Succesvolle voorjaarsmarathon te Antwerpen.

"Don't stop me now, 'cause I'am having a good time, Yes I'am having a good time. I don't wanna stop at all!!" Met deze hit van Queen kan ik perfect uitdrukken hoe ik me gisteren aan de finish voelde na het volbrengen van mijn 8ste marathon. Om 6u uit de bedstee. Buiten een gezapige regenval. Veel zin in een marathon lopen had ik niet. Nog eens op de weegschaal, slik, 73.7kg in mijne full monty. Dat was exact 10kg meer dan 4jaar terug tijdens de London marathon. Dat kon toch niet van de spaghetti alleen zijn de laatste dagen. Met een zeer gebrekkige voorbereiding, lees: "weinig motivatie om er voor te trainen", wist ik niet wat het zou worden. Sinds de Ironman lukt het gewoon niet meer om met inzet te trainen. Met slechts 1 lange duurloop van 28km, 1 van 20km, 2 van 18km, een 10miles wedstrijd en geen enkele intervaltraining in de benen kon het alle kanten uit. Overtraind was ik zeker niet. Kon ik nu het bewijs leveren dat ellenlange duurlopen niet nodig zijn als de basis er eenmaal is. In het triatlonwereldje staan veel trainers sceptisch tegenover de belasting van zeer lange duurlopen. Bij de start bleef het regenen. Clubgenoten Joos en Bart gingen voor 3.30. Lore, Henny en mezelf voor een tijd rond de 4.15 à 4.30. Gewapend met 4 energiegels, 3 isotone drankpoeders en een halve liter sportdrank vertrokken we richting waaslandtunnel. De ballons van 4.15 liepen iets te snel voor ons. Reeds in het uitlopen van de waaslandtunnel moest ik Lore en Henny laten lopen. Op 5km kwamen we terug bij elkaar, maar door een plaspauze liep ik terug alleen. Ook Henny had last van zijn waterhuishouding, zodat de laatste clubpositie een paar maal wisselde. Bij 10km zat ik Lore terug op de hielen, maar terug een plasstop en weer weg was ze. Kwam het door de regen en de frisse temperaturen, maar dit maakte ik nog nooit mee. Op 15km kwamen Lore, Henny en ikzelf terug bij elkaar en jawel terug allen de kant gaan opzoeken om het overtollige vocht af te laten. Op 18km voelde ik dat ik vlotter liep dan Lore die last had van stijve benen, nog een gevolg van de Ardennen stage. We liepen elk op eigen tempo verder. Halverwege doortocht in 2.08 en nog steeds een goed gevoel. Intussen had ik gezelschap gekregen van een plaatselijke loper, die mij als een volleerde stadsgids attent maakte op zijn schoolgaande jeugdjaren in de buurt. Niet dat ik hier een boodschap aan had, maar zo ging de tijd ietsje vlugger. Op 30km namen we afscheid want ik moest terug de kant op om de laatste maal te plassen. Nog steeds een goed gevoel. Er rijpte het idee om eens een negatieve split te proberen. Daarvoor moest ik onder de 4.16 duiken en dit zat er nog steeds in. Intussen was de regen gestopt, trok ik mijn shirt met lange mouwen uit en trok het gashendel een beetje open. Het bleef vlot gaan, km's volgden zonder problemen. Een extra motivatie was dat ik vanaf nu constant lopers inhaalde die blijkbaar de eerste helft verkeerd hadden ingeschat, geen enkele loper stak me nu nog voorbij, uitgezonderd de aflossingslopers. Aan 35km de 1ste ballon van 4.15 in zicht en deze liet ik vlot achter, op 37km de 2de ballon van 4.15 en ook deze moest eraan geloven. Op 40km voelde ik me nog fris en nu was het alle gas open. De laatste 200m kon er zelfs nog een sprint uitgeperst worden met een plaatselijke loper. Afgeklokt op 4.08. Van een negatieve split gesproken, maar liefst 8minuten vlugger in het 2deel dan in de 1ste helft en nog ver van leeg gelopen. Supercontent natuurlijk. Met deze tijd benader ik de tijd van Parijs (4.07) 3jaar terug, maar toen was ik bekaf. Met mijn gewicht van Londen en wat extra snelheids training moet ik zeker terug in staat zijn om onder de 4u te duiken. Lore maakte er verder een trainingsloop van door de zware stijve benen en haalde 4.27, een goeie training voor de komende ultraloop. Henny kreeg het nog zwaar te verduren in de laatste km's en liep 4.32. Bart finishte in 3.29 en Joos volgde enkele minuten later. Een prachtprestatie liep onze collega Dirk Vanthuyne alias de Reus van Vlaanderen. Hij verpulverde zijn PR met maar liefst 9minuten in 3.13. Heel sterk. Dinsdag waren we nog samen naar een filmvoorstelling van Iron Maiden gaan zien bij sponsor Kinepolis. Misschien zaten de heavy metal tonen er voor iets tussen dat we beiden goed presteerden?

Emma nipt naast het podium op PK.

Op de tweede dag van het PK in Merksem werd Emma vierde in het hoogspringen met 1m48. Op een uitgeregende atletiekbaan werden er geen uitzonderlijke hoogtes gehaald. Gisteren verpulverde ze wel met bijna 1 seconde haar persoonlijk record op de 80m horden in thuisbasis Herentals. Ze haalde de finale en werd daar 7de in 14"12, daarmee komt ze dichtbij de 14 seconden grens. Het werd een echte "zusterstrijd" want haar vriendin Kim Van Laer finishte als 8ste in 14"13, op slechts 1 honderste van een seconde. Een zeer mooie prestatie van beide meisjes.

Triatlonstage Butgenbach

Ons jaarlijkse clubstage met de WTDT triatleten zit er weeral op. 3dagen in de prachtige streek rond Butgenbach. Naar gewoonte logeerden we terug in het sportcomplex Worriken. Dit jaar waren we talrijk met 14 atleten en atletes vertegenwoordigd. Nieuwkomers Bart V., Ruben, Lore en Charlene konden van de familiale sfeer proeven die bij WTDT heerst. Vrijdag was een regendag om u tegen te zeggen. Van 's morgens tot 's avonds bakken hemelvocht. Flandriens Karl, Sophie, Maik en Jurgen besloten om toch te fietsen. De meesten hadden echter liever de loopschoenen in de regen dan drijfnatte fietskledij rond het lijf. Met Lore, Piet, Jannick, Charlene en mezelf liepen we een 10-tal km door het golvende landschap met regen als afkoeling. Intussen waren Bart, Peter en Pascal ook aangekomen en konden we een daarna zwemtraining afwerken. Na het zwemmen volgde "boefen" en als afsluitende sportactiviteit nog een uurtje volleybal. Triatleten en een bal; geen ideale combinatie, met soms hilarische momenten. De avond werd afgesloten in een plaatselijke jongerenkroeg. Laat werd het niet, de meesten begonnen de trainingsarbeid al te voelen en het zwaarste moest nog komen. De zaterdagmorgen stond terug een zwemtraining voor het ontbijt op het programma. Intussen was Ruben ook aangekomen, deze was 's morgens al om 5u op pad om tijdig te kunnen zwemmen. Na het ontbijt volgde een, naargelang het niveau, een pittige fietstraining. Het was nog zwaar bewolkt, maar het regenen was toch gestopt. Gekweste atleet Kurt fungeerde als fotograaf, bevoorradingspostverzorger en "Lore op het juiste pad zetter". Lore fietste 2rondjes in de buurt gevolgd door een duurloop. Met de rest reden we eerst enkele uren tesamen tot in de omgeving van Stavelot. De gevreesde Stockeu werd links of was het rechts gelaten. In Stavelot splitste de groep. De sterkste fietsers Maik, Sophie, Karl, Ruben, Piet en Jurgen reden een route van 150km. Met Bart V., Peter, Pascal, Charlene, Jannick en ik reden we een rit van 87km. Na de fietsrit volgde een inschattingsloop van 10km. Iedereen gaf op voorhand de tijd op die hij dacht te lopen op het 10km golvende parcours, zonder uurwerk, hartslag of snelheidsmeter. Enkel op het gevoel. Diegene die dichtst bij zijn vooropgestelde tijd zat, won. En de winnaar is....ikke. Op de second klop de exact vooropgestelde tijd gelopen. Lore zat er 40" naast, Karl en Peter zaten er ook met minder dan 1' afwijking dicht bij. 'S avonds terug gezellig het vochtgehalte bijvullen met het plaatselijke gerstenat. 'S anderendaags liepen enkele die-hards om 7.00 een 10km duurloop voor het ontbijt. Na het ontbijt begon de zon zowaar te piepen. Met Lore fietste ik een kort ritje van een uurke en daarna liepen we rond het meer exact een 10km rondje door de prachtige natuur. Een aanrader ware het niet dat mijn batterijen nu wel leeg waren. De anderen fietsen nog een rondje van 75km. Na het doucheke nog biefstuk (lees gebakken schoenzool) met friet. Opkuisen van het chalet en nog een terraske in Malmedy als afsluiter van terug een geslaagde triatlonstage. De eerste voor Lore als triatlete. Op naar volgend jaar.

Koppenberg Revisited.

Vandaag was het de ideale dag om de fietsbenen eens te testen op de hellingen van de Vlaamse Ardennen. Het zou me ook even doen vergeten dat eigenlijk op deze dag de Utrecht marathon wordt gelopen , de wedstrijd die ik wegens de enkelblessure moest afzeggen. Met z'n vieren reden we vanochtend richting Oudenaarde om van daaruit de oranje lus te doen van het Ronde Van Vlaanderen parcours. 75km en tien hellingen : Kluisberg, Knokteberg,Oude Kwaremont,Kruisberg,Hotond,Paterberg,Koppenberg,Steenbeekdries,Taaienberg en Eikenberg. Met vrouwtje Carine, zoon Ilja en fietsmaat Stefan werd het eerste halfuur nog afgehaspeld in de mist, maar vanaf de Kluisberg genoten we van een zonovergoten tweede Paasdag. De Kluisberg is geen makkie als opwarmer, en de Knokteberg(Cote de Trieu) al evenmin, maar het zijn twee mooie hellingen om op te rijden. Daarentegen is de Oude Kwaremont een pak minder steil, maar de kasseien hebben daar hun beste tijd gehad. Voor Ilja meteen de vuurdoop, met slechts een 250km fietskilometers in de benen. Alleen op de Koppenberg moest hij even voet aan de grond zetten, maar verder heeft hij heel de dag vlot meegefietst. In Ronse reed ik voor de eerste keer de Kruisberg op, een mooie klim, met de Hotond kort daarna. Even krijg je het gevoel dat je ergens in het buitenland één of andere col oprijdt. Het werd voor mij een prettig weerzien met het duo Pater- Koppenberg, mijn twee lievelingen. Vlotjes naar boven gereden, even alles uit de kast op de steile stroken, maar conditie genoeg om de top op de fiets te halen. Bij laatstgenoemde was ik wel de enige van ons vier die geen voet aan de grond moest zetten. Het blijven echter wel niet te onderschatten kuitenbijters. Naar het einde toe kregen we wat meer kasseien onder de wielen geschoven, niet echt mijn favoriete bezigheid. Enfin, het werd een mooie uitstap in een schitterende streek , zeker voor ons , mensen van het vlakke land. Nadien nog een "pater" van Westmalle genuttigd, naar mijn bescheiden mening het beste bier ter wereld. Fietsen op de auto en terug naar de Kempen. De ultieme uitdaging blijft toch om eens het parcours uit het boek van Dirk Van Thuyne (Fietsen in de Vlaamse Ardennen) te rijden. 30 hellingen gespreid over 150km. Probleem is natuurlijk wel dat je de weg moet kennen, en om de haverklap in het boek lezen hoe je moet rijden is natuurlijk ook niet handig. Misschien wil Dirk wel eens gids spelen mocht hij dit lezen, of me een tip geven hoe ik te werk moet gaan....

Emma springt limiet voor BK.

Vijf weken na het einde van het indoorseizoen heeft Emma de start van het zomerseizoen niet gemist. In Turnhout won ze vandaag op de open meeting van ATAC het hoogspringen bij de cadetten met een sprong over 1m50. Daarmee haalde ze ook de limiet voor het Belgisch kampioenschap later op het seizoen in Nijvel. Op de 80m horden stelde ze haar besttijd scherper tot 14"30, weliswaar handgestopt omdat de elektronische tijdsopmeting het liet afweten tijdens dit eerste loopnummer van de middag. Nog meer goed nieuws: met mijn enkelblessure gaat het verder de goeie kant op. Na een zeer voorzichtig begin vorige week ben ik de voorbije week joggend aan 8km geraakt(donderdag) en vandaag zat er al een duurloopje in van 30 minuten aan bijna 13km/u. Vooral in de bochten en op oneffenheden in het wegdek doet de enkel zich nog gevoelen. Voorzichtigheid is dus zeker geen overbodige luxe de komende dagen en weken.

Licht op groen!

Na 2weken verplichte looprust was het het moment om te testen of de marathon lopen nog zin had. Vorige week zaterdag had ik al een 5km gelopen zonder pijn maar met een piepende ademhaling door een aanslepende verkoudheid op de onderste luchtwegen. Woensdagavond net voor de zwemtraining nog eens een 5km met Lore op de Finse piste verliep ook vlekkeloos en donderdagmorgen idem dito voor een 10km samen met ex-dreamteamer2008, Dirk en Lore.
Vrijdagmorgen nog eens onze nieuwe clubkledij op de racefiets gaan schouwen en Lore zei dat het goed was. De broek knelde een beetje, maar de kleuren pasten perfect bij haar fiets en daarvoor heeft ze zadelpijn over. Het oog wil ook wat. Vandaag had ik een duurloop van 3uur gepland. Als ik dit zonder pijn en zonder vermoeidheid kon lopen dan stond het licht op groen voor de Antwerp marathon. Bij de start geen pijn en soepele benen, na 10km kwam ik aan de achterzijde ten huize scone broer Lourens en liepen we samen tot aan de brug in Harelbeke, daarna via Beveren-leie terug naar Desselgem. Lourens had daar zijn 70minuten training erop zitten en voor mij volgde de laatste 10km. Terug thuis geen pijn gevoeld en ook geen vermoeid gevoel. Antwerp, here I come!

Spurtje op de Vinkenberg.

Met het oog op het fietsweekend van Hemelvaart in de Vogezen hebben we vandaag onze fietskilometers een beetje uitgebreid. Wegens de enkelblessure is de koersfiets eerder van de haak gehaald dan gepland. Een retourtje naar Scherpenheuvel is altijd tof na een lange winter. Het werd ook de vuurdoop voor zoon Ilja die met zijn nieuwe racefiets nog niet meer dan 40km in één rit had afgelegd. Het weer was dan wel minder schitterend dan gisteren, we konden ons toch genoeg opwarmen. Op de Vinkenberg tussen Zichem en Kaggevinne gingen we elkaar eens testen. Collega fietsmaat Stefan, Ilja en ikzelf waagden ons aan een vinnig spurtje bergop. En ik moet het toegeven, qua explosiviteit is er nu al weinig meer te doen aan mijn 23 jaar jongere zoon. Afwachten wat het wordt de komende weken op de langere heuvels van de Vlaamse Ardennen. Het was voor mezelf plezant om nog eens het gevoel hebben van echt te sporten na deze 80km lange fietstocht. Hopelijk maken de grote kanonnen er morgen in de Ronde van Vlaanderen ook een spektakel van. (foto: Vinkenberg in Kaggevinne:bron WT Millegem)

5 minuutjes.

Een niemendalletje, niets vergeleken met alle kilometers die ik ooit al afmaalde, maar toch heb ik bij valavond 5 minuten gaan lopen. Met een stijve enkel die nog niet goed afwikkelt, maar achteraf toch goed aanvoelde. Voor het eerst in zes jaar zal ik niet starten in een voorjaarsmarathon. Het feest begint zondag in Rotterdam , gaat dan dezelfde dag via Parijs, nadien Utrecht, Boston en Londen naar Antwerpen het laatste weekend van april. Ik wens iedereen die ik ken en meedoet aan een van de voorjaarsmarathons gigantisch veel succes. En laat die vijf minuten van deze avond voor mezelf een nieuwe start zijn.

Update enkelblessure: zwelling zo goed als weg.

De enkel ziet er 12 dagen na de zware verstuiking bijna terug normaal uit. Enkel aan de buitenkant van het gewricht is er nog een zwelling zichtbaar. De kiné behandelingen zijn halverwege, en ik kan eindelijk een beetje kracht zetten tijdens het fietsen. Mijn avonden zien er bijna elke dag hetzelfde uit; gedaan met werken, met de fiets naar de kinesiste en rond een uur of acht aan tafel. Nu nog werken aan de stabiliteit en de kracht. Het blijft voorlopig wel een vraagteken wanneer ik de eerste looppassen zal kunnen zetten.

Van Impe !

Gisteren een dagje naar de koers gaan kijken in echt ouderwets Flandrien weer. Regen,wind,hagel en zon, alles hebben we gehad op een paar uurtjes tijd. Mijn compagnon Jacky, zorgde ervoor dat we de renners van "Dwars door Vlaanderen" maar liefst acht keer konden spotten, ook de doortocht op de befaamde Paterberg. Bij de finish was Kevin Van Impe de verdiende winnaar en als kers op de taart ben ik er in geslaagd om samen op de foto te staan met mijn jeugdidool, Lucien Van Impe. Een uitgeregende, maar schitterende dag !(foto's:spurt tussen Kevin Van Impe en Nico Eeckhout, met Lucien Van Impe , Stijn Devolder en Tom Boonen op de Paterberg)

Voet sneller genezen dan verwacht ?

De afgelopen drie dagen is de zwaar verstuikte voet fel verbeterd. Vandaag ben ik zelfs voorzichtig met de koersfiets een eindje gaan rijden. Het lukte met de brace net om in de schoenen te raken en het was alleen voorzichtig zijn met de klikpedalen. Echt kracht zetten durf ik nog niet. De zwelling is sterk verminderd, maar hij heeft nog een donkere kleur, het is net of ik uren onder de zonnebank heb gelegen met het linkerpootje....... De hoop leeft om binnen een tweetal weken voorzichtig de eerste looppassen te zetten , afwachten. Het zal in ieder geval een mooie zomer worden , want U2, mijn favoriete groep komt (voorlopig) niet naar België, ik ga wel naar het Iers viertal kijken in Parijs !

De laatste aktiefoto.

Deze foto is getrokken enkele honderden meters voor het fatale moment. Zeer geconcentreerd aan het strijden voor elke plaats, zoals ik dat al jaren doe. Intussen kan ik vanaf deze avond min of meer terug normaal stappen, met dank aan de kiné die haar werk al zeer goed heeft gedaan. De voet heeft alle kleuren van de regenboog gekregen, zelfs mijn vijf tenen zien donkerblauw. Wanneer ik terug zal kunnen lopen blijft een raadsel. Fietsen lukt me wel, aan een tempo van 20km/uur en een klein verzetje, dat is al iets. Ik wil wel alle mensen danken die me gesteund hebben direct na het voorval en de dagen erna, het deed deugd. (met dank aan Jef Van Herck voor de foto !)

Voorjaarsmarathon in gevaar?

Sedert lang hoor ik terug bij het peloton der geblesseerden. Zondag tijdens mijn lange duurloop had ik gedurende de eerste km's een zeurende pijn aan mijn rechterscheenbeen. Een pijntje die ik al een half jaar lichtjes voelde, maar door de geringe loopkm's in het najaar gewoon sluimerend aanwezig was. Met het opdrijven van de wekelijkse km's voor de Antwerp marathon begon de zeurende pijn echter steeds langer en frequenter op te spelen. Na een trainingsloop met Lore dinsdag was de zeurende pijn veranderd in een stekende pijn en bleef de ganse training aanwezig. Na een doktersbezoek gisteren viel het verdict. Een peesonsteking net aan de aanhechting met het bot onder de knie. Gevolg: om erger te voorkomen, 2weken niet lopen, onstekingsremmers nemen, behandeling met ijs en stretching van scheenbeenspieren. Net nu de langste duurlopen er aan komen. Fietsen en zwemmen mag wel, maar voor het zwemmen heb ik ook al enkele weken een zeurende pijn in de linkerschouder. Gelukkig is het weer goed zodat de racefiets mij trainingspartner word de komende dagen. Als ik Antwerpen loop zal het aan een rustig tempo worden. Indien de pijn na 2weken niet verdwenen is vervalt de marathon en zet ik me klaar voor de halve triatlon in de Vogezen. Duimen maar.

Update blessure: geen marathon.

Vandaag na een bezoekje aan de sportarts een beetje wijzer geworden. Twee dagen platte rust(met de voet naar omhoog) en het verdict luid: "zware enkelverstuiking en een ontsteking erop. Er werden geen breuken vastgesteld". Om eventuele spierscheurtjes op te sporen was de enkel nog te hard opgezwollen. Achttien beurten kinésist staan me te wachten en een lange revalidatie. Hoe lang precies is op dit ogenblik moeilijk te zeggen, maar deelname aan de marathon van Utrecht zal niet doorgaan. Spijtig, want de conditie was zeer goed. Op de foto's: het duidelijke verschil tussen de geblesseerde voet en mijn "gezond" exemplaar.

Brute pech op Belgisch kampioenschap en onzekerheid over marathon.

Op een prachtig maar loodzwaar parcours werden deze namiddag in Grobbendonk de Belgische kampioenschappen cross voor de masters afgewerkt. Carine werd in haar leeftijdscategorie 21ste (W45). Ze had me vooraf gewaarschuwd voor de "addertjes onder het gras", er lagen na de laatste lange afdaling enkele putten op het parcours. Het heeft niet mogen zijn.... Na een goede start ging ik de 2de ronde in als 42ste. Een mooie uitgangspositie en ik voelde me goed. De schoenen met de spikeplaat vielen goed mee, alles naar wens. In een cross zit je al vrij vlug aan je limiet te lopen. Bijna aan het einde van deze ronde sloeg echter het noodlot toe; bij een verkeerde landing met mijn linkerbeen in een put werd mijn voet serieus verzwikt. Al snel werd duidelijk dat verder lopen geen optie was. Eerst ongeloof , daarna met het hoofd tussen de benen in zak en as......... Al snel waren de hulpdiensten daar met ijs en de dokter ter plaatse was niet zeker of er scheurtjes bij zouden zijn. Na veel peptalk van enkele ploegmaats en vrouwtje Carine leer je al snel te relativeren. Vrij vlug werd de enkel behoorlijk dik, en op een normale manier stappen gaat nog niet. Ik kan de ontgoocheling van me afschrijven, maar moeten opgeven voor eigen volk en in een BK doet pijn... En wat met de marathon over vier weken?? Dat zullen de komende dagen uitwijzen. Als alles meezit en ik tegen het einde van de week terug kan lopen is er nog hoop, indien er 14 dagen moet worden gerust ga ik er een kruis over maken. Morgenavond zal een bezoekje aan de sportarts meer aan het licht brengen. In het slechtste geval dienen er nog foto's van de enkel genomen te worden. Dan maar misschien een najaarsmarathon ambieëren, maar NOOIT nog een veldloop zo dicht bij een 42 kilometer..........

Zondag BK veldlopen masters in Grobbendonk.

Morgen wordt het Belgisch crosskampioenschap letterlijk in onze achtertuin georganiseerd. Het militaire domein van Grobbendonk is het decor van in totaal zes wedstrijden. De eerste start wordt gegeven omstreeks 13u. Carine loopt haar kampioenschap om 13u40 en ikzelf start omstreeks 15u30. Voor degenen die in de buurt moesten zijn: de toegang is gratis. Organisatie is in handen van onze thuisclub, Ac Herentals, en er zijn maar liefst 40 eigen masters ingeschreven. Voor mezelf een volgende stap in de voorbereiding van de marathon, dus zijn de verwachtingen zeker niet hoog gespannen. Ik ben geen kampioenschapsloper, getuige het lijstje onderaan met alle resultaten ooit op een PK of BK behaald.
Intussen hebben we voor Emma na haar mooie prestatie van vorige week hoogspringspikes aangeschaft. Een volgende stap vooruit.
Deelnames aan PK of BK:
1977:PK cross(miniemen):31ste/62
1978:PK cross(miniemen):24ste/47
1979:PK cross(kadetten):39ste/44
1980:PK cross(kadetten):40ste/55
1987:PK cross(seniors):114de/167
1992:PK cross(seniors):68ste/136
2001:PK cross(seniors):50ste/74
2006:PK 10000 meter(M40):2de (37'24")
2008:PK 10000 meter(M40):1ste (37'36")
2009:PK cross(M40):60ste/143
1980:BK cross(kadetten):174ste/186
1990:BK cross:(seniors):156ste/185

Emma sluit mooie winter af met 5de plaats op BK.

In een spannende hoogspringfinale heeft Emma een mooie prestatie afgeleverd. Na een foutloos parcours tot 1m53 had ze over 1m56 twee pogingen nodig om verder te gaan. Toen bleven er nog slechts 5 atletes over voor de medailles. Bij haar eerste poging over 1m59 viel de lat er nipt af, deze sprong had haar goud kunnen opleveren. Het werd uiteindelijk een mooie vijfde plaats. De overwinning ging naar de Oostvlaamse Loredana De Pauw die over 1m59 ging. De volledige uitslag kan nagelezen worden op http://results.toastit-live.be/. Lore en haar zus en schoonbroer waren aanwezig als supporters.

Oostende-Brugge 10miles

Met de opening van de wegklassiekers komt de lente stilaan in zicht. Niets te vroeg voor ons. Gedaan met cyclocross en zijn moddertoestanden. Zaterdag zijn we met enkele collaga's triatleten langs het parkoer van de opening van het wielerseizoen gaan kijken. Eerst naar enkele doortochten van het vrouwenpeloton in Omloop het Nieuwsblad en daarna naar de mannen. En het moet gezegd, we keken toch liever naar die voorbijflitsende meiden met gladde benen, mooie kontjes en bijbehorende attributen, op de fiets dan hun mannelijke tegenhangers. Zelfs in snelheid moeten ze niet veel onderdoen voor de heren. Lore en co zien natuurlijk liever de mannelijke konten voorbij zoeven. Zo zie je maar, voor elk wat wils. De rit zelf ging iets te snel voor mij. Ik had dit jaar nog maar 1uur op de fiets gereden en dan al direct 75km met enkele Vlaamse Ardennen hellingen deden mijn beentjes niet zo goed. Vooral met in het achterhoofd de wedstrijd van zondag. Zondag was het dan de beurt voor onze eerste westrijd, de 10miles van Oostende naar Brugge. Voor Lore en mij een test om te zien waar we stonden. Mijn vorige deelname was van 2000 geleden en toen liep ik 1.26'. Lore had hier vorig jaar onder ideale omstandigheden (wind in de rug, tempomaker Dirk Vanthuyne naast zich en volop in voorbereiding voor de Antwerp marathon) een schitterende 1.21'54" gelopen. De wind zat deze keer op kop en dat zag je ook aan de einduitslag. De toppers waren ongeveer 5minuten trager dan vorig jaar. Voor mij gingen de eerste 10km heel vlot, maar daarna voelde ik de benen stillekes leeglopen. De fietsuitstap de dag ervoor had teveel energie van mijn benen gevergd. Tempo moest ik lichtjes laten zakken en de hs ging verder de hoogte in. In 1.20'44" binnengekomen. Met deze tijd ben ik zeer tevreden, gezien de tegenwind en de geringe voorbereiding. Lore finishte in 1.32'39". Ze was aanvankelijk ontgoocheld, niet moe maar geen snelheid meer, maar na een klapke met haar trainer (de omstandigheden en de voorbereiding zijn nu anders) was de teleurstelling vlug over. Clubgenoot triatleet Ruben liep een schitterende tijd in 1.04'05", met een gemiddelde boven de 15/u! Ook Valerie kon 2' van haar tijd afdoen, een bewijs dat ze veel vooruitgang geeft gemaakt het laatste jaar.

Dip na 15km in Eersel.

Na enkele stevige trainingsweken stond vandaag de halve marathon van Eersel op het programma. In de eerste plaats een voorbereidingswedstrijd voor Utrecht, maar stiekem hoop je toch op een goeie prestatie, zeker met de goeie trainingen van de voorbije weken. Het is een zware race geworden. Bijna 10°C bij de start en een matige wind, vrij goeie weersomstandigheden dus. Het parcours van deze "Jan Kolenloop" gaat grotendeels over (verharde)natuurwegen, en een niet zo makkelijk stuk over betonklinkers. Een beetje vals plat zat er ook bij,maar dat speelde echter geen grote rol. Na de start viel ik al vrij vlug in een mooi groepje van een tiental lopers, waar reeds na een vijftal kilometer enkele afvallers vielen te noteren. Het tempo kon ik vrij goed aan, net onder de 4'00"/km met uitschieters tot 3'55"en 3'52". Toch wel handig , zo'n Garmin Forerunner.........
In het laatste deel van de eerste ronde speelde de wind een beetje parten, en bij de passage halfweg verloor ik bij de bevoorradingspost even het "gevoel" met de groep, het kostte me toch krachten om terug bij te geraken. De hartslag lag de hele tijd net boven het overslagpunt , met pieken tot 176. Tot de 15de kilometer... Op een zandstuk bij het opdraaien van het fietspad stokte alles.. Geen tempo meer in te krijgen en definitief gelost uit het mooie groepje dat nog een man of zes sterk was. Twee kilometer moest ik "zwemmen" een gevecht tegen mezelf. Het tempo zakte terug naar 4'23"... De laatste vier kilometer haalde ik nog eens alle moed boven om de schade proberen te beperken , maar sneller dan 4'10"/km raakte ik niet meer. De tank was leeg. Intussen was collega Paul Denolf uit het gezichtsveld verdwenen, terwijl ik nog tot halfweg met het idee speelde om naar dat groepje toe te lopen in de laatste 5km. Noppes dus. Nog enkele plaatsen verloren in de laatste 3000 meter, resultaat 4de bij de M35(weer net naast het podium)en 25ste in totaal(128 aangekomen mannen). Tijd: 1u25'. Teleurstelling was mijn eerste idee, maar al snel kwam het besef dat een toptijd na deze trainingsweken er niet kon inzitten. Paul Denolf finishte in 1u22'31" en werd daarmee derde bij de M45. Vrouwtje Carine had voor de 5km gekozen en ze finishte bij de dames op de 1ste plaats! Ze zal echter passen voor een voorjaarsmarathon , vanwege te lange inactiviteit (griep en rugproblemen). Algemene winnaar op de halve marathon werd Erik Caluwaerts uit Lier in 1u15'35". Lillenaar Koen Willemsen won de 10km.(foto: dank aan atletiekvereniging DES)

Vakantie

Voila, de kogel is door de kerk. Onze jaaruitstappen zijn geboekt. Sinds onze huwelijksreis 18jaar geleden, gaan we enkel met ons tweetjes er nog eens voor een vakantie samen op uit. Maandag geboekt en nu aftellen maar. Lore droomt al jaren van de Schotse Highlands. We gaan in 7 dagen een groot stuk van de West Highland Way afwandelen met de rugzak op de bult en daarna de Ben Nevis beklimmen. Daarna volgt nog een verdere verkenning van Hadrians Wall op de terugweg. Lore deed hier al een stukje van een paar jaar terug, toen ze in Newcastle de Great North run had gelopen. Ze was meteen verzot op de Britse landschappen. Ook haar jaarlijkse trip naar de Ironman Nice ligt nu vast. En ik schreef me in voor de Spaanse MTB raid Ruta del Cid. 1200km en een kleine 20000hm verspreid over 14 dagen door het binnenland en bergen van het Sistema Ibérico van Burgos naar Valencia. Het parkoer volgt het spoor van de Spaanse ridder El Cid Campeador, die hij een kleine 1000jaar geleden volgde om het gebied op de Moren te heroveren. Een gebied waarin we van het ene natuurpark naar het andere rijden door een schitterende natuur, langs enorme verlaten burchten, kloven vol cirkelende gieren en overnachtingen in afgelegen dorpjes. Laat de zomer maar komen.