Prachtig sportweekend.

Gisteren vond traditioneel bij het begin van de zomer de Kardinaalsjogging plaats in eigen dorp. Een loopwedstrijd met start en aankomst op 600 meter van de deur, je zou voor minder gemotiveerd zijn. Dit jaar lag de keuze niet op de langste afstand(15km), maar zou het een rondje minder worden op en rond het prachtige kasteeldomein. 10 kilometer is nog ver genoeg bij een temperatuur van 27°. De baanwedstrijden van de afgelopen weken hebben zeker mijn snelheid verhoogd en ook de weerstand, dat werd gisteren bewezen. Na een snelle eerste ronde kreeg ik het gezelschap van Walter Aerts(15km) en Luc Lauwers uit Lille(10km). Wegens werkzaamheden werd het parcours dit jaar aangepast en de nieuwe doortocht door de bossen had wel zijn charme, maar was een pak zwaarder dan vorige edities. Een dipje bleef uit, meer zelfs, na 6km kon ik een versnelling plaatsen en volhouden tot aan de finish. Enkel Walter Aerts bleef mijn metgezel. Eindtijd 37'17", uitstekend bij dit weer en op dit geaccidenteerd parcours. Het leverde me een 7de plaats op. Top drie bij de M40 werd net gemist, maar als primus van de gemeente Vorselaar op de 10km viel ik toch nog in de prijzen. Een prima resultaat dus voor eigen volk.
Vandaag had ik een afspraak met mijn fietsmakker Stefan om nogmaals op verkenning te gaan in de Ardennen. Start-en aankomstplaats werd Chevron met voor mij 8 nieuwe beklimmingen. Over een afstand van 95km zou dit uiteindelijk iets meer dan 2000 hoogtemeters opleveren. Uitstekend fietsweer, wat het vakantiegevoel alleen maar versterkte. Via Werbomont ging het eerst richting Heyd voor de eerste klim: de Col du Rideux. De eerste officiële "col" van België, die sinds zeer lange tijd aangeduid staat op de NGI-kaarten. Geen onoverkomelijke hindernis, alleen de laatste meters gaven dubbele percentagecijfers aan. Weer een klim die ik kan claimen voor de "Challenge BIG" site. Afdaling langs dezelfde weg om al snel de "Cote Roche a Frene" aan te vatten. Geen makkie, iets meer dan 2km stijgen aan 9,5% gemiddeld. De Ardennen zijn een schitterend fietsgebied, ook hier krijg ik weer prachtige vergezichten cadeau. Na deze puist rijden we terug naar Werbomont, waar het richting Trois Ponts gaat. De derde klim is de "Ancienne Barriere" die de vrij rustige N66 volgt voor bijna 5km. Een "loper" aan 4,7%. De afdaling naar Trois Ponts is welgekomen, in het dorp heerst een gezellige zomerdrukte en gaan we een hapje eten. Met volle maag volgt al onmiddellijk een zeer zware brok. Via de Rue de Hezalles gaat het de gelijknamige helling op. De eerste 500 meter zijn om te sterven! Starten aan meer dan 15%, om een record te bereiken in de haarspeldbocht , 23%!! Alles moet nu wel uit de kast om verder te rijden, gelukkig zwakt de helling later wat af naar "makkelijke" percentages. Een rustige klim ook, die me uiteindelijk in Grand Halleux brengt , de voet van de beroemde "Cote de Wanne". Weer kom ik ogen tekort om te genieten van de mooie uitzichten, alhoewel ik zeer geconcentreerd moet blijven want deze Wanne is geen makkie. Ik maak er een wedstrijdje van met een paar Noorderburen en trek me tot op de top goed uit de slag. Bijna 70 kilometer gereden en het beste is er af. Via een landweg gaat het richting Stavelot, waar ik uiteindelijk aan de top van de Stockeu uitkom. Afdalen doe ik via de parallelweg die er niet al te bijster goed bijligt. De Stockeu laat ik deze keer voor wat hij is , en zoek naar een andere helling in dit Ardeense dorp, de klim naar de "Ferme Bergerie", nog een helling die ik uit het "Cotacolboek" haal. Hij bezorgt me enige voorzichtigheid wanneer ik nog eens vluchtig naar de hellingsgraad kijk.(1,9km aan 9,3%). Ik raak tot op de top, maar moet langs dezelfde weg weer naar beneden over een penibel (nog zacht uitgedrukt) wegdek, waar door de erosie putten liggen van 30cm diep. Zeer voorzichtig dus. Wanneer ik in Stavelot de kasseitjes verlaat en terug richting Trois Ponts rijd, kan ik de zaligheid van een schitterende asfaltweg weer appreciëren. Terug in Trois Ponts klim ik langs de Rue des Villas omhoog via de "Cote de Brume-Est", een helling naar mijn smaak. Een brede zeer rustige weg is mijn deel, die geleidelijk aan stijgt. 3km klimmen aan 7,3%; het lijkt wel bijna een Vogezencol. Deze helling is ook een prima alternatief voor de grote N66 weg. Uiteindelijk kom je ook langs hier aan de Ancienne Barriere en wacht me een mooie lange afdaling. De laatste klim van de dag is er eentje om het af te leren. De "Cote de Forges Chevron" kan tellen! 750 meter klimmen aan 11,1%. Het beste is er nu helemaal af (wat wil je na 94km en met een loopkoers in de benen), op karakter overwin ik de twee steile stukken van 21%. De wagen van Stefan is een bevrijding en het eindpunt van een mooie Ardennendag!
(Foto: mooi uitzicht op de Cote de Brume Est).

Fietsen in de Alpen.

Met een weekje vertraging hier toch nog een verslagske over onze jaarlijkse fietsstage met de werkcollega's. Na de uitgeregende versie van 2008 in de Pyreneeën en een sabbatjaar in 2009 was het deze keer het Olympisch stadje Albertville die als uitvalsbasis dienst deed. Maar ook dit jaar waren de weergoden ons niet gunstig gezind. Een paar dagen hebben we de regen net kunnen ontlopen maar andere keren stonden de hemelsluizen wijd open. Na aankomst de zaterdagavond stond voor de zondag al meteen een pittige rit op het programma 139km en 2575hm. We waren met 14 en er werd in 2 groepen gereden, een A-groep met zeg maar de getalenteerde klimmers en een B-groep alias de betere wielertoerist. Eerste beklimming was col du Trà, een "korte" maar pittige klim van 10km met een gemiddelde van 8%. Ik testte daar eens hoe goed mijn klimmen nu was en eerlijk gezegd het vlotte veel beter dan verwacht. De A-groep kon ik gerust volgen en had niet zoveel achterstand op de betere klimmers. De 2de col was Cormet de Roselend, als iets gekender, langer maar minder steil. Deze heel rustig opgereden. De volgende dag stond een "rustiger" rit van "slechts" 109km en 1675hm op het appél, met als hoogtepunt de beklimming van col de Grand Cucheron, 16km aan 5.4%. Ook die dag goed verteerd en daarom besloten om op dinsdag met de A-groep mee te rijden. Voor die dag werden 167km onder de wielen geschoven en moesten 3260hm overwonnen worden. Zeg maar een klein cycloparcour. Komt daarbij dat het tempo bij de A-groep toch stukken hoger ligt, de B-groep was een kwartier eerder vertrokken maar tijdens de beklimming van de eerste col (col du Frêne, 7.5km 7.2%) werden ze al door ons bijgebeend. De volgende was Mont Revard aan de voet van het meer van Aix-les Bains. 16km aan 6.9%. De klim vlotte goed ondanks de regen, afdalen was een ander paar mouwen. Als laatste kwam col du Marocaz goed voor 15km aan 4.3%, een loper zeg maar waar ik als 3de boven kwam. De volledige rit dus goed verteerd, maar een ganse week met de A-groep meerijden zou een aanslag geweest zijn op mijn gestel, dus de volgende dagen terug met de B's op pad. Woensdag een rustdag met veel regen en donderdag ook wat later vertrokken door de onheilspellende lucht. We waren beter in hotel gebleven want eenmaal buiten de vallei bij de beklimming van de 2de col ( eerste was Col de Saisies, 2de col de Aravis) kwam de regen met bakken uit de lucht. Na een uurtje schuilen onder een afdak was er nog geen beterschap en een afdaling in regen en totaal verkleumd zag ik niet als een optie. T' leven is nog te mooi om nu al een ravijn in te duikelen. Een korte afdaling gemaakt waar net voor het einde van een dorp een Taxi Velo hadden opgemerkt. De vriendelijke alpenbewoners maakten ons een warme chocolademelk klaar en een zetten een elektrisch kacheltje aan ons voeten zodat daar terug wat leven in kwam. Daarna bracht hij ons terug naar het hotel zodat ons een terug rit van 60km in de regen bespaard bleef. Laatste rit was vrijdag met een trip van 112km en 2110hm, met als hoogtepunt col du Madeleine, 28km aan 5.6%. Wel Madeleine mag dan een vrouw zijn, we hebben ze toch getemd, allé de col toch. Samen met Jo (een andere Jo) rustig omhoog gepedalleerd en nog net kunnen genieten van het zicht op het massif de Ecrins, voor die in de wolken verdween. Na de afdaling en rit terug naar Albertville zat deze stage er terug op en werd afgesloten in een plaatselijk Leffe café (in de regen). Met deze stage heb ik nu ongeveer bijna alle cols van de Grand Route des Alpes gereden. Een tocht die ooit eens met Dirk op het programma staat.

Mijl in Herentals en driemaal pech op zondag.

Na 1 maand van training knoopte ik zaterdag terug aan met de atletiekcompetitie. Ac Herentals organiseerde een open meeting en langste afstand op het programma was de mijl (1609 meter). Ideale weersomstandigheden tref je niet dikwijls in onze contreien, als de temperatuur goed is dan waait het veel te hard. De noorderwind was op de Bloso piste goed voelbaar. Een mooie reeks van 18 atleten, met een snelle en een tragere groep. Op deze afstand moet je niet veel verzinnen en vanaf de start volle bak gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Ik nestelde me in het tweede groepje, maar heb toch een tactische blunder begaan. Naar het einde van de tweede ronde verschoot ik al een pijl door te versnellen en aan de kop te gaan lopen , gewoonweg dom. Deze inspanning zorgde ervoor dat ik weer wat tekort kwam in de laatste ronde. Snel ben ik sowieso al niet. Eindtijd: 5'16"78, toch mooi tegen 18,3km/uur, maar met gemengde gevoelens. Ik finishte wel in het spoor van Herman Lievens en Koen Willemsen, op deze afstand twee clubgenoten die sneller zijn dan ikzelf. De eigenlijke bedoeling van dit soort wedstrijden is om de snelheid en de weerstand op te krikken, missie geslaagd dus. En beste mastertijd op de mijl voor mezelf want twee jaar geleden kwam ik in Mol niet verder dan 5'23". Het was mijn vijfde baanwedstrijd van dit jaar en normaal gezien nog niet de laatste. Ik heb na jaren afwezigheid de piste herontdekt en amuseer me er prima. Zolang we een beetje meekunnen, blijven we ervoor gaan.
Vandaag stond er een fietstochtje geprogrammeerd met collega Stefan, tussen de regenbuien door ging het richting Nederlandse grens. Echter, de pret werd snel verstoord want drie keer plat rijden op 5km tijd is niet plezant en zeker niet normaal. Dan maar de hulptaxi (Carine) gebeld om thuis te geraken. Bij het vervangen van de tubes ter plaatse controleerden we ook de buitenband op eventuele stukjes ijzer of glas en vonden niks. Bij de thuiskomst werd er na grondig onderzoek een miniscuul stukje glas aangetroffen in de buitenband. Dat was de boosdoener van alles. Intussen zijn we wel volleerde bandenvervangers geworden. Dat heb je natuurlijk als je bijna nooit "plat' rijdt.

Grijs en regen in de Ardennen.

Op uitnodiging van mijn goeie vriend Luc Van Doninck trokken we vandaag naar Banneux voor een fietstochtje van ongeveer 90km. De dag begon echter niet goed, stukken aan de wagen en met een beetje hulp raakten we snel aan een vervangwagen. Onze andere compagnon Louis Poelmans nog snel opgepikt en daarna richting Banneux. Na dit oponthoud geen tijd om een kaarsje te branden, misschien hadden we dat beter wel gedaan , want de hemelsluizen bleven niet dicht.... Al na 8km stonden we aan de voet van de befaamde Cote de La Redoute, geen onbekende meer, vorig jaar heb ik deze hap reeds verorberd. Deze keer kwam hij dus vrij snel, op de steilste stukken recht op de pedalen en zonder problemen boven geraakt. Via een ommetje langs Aywaille terug naar Remouchamps om dan richting Trois Ponts de vallei van de Ambleve te volgen. Iets later reden we de nog mooiere vallei van de Lienne binnen. Intussen kwam de zon even priemen , tot zover alles dik in orde met het weer. Bierleux Haut is de volgende helling op onze weg, een puist van 1250 meter lengte aan 10,1% gemiddeld, we zullen het geweten hebben, de eerste hectometer draait rond de 18% . Een klim oprijden is al niet makkelijk, maar met drie actieve honden die voor je wielen springen wordt het helemaal een karwei ! Het was dus vandadde, bergop slalommen om de beesten te ontwijken en hopen dat we recht blijven. Door de reactie van de eigenaar werden de beestjes iets kalmer, één exemplaar kon goed bergop spurten en bleef dus iets langer aan mijn wiel plakken. Doordat ik alle aandacht kreeg, hadden mijn fietscollega's iets minder last van de viervoeters. Een schitterende klim, die Bierleux Haut, de afdaling in Chevron was zo mogelijk nog mooier en steiler. Op weg dan richting Rahier en de voet van een klassieker; de zuidzijde van de Col du Rosier, 9km klimmen aan bijna 4% gemiddeld! Intussen kwam de regen en was het tijd voor onze middaglunch, na 3 tassen koffie beslisten we maar om verder te rijden. Vanuit La Gleize is de Rosier een prachtige klim, mooi asfalt, uitzichten die je aan de Vogezen doen denken (ondanks het slechte weer) en leuke stijgingspercentages(tussen de 4 en 8%). Het water bleef met bakken uit de lucht vallen, snel dus de afdaling ingezet richting Spa, waar het uitkijken werd voor het drukke verkeer. Voorlaatste helling van de dag is de Mont Theux, een cote in twee fazen. Het eerste stuk is nog te doen, daarna kan je 300 meter recupereren , voordat de echte lange rechte muur daar is, aan 8 a 9% rechtdoor......... Deze keer kies ik voor "full option" , alles geven tot boven. Heerlijk afzien. Op de top is het zo goed als gedaan met regenen, we zijn bijna terug in Banneux. Louis en Luc gaan zich verwarmen , ik krijg er niet genoeg van en zoek nog even naar de voet van de Cote de Trasenster, vanuit Louveigné. Zonder spijt, 5000 meter stijgen aan 4%, maar weer met prachtige vergezichten. De opfrissing nadien doet goed, 1435 hoogtemeters vandaag. Voorbij Luik begint de zon te schijnen, tiens, die hebben we vandaag nog niet gezien............. (foto: Top van de Bierleux Haut in Chevron)

Emma op podium in Lier.

Ideaal weertje om aan hoogspringen te doen gisterenavond. Op de nationale B-meeting in Lier (in de schaduw van de Sint Gummarustoren) haalde Emma een tweede plaats bij de scholieren en mocht mee op het podium. Ze sprong een feilloos parcours tot en met 1m55. Haar eerste poging over 1m60 (recordhoogte) mislukte maar nipt. De overwinning ging naar de ongenaakbare Marjolein Lindemans(1m72).

BK Halve triatlon Leuven

Voilà, de kop is eraf. Na mijn laatste wedstrijd, reeds van augustus vorige zomer en tuurlijk de halve marathon Kuurne en 10mijl Elsegem niet meegerekend, was het tijd om te zien wat de voorbije winter aan trainingsarbeid had opgeleverd. De voorbije trainingen en de lactaattest lieten vermoeden dat ik in de form van mijn leven was en dit op mijn 44ste :-). Gewicht lager, progressie gemaakt in het lopen en mijn nieuw bestelde wetsuit net nog vrijdag laatst binnengekomen, speelden in het voordeel. Het strijdtoneel was in Leuven voor de halve afstand, 2500m zwemmen 90km fietsen en 21km lopen. Dit jaar was deze wedstrijd tevens het BK. En het moet gezegd, het niveau in Belgie van top en subtop is hoog. Met 11 clubleden ( bijna de helft van het ledenaantal) waren we van de partij. Het weer was niet denderend. Regen en veel wind. Om 11u doken we met een 450-tal de Rotselaarse plas, 15km van Leuven, in voor 2 rondjes in een watertemperatuur van 19°C. Eerste fout, achteraan gestart, zodat ik tot halverwege de zwemproef moest worstelen om een goede positie te bekomen in mijn tempo. Na 44minuten, ik rekende op 45, mocht ik de plas verlaten. Weeral kreeg ik die wetsuit niet vlot uit. Het eerste fietsstuk was nogal wat bochtenwerk om naar Leuven te fietsen. Intussen was het af en toe aan het regenen wat de wegen vervaarlijk glad maakten en bochten aansnijden er niet echt inzat. Bijna een uitschuiver gemaakt aan de wisselzone. Anderen hadden minder geluk, clubmakker Karel Man maakte contact met het asfalt en Bart's zus Inge belandde zelfs in het hospitaal. Ook de wind maakte het lastig wanneer deze uit zijdelingse richting kwam en me in de beugels dwong om de fiets onder controle te houden. Na de 3 ronden had ik voor mezelf een goede fietstijd neergezet voor een vlak parcours (ik klim nu eenmaal liever). Een gemiddelde van 32,3K/u is voor een halve goed voor me. Tijdens de 2de wissel waren mijn voeten zodanig verkleumd, dat ik geen gevoel meer had en zo geen snelle wissel kon doen. De eerste km's echter kwam er langzaam weer leven in de tenen. Met de resultaten van de lactaattest wist ik nu wat mijn ideale tempo was en zo gezegd zo gelopen. De eerste 2 rondjes van 7km verliepen uitstekend en slechts in de laatste km's van de laatste ronde begonnen de benen iets vermoeid aan te voelen. Bij de aankomst liet een blik op de wedstrijdklok een gevoel van euforie over me komen. 5u10'09". Maar liefst mijn PR op de halve met 23 minuten verbeterd en al een uur en 5minuten afgedaan tov de halve van Antwerpen in 2007. Bovendien heb ik een goed gevoel gehad over de ganse wedstrijd en er echt nog eens van genoten. Het plezier is terug. Mijn seizoen kan al niet meer stuk. Misschien in de marathon van Berlijn proberen het PR van Piet te verbeteren? Veel dank ook voor de talrijke supporters langs de kant en in het bijzonder kozen Jorick, die zich in Berlijn aan zijn debuut op de marathon waagt. De clubmakkers deden het allen uitstekend, Sophie haalde zelfs zilver na een sterke Tine Deckers. Ruben en Bart VC werden tot opgave gedwongen door materiaalpech. Zie ook de link van triatlon club Waregem voor hun verslagen. Volgende wedstrijd wordt de halve van Eupen in de zomer.

Trainingsijver.

Het is me een weekje wel op sportief vlak. Ik heb blijkbaar energie te over. Zaterdag nog meer dan 100km rondgetoerd met de fiets in de Vlaamse Ardennen over ondermeer de Mont Saint Aubert, Kanarieberg en Paterberg , en van zondag tot vandaag bijna 80km gelopen. Zondag met vrij frisse benen een ochtendloop van 20km; gisteren afgezien tijdens de 10x400m intervalsessie (de sport kan soms hard zijn) en vandaag 16km vlotjes in de kasteeldreef. De zomer is weer in het land, de geur van de rododendrons en het malse Kempense gras dat ligt te drogen.... Zalige tijd.

Emma na twee weken training over 1m55

In een winderig en nat Mol won Emma vandaag het hoogspringen alle categorieën met een gelukte poging over 1m55. Na lange activiteit is ze intussen terug aan het trainen. De geslaagde sprong is ook meteen goed voor het minimum van het Belgisch kampioenschap in september.

Verjaardag vieren op de fiets.

Jarig ben je niet elke dag en omdat ik nogal een cijferfreakje ben is 45 worden een beetje speciaal. Al 19 jaar mag ook zoon Brecht meevieren in de feestvreugde, iets minder uitbundig dit jaar omdat de "blok" voor hem net begonnen is. Als beloning had ik voor mezelf een snipperdagje genomen en broer Jos uitgenodigd om een fietstochtje te doen in de Ardennen. 1350 hoogtemeters , 80km en 5 beklimmingen. Uitvalsbasis was Jalhay, aan de voet van de Hoge Venen. Via de Route de la Gileppe ging het naar de langste kant van de klim naar de Baraque Michel, bijna 14km aan 3% gemiddeld. Nergens in België kan je aan één stuk zolang bergop rijden. De allure van een echte col heeft deze beklimming echter niet. Nochtans, in het gehucht Betane waar de voet is , gaan we eerst de Cote de Hestreux op. Dit smal weggetje door het bos spaart ons niet en de eerste kilometers zijn meer dan pittig. Van zodra we de grote weg opdraaien naar de top van de Baraque/Botrange is het ergste voorbij. In de laatste 3km krijgen we nog een lang recht stuk van 5%, maar deze "col" is een loper. We rijden tot aan het Signal de Botrange, het hoogste punt van ons land. Het was vandaag ideaal fietsweer, 21° en volop zon, een meevaller. De afdaling van de Botrange is tof, even wanen we ons in de Vogezen. Bijna beneden in Bevercé gaat het dan rechtsaf onmiddellijk steil bergop naar de hoeve "Ferme Libert". Een echte kuitenbijter van 1300m lengte met een gemiddelde van 12,3% en een maximum stijgingspercentage van 20%. Omhoog kruipen is het juiste woord hier , aan hoeve Libert wordt het iets vlakker om daarna met een laatste snok naar de top te rijden. Mijn percentagemeter geeft weer dubbele cijfers aan. Onbegrijpelijk dat er geen enkele grote wielerkoers over deze puist rijdt. Voor mij is hij zwaarder dan de Stockeu en Jos beaamt dat enkel de Muur van Huy nog lastiger is, maar voor hem komt deze Ferme Libert echt in de buurt. Boven is het op adem komen, maar een mooie en lange afdaling wacht ons richting Stavelot. Vooraleer we ons overgeven aan spijs en drank eerst nog de Stockeu op. Vorig jaar kon ik al eens kennismaken met deze klassieker, vandaag kan ik de klim al iets beter inschatten. Het blijft wel een beest van een helling. In de afdaling houden we nog even halt bij de gedenkplaat voor de beste aller tijden (Eddy Merckx) en een uurtje later rijden we met gevulde maag vrijwel onmiddellijk de Haute Levee op richting Francorchamps. De eerste hectometers zijn niet te onderschatten, rechtdoor aan 9%. Het doet me terug denken aan de rechte steile kilometers op de Ventoux vanuit Malaucene. Op de grote weg naar Spa rijden we richting Tiege , de laatste helling van de dag tegemoet, de Cote de Surister. Een puist van 2,2km aan bijna 6% gemiddeld. Na alle voorbije hindernissen een makkie. In Jalhay nog snel een terrasje gedaan en dan huiswaarts het drukke verkeer tegemoet op deze weekdag. (Foto: Top "Ferme Libert" te Bevercé)

Slechts 2 seconden boven PR op 2 mijl.

11'15"28. Dat is de tijd die ik gisterenavond neerzette op de 3218m. Daarmee kwam ik sterk in de buurt van mijn PR van 4 jaar geleden op deze ongebruikelijke afstand. Toch 9 deelnemers op de Nekker in Mechelen voor deze 2 mijl. De wind was nog goed voelbaar tijdens de wedstrijd, waardoor het weer knokken werd. Ook in deze race een mooi treintje , ditmaal van de jongens van AVZK, die gingen voor het clubrecord bij de M50(en ook in slaagden!), met Ruddi Bogaerts als protagonist. Bart Van Den Schoor als haas van dienst, die na twee ronden wel een vijftal seconden achter lag op het geplande schema van 11'15". Dan zelf even twee ronden mee aan de koord getrokken(misschien een beetje te hevig), maar drie ronden voor het einde zaten we wel terug juist. De trein van de jongens van Atletiekvereniging Zuiderkempen nam het terug over en in de laatste ronde moest ik nog een viertal seconden afgeven op Ruddi en Bart. Wel tevreden over mijn eigen prestatie. Drie seconden sneller per kilometer dan de 3000 meter van vorige maand. Er zit nog steeds groeimarge in, vooral in het " fris aan de start komen". Ik ben nog steeds wat vermoeid, en als dit laatste euvel weggewerkt is kan ik nog sneller gaan. Misschien de volgende weken? Naar alle waarschijnlijkheid was dit mijn laatste koers in de categorie M40. Volgende dinsdag zit ik in de helft op tram 4 , en worden we dus M45.

Lactaattest

Vandaag een zeer geslaagde lactaattest afgelegd bij mijn sportartse. De meesten worden geadviseerd om trager te lopen maar bij mij is het tegengestelde waar. Blijkbaar is de wintervoorbereiding zeer goed verlopen want de trage duurlopen mogen met anderhalve km/u verhoogd worden en de tempoloop met 2km/u.

Dagje "Vlaamse" Ardennen

Doordat ons geplande fietstrip naar het Zwarte woud letterlijk in het water was gevallen, moesten blogcollega Dirk en mezelf toch iets doen met de vrijgekomen tijd. Gisteren zaterdag besloten we om een rondje Vlaamse Ardennen af te haspelen en kwam Dirk vanuit de verre Kempen afgezakt. De benen waren toch gesmeerd en nog "net" niet van de tabak ontdaan. Een stralende zon, 17gr en niet teveel wind, een ideaal fietsweertje dus. We startten aan het RVV centrum te Oudenaarde. Aanvankelijk reden we de orange RVV lus naar Ruien om daar de Kluisberg en de zijkant van Knokteberg op te rijden. Wegens een wandelevenement was de gebruikelijke weg niet beschikbaar en reden we via de karnemelkbeekstraat. What's in a name, karnemelkbeekstraat, doelden ze op de witte kuiten van wielertoeristen of op "karnemelkpap" in de benen? In elk geval een karnemelkbeek hebben we niet gezien maar de alternatieve beklimming moet niet onderdoen voor de "echte"! Vervolgens de Hermesroute (40km) rond Ronse en omstreken. Prachtige route met mooie vergezichten en enkele gekende en minder gekende klimmetjes. Namen als Hotond en Muziekberg klinken nog bekend, maar spinessenberg, kanarieberg, fortuinberg, hemelberg, ter beke en consorten waren nog nobele onbekenden. In Ronse zelf nog gestopt bij een door Koerden uitgebaatte pizzeria door Dirk uitgezocht. De pizza's mochten er zijn ware het niet dat er nog enkele beklimmingen in het Franstalig landsgedeelte op ons wachten en met olijven en artisjokken in de maag is deze combinatie niet ideaal. Hermesroute een aanrader dus. Daarna terug aangesloten op de RVV route om vervolgens de Patersberg (miljaar, dat blijft een kuitenbijter), Korte Keer en Ladeuze op te rijden om tenslotte via Edelare terug naar Oudenaarde af te zakken met 87km en 975 hoogtemeters op de teller. Na een verfrissende douche in het RVV centrum mocht Dirk zich nog eens laten vereeuwigen bij oud-wereldkampioen Freddy Maertens. In't Mouterijtje de vochtbalans terug op peil gezet en zo een prachtige dag met Dirk afgesloten. Nog geen Zwarte Woud beklimmingen maar mss voor volgend jaar.

Onverwachte 12km wedstrijd in Wechelderzande.

Aangezien we pas maandagavond laat beslisten om de fietstrip in het Zwarte Woud wegens het slechte weer af te gelasten had ik de mogelijkheid om vanavond te starten op de jogging van voetbalvereniging Fc.De Vrede in Wechelderzande. De loopkoers werd eigenlijk meer beschouwd als een doorgedreven training, want echt afgebouwd had ik zeker niet. Door omstandigheden werd het toch een echte wedstrijd. Eerst en vooral omdat "Wechel" mijn vroegere woonplaats is en het altijd deugd doet om daar terug te komen. En ook omdat de tegenstand er mocht zijn op de langste afstand. Fris weer (8°) en de handschoentjes kwamen dus goed van pas! Al vrij snel verzeilde ik in het tweede groepje met daarin voor mezelf zeer bekende medelopers. Ludwig Van Gestel en Walter Aerts(beiden voor de 8km) en Herman Lievens en Paul Denolf, twee supermasters ook voor de 12km. Al deze heren zijn intrinsiek sneller dan deze jongen, maar proberen gaat mee, dus pikte ik mijn wagentje aan. Tot voorbij de 6de kilometer ging dit uitstekend, maar op het onverharde stuk moest ik de rol spijtig genoeg lossen. Niet fris genoeg, wat wil je bij een tempo onder de 3'40"/km..... Ik moest mijn medegezellen laten gaan, doch was niet de eerste want Ludwig Van Gestel had al vroeger moeten afhaken. Alleen verder dus voor nog 5 lange kilometers. De doortocht bij de 10 loog er niet om(37'16"), slechts 4 seconden trager dan mijn goeie tijd in Lebbeke van twee weken terug. Niet verwonderlijk dat ik een beetje terugviel in de laatste 2000 meter. Mijn plaats kon ik behouden , 7de en finish op de uiteindelijk 12,2km in 46'08". Meer dan tevreden met dit resultaat, ik ga profiteren van het verlengde weekend om de batterijen terug op te laden, maar zaterdag een mooi fietstochtje doen met mijn blogmaatje!

Fietsweekend Zwarte Woud geannuleerd.

Het weer blijft rotslecht en niet alleen bij ons.... Vanavond regende het pijpenstelen in de Kempen en bij een temperatuur van amper 7° kwamen de handschoenen en de lange broek terug uit de kast. Het is 11 mei........ Van donderdag tot zondag hadden we met 5 fietsvrienden een weekendje gepland in het Zwarte Woud, maar met temperaturen van 12° in de vallei en slechts 4° op de Belchentop is dit om problemen vragen. Komt daar nog bij dat er voor de rest van de week veel regen wordt voorspeld. Gevaren als onderkoeling liggen op de loer, om nog niet te spreken van afdalen bij deze temperaturen. De top van de Feldberg zou terug wit kunnen zien tegen het einde van de week. Gezond verstand primeert dan en dus hebben we deze uitstap geschrapt.

Weekend van de heroptredens.

Na Emma was het zondag de beurt aan Carine voor haar comeback wedstrijd. Na een hardnekkige voetblessure die nu toch bijna genezen lijkt startte ze in de 6,5km dameswedstrijd in het kader van de "Tien van Hertals". Bij haar wederoptreden deed ze het lang niet slecht. Carine werd 12de in 31'42".

Emma terug van weggeweest.

Dochter Emma heeft gisteren een opmerkelijke prestatie neergezet tijdens de interclub cadetten/scholieren in Brasschaat. In het hoogspringen ging ze over 1m50 na een volledige inactiviteit van meer dan 2 maanden. Zonder enige vorm van training is dit een mooi resultaat. Daarmee werd ze vierde bij het hoogspringen. Hopelijk zijn de lies-en rugproblemen achter de rug en kan ze opnieuw de training hervatten. Op de interclub wedstrijd werden de Herentalse meisjes zesde in totaal.

Goeie 2000 meter in Tessenderlo.

Net terug van een 2000 meter in Tessenderlo. Toch weer volk genoeg voor 2 reeksen, omstreeks 21u mochten we aantreden op de atletiekbaan. Na de wedstrijd van vrijdag toch lichtjes blijven doortrainen en dus niet echt superlichte benen. Voor de eerste keer in mijn "loopcarriere" startte ik in de dubbele kilometer, gissen naar een eindtijd was dus moeilijk, maar ik zou tevreden zijn met een finish onder de 7 minuten. Onmiddellijk na de start in een goei groepje gevallen met een egaal tempo en een tussentijd van 3'21" halfweg. Bij het ingaan van de laatste ronde zette ik aan, eigenlijk veel te vroeg, want in de laatste 100 meter werd ik nog geremonteerd door drie atleten. Niet erg uiteraard, strijd genoeg en dat is wat we nodig hebben op een baanwedstrijd. Eindtijd 6'44"62, bijna 18km/uur , daar kon ik zeer goed mee leven. Het was daarenboven eigenlijk een graad of vijf te fris en de wind waaide nog vrij stevig. Het lopen gaat nu een kleine tien dagen op een lager pitje branden, want volgende week wacht de fietsuitstap naar het Zwarte Woud. Mijn fietsmakkers mogen hun klimbenen al insmeren! Daarna hoop ik de loopdraad terug op te pikken en nog hoger te mikken.(foto:Martin Bex; bedankt Martin!)

Ambiance, veel volk en regen op B-meeting Herentals.

Mijn speakeropdracht bij de Herentalse B-meeting zit er op. De club zorgde ook dit jaar weer voor enkele sterk bezette wedstrijden. De fikse regenbuien tussendoor konden de pret niet drukken, alhoewel dat de kampnummers nog het meeste last hadden van de regen. Later op de avond bleef het wel droog. Damien Broothaerts won de 100 meter en bij de dames was die eer weggelegd voor Elke Bogemans. Zij was ook de beste op de 200 meter. Ac Herentals mocht ook vieren met enkele individuele overwinningen. Dieter Van Streels en Nathalie Loubelle waren de beste op de 3000 meter. Verder waren er opmerkelijke zeges voor Charlotte Debroux(800 meter) , Pete Coley op de 400 meter en de Hongaar Gabor Pasztor op de 200 meter. De meeting werd ook dit jaar weer een groot succes en uitstekend georganiseerd.

Overzicht 10000 meter tijden.

De 10000 meter van gisteren was ook mijn beste als master tot nog toe; ziehier het lijstje:
2001: Herentals 36'00"62
2002: Herentals 36'38"65
2005: Beveren 37'41"02
2006: Dilbeek 37'24"21
2008: Merksem 37'36"90
2010: Lebbeke 37'12"37
Zoals vroeger reeds verteld hou ik enkel rekening met de 10000m op de atletiekbaan. 10km wegwedstrijden reken ik er niet bij.

Lebbeke: beste 10000 meter tijd in acht jaar.

Het lange afstandslopen op de piste is dus nog niet dood.... Gisteren in Lebbeke waren er maar liefst 34 gegadigden voor de 10000 meter, de wedstrijd werd dus over twee reeksen gelopen. Goed en minder goed nieuws dus, minder goed omdat de start van de tweede reeks (die van mij dus) pas zou plaatsvinden om 21u45, goed nieuws omdat ik dan zelf bij de snellere tijden zou behoren en de kans miniem was om gedubbeld te worden.Bijna ideale weersomstandigheden(12°),doch nog een beetje wind. Veel bekend volk in de Oostvlaamse gemeente, de snelle reeks werd ondermeer bezet door Mats Lunders , Peter De Vocht en Marc Van der Hoeven. Uiteindelijk mochten ook wij er dan aan beginnen , met Ronny Ligneel als gangmaker(ooit goed voor 29'02" en 2u13' op de marathon) en supermaster Jozef Claessens. Een gesprekje vooraf met Ronny leerde me vooral dat het allicht iets te snel zou gaan(rondetijden van 1'25") terwijl ikzelf iets van een 1'30" als rondetijd in gedachte had, wat neerkomt op een eindtijd van 37'30" , precies aan 16km/u. Daarmee zou ik heel tevreden zijn.Na de start bleek ik al snel alleen te vallen, er werden twee groepen gevormd, één te trage en de snellere met Ligneel. Dan maar een inhaalmanoeuvre gedaan om mijn wagentje aan te pikken bij de snelste groep. Dat ging zeer goed tot iets voorbij 3km; het werd lastiger. De rekker brak aan de 5de km (18'10") waar ik de groep moest loslaten. De tussentijd na 5km was bijna even snel als mijn 5000 meter tijd van vorig jaar in Tongerlo! Nog 5km afzien, helemaal alleen, 10 keer sterven, telkens weer de moed vinden om door te blijven gaan, de hardheid van de atletiekbaan! Maar er zat een goeie tijd aan te komen, de laatste 1000 meter nog eens aangezet en afgeklokt op 37'12" , mijn beste tijd in acht jaar! Zeer tevreden uiteraard, al had het veel zweet gekost. Achteraf misschien toch een beetje spijt, als ik het vooraan een paar rondjes langer had kunnen uithouden zou ik misschien wel onder de 37 minuten gedoken zijn. Maar in ieder geval met een zeer goed gevoel naar huis.