Tevreden over 10km in Lier.

Eventjes heb ik nog getwijfeld om met Maarten Van Der Donck naar de halve marathon in het Nederlandse Weert af te zakken, maar mijn zaterdag zat eigenlijk overvol, en daarom koos ik toch maar voor het dichter gelegen Lier. 's Avonds hadden we nog een afspraak met enkele bevriende Noorderburen en de tijd was sowieso al kort. Het zag er lange tijd qua weersomstandigheden slecht uit, maar tijdens de 10km wedstrijd viel er geen druppel regen. Vele oude bekenden in de Pallieterstad, waaronder Danny Clincke uit het Oostvlaamse Overmere, die deze Natuurlopen als een zeer goeie voorbereiding beschouwd op zijn voorjaarsmarathon. Ikzelf stond zonder stress aan de start, eigenlijk een nieuwe start voor mij. Uiteindelijk finishte ik als 10de in 38'20", met een doortocht op de 17de plaats na 1km kan je alleen maar concluderen dat ik mijn wedstrijd zeer gelijkmatig opgebouwd heb. Met een strakke Zuidwestenwind tussen km 3 en 8 zat een betere tijd er echt niet in. Ik maakte een verstandige keuze tijdens dit winderig stuk in een groepje te blijven van een man of zes, alleen gaan boksen tegen de wind had geen enkele zin. Met Jan Hoefkens maakte ik de afspraak om beurtelings de kop te doen en dit bracht uiteindelijk het beste resultaat op. De laatste 2km wind in de rug was het alles geven, samen met Jan bleken we de twee sterkste van dit groepje. Ik was best tevreden met de uitslag. (foto: bron Ac Lyra).

Mooie trainingsweek achter de rug.

De miserie van de ziekte van enkele weken geleden lijkt achter de rug. Na de 20km duurloop in Geel van vorige week werkte ik met Maarten Van Der Donck voorbije dinsdag de eerste intervaltraining in weken af. Donderdag ging het dan weer goed op een extensieve duurloop. Een recent bloedonderzoek wees echter uit dat de rode bloedcellen nog wat aan de lage kant staan. Daar moet nog aan gewerkt worden. Langs deze weg wil ik ook de kersverse ouders Evelien en Maarten een hele dikke proficiat wensen met de geboorte van hun zoon Lasse, die op 19 november het levenslicht zag!

De 15 mooiste beklimmingen(tot nu toe)

Gisterenavond heb ik een leuke nieuwe site ontdekt. Het is een Europese rangschikking die werd opgestart door Daniël Gobert, de Belg die in de jaren '90 de encyclopedie "Cotacol" introduceerde, een lijst met 1000 hellingen in België. De site "Challenge BIG" beheert een lijst van 1000 beklimmingen over heel Europa. Het interessante eraan is dat deze lijst zich niet beperkt tot de klimlanden die bij ons overbekend zijn (Frankrijk, Italië) maar veel verder gaat, tot de Balkanlanden en Scandinavië. Ook de overbekende Hardangervidda in Noorwegen is erin opgenomen. Intussen beklom ik een 40-tal cols in het buitenland en meer dan 50 hellingen in België. Voor elke col die je per fiets hebt bedwongen uit de lijst van 1000, krijg je 1 punt. Uiteraard staan niet alle cols erin, maar is er een selectie gemaakt op zwaarte, ligging en vanuit toeristisch oogpunt. Intussen heb ik uit de lijst van 1000, 26 klims op mijn naam staan, en daarmee sta ik op de 945ste plaats in de ranglijst. Voor alle info kan u surfen naar de site: www.challenge-big.eu. Hieronder heb ik voor mezelf een voorlopige ranglijst gemaakt van de 15 cols die me zijn bijgebleven uit eigen ervaring. Ze zijn niet alleen geselecteerd op zwaarte, maar ook op schoonheid. Zo is de Mortirolo veruit de moeilijkste klim die ik tot nog toe heb bedwongen, nochtans staat hij pas op de vierde plaats, want deze puist in Lombardije is bijlange niet zo prachtig als de Stelvio. Laatstgenoemde staat op de gegeerde 1ste plaats. Het is een schitterende pas: lang, steil en wondermooi. Tre Cime di Lavaredo is ook onvoorstelbaar steil, doch is pas als 8ste gerangschikt, vanwege "slechts" 5km aan 10% gemiddeld. Op plaats 10 vinden we de "Umbrailpass" terug, een onbekende maar van natuurschoon uit bekeken prachtige klim. Het is de onbekende Zwitserse kant van de Stelvio. Per beklimming staat tussen haakjes de startplaats. Verder is ook de pashoogte vermeld, de streek en het land, en het gemiddelde stijgingpercentage. De hellingen die ik in eigen land heb opgereden komen niet in het lijstje voor. Ik wil wel even de Belgische top drie opsommen in volgorde van moeilijkheidsgraad: Stockeu, Koppenberg, La Redoute. En voor degene die denken dat ik "coureur" wil worden die hebben het mis: het bergop fietsen zal enkel beperkt blijven tot de zomermaanden en enkel als toeristische uitstap beschouwd worden. Hier alvast de top 15:

1.Passo Stelvio(Prato) Süd Tirol(IT) 2758m 7,3%
2.Grossglocknerstrasse-Edelweisspitze(Fusch) Salzburgerland(AT) 2571m 8,3%
3.Passo Gavia(Ponte di Legno) Lombardije(IT) 2621m 7,8%
4.Passo Mortirolo(Mazzo di Valtellina) Lombardije(IT) 1852m 10,5%
5.Col du Granon(St.Chaffrey) Hautes Alpes(FR) 2413m 8,8%
6.Alpe Dhuez(Bourg d'Oisans) Isére(FR) 1780m 8,2%
7.Mont Ventoux(Bédoin) Provence(FR) 1909m 7,7%
8.Tre Cime di Lavaredo(Lago Misurina) Dolomieten(IT) 2333m 8%
9.Col du Galibier(Valloire) Savoie(FR) 2646m 7,2%
10.Umbrailpass(Santa Maria Sielva) Val Müstair(CH) 2505m 8,5%
11.Col d'Izoard(Guillestre) Hautes Alpes(FR) 2360m 6,9%
12.Col de Platzerwasel(Sondernach) Vogezen(FR) 1183m 8%
13.Col de Vars(Guillestre) Hautes Alpes(FR) 2108m 5,5%
14.Solda(Prato) Süd Tirol(IT) 1905m 5,8%
15.Col de Val Louron Azet(Loudenvielle) Pyreneeën(FR) 1580m 7,9%

Twintig kilometer in Geelse bossen.

Vanochtend voor een zondagmorgen vroeg opgestaan. Iets na 7 uur enkele "bokes" naar binnengespeeld, want loopcollega Paul Denolf zou me oppikken voor een vrije natuurloop met start en aankomst aan de Lissevijver in Geel. Een plaats in onze provincie waar ik nog nooit geweest was voordien. Ook Maarten Van Der Donck reed met ons mee, ik dus onderweg met twee snelle mannen. Gelukkig stopte het met regenen van zodra we ter plaatse aankwamen. Keuze genoeg aan afstanden, gaande van 5 tot 20km. Leuk detail:de 20km bestond uit één grote ronde. Ik wist niet dat in de buurt van Geel-Bel, Meerhout en Balen de boswegen heuvelend waren. Geaccidenteerd parcours dus en al maar goed dat mijn twee kompanen de eerste 10km rustig aanvatten. In de tweede helft van onze duurloop gingen de hemelsluizen terug open en met een stevige wind werd het nog een aardig stukje inspannen de laatste 5km. Een negatief punt in de organisatie: de enige bevoorrading was aan 18km , dan maar doorlopen tot het einde. Nog snel een drankje genuttigd in de kantine en wij weer huiswaarts. Omstreeks 11u30 was ik gestreken en gewassen. Het werd een zeer goeie training, hopelijk terug een stap in de goeie richting.

Blessureleed

Blessures, als sporter ontsnap je er blijkbaar niet aan. De laatste weken had ik terug last van mijn linkerarm en schouder. Een terugkerend euvel die mij in april ook al irriteerde. Toen volstond een "kraaksessie" bij mijn huisartse die tevens chiropractor is, om het te verhelpen. Deze keer volstond dit niet en dan maar onder de scanner. Verdict, een nekhernia tussen C5 en C6. Omdat ik overweeg om volgend seizoen terug een Ironman wedstrijd te doen, achtte de dokter het best om een 3-tal cervicale epidurale infiltratie's te laten uitvoeren in de dagkliniek. Dit zou de meeste kans bieden op snel herstel. Met deze techniek worden corticoïden tussen het zenuwkanaal en de tussenwervel gebracht waardoor de onsteking vermindert en de pijn verdwijnt. Aangezien een cervicale (nek) minder ruimte (maximaal anderhalve mm) in de wervelkolom geeft dan een lumbale (rug), word deze toegediend met behulp van een röntgenapparaat en een contrastvloeistof zodat de arts exact kan bepalen hoe diep de naald mag. Bij een lumbale is er veel meer ruimte en kan deze buiten de operatiezaal gegeven worden. Met deze uitleg was mijn anatomiekennis terug wat bijgeschaaft. Vorige week vrijdagmorgen stond ik om 7.30u in het ziekenhuis, in de loop van de voormiddag volgde de epidurale door een anesthesist, daarna een uurtje in de recovery en nog een 3-tal uur in een kamer platte rust, zodat ik in de loop van de middag terug naar huis mocht. Maandag was het nog eens van dat en de laatste volgt nu vrijdag. Het verlammend gevoel is al beter en hopelijk kunnen we binnen enkele weken de trainingen hervatten. Duimen maar!

Dagje Boekenbeurs en favoriet auteur.

Na enkele jaren van afwezigheid heb ik vandaag nog eens de boekenbeurs bezocht in Antwerpen. Niet dat ik de afgelopen jaren deze gebeurtenis miste, toch werd het een prettig weerzien. Vanaf het openingsuur is de grote massa nog niet aanwezig , dat verandert echter snel wanneer de schrijvers hun plaats innemen om te signeren. Om mijn verzameling fietsboeken aan te vullen bracht ik het schitterende boek "25 mooie fietsgebieden in Europa"(Richard Van Ameijden) en "Fietsen in de Ardennen"(Francis Tilborghs) mee. Ook het volledige oeuvre van Alex Polfliet was te koop en de man signeerde zelfs vanaf 14u. Uiteraard heb ik geprofiteerd van deze gelegenheid, en het enige boek dat ik van Polfliet nog niet had ("Fietsen in de Pyreneeën) werd gekocht en gesigneerd. Er volgde een aangename babbel van bijna tien minuten met de auteur/fiets/klimliefhebber. Onze laatste vakanties werden gebaseerd op andere uitgaves van Alex Polfliet( Alpen, Italiaanse meren en Vogezen). De planning voor een meerdaagse in het Zwarte Woud is al gemaakt voor 2010. Plezant om ronduit te vertellen over één van je eigen passies met de schrijver ervan. Intussen ben ik een beetje bekomen van de 5km van gisteren en ging de extensieve duurloop vandaag best goed. Ik ga echter wel passen voor de halve marathon van Cohe (11 november) en wil de eerstkomende weken gewoon de conditie verder opbouwen naar de eerste natuurloop in Lier einde deze maand.

Onverwacht heroptreden in Mol.

Na een geslaagde duurloop van 19km woensdagavond en een uurtje loslopen op donderdag besliste ik gisteren om vandaag te starten in het "voorprogramma" van de Crosscup in Mol. Deze namiddag stond op en rond het Zilvermeer de stratenloop geprogrammeerd die de veldloop van morgen voorafgaat. Vorig jaar stond ik op zondag nog aan de start in het zand van Mol, met de belabberde conditie van nu ging ik mezelf testen op het asfalt. Als alternatief had ik thuis toch waarschijnlijk een pittige training gedaan (de eerste in wéken), dus leek het me wel nuttig om nog eens (na 2,5 maand) een borstnummer op te spelden. Buiten het aangename van terug in mijn biotoop te zijn, viel de rest alleen maar tegen. Net voor de start scheen er echter een waterzonnetje( na een stevige bui), beter kon al bijna niet bij dit onstabiele weer. Om toch een beetje voorzichtig te zijn koos ik voor de 5km voluit te gaan. De eerste km was zoals steeds snel (3'31") maar dan viel ik toch snel terug met een 4de km in 3'52". Duidelijk kracht tekort en dat deed zich ook gevoelen op de loopstijl. Krampachtig in de laatste km. Nog net een tijd boven de 16km/u , 18'40". Gene vette, maar wel goed getraind. De blessure en de ziekte daarna zijn dus nog altijd voelbaar.
Of ik dit seizoen ook effectief ga crossen is nog een open vraag. Waarschijnlijk is het antwoord "ja", na nieuwjaar. Maar dan wil ik me eerst een paar hockeyshoes aanschaffen, die me zijn aangeraden door loopcollega Rudy De Pauw. Deze schoen leent zich uitstekend voor het betwisten van crossen, is een lichtgewicht, geeft bovendien uitstekende steun en heeft een goeie demping. Maar nu eerst verder opbouwen en voldoende rusten tussendoor.

De Kempen: vlak?

Wie zei daar ook al weer dat we in de vlakke Kempen wonen? Uiteraard klopt deze stelling wel, bergen hebben we hier niet, laat staan Vlaamse heuvels. De massa wielertoeristen die hier rondrijden zetten hun grootste verzet klaar om de bruggen over de autosnelwegen op te stormen. En verder kan je bergop rijden "simuleren" door kilometers aan één stuk naast het Albertkanaal te rijden wind op kop. Geen leuke buurt om rond te fietsen voor een berggeit zoals ik. Tijdens het lopen voel je de hellingen wel in onze streek. Neem nu de ronde rond het "Heiken". Inwoners van Herentals en Vorselaar weten wel welk rondje ik bedoel. Naar mijn bescheiden mening is het op deze uitloper van de Kempische heuvelrug geen meter vlak. En als dan de conditie wat minder is en de wind strak staat voel je deze stukken "vals plat" des te meer. Soms lijken het echte kuitenbijters, andere dagen voel je de benen niet. Vandaag was het heuveltje achter het Bloso sportcentrum zwaar. Ik had een voormiddagje verlof en deed de training bij klaarlichte dag. Uiteraard is de conditie niet meer wat ze geweest is , maar er is beterschap voelbaar. Niet dus op de "Heikenberg" om even te overdrijven in de woordspeling. Ach , het zonnetje scheen nog rond een uur of tien deze morgen en de vogeltjes en het fluiten van de wind deden de rest. Geluiden die de I pod lopers niet kunnen waarnemen . Geef mij maar de natuurlijke geluiden.

Eerste fatsoenlijke training in 10 dagen.

De afgelopen week heeft het virus dat zich meester had gemaakt over mij , me nog goed in de greep gehouden. Meer dan een beetje loslopen zat er niet in , tussen de hoest-en snotterbuien. Toen ik me iets beter begon te voelen stak er zich een vermoeidheidsgevoel op dat toch enkele dagen bleef duren. Gisteren dan toch nog eens deftig kunnen trainen , 15km aan 4'30"/km gemiddeld, maar na de aankomst was het alsof ik een wedstrijd had gelopen. Ik zal mijn ambities voor de halve marathon van 11 november in Herentals moeten bijstellen , als ik tenminste al start. Het is natuurlijk nog een dag of tien, hopelijk komt er snel wat beterschap in de conditie.

In memoriam: Louis Verlooy.

Beste Louis, Als aan de grond genageld stond ik, toen het nieuws bekend raakte van je overlijden. Als medestichter van Ac Herentals was de atletiekclub je leven.Altijd was je te vinden als harde werker op en naast de piste.Reeds vanaf mijn eerste looppassen als "kleine pagadder" kende ik je. Je kon boeien met sterke verhalen en grappige anekdotes, het was een plezier om naar je te luisteren. Trots was ik op mezelf toen je me een compliment influisterde over het verslag dat ik had geschreven van de B-meeting dit jaar in mei. Op de jaarlijkse veldloop van de Lilse Bergen stond je steevast aan de andere kant van het parcours in het bos. Net voor de pauze kwam je me vertellen dat de reclame die ik als speaker maakte over de jenevertent je ook wel interesseerde, maar dat de afstand te ver was om eens snel "over en 't weer te komen". Een beetje later lanceerde ik een oproep om de officials in het bos te bevoorraden. Na de wedstrijd kwam je me bedanken voor de koffie en de hartige zoetigheden. Ik zag je voor het laatst op de meeting van 18 september, waar je aan de kogelstand stond. Je vroeg of ik de kogel tijdens de wedstrijd wou "terugrollen". Uiteraard ging ik op het aanbod in. Beste Louis, je laatste startschot is gegeven, de laatste uitslag gemaakt. Rust nu maar in vrede. Dirk.

Giro d'Italia 2010: zware kost.

Zonet de live streaming gevolgd van de voorstelling van de Ronde Van Italië 2010. De laatste week spreekt alvast tot de verbeelding! Met de Monte Zoncolan, Kronplatz, Mortirolo en Passo Gavia in één ronde begin ik nu al te watertanden.Bovendien is er ook een ritaankomst voorzien in Peio Terme, onze vakantieplek van de afgelopen zomer. Ik kijk de laatste jaren meer uit naar de voorstelling van de Giro dan die van de Tour de France. De laatste drie jaar zijn we enorm gecharmeerd geworden van Noord Italië, en de voorbije zomer heb ik aan de lijve ondervonden dat de cols daar een pak zwaarder zijn dan bij onze Zuiderburen. Ik kijk nu al uit naar de maand mei.... Een plezant vooruitzicht op een zieke dag.

Forfait voor Westerlo.

Alles liep op wieltjes tot donderdagavond. Na de training begon hevige keelpijn op te spelen en vrijdag ging het van kwaad naar erger. De afgelopen twee nachten heb ik toch minstens een keer of drie mijn neus moeten vrijmaken. Moet er nog snot zijn? Gisterenavond met lichte koorts in bed gekropen, gelukkig is het vandaag al een beetje beter. Gaan lopen deze namiddag in Westerlo is echter uit den boze. De echte griep zal het wel niet zijn , maar dit virus is in ieder geval van dichtbij familie daarvan. Enfin, dit weekend dus geen sport. Hopelijk zijn we vanaf maandag terug vertrokken.

Halve marathon Kuurne

Het is lang stil geweest op mijn blog. Persoonlijke omstandigheden hebben mijn leven en toekomst zwaar onderuit gehaald en ik ben gedwongen een nieuwe levensfase aan te vatten. Het sporten stond de laatste weken op een laag pitje, maar stilletjes aan begin ik de draad terug op te pikken. Rustig sporten lukt terug, intensieve wedstrijd inspanningen zijn echter voorlopig niet meer haalbaar. Dit heb ik op 2 oktober ondervonden tijdens de halve marathon van Kuurne. Op enkele weken ben ik 11kg afgevallen en ik wou eens zien of met dit lager gewicht mijn loopsnelheid was verbeterd. Aanvankelijk liep ik echt sneller dan vroeger, maar gaandeweg voelde ik mijn benen leeglopen. Na 15km was het beste eraf. Aangezien opgeven niet in mijn woordenboek staat, deed ik verder. Lopen veranderde in vooruit schoffelen. De laatste km's maar aan 8km/u meer. Eenmaal aan de finish was de instorting een feit. Fysiek en mentaal compleet leeg. Nog nooit meegemaakt,zelfs niet tijdens de Ironman. Aanvankelijk kon ik niet meer op mijn benen staan. Gelukkig had ik steun van enkele vrienden die zich over me ontfermden. Bedankt jongens. Hoe het nu verder moet weet ik niet. Pas rond nieuwjaar maak ik een planning op voor het komende seizoen. Als ik voel dat ik mijn krachten en energie tegen dan terug heb tenminste. We zien wel. Maar het sporten geef ik niet op en ik zal proberen om terug meer te bloggen.

Tandpijn,Cpex en 50km gelopen.

Dat is in het kort de samenvatting van de afgelopen week. Clement Peerens en groep waren weer schitterend in hun Antwaarps accent vorige woensdag , maar de nacht die erop volgde iets minder. Hevige tandpijn hield me uit de slaap. Gelukkig werd het euvel donderdag hersteld zodat ik weeral een gelukkig mens was. Des te meer omdat de loopkilometers ietsje werden opgedreven en ik toch al aan de 50 zit deze week.

Achillespees genezen.

Vanmiddag de eerste echte training afgehaspeld in drie weken tijd. De afgelopen week kon ik reeds voorzichtig lopen zonder enige pijn te voelen. De conditie is nog altijd redelijk goed op peil, de iets meer dan 9km werden vandaag afgehaspeld aan 14km/u. Ik heb de laatste week niet stilgezeten, vorig weekend nog meer dan 160km gefietst en ook gisteren nog bijna 70km de benen gegeseld op het aluminium ros. Het is een beetje spijtig dat de pees het liet afweten, een goeie marathontijd had er echt wel ingezeten. Daarvoor is het nu een beetje te laat, de blessure heeft één week te lang geduurd. Hernemen ga ik allicht in Westerlo einde deze maand , om dan in november een goeie halve marathon te lopen.

Sjfettlich!

Het was alweer een tijdje geleden en enkele concerten voorbij dat ik Brecht nog eens aan het werk gezien had met het rockgroepje Sjfettlich. Gisteren dus afgezakt(en tegelijkertijd roadie gespeeld) naar jeugdhuis Den Joc in Olen. Het was een prettig wederhoren met deze toffe muzikale bende. Nieuwe sterke eigen nummers zoals "Bye Bye Pilot" , het schitterende instrumentale intermezzo "Vain" en Sjfettlich klassiekers zoals "So Many Heroes" en "Untouchable Boy" passeerden de revue. Het deed deugd om ook nog eens na lange tijd de Coldplay cover "Politik" te horen in een alternatieve versie. En als bisnummer mochten de jongens ook nog eens "New Born" van Muse uit de kast halen. Er zit muziek en talent in dit groepje.

Alles of niks geprobeerd.

De eerste looppassen na tien dagen rust vielen maandag redelijk mee. Een half uurtje kon ik pijnvrij lopen, doch de pees knaagde soms nog een beetje. Gisteren dan maar alle troeven ingezet , met nog een kleine vijf weken voor de Etten Leur marathon. Een duurloopje gedaan van een uurtje en dat ging me zeer goed af. De binnenkant van de pees bleef nog wat gevoelig het eerste half uurtje, maar daarna was de pijn verdwenen. Met een goed gevoel gaan slapen , maar vanavond terug naar af. Na 10 minuten heb ik het lopen weer moeten staken. De zere plek is nog te gevoelig en na een paar pijnscheutjes hield ik het voor bekeken. Ik heb in ieder geval geprobeerd om er iets van te maken, maar de beslissing is gevallen. 2009 zal een jaar worden zonder marathon, dat is intussen zes jaar geleden. De pees moet eerst volledig genezen zijn vooraleer er terug zal getraind worden. Risico's lopen heb ik nooit gedaan en ook dus deze keer niet. Morgen nog een doktersbezoekje brengen voor een behandeling en dan een week rust. Daarna ga ik zeer rustig terug beginnen. Intussen zal de fiets dan maar voor de alternatieve training moeten zorgen. Binnenkort gaan we bouwen naar een goeie winter en hopelijk een mooi loopvoorjaar.

Belofte maakt schuld.

Zoals de lezers van deze blog allicht al weten heeft Emma op 5 september een bronzen medaille gehaald in Nijvel bij het hoogspringen. In een onbewaakt moment voor de wedstrijd in de plaatselijke kantine beloofde ik aan enkele ouders van Ac Herentals atleten dat ik te voet naar huis zou gaan mocht Emma een medaille halen.... Nijvel - Vorselaar bleek me toch iets te ver om al stappend af te leggen en daarom wil ik een andere uitdaging aangaan. De nationale zender Studio Brussel gaat weer geld inzamelen voor het goede doel (Music For Life) van 19 tem 24 december en daarom heb ik het besluit genomen om op zaterdag 19 december met de fiets naar het glazen huis in Gent te rijden en terug naar Vorselaar. Echter één voorwaarde: het mag die dag niet regenen en niet sneeuwen of ijzelen. Uiteraard wil ik niet graag alleen rijden en daarom ben ik op zoek naar vier enthousiaste medefietsers die me willen vergezellen. Het is de bedoeling om 's morgens tijdig in Vorselaar te vertrekken en een tempo aan te houden van 20 a 26km/u. Na de middag vatten we de terugweg aan vanuit Gent. Bovendien ben ik ook op zoek naar één of meerdere personen die ons met de wagen willen volgen. Dit om eventuele ongemakken onderweg op te vangen en te voorzien in bevoorrading. Het is ook de bedoeling dat ik me laat sponsoren voor "Music For Life" en dat iedereen kan bijdragen door een bepaald bedrag te geven per gereden kilometer. Dit bedrag zal dan nadien integraal gestort worden ten voordele van de actie. Mocht iemand zin hebben om mee te rijden (fiets of auto) , je kan mailen naar dvissers@skynet.be

Duidelijkheid over marathondeelname deze week.

De komende dagen moet duidelijk worden of ik al dan niet nog zal starten in een najaarsmarathon. Na een tiental minuutjes gejogd te hebben afgelopen woensdag bleek de achillespeesontsteking nog niet genezen. Intussen heb ik mijn deelname aan de Eindhoven marathon noodgedwongen moeten annuleren. Vorige donderdag is er een tweede intensieve behandeling geweest bij de sportarts en sindsdien is de blessure spectaculair verbeterd. Na vandaag heb ik tien dagen niet gelopen. Als ik de komende week de training kan hervatten dan zal ik allicht starten in Etten Leur einde oktober. Met hartzeer ben ik vrijdag gaan kijken naar de jaarlijkse uurloop in Herentals. Emma van haar kant sloot de laatste zomermeeting af met twee persoonlijke werprecords, zowel bij het speerwerpen als bij het kogelstoten. Dit weekend is de koersfiets nog eens van stal gehaald en vandaag ben ik met fietsmaat Stefan naar Antwerpen geweest voor onze traditionele jaarlijkse tocht door het "Stad". Vanaf 10u deze morgen was Antwerpen centrum trouwens autovrij en dan is het een belevenis om eens van Noord naar Zuid te rijden met de tweewieler.

Succesrijke Monumentenmarathon.

De tweede Monumentenmarathon van de Kasteellopers was een groot succes. De winnaars van twee jaar geleden konden hun titel verlengen. Paul Mertens bij de mannen(2u44'20") en Patricia De Proost bij de vrouwen(3u29'45"). In totaal werden er over de negen verschillende afstanden 434 aankomsten geregistreerd. Voor mezelf betekende dat een speakeropdracht van meer dan zes uur. De klassieke Monumentenloop over 14km werd gewonnen door Kasteelloper Gunter Geens. Maarten Van der Donck legde een laatste test af voor de Eindhoven marathon op de 28km. Louis Hufkens liep in Vorselaar zijn 130ste marathon in een speciale outfit. Een ontworpen "kleed" droeg de naam van alle sponsors die bijdroegen voor Artsen Zonder Grenzen.
Mijn achillespees speelde heel de namiddag op. Het wordt dus allicht zeker een dag of vijf rust. Maandagavond zal ik meer weten, na het bezoek aan de sportdokter. Na de uitreiking van het laatste podium iets voor zeven uur repte ik me naar de Vorselaarse voetbalvelden waar het duel plaatsvond tegen Oelegem. Beide ploegen komen uit in 2de provinciale. Het was jaren geleden dat ik nog eens naar de plaatselijke voetbalclub ging kijken, maar deze keer had ik er wel een goeie reden voor. Mijn schoonvader woont in Oelegem en ik zat zodoende heel de wedstrijd tussen de supporters van de bezoekende ploeg. Vorselaar kon uiteindelijk winnen met 1-0 via een doelpunt in de laatste minuten van de wedstrijd.