doelstelling is om haar fit en gezond aan de start van de ultraloop krijgen. Uitlopen zou een ongelofelijke prestatie zijn, we gaan ervoor!

Griep gespaard ?

De afgelopen week was het bij ons thuis een echte ziekenboeg. Onze zonen Ilja en Brecht kregen respectievelijk de griep op dinsdag en woensdag. Donderdag was het de beurt aan Carine en vrijdag werd Emma ziek. Daardoor moest ze spijtig genoeg forfait geven voor het Vlaams kampioenschap indoor in Gent van gisteren. Omdat het dagje Gent reeds vooraf gepland was , schikte ik daarvoor ook de trainingen een beetje, met als gevolg dat de laatste dagen van vorige week vrij zwaar waren met veel kilometers. Omdat Emma niet naar Gent ging, had ik eigenlijk tijd om te starten in de veldloop van Herentals, maar dat risico heb ik niet genomen. De trainingsarbeid vooraf zou immers met er nog een wedstrijd bovenop weer de bekende druppel kunnen geweest zijn. In plaats daarvan heb ik me bekommerd om mijn zieke familieleden. Intussen is het maandagavond en daarstraks een training afgewerkt in een echte zondvloed. Ziek worden voel ik voorlopig nog niet, gaan ze me deze keer overslaan?

Kan je verliefd worden op een loopwedstrijd ?

Ja, dat kan. Jaren terug, in 1990 om precies te zijn, stond ik boven op de Mont Ventoux. Het heeft 15 jaar en veel dromen geduurd voordat ik deze mytische berg met de fiets bedwong. De London marathon, Dwars door Grijsloke en nog enkele andere koersen blijven net zoals de Ventoux in je geheugen gegrift. Zo ook de halve van Egmond. Twee jaar geleden maakte ik kennis met deze fantastische wedstrijd, met de belofte om er zeker nog eens terug te keren. Gisteren was het dan zover. De voorbereiding was maar povertjes. Twee weken van 70km na een rustperiode van 11 dagen, en slechts twee duurlopen van meer dan 20km in mijn benen. Kwam daar nog bij dat ik zaterdagnacht met tandpijn gekwelt werd (een euvel dat gelukkig vandaag werd opgelost). Je zou voor minder met een bang hart 200km naar Noord Holland gaan rijden. De afgelopen week was er een van zoeken naar een geschikt trainingsparcours en vooral niet bevriezen. Gelukkig was het weer in Egmond aan Zee iets "milder". Temperaturen van rond het vriespunt en een gure zuidenwind van 4 beaufort zorgden ervoor dat de muts opbleef en de lange broek aan voor het vertrek. Van de Nederlanders wordt je goed gezind. Alle vrijwilligers zijn uitermate vriendelijk en iedereen wenst je succes. Dat kom je in Vlaanderen niet tegen. Er is veel volk in Egmond, maar de drukte is best te doen. Omstreeks 12u30 wordt de bende op gang geschoten , en net voor het vertrek hoor ik de speaker nog een ode ten berde brengen aan Kamiel Maasse, die hier vandaag afscheid neemt van de loopsport. Kamiel is een legende in Nederland. De eerste 3km gaan door het kleine centrum van Egmond, te snel starten kan moeilijk, maar dat hoeft niet met zo'n zwaar menu voor de boeg. Na een klein kwartiertje volgt de strandopgang en dan kan het echte werk beginnen. Beuken tegen de wind in op het strand richting Castricum. Het wordt schuilen in een grote groep, al gaat het tempo misschien iets te traag. Toch dien je je eigen weg te zoeken op het strand , dat er niet overal goed beloopbaar bijligt. Ondanks de wind en de lage temperaturen heb ik geen last van de koude. Tot aan het keerpunt laat ik de hartslag rond het overslagpunt draaien. Op de terugweg doorheen de duinen is het volle gas open. In de talrijke afdalingen laat ik mijn grote molen draaien, en net zoals twee jaar geleden haal ik honderden lopers in. De laatste 4km zijn opnieuw erg zwaar. Het gaat terug omhoog langs de Bloedweg (de naam alleen al!) en de wind staat niet meer 100% in de rug. Overleven heet dat, vanaf de vuurtoren volgt er nog een klimmetje van enkele honderden meters en dan is daar de finish. We hebben de hel van Egmond overleeft. 1u31' is een zeer goeie eindtijd, alles inachtgenomen. Wat mij betreft is dit een van de mooiste, zwaarste en sfeervolle halve marathons die er bestaat in de Lage Landen. Ik kom zeker nog eens terug. Vrouwtje Carine liep naar eigen vermogen weer een toptijd. 1u51' op dit parcours, knap gedaan. Ze werd daarmee 15de vrouw in de categorie W45. Op de terugweg naar huis gaven onze Noorderburen zich voor de volle 100% op de talrijke dichtgevroren plassen en meren, en de ondergaande zon deed de rest.

Links toegevoegd

Volgende links heb ik toegevoegd in het rechter "links" item.
-Avontuurlijke mountainbike raids, met o.a. de beschrijving van de Spaanse "La Ruta del Cid".
-De Zwitserse MTB marathon "Grand Raid Cristalp".
-De halve triathlon in de Vogezen "Challenge France".

Winterpret?

Deze week van start gegaan met de eerste stappen richting voorjaarsmarathon. Al onmiddellijk werd lijf en benen op de proef gesteld. Gisterenavond moeten zoeken naar een goed beloopbaar traject tussen centimeters sneeuw. Gelukkig lag de weg naar Herentals er vrij goed beloopbaar bij. Het was toch opletten en dus werd een trager tempo dan vooropgesteld aangehouden. Vanavond wees de thermometer -8° aan bij het vertrek. Goed ingeduffeld (een laagje of vier kledij) begon ik dan maar aan de intervalopdracht. Op het best beloopbaar deel van de Dijkbaan en het Heiken kon ik mijn training afwerken. Maar lopen bij deze temperaturen heeft ook zijn nadeel. Kaken raakten onderkoeld, en één trainingsbroek is ook niet voldoende, een koud achterwerk en frisse bovenbenen zijn niet ideaal. Gelukkig kwam ik na 20 minuten onder stoom, maar dan ervaarde ik weer het nadeel van een brillendrager te zijn! Niet alleen als het motregent is dit vervelend, ook bij erge vrieskou, want dan bevriest gewoon de damp op de glazen. Na enige tijd zie je dus geen steek meer. Langs de andere kant heeft het wel iets, de sneeuw en de winter, maar van mij mag het gerust gaan dooien.

Plannen voor het nieuwe seizoen.

Net als ieder nieuwjaar zijn er ook deze keer goede voornemens gemaakt. Geen blessures gehad, de laatste 2jaar, houden zo. Op sportief vlak zal het ietsje kalmer worden want dit word HET jaar van Lore. Ze geeft de ongebreidelde ambitie om zich aan een ultraloop te wagen. Nee, niet zomaar een ultraloop maar een onvervalste 100km. De Torhoutse Nacht van Vlaanderen. 1 ding is zeker, na de ultraloop zal ze stukken verouderd zijn. Starten als dertiger, een nachtje doortrekken en aankomen als veertiger. Moet toegeven, toch een origineel idee om je 40ste verjaardag te vieren, hopelijk is dit het enige teken van een midlifecrisis. De verdere plannen voor dit jaar. Hoofddoel word voor mij de halve triatlon Challenge France begin Juni in de Franse Vogezen. Ook de gerenommeerde Zwitserse MTBmarathon Grand Raid Cristalp in augustus staat op het verlanglijstje, al zal de huidige economische crisis daarin meespelen of het een ja dan nee word voor dit seizoen. Voor het najaar staat een 16daagse MTB raid gepland dwars door het Spaanse binnenland. 1200km en 20000hm van Burgos naar Valencia, de beroemde “el Ruta del Cid”, 90% off-road. Ik kijk er naar uit. Voor de rest. In het voorjaar starten Lore en ik waarschijnlijk in de Antwerp marathon. In Mei samen de poldertriatlon nabij het idyllische Damme. De triatlon door Brugge staat terug op het programma. Lore gaat terug een sport relax weekendje nemen in het Franse Nice tijdens de Ironman daar. Voor ik de MTB naar Spanje neem staan we, Lore en ik, bij leven en welzijn aan de start van de 4km open water zwemwedstrijd Damme-Brugge, de Zwintriatlon en de Leie marathon. Plannen genoeg.

Emma op podium in Gent.

Op het provinciaal kampioenschap indoor heeft Emma vandaag een bronzen medaille behaald in het hoogspringen. Ze diende 1m53 te overschrijden om de 3de plaats in de wacht te slepen, wat aangeeft dat het een concours was op hoog niveau. Het is voor Emma haar eerste medaille op een kampioenschap en meteen een persoonlijk indoorrecord. Elien Hooyberghs(Atac) werd kampioene met een sprong over 1m56, Elies Marynissen(Avka) werd tweede met 1m53. Er namen in totaal 14 kadetten deel.

Nieuwjaarsloop Kasteellopers op 1 januari.

Vanmorgen trotseerden 16 moedige Kasteellopers de koude en het vroege uur om het nieuwe jaar in te lopen. En dat er clubleden bijwaren met kleine oogjes hoeft niet gezegd te worden! Nadien werd er nagekaart bij een hapje en een drankje.

Laatste training van 2008 in vriestemperatuur.

De winter is al enkele dagen in het land en dat is een paar jaar geleden. Op oudejaar heerst er in de Kempen altijd een speciale sfeer. De kinderen komen deur aan deur "nieuwjaarzingen" en de verenigingen halen hun (drank)tentjes boven om de kids en papa's of mama's te ondersteunen. Ook bij de vriestemperatuur van deze ochtend was het weer een gezellige drukte in ons dorp. Met een duurloopje van 15km werd de laatste training van 2008 afgehaspeld. De Monumentenloop in tegenovergestelde richting, symbolischer kan niet. In totaal maalde ik dit jaar iets meer dan 2600 loopkilometers af, ver verwijderd van het kilometerrecord uit 2004 toen de teller boven de 3700 stond. Het is echter niet altijd de kwantiteit die telt maar wel de kwaliteit. Ik wens elke lezer van deze blog een oprecht, gelukkig en gezond 2009 toe ! En voor mezelf : uiteraard opnieuw een tof sportjaar en niet teveel loslopende honden onderweg.

2008 Het jaar van de rat.

2008 Peking was in het jaar van de rat een hoogtepunt in de carriere van veel Olympische atleten. Maar ook voor mij is 2008 dit geworden na mijn vorig boerejaar, nu 10jaar terug, in 1998. Toen boekte ik mijn beste en tevens laatste successen in mijn wedstrijdloopbaan als karateka. Nu was de overgang van wedstrijdsporter naar recreant en van karateka naar duursporter al een hele stap. Niets "moest" meer, alles mocht. Het duurde lang vooraleer ik me duursporter kon noemen. Dit jaar bracht de kroon op het langeafstandswerk met de finish in de Ironman. Eigenlijk stond heel 2008 in het teken van die dag. De eerste helft van het jaar primeerde de training. Fysiek ging ik er sterk op vooruit. Mentaal was het een harde dobber om de lange trainingsuren te vervolmaken. In de Aquacross Brugge bleek het al goed te zitten, de fietsstage in de Pyreneeën werd vlot verteerd en voor het eerst fietste ik in de Franse Vogezen in Les 3 Ballons een gouden brevet in een grote cyclo. Maar de finish op de Frankfurterse Römbergplatz, na 3.8K zwemmen, 180K fietsen en de marathon af te haspelen, maakte echt alles compleet. Nadien bleek het mentaal moeilijk om nog eens op te laden voor de volgende krachttoer, de Hel van Kasterlee. Ik trainde nog geregeld, maar niet meer zo gedreven en op een regendag (genoeg van dat gehad dit jaar) werd een training al vlug overgeslagen. Op de MTB bleek de Houffamarathon iets te technisch en modderig voor me en was ook de keuze in de doorregende Grand Raid Godefroy halverwege vlug gemaakt. Ik ben geen modderduivel, nooit geweest en zal het wel ook nooit worden. Op de halve triathlon Eupen, Zwintriathlon, In Flanders Fields marathon en de halve marathon Amsterdam kon ik nog teren op mijn opgedane basisconditie. De strandrace Depanne gaf nog een sprankeltje hoop. In Kasterlee was het vat fysiek en mentaal af toen ik de muil van Belzebub inreed. De Hel is enkel voor de duivels, modderduivels wel te verstaan. Voor de 2de maal dit jaar en de 3de keer in mijn duursportcarriere gaf ik zelf op (de vorige opgave was door een lekke band in een strandrace). Maar toch kan ik terugblikken op een fantastisch sportjaar, een grand cru, eentje om lang te koesteren. 2009 zal het een ietsje minder druk worden, maar met nog voldoende mooie uitdagingen in het vooruitzicht.

Jaaroverzicht 2008.

Het Olympische jaar zit er bijna op. Mede door die gedachte ging ik in het begin van dit jaar van start om er op sportief vlak nog maar eens het beste van te maken. In volgend overzicht kan je lezen hoe het gegaan is.
Het voorjaar stond voor een groot deel in het teken van de marathon. Onze Wenen reis was reeds geboekt in oktober 2007, en dus wisten we vanaf januari wat gedaan. Persoonlijk vind ik de eerste maanden van het jaar de beste periode om voor een marathon te trainen.Doordat het 's avonds nog vroeg donker is, zet je eigenlijk toch niet veel uit en kan het lopen veel beter ingepast worden dan in de zomer. Uiteraard heeft deze periode van het jaar ook zijn keerzijde: het donker weer nodigt niet uit om naar buiten te gaan en de koude nog minder. Maar lopers zijn nu eenmaal geen watjes en van zodra de stap naar de deur is genomen, gaat de rest vanzelf. 27 april werd dus het voorjaarsdoel en ging langs de cross van Herentals(januari), Koewacht en Tilburg(15km) en de halve marathon in Veldhoven op 16 maart. De beste prestatie werd merkwaardig genoeg in Koewacht afgeleverd ondanks het feit dat ik ter plaatse maar juist op tijd arriveerde en het opwarmen daarmee de mist inging. Buiten een gedwongen rustperiode half maart vanwege een halsstarrige achillespees verliep de voorbereiding vlekkeloos. Mede door het feit dat ik begin 2008 slechts een kleine basis had werd er dan ook geen wonder verwacht in Wenen. Na 9 jaar gingen we dus nog eens vliegen en het werd een schitterend weekend. Op marathondag steeg de temperatuur spijtig genoeg net iets te hoog voor een knalprestatie(21°) en het parcours bevatte toch enkele lange hellingen. Met een tijd van 3u12' kon ik wel tevreden zijn. Carine verbaasde zichzelf met een tijd van 4uur en enkele seconden, als ze niet de nodige pitsstop moest ondernemen in het begin van de wedstrijd dan stond ze over een maand in de marathonranglijst van Runnersworld. De dag na de marathon was het zomerweer en genoten we volop van Wenen en zijn prachtige gebouwen, een heus openluchtmuseum. De marathon was in alle opzichten een zeer geslaagde organisatie, en de "Wieners" weten wat feesten is. Ik gunde mezelf de nodige maand rust en hervatte de loopwedstrijden met enkele korte intermezzo's in Mol en Vorselaar. Intussen werd de koersfiets van de haak gehaald en maalden we een mooie ronde af van 120km in de Vlaamse Ardennen met zoveel mogelijk hellingen. Voor mij persoonlijk werd 21 juni hét hoogtepunt van het jaar met een eerste provinciale titel in 32 jaar , op de 10.000 meter(M40)in Merksem. Op diezelfde zwoele zomeravond verbeterde daarenboven Emma haar hoogspringrecord naar 1m50, wat de avond compleet geslaagd maakte. Een week later behaalde ik een mooie 7de plaats voor eigen volk in Vorselaar op de jaarlijkse Kardinaalsjogging na een strijd op leven en dood met eeuwige concurrent Paul Denolf. De goeie vorm werd nog eens onderstreept begin juli in Tessenderlo, waar er niet alleen snel gelopen wordt, maar wat mijns inziens ook de meest sfeervolle loopkoers van België is. Hier waren de werkmakkers dan weer present ter ondersteuning. Half juli reden we met vier sporters naar de Franse Alpen, om in 5 dagen maar liefst 14 cols op te fietsen. Een niet te onderschatten opdracht; kanjers als de Galibier, Alpe Dhuez, Izoard,Granon en Vars werden bedwongen. Naar mijn weten de enige echte zomerweek die er dit jaar geweest is. Met de familie zetten we nadien koers richting Italië, het mooie hotel Cristallo werd voor het tweede jaar op rij onze uitvalsbasis in de bergen. Wandelingen tot op 3100 meter doen echt iets met een mens, net zoals nog een keertje de Stelvio op fietsen met zijn 48 haarspeldbochten. De vakantie werd afgesloten met een mooie loopwedstrijd langsheen de Reschensee, zwaarder dan de 20 km door Brussel, in een schitterend bergdecor. Vijf dagen later stond ik terug met beide voetjes op de grond. Een spierscheurtje in mijn linkerkuit was mijn deel en dus out tot einde september.De pijn werd verzacht door de prachtige prestaties van onze atleten in Peking en van dochter Emma die vijfde werd in het hoogspringen bij de kadetten op het Vlaams kampioenschap en zesde op het Belgisch kampioenschap.Het najaar bestond vooral uit kortere koersen(voornamelijk veldlopen) met als hoogtepunt het zware zand van Mol. De cross van Booischot werd de laatste veldslag van dit jaar, een nieuwe lichte achillespeesblessure deed me een tiental dagen rusten.Gelukkig kon ik wel de 15km tijdens de looptoertocht van de Kasteellopers meedoen. Een mooie natuurloop om het jaar af te sluiten. 2008 was een mooi sportjaar, we gaan ervoor in 2009 ! (foto's: Reschenseelauf in Italië en op de top van de Galibier)
WEDSTRIJDUITSLAGEN:
20 januari:cross Herentals:6,2km: 52ste/128
9 februari: Koewacht:14,6km:56'02": 21ste/111
24 februari:Tilburg:15km:57'49":10de/91
16 maart:Veldhoven:21,095km:1u25'00":30ste/193
27 april:Wenen:marathon:3u12'10":529ste/6231
1 juni:Mol:mijl (piste):5'23"
13 juni:Vorselaar:5km:17'26":6de/45
21 juni:Merksem:PK 10000m(piste):37'36":7de/15(1ste master M40)
27 juni:Vorselaar:15km:57'38":7de/61
7 juli:Tessenderlo:10km:37'35":83ste/2278
3 augustus:Graun(Italië):15,2km:1u03'19":171ste/1034(Reschenseelauf)
19 oktober:Herenthout:9,8km:12de (oefencross)
2 november:cross Bonheiden:6,3km:48ste/139
9 november:cross Mol:6,4km:43ste/123
11 november:Herentals:21,095km:1u49'59":78ste/137
29 november:Lier:16,09km:1u03'46":18de/246
13 december:cross Booischot:6,2km:36ste/93
28 december:looptoertocht Vorselaar:15km

Link toegevoegd.

Er werd op deze blog vandaag nog een link toegevoegd, meer bepaald die van Danny Clincke.

Zeer geslaagde looptoertocht.

De looptoertocht van de Kasteellopers was een echte schot in de roos. Van bij de start om 8u30 kwamen de lopers en wandelaars in grote getale aanschuiven om te starten. Vanuit Oost en West Vlaanderen kregen wij het gezelschap van Valerie en Danny waar we samen de 15km mee afwerkten. Ook collega Kasteelloper Marc Van Tendeloo en vrouwtje Carine gingen mee met het gezelschap en zo werd het een koude maar zeer aangename trainingstocht. Doordat ikzelf gisteren 20 minuten zonder pijn aan de achillespees kon lopen, nam ik het risico om rustig mee te lopen en te proberen om de 15km uit te lopen. Nadien was ik een tevreden mens , want na de duurloop was er geen greintje pijn te bespeuren. Na een verkwikkende warme douche keuvelden we nog gezellig na met Danny en Valerie over de loopsport en bijhorende blessures. Door de drukte maakte ik me vandaag dan toch nuttig en heb ik nog een tweetal uurtjes staan afwassen in de keuken. Omstreeks 16u werd het dan toch tijd om huiswaarts te gaan. Het was een prachtige zondag , wat heeft een mens nog meer nodig om gelukkig te zijn?

Familieleden actief op tweede Kerstdag.

Vrouwtje Carine liep gisteren naar een mooie 21ste plaats bij de masters dames op de jaarlijkse traditionele Kerstcorrida in Herenthout. Ze legde de 6,5km af in 29'41". Emma startte haar indoorseizoen in Gent met een indoorrecord in het hoogspringen. Ze ging over 1m45.

Kasterlee, het draaide vierkant!!!

"I'am on the highway to hell" Deze populaire song van mijn favoriete rockgroep schalde toepasselijk door de boxen even voor de start om 8.00 te Kasterlee. Met enkele vuurpijlen werdt deze editie in gang geschoten. We waren de zaterdag met de club aangekomen en een vluchtige korte verkenning deed ons de moed in de schoenen zinken. In tegenstelling tot onze drooggebleven West-Vlaamse contreien waren de hemelsluisen de voorbijgaande uren in de Kempen op opendeurdag gezet. Van het moment dat je het bos inkwam wist je niet meer waar te rijden, modder, water, nog meer modder en water.... Met Tony, Peter, Pascal en mezelf vertrokken we dan maar voor de eerste 15.2km lopen, we zien wel waar het eindigt. Mijn bedoeling was om niet te snel te starten, aan een 10 à 10,5 km/u, mijn marathontempo. Maar dat bleek toch te traag, met 2 liepen we in de laatste stek en geleidelijk dreven we het tempo op naar een 11 km/u. Na de bevoorrading op 6km liet mijn metgezel me alleen en liep ik aan dit tempo met de bezemwagen achter me. Nog nooit meegemaakt. Motiverend is toch iets anders. Ik rekende op 1.30, maar finishte in 1.25 als laatste in de loopproef.In de wisselzone waren we nog met enkelen bezig o.a. Tony. Dan start voor 4ronden met de 105km lange helletocht door het Kempense slijk. Wegens de tijdslimieten had ik op voorhand berekend dat ik een ronde in minstens 1.35 moest afleggen. Vorige maand had ik bij de verkenning 1.45 nodig in een gematigd tempo. Maar nu was het echt stoempen, trekken en sleuren om uit de zompige bosgrond vooruit te geraken. Mijne rikketik zakte niet onder de 160, mijn verzuringstempo. Daarbij kwam ik van de ene kramp in de andere in mijn beide kuitspieren als ik weer eens kracht moest zetten om een modderstrook door te baggeren. Na de 1ste ronde bleef ik steken op 1.40. Een onhaalbare kaart om hier de tijdslimiet te halen. Om mijn voorjaarsseizoen niet naar de knopen te helpen dan maar wijzelijk besloten er de brui aan te geven, finishen was voor mij in deze omstandigheden onmogelijk. Ook Peter (zie blog Peter Benoit), toch een ex-mountainbiker en Tony die ook al een 10-tal volledige triatlons op zijn palmares geeft, hadden er na 2 ronden genoeg van. Pascal was na de 3de ronde ook uitgezongen. Op één punt zat ik er bij mijn clubprognose dicht bij. Peter en Tony streden zij aan zij! Mijn respect voor Kurt is nog gegroeid. Om hier al 3x te finishen, echt chapeau. De organisatoren van de Hel hadden zeker niet overdreven als ze dit de zwaarste duatlon ter wereld noemden. Officieel is de Powerman van het Zwitserse Zofingen de zwaarste, maar ik heb toch alle deelnemers die zowel de Hel als Zofingen deden het tegendeel horen beweren. Superlatieven als, "zonder een fenomenaal uithoudingsvermogen, enorme mentale weerbaarheid, ijzeren wil en een granieten karakter red je het niet" waren niet uit de lucht gegrepen. Only the very very strong will survive. Wat hebben we geleerd vandaag. Wil je finishen in de Hel dan moet je aan volgende punten voldoen. 1- Er je hoofdoel van het seizoen van maken en ervoor trainen als voor een Ironman. 2- Over voldoende talent beschikken om een degelijk tempo te onderhouden. 3- De weergoden een week gunstig stemmen met weet ik wat voor offers. 4. Een fenomenaal karakter hebben. Echt waar. Hoedje af voor al deze atleten die hier finishten. Degene die nog twijfelen, volgend jaar is er weer een Hel, maar 't zal zonder mij zijn.

Out voor enkele dagen.

Ik heb eventjes gewacht om dit bericht te posten, maar rond deze tijd had ik reeds gehoopt om terug te kunnen lopen. Vorige week maandag(15-12) moest ik een duurloopje van 10km net voor het einde noodgedwongen stop zetten wegens een lichte achillespees blessure. Uit onderzoek de dag daarop bleek dat het vlies rondom de pees lichtjes onstoken was. Intussen zijn we een week verder en is het euvel nog niet helemaal van de baan. Gisterenochtend al na 2km lopen moeten stoppen en vandaag dus terug naar de dokter. Het hervatten van mijn favoriete sport zal dus nog enkele dagen worden uitgesteld. Hopelijk is alles opgelost tegen komende zondag, want de looptoertocht van de Kasteellopers wil ik eigenlijk niet missen. De traditionele Kerstcorrida van Herenthout stond sowieso niet op het programma, omdat er een indoormeeting is voor Emma in Gent diezelfde dag. De oorzaak van het probleem aan de pees kan van allerlei aard zijn. Hoofdoorzaak is misschien wel het te lang gebruiken van versleten loopschoenen (een echte beginnersfout) of misschien een teveel aan urinezuur in het bloed waarvan de kristalletjes zich kunnen vastzetten op de pees.
Het goede nieuws is dat ik me gisteren nog eens ten volle kon uitleven als speaker op de veldloop van atletiekclub Atac op de Lilse Bergen. Meer dan 900 lopers die het beste van zichzelf gaven, met als winnaar in de hoofdwedstrijd bij de seniors Tom Van Rooy. Met veel volk op het parcours en prachtig winterweer werd deze veldloop ook dit jaar weer een zeer geslaagde editie.
(Foto: interview met winnaar bij de seniors mannen: Tom Van Rooy/ dank aan Atac voor de foto)

Vlammen in Kasterlee?

Het is bijna zover, zondag gaan we het weten. Is de Hel werkelijk de hel of wordt het de hemel? De weersvoorspellingen ogen uitstekend voor deze tijd van het jaar. Nog een laatste regenzone voor woensdag en dan zou het droog blijven, met voor zondag een 8graden. Want eerlijk, als je 105km moet modderploeteren dan zie ik de helft de finish niet halen. De tapering is volop bezig. Conditioneel voel ik me goed, de strandrace met een nieuw PR vorige week + een goed gelopen laatste duurloop gisteren zorgen voor gemoedsrust. Om de finish heelhuids te bereiken wel te verstaan, want de Hel moet toch niet veel onderdoen voor een volledige triatlon. Een prognose. 15km lopen komt voor mij in tijd ongeveer overeen met 3.8km zwemmen. 105km MTB met 180km fietsen (alhoewel, een verzopen parkoer is beslist stukken zwaarder), enkel de laatste 30km lopen "zou" korter in tijd moeten zijn dan een afsluitende marathon. "Zou", want de voorbereiding was verre van zo goed als in het voorjaar voor de Ironman. We zien wel. Normaal stonden we met 5 WTDT'ers (http://wtdt001.blogspot.com/) aan de start. Enkel Kurt, die reeds 3x deelnam, moet forfait geven na een terugkerende oude blessure aan de knie. Ook voor de overige clubleden liep de voorbereiding niet vanzelf. Tony had enkele weken last van een kuitblessure opgelopen is enkele najaars trialruns. Peter geraakte geblesseerd tijdens een MTBtrainingsritje en Pascal was al meer dan een jaar uit wedstrijd na zijn volledige triatlon Almere. Clubpronostiek. Tony en Peter strijden zij aan zij en er volgt een millimeterspurt. Pascal er net achteraan. Voor mij zal het allang donker zijn. En daarna Duvels drinken, we zijn toch in de Hel of niet soms?

Start compleet gemist in Booischot.

Ere wie ere toekomt... Carine liep vandaag een zeer sterke wedstrijd op de veldloop te Booischot. Op het half bevroren parcours rondom de paardepiste aan sportcentrum "De Lichten" werd ze 24ste van de 50 masters dames. Ze bleef diverse atletes voor die in andere wedstrijden voor haar finishten. Ikzelf stond aan de start met een klein hartje. Afgelopen woensdag deed ik nog een loopbandtest bij de sportarts en dat is een kleine wedstrijd die je moet afhaspelen. Bovendien lag het parcours er in de Zuidkempische gemeente vrij hobbelig bij en dat is nooit goed voor 's mans kuiten. Na lange twijfel startte ik toch maar op spikes.Bij een onoplettenheid na de start werd ik echter al direct op achtervolgen aangewezen. Na 100 meter liepen er nog amper twintig lopers van de 100 vertrekkers achter mij. Start dus compleet de mist in, één lange inhaalrace voor de boeg. Gelukkig is Booischot een parcours op mijn maat. Lange rechte stukken, goed voor de grote foulée. Na een indrukwekkend inhaalmanoevre bleef ik op 1500 meter(1 ronde) van het einde steken rond de 35ste plaats. De derde cross van het najaar, en ook vandaag weer met de nodige kuitproblemen. In de laatste halve ronde voelde de rechterkuit aan de buitenkant weer stijf aan, doorlopen kon echter wel. De twee atleten waarmee ik nog in strijd lag moest ik wel laten gaan(waaronder clubgenoot Luc Lauwers). Veel achterstand liep ik echter niet meer op. De 36ste plaats aan de finishlijn, lang niet slecht, en 6km afgelegd tegen dik 16km/u. Waarschijnlijk ga ik toch iets moeten vinden om de kuitproblemen met het lopen op spikes uit de wereld te helpen.Ofwel een spikeplaat onder de loopschoenen laten monteren; ofwel "offroad" schoenen aanschaffen (met "noppen" onder) waar ook mee kan gelopen worden en die meer demping geven. Mocht er iemand weten waar in België of Nederland ik deze schoenen kan vinden, die mag dit altijd melden in een reactie op dit verslag. Volgende week verhuist het veldloopcircus naar het prachtige domein van de Lilse Bergen, waar de kersverse nieuwe atletiekclub "Atac" zal instaan voor de organisatie, een aanrader van een wedstrijd, zowel voor de atleten als de toeschouwers. Ondergetekende zal er ook zijn , zoals elk jaar als speaker. Morgen gaat het Europees kampioenschap veldlopen door in Brussel, een lust voor het oog van elke rechtgeaarde atletiekliefhebber.

Beach Endurance De Panne

Laatste zware test voor de Hel van Kasterlee. Vandaag was het net 2jaar geleden dat ik hier nog eens de start nam aan deze internationale strandrace. Met de MTB samen met een kleine 1500man, zo snel mogelijk over het strand 54km onder de wielen doorschuiven. 2002 was mijn 1ste, enkel in 2007 was ik niet van de partij en had ik in 2006 met een lekke band moeten opgeven. Klaar dus voor nr6. De weersomstandigheden waren goed, een 6-tal graden en een zwakke wind. Collega triatleet Bruno (en ook ex-Kasterlee duatleet) was ook van de partij. Clubgenoot Kurt kwam eens zien wat zo'n wedstrijd inhield. Voor de wedstrijd was het van "ik zal nooit in strandrace's rijden, zeker weten" Na de wedstrijd was het van" dit is iets voor mij, volgend jaar 22/11 staat ik hier aan de start". Ne mens kan toch vlug van gedacht veranderen hé, als hij sporters bezig ziet. Door mijn triatlonlicentie mocht ik in het startvak2 voor de eliterenners. (1 is voor de pro-s en 3 voor de overgrote meerderheid recreatieve bikers). Niet echt een groot voordeel, want bij de start vliegen die coureurs u langs alle kanten voorbij. Bij die hoge startsnelheden in massa is het risico op valpartijen groot en we zagen er dan ook verschillende tegen de vlakte gaan. Bruno die uit vak 3 kwam had me al vlug te scheren. Mijn tellertje stond op 40/u en met da gedrum liet ik me niet verleiden om in zijn wiel mee te rijden. Kort na de start reed ik nog een stukje met Inge Vancauwenberghe samen (Winnares van het WK Ironman Hawaï in haar agegroup), nog vlug een klapke doen, voor mij was het meer naar adem happen, maar dan was ze weg. De eerste ronde verloor ik veel terrein, de 2de bleef ik gelijkmatig in de groep hangen, in de 3de stak ik er terug veel voorbij die blijkbaar zich opgeblazen hadden. Nog sterk gearriveerd in 2.16, een nieuw PR. Na de 2.30 van 2004 en 2.18 in 2005 terug een stapke vooruit en belangrijk, nergens een klopke gehad, goed dus voor de moraal straks in Kasterlee. Bruno was heel sterk met een 1.57' en Inge Vancauwenberghe ook met 2.09'. De top bestond uit profwielrenners, topbikers en strandspecialisten. Nico Berckmans finishte in 1.34', gevolgd door o.a. Jelle Hanseeuw, Bjorn Rondelez, Nicolas Vermeulen, Andy Cappelle en gebroeders Scheirlincks. Laat de Hel maar komen!