Licht op groen!

Na 2weken verplichte looprust was het het moment om te testen of de marathon lopen nog zin had. Vorige week zaterdag had ik al een 5km gelopen zonder pijn maar met een piepende ademhaling door een aanslepende verkoudheid op de onderste luchtwegen. Woensdagavond net voor de zwemtraining nog eens een 5km met Lore op de Finse piste verliep ook vlekkeloos en donderdagmorgen idem dito voor een 10km samen met ex-dreamteamer2008, Dirk en Lore.
Vrijdagmorgen nog eens onze nieuwe clubkledij op de racefiets gaan schouwen en Lore zei dat het goed was. De broek knelde een beetje, maar de kleuren pasten perfect bij haar fiets en daarvoor heeft ze zadelpijn over. Het oog wil ook wat. Vandaag had ik een duurloop van 3uur gepland. Als ik dit zonder pijn en zonder vermoeidheid kon lopen dan stond het licht op groen voor de Antwerp marathon. Bij de start geen pijn en soepele benen, na 10km kwam ik aan de achterzijde ten huize scone broer Lourens en liepen we samen tot aan de brug in Harelbeke, daarna via Beveren-leie terug naar Desselgem. Lourens had daar zijn 70minuten training erop zitten en voor mij volgde de laatste 10km. Terug thuis geen pijn gevoeld en ook geen vermoeid gevoel. Antwerp, here I come!

Spurtje op de Vinkenberg.

Met het oog op het fietsweekend van Hemelvaart in de Vogezen hebben we vandaag onze fietskilometers een beetje uitgebreid. Wegens de enkelblessure is de koersfiets eerder van de haak gehaald dan gepland. Een retourtje naar Scherpenheuvel is altijd tof na een lange winter. Het werd ook de vuurdoop voor zoon Ilja die met zijn nieuwe racefiets nog niet meer dan 40km in één rit had afgelegd. Het weer was dan wel minder schitterend dan gisteren, we konden ons toch genoeg opwarmen. Op de Vinkenberg tussen Zichem en Kaggevinne gingen we elkaar eens testen. Collega fietsmaat Stefan, Ilja en ikzelf waagden ons aan een vinnig spurtje bergop. En ik moet het toegeven, qua explosiviteit is er nu al weinig meer te doen aan mijn 23 jaar jongere zoon. Afwachten wat het wordt de komende weken op de langere heuvels van de Vlaamse Ardennen. Het was voor mezelf plezant om nog eens het gevoel hebben van echt te sporten na deze 80km lange fietstocht. Hopelijk maken de grote kanonnen er morgen in de Ronde van Vlaanderen ook een spektakel van. (foto: Vinkenberg in Kaggevinne:bron WT Millegem)

5 minuutjes.

Een niemendalletje, niets vergeleken met alle kilometers die ik ooit al afmaalde, maar toch heb ik bij valavond 5 minuten gaan lopen. Met een stijve enkel die nog niet goed afwikkelt, maar achteraf toch goed aanvoelde. Voor het eerst in zes jaar zal ik niet starten in een voorjaarsmarathon. Het feest begint zondag in Rotterdam , gaat dan dezelfde dag via Parijs, nadien Utrecht, Boston en Londen naar Antwerpen het laatste weekend van april. Ik wens iedereen die ik ken en meedoet aan een van de voorjaarsmarathons gigantisch veel succes. En laat die vijf minuten van deze avond voor mezelf een nieuwe start zijn.

Update enkelblessure: zwelling zo goed als weg.

De enkel ziet er 12 dagen na de zware verstuiking bijna terug normaal uit. Enkel aan de buitenkant van het gewricht is er nog een zwelling zichtbaar. De kiné behandelingen zijn halverwege, en ik kan eindelijk een beetje kracht zetten tijdens het fietsen. Mijn avonden zien er bijna elke dag hetzelfde uit; gedaan met werken, met de fiets naar de kinesiste en rond een uur of acht aan tafel. Nu nog werken aan de stabiliteit en de kracht. Het blijft voorlopig wel een vraagteken wanneer ik de eerste looppassen zal kunnen zetten.

Van Impe !

Gisteren een dagje naar de koers gaan kijken in echt ouderwets Flandrien weer. Regen,wind,hagel en zon, alles hebben we gehad op een paar uurtjes tijd. Mijn compagnon Jacky, zorgde ervoor dat we de renners van "Dwars door Vlaanderen" maar liefst acht keer konden spotten, ook de doortocht op de befaamde Paterberg. Bij de finish was Kevin Van Impe de verdiende winnaar en als kers op de taart ben ik er in geslaagd om samen op de foto te staan met mijn jeugdidool, Lucien Van Impe. Een uitgeregende, maar schitterende dag !(foto's:spurt tussen Kevin Van Impe en Nico Eeckhout, met Lucien Van Impe , Stijn Devolder en Tom Boonen op de Paterberg)

Voet sneller genezen dan verwacht ?

De afgelopen drie dagen is de zwaar verstuikte voet fel verbeterd. Vandaag ben ik zelfs voorzichtig met de koersfiets een eindje gaan rijden. Het lukte met de brace net om in de schoenen te raken en het was alleen voorzichtig zijn met de klikpedalen. Echt kracht zetten durf ik nog niet. De zwelling is sterk verminderd, maar hij heeft nog een donkere kleur, het is net of ik uren onder de zonnebank heb gelegen met het linkerpootje....... De hoop leeft om binnen een tweetal weken voorzichtig de eerste looppassen te zetten , afwachten. Het zal in ieder geval een mooie zomer worden , want U2, mijn favoriete groep komt (voorlopig) niet naar België, ik ga wel naar het Iers viertal kijken in Parijs !

De laatste aktiefoto.

Deze foto is getrokken enkele honderden meters voor het fatale moment. Zeer geconcentreerd aan het strijden voor elke plaats, zoals ik dat al jaren doe. Intussen kan ik vanaf deze avond min of meer terug normaal stappen, met dank aan de kiné die haar werk al zeer goed heeft gedaan. De voet heeft alle kleuren van de regenboog gekregen, zelfs mijn vijf tenen zien donkerblauw. Wanneer ik terug zal kunnen lopen blijft een raadsel. Fietsen lukt me wel, aan een tempo van 20km/uur en een klein verzetje, dat is al iets. Ik wil wel alle mensen danken die me gesteund hebben direct na het voorval en de dagen erna, het deed deugd. (met dank aan Jef Van Herck voor de foto !)

Voorjaarsmarathon in gevaar?

Sedert lang hoor ik terug bij het peloton der geblesseerden. Zondag tijdens mijn lange duurloop had ik gedurende de eerste km's een zeurende pijn aan mijn rechterscheenbeen. Een pijntje die ik al een half jaar lichtjes voelde, maar door de geringe loopkm's in het najaar gewoon sluimerend aanwezig was. Met het opdrijven van de wekelijkse km's voor de Antwerp marathon begon de zeurende pijn echter steeds langer en frequenter op te spelen. Na een trainingsloop met Lore dinsdag was de zeurende pijn veranderd in een stekende pijn en bleef de ganse training aanwezig. Na een doktersbezoek gisteren viel het verdict. Een peesonsteking net aan de aanhechting met het bot onder de knie. Gevolg: om erger te voorkomen, 2weken niet lopen, onstekingsremmers nemen, behandeling met ijs en stretching van scheenbeenspieren. Net nu de langste duurlopen er aan komen. Fietsen en zwemmen mag wel, maar voor het zwemmen heb ik ook al enkele weken een zeurende pijn in de linkerschouder. Gelukkig is het weer goed zodat de racefiets mij trainingspartner word de komende dagen. Als ik Antwerpen loop zal het aan een rustig tempo worden. Indien de pijn na 2weken niet verdwenen is vervalt de marathon en zet ik me klaar voor de halve triatlon in de Vogezen. Duimen maar.

Update blessure: geen marathon.

Vandaag na een bezoekje aan de sportarts een beetje wijzer geworden. Twee dagen platte rust(met de voet naar omhoog) en het verdict luid: "zware enkelverstuiking en een ontsteking erop. Er werden geen breuken vastgesteld". Om eventuele spierscheurtjes op te sporen was de enkel nog te hard opgezwollen. Achttien beurten kinésist staan me te wachten en een lange revalidatie. Hoe lang precies is op dit ogenblik moeilijk te zeggen, maar deelname aan de marathon van Utrecht zal niet doorgaan. Spijtig, want de conditie was zeer goed. Op de foto's: het duidelijke verschil tussen de geblesseerde voet en mijn "gezond" exemplaar.

Brute pech op Belgisch kampioenschap en onzekerheid over marathon.

Op een prachtig maar loodzwaar parcours werden deze namiddag in Grobbendonk de Belgische kampioenschappen cross voor de masters afgewerkt. Carine werd in haar leeftijdscategorie 21ste (W45). Ze had me vooraf gewaarschuwd voor de "addertjes onder het gras", er lagen na de laatste lange afdaling enkele putten op het parcours. Het heeft niet mogen zijn.... Na een goede start ging ik de 2de ronde in als 42ste. Een mooie uitgangspositie en ik voelde me goed. De schoenen met de spikeplaat vielen goed mee, alles naar wens. In een cross zit je al vrij vlug aan je limiet te lopen. Bijna aan het einde van deze ronde sloeg echter het noodlot toe; bij een verkeerde landing met mijn linkerbeen in een put werd mijn voet serieus verzwikt. Al snel werd duidelijk dat verder lopen geen optie was. Eerst ongeloof , daarna met het hoofd tussen de benen in zak en as......... Al snel waren de hulpdiensten daar met ijs en de dokter ter plaatse was niet zeker of er scheurtjes bij zouden zijn. Na veel peptalk van enkele ploegmaats en vrouwtje Carine leer je al snel te relativeren. Vrij vlug werd de enkel behoorlijk dik, en op een normale manier stappen gaat nog niet. Ik kan de ontgoocheling van me afschrijven, maar moeten opgeven voor eigen volk en in een BK doet pijn... En wat met de marathon over vier weken?? Dat zullen de komende dagen uitwijzen. Als alles meezit en ik tegen het einde van de week terug kan lopen is er nog hoop, indien er 14 dagen moet worden gerust ga ik er een kruis over maken. Morgenavond zal een bezoekje aan de sportarts meer aan het licht brengen. In het slechtste geval dienen er nog foto's van de enkel genomen te worden. Dan maar misschien een najaarsmarathon ambieëren, maar NOOIT nog een veldloop zo dicht bij een 42 kilometer..........

Zondag BK veldlopen masters in Grobbendonk.

Morgen wordt het Belgisch crosskampioenschap letterlijk in onze achtertuin georganiseerd. Het militaire domein van Grobbendonk is het decor van in totaal zes wedstrijden. De eerste start wordt gegeven omstreeks 13u. Carine loopt haar kampioenschap om 13u40 en ikzelf start omstreeks 15u30. Voor degenen die in de buurt moesten zijn: de toegang is gratis. Organisatie is in handen van onze thuisclub, Ac Herentals, en er zijn maar liefst 40 eigen masters ingeschreven. Voor mezelf een volgende stap in de voorbereiding van de marathon, dus zijn de verwachtingen zeker niet hoog gespannen. Ik ben geen kampioenschapsloper, getuige het lijstje onderaan met alle resultaten ooit op een PK of BK behaald.
Intussen hebben we voor Emma na haar mooie prestatie van vorige week hoogspringspikes aangeschaft. Een volgende stap vooruit.
Deelnames aan PK of BK:
1977:PK cross(miniemen):31ste/62
1978:PK cross(miniemen):24ste/47
1979:PK cross(kadetten):39ste/44
1980:PK cross(kadetten):40ste/55
1987:PK cross(seniors):114de/167
1992:PK cross(seniors):68ste/136
2001:PK cross(seniors):50ste/74
2006:PK 10000 meter(M40):2de (37'24")
2008:PK 10000 meter(M40):1ste (37'36")
2009:PK cross(M40):60ste/143
1980:BK cross(kadetten):174ste/186
1990:BK cross:(seniors):156ste/185

Emma sluit mooie winter af met 5de plaats op BK.

In een spannende hoogspringfinale heeft Emma een mooie prestatie afgeleverd. Na een foutloos parcours tot 1m53 had ze over 1m56 twee pogingen nodig om verder te gaan. Toen bleven er nog slechts 5 atletes over voor de medailles. Bij haar eerste poging over 1m59 viel de lat er nipt af, deze sprong had haar goud kunnen opleveren. Het werd uiteindelijk een mooie vijfde plaats. De overwinning ging naar de Oostvlaamse Loredana De Pauw die over 1m59 ging. De volledige uitslag kan nagelezen worden op http://results.toastit-live.be/. Lore en haar zus en schoonbroer waren aanwezig als supporters.

Oostende-Brugge 10miles

Met de opening van de wegklassiekers komt de lente stilaan in zicht. Niets te vroeg voor ons. Gedaan met cyclocross en zijn moddertoestanden. Zaterdag zijn we met enkele collaga's triatleten langs het parkoer van de opening van het wielerseizoen gaan kijken. Eerst naar enkele doortochten van het vrouwenpeloton in Omloop het Nieuwsblad en daarna naar de mannen. En het moet gezegd, we keken toch liever naar die voorbijflitsende meiden met gladde benen, mooie kontjes en bijbehorende attributen, op de fiets dan hun mannelijke tegenhangers. Zelfs in snelheid moeten ze niet veel onderdoen voor de heren. Lore en co zien natuurlijk liever de mannelijke konten voorbij zoeven. Zo zie je maar, voor elk wat wils. De rit zelf ging iets te snel voor mij. Ik had dit jaar nog maar 1uur op de fiets gereden en dan al direct 75km met enkele Vlaamse Ardennen hellingen deden mijn beentjes niet zo goed. Vooral met in het achterhoofd de wedstrijd van zondag. Zondag was het dan de beurt voor onze eerste westrijd, de 10miles van Oostende naar Brugge. Voor Lore en mij een test om te zien waar we stonden. Mijn vorige deelname was van 2000 geleden en toen liep ik 1.26'. Lore had hier vorig jaar onder ideale omstandigheden (wind in de rug, tempomaker Dirk Vanthuyne naast zich en volop in voorbereiding voor de Antwerp marathon) een schitterende 1.21'54" gelopen. De wind zat deze keer op kop en dat zag je ook aan de einduitslag. De toppers waren ongeveer 5minuten trager dan vorig jaar. Voor mij gingen de eerste 10km heel vlot, maar daarna voelde ik de benen stillekes leeglopen. De fietsuitstap de dag ervoor had teveel energie van mijn benen gevergd. Tempo moest ik lichtjes laten zakken en de hs ging verder de hoogte in. In 1.20'44" binnengekomen. Met deze tijd ben ik zeer tevreden, gezien de tegenwind en de geringe voorbereiding. Lore finishte in 1.32'39". Ze was aanvankelijk ontgoocheld, niet moe maar geen snelheid meer, maar na een klapke met haar trainer (de omstandigheden en de voorbereiding zijn nu anders) was de teleurstelling vlug over. Clubgenoot triatleet Ruben liep een schitterende tijd in 1.04'05", met een gemiddelde boven de 15/u! Ook Valerie kon 2' van haar tijd afdoen, een bewijs dat ze veel vooruitgang geeft gemaakt het laatste jaar.

Dip na 15km in Eersel.

Na enkele stevige trainingsweken stond vandaag de halve marathon van Eersel op het programma. In de eerste plaats een voorbereidingswedstrijd voor Utrecht, maar stiekem hoop je toch op een goeie prestatie, zeker met de goeie trainingen van de voorbije weken. Het is een zware race geworden. Bijna 10°C bij de start en een matige wind, vrij goeie weersomstandigheden dus. Het parcours van deze "Jan Kolenloop" gaat grotendeels over (verharde)natuurwegen, en een niet zo makkelijk stuk over betonklinkers. Een beetje vals plat zat er ook bij,maar dat speelde echter geen grote rol. Na de start viel ik al vrij vlug in een mooi groepje van een tiental lopers, waar reeds na een vijftal kilometer enkele afvallers vielen te noteren. Het tempo kon ik vrij goed aan, net onder de 4'00"/km met uitschieters tot 3'55"en 3'52". Toch wel handig , zo'n Garmin Forerunner.........
In het laatste deel van de eerste ronde speelde de wind een beetje parten, en bij de passage halfweg verloor ik bij de bevoorradingspost even het "gevoel" met de groep, het kostte me toch krachten om terug bij te geraken. De hartslag lag de hele tijd net boven het overslagpunt , met pieken tot 176. Tot de 15de kilometer... Op een zandstuk bij het opdraaien van het fietspad stokte alles.. Geen tempo meer in te krijgen en definitief gelost uit het mooie groepje dat nog een man of zes sterk was. Twee kilometer moest ik "zwemmen" een gevecht tegen mezelf. Het tempo zakte terug naar 4'23"... De laatste vier kilometer haalde ik nog eens alle moed boven om de schade proberen te beperken , maar sneller dan 4'10"/km raakte ik niet meer. De tank was leeg. Intussen was collega Paul Denolf uit het gezichtsveld verdwenen, terwijl ik nog tot halfweg met het idee speelde om naar dat groepje toe te lopen in de laatste 5km. Noppes dus. Nog enkele plaatsen verloren in de laatste 3000 meter, resultaat 4de bij de M35(weer net naast het podium)en 25ste in totaal(128 aangekomen mannen). Tijd: 1u25'. Teleurstelling was mijn eerste idee, maar al snel kwam het besef dat een toptijd na deze trainingsweken er niet kon inzitten. Paul Denolf finishte in 1u22'31" en werd daarmee derde bij de M45. Vrouwtje Carine had voor de 5km gekozen en ze finishte bij de dames op de 1ste plaats! Ze zal echter passen voor een voorjaarsmarathon , vanwege te lange inactiviteit (griep en rugproblemen). Algemene winnaar op de halve marathon werd Erik Caluwaerts uit Lier in 1u15'35". Lillenaar Koen Willemsen won de 10km.(foto: dank aan atletiekvereniging DES)

Vakantie

Voila, de kogel is door de kerk. Onze jaaruitstappen zijn geboekt. Sinds onze huwelijksreis 18jaar geleden, gaan we enkel met ons tweetjes er nog eens voor een vakantie samen op uit. Maandag geboekt en nu aftellen maar. Lore droomt al jaren van de Schotse Highlands. We gaan in 7 dagen een groot stuk van de West Highland Way afwandelen met de rugzak op de bult en daarna de Ben Nevis beklimmen. Daarna volgt nog een verdere verkenning van Hadrians Wall op de terugweg. Lore deed hier al een stukje van een paar jaar terug, toen ze in Newcastle de Great North run had gelopen. Ze was meteen verzot op de Britse landschappen. Ook haar jaarlijkse trip naar de Ironman Nice ligt nu vast. En ik schreef me in voor de Spaanse MTB raid Ruta del Cid. 1200km en een kleine 20000hm verspreid over 14 dagen door het binnenland en bergen van het Sistema Ibérico van Burgos naar Valencia. Het parkoer volgt het spoor van de Spaanse ridder El Cid Campeador, die hij een kleine 1000jaar geleden volgde om het gebied op de Moren te heroveren. Een gebied waarin we van het ene natuurpark naar het andere rijden door een schitterende natuur, langs enorme verlaten burchten, kloven vol cirkelende gieren en overnachtingen in afgelegen dorpjes. Laat de zomer maar komen.

Superprestige Vorselaar

Het blijft stil aan de overkant. De trainingen beginnen stilletjes aan terug opgevoerd te worden. Lore voelt zich heel goed op weg naar haar nacht der nachten, (en dit is niet standje 5 uit de kamasutra Dirk)! Onder de deskundige leiding van hare trainer geeft ze er het volste vertrouwen in. Maar ik blijf met een writersblock zitten. Vorig jaar nog vol van inspiratie naar de Ironman toe, maar nu... Gelukkig beginnen in maart de 1ste wedstrijden terug. Gisteren zijn we in het hol van de leeuw, het domein van blogcollega Dirk, de superprestige van Vorselaar live gaan bekijken. Wij als supporters van de Nys, de rest voor de geboren en getogen Vorselaarnaar Wellens. Het deed ons plezier om nog eens een dag samen op te trekken. Gastvrijheid staat hoog bij Dirk en Carine aangeschreven, bedankt. Bij hen thuis waren ook 2 werkcollega's uit onze streken, nl. Waregem en Nokere. Die enen uit Nokere had zelfs nog met triatleet collega Bruno gevoetbald. Zo konden we in de kempen toch nog onze West-Vlaamse tongval laten horen.

Emma laat hoogspringrecord sneuvelen.

Op het Belgisch kampioenschap vijfkamp indoor in Gent haalde Emma in het hoogspringconcours de derde plaats met een nieuw persoonlijk record; 1m57. Dit is de achtste indoorprestatie van het land bij de kadetten. In het eindklassement van de vijfkamp finishte ze als 13de op het Belgisch en als 10de op het Vlaams kampioenschap met 2446 punten. Ze begon de dag goed met een nieuw record op de 60 meter horden (10"80).Daarna volgde de nieuwe hoogspringhoogte. Op haar minste onderdeel het kogelstoten haalde ze 6m59, verspringen bracht een mooie 4m51 op en de afsluitende 800 meter legde ze af in 2'52".

Het lag niet aan de schoenen alleen.

Vandaag niet echt een super provinciaal kampioenschap gelopen. Het Netepark lag er op sommige plaatsen zeer modderig bij. Toch besliste ik na twee opwarmingsrondjes te starten met de nieuwe Asics Trabuco. Dat viel tegen. Op de slijke stukken schoof ik van hier naar ginder en verloor per ronde zeker 10 seconden, dan is de eindafrekening snel gemaakt. Neem daarbij het gewicht van de schoen, en dan kan je alleen maar vaststellen dat het een ideale partner is om bostrainingen mee te doen, maar crossen op een modder parcours is nog wat anders. Nochtans is mijn zeer matige prestatie van vandaag niet alleen het gevolg van deze schoenkeuze. Ik had natuurlijk geen deftig alternatief, alleen de spikes zaten nog in de rugzak, maar aangezien de blessures in het verleden was dat geen optie. Ik kan me geen risico's veroorloven op dat gebied, aangezien de marathonvoorbereiding belangrijker is. Nochtans was mijn start meer dan behoorlijk, zelfs vrij goed. Na één ronde kwam ik een oude bekende tegen.Eigenlijk is dat niet helemaal waar, want Peter Wagemans is al jaren één van de toptrainers van Ac Herentals(o.a. van Tom Van Rooy). Ik ken Peter vooral van onze duels uit de jaren '80 en '90, die naargelang de jaren voorbijgingen meer in zijn voordeel beslecht werden. Het werd drie ronden lang een duel op het scherp van de snee. Op de slijke stukken nam hij telkens enkele tientallen meters, die ik dan op de bospaden moest goedmaken met tussenspurtjes. De laatste ronde waren die er teveel aan. In die laatste 1500 meter moest ik zelfs nog een vijftal atleten laten passeren, om uiteindelijk 60ste te worden (op 145 aankomers). Toch een plaats of vijtien minder goed dan in de crossen eind 2008. Voor Peter Wagemans werd zijn heroptreden een echte triomftocht. Fel aangemoedigd door zijn talrijke atleten finishte hij op een zeer mooie 53ste plaats. Het moet een kippevelmoment geweest zijn. Ik had de kracht niet om diep te gaan, ook waarschijnlijk een gevolg van de marathontrainingen, om er maar een paar te noemen van de afgelopen week: vorige zaterdag: duurloop 3 uur; dinsdagavond duurloop op een ondergesneeuwd sportcentrum; woensdagavond intervaltraining van een kilometer of 17......... Ik ga ervoor. In Utrecht wil ik nog eens een poging wagen om rond de drie uur te eindigen. Het kan misschien ook tegenvallen, maar dan staat er weer een zomerseizoen te wachten met nieuwe uitdagingen. Wat maakt dan op een PK cross het verschil tussen een 40ste of een 60ste plaats? Het schoenenverhaal krijgt een vervolg. Ik overweeg om toch een paar loopschoenen te laten voorzien van een spikeplaat, de grip die je daar mee hebt is beter dan alles. Om toch positief te eindigen: de kuiten en de achillespezen hebben het overleefd.

Sportcentrum voor iedereen ?

Nog 9 dagen en dan is het weer zover. Vorselaar ontvangt het circus van de cyclocross. Tien dagen vooraf was dit reeds te merken op het plaatselijke sportcentrum. Laat dit nu net toevallig ook het winter trainingsparcours zijn van de Kasteellopers. Gisterenavond had ik gepland om daar mijn duurloop af te werken, want vijf dagen op asfalt trainen is ook niet je dat. Het werd een echt hindernisparcours. De atletiekpiste lag "bezaaid" met zware nadarhekken, en half afgezaagde bomen. De toegangsweg naar het sportcentrum was al evenmin een makkie. Ook daar versperden takken de doorgang. Na een kwartier hield ik het voor bekeken en dan maar terug het asfalt op. Is het echt teveel gevraagd om te zorgen dat er kan gelopen worden? Als Vorselaar zich echt wil engageren als sportgemeente dan moet ze ook luisteren naar de honderden lopers die wekelijks hun kilometers afmalen. Ik heb alle begrip voor de moeilijke week die volgt , als gevolg van de ombouw van sportcentrum naar epicentrum voor de veldrit, maar tien dagen vooraf is een beetje van het goede teveel. Het wordt tijd dat het gemeentebestuur investeert in een deftig loopparcours.Plaats is er genoeg, want wat is het buitensportcentrum ? Vijf voetbalvelden en een versleten atletiekpiste.

Nu zondag provinciaal kampioenschap.

Zondag staat het PK veldlopen op het programma, een organisatie van eigen club, Ac Herentals. Met 173 vooringeschreven masters zal het er op aan komen om snel genoeg te starten om na 200 meter niet volledig stil te staan, want na een brede start gaat het al vlug naar een smalle doorgang. Het parcours op het Netepark is echter schitterend uitgetekend. Het is een groot vraagteken hoe ik de kilometers van de afgelopen weken zal verteerd hebben, deze wedstrijd is in de eerste plaats een doorgedreven training. Nieuw is dat ik zal starten met trialschoenen. Na lang wikken en wegen laat ik de spikes voor wat ze zijn, teveel problemen met kuiten en achillespezen hebben me deze beslissing doen nemen. Ik kocht mezelf een paar Asics Trabuco loopschoenen, een model dat een stevige geribte onderconstructie heeft, speciaal ontworpen voor het lopen op alle terreinen. Een nadeel: de schoen voelt vrij stroef aan, doch door zijn zwaarder gewicht(420gram) voelt hij toch zeer licht aan. Het voordeel is dat deze schoen me veel meer steun en demping gaat geven dan een spike, en dat hij dus kan gebruikt worden voor alle ondergronden. Ik heb hem nog maar in huis van vandaag , dat wordt dus morgen even inlopen. Ik heb niet gekozen voor het monteren van een spikeplaat onder mijn Kayano loopschoenen, omdat ik van collega-atleten meer negatieve dan positieve ervaringen opgevangen heb. Carine zal helaas forfait moeten geven, want na de griep zit ze nu met een geblokkeerde ruggewervel, die haar zeker enkele dagen op non-actief zet. Goeie loopmaat Maarten Van Der Donck is ook een tijdje out. Een spierscheur in de quadriceps én de kuit laat hem nog zeker vier weken aan de kant staan. Ik wil hem via deze weg dan ook een zeer spoedig herstel toewensen.