Endurancemen

Dirk neemt afscheid van deze blog.

2011-11-21T19:43:00.002+01:00

Aangezien ikzelf onlangs de cols en passo's site maakte , lijkt het me zinloos om nog via deze blog berichtjes te posten. Dit is dan via deze blog ook mijn laatste bericht. De site over de cols zal lichtjes worden aangepast naar de naam "BikeRun". Sommige marathon en fietsverhalen die op deze blog staan worden stelselmatig overgezet naar de nieuwe site. Vanaf heden kan je me dus volgen via:
http://dirkvissers.weebly.com
Veel leesplezier !

Na zes jaar opnieuw bestuurslid van de Kasteellopers vzw.

2011-11-08T21:32:00.002+01:00

Archiefbericht van 2 oktober 2005 op deze blog, na tien jaar neem ik afscheid als voorzitter van de Kasteellopers vzw, een loopvereniging die ikzelf mee oprichtte met René Jacobs.
Na lang nadenken stelde ik een tijdje terug opnieuw mijn kandidatuur als bestuurslid en gisteren werd deze aanvaard. Hiermee ben ik de kersverse secretaris van de club. Met een derde marathonorganisatie in het vooruitzicht op zondag 16 september 2012 wordt het dus een periode vol nieuwe uitdagingen en verwachtingen.

Côtes, cols en passo's in Europa.

2011-11-04T20:30:00.001+01:00

Sinds kort lanceerde ik een nieuwe website alleen over het fietsen bergop. Sinds enkele jaren is deze passie een prima aanvulling op de looptraining. De verhalen, statistieken, foto's en blog kan je terugvinden via deze link: http://dirkvissers.weebly.com.
Alle fietsverslagen zullen vanaf heden via bovenvermelde site gepubliceerd worden. Deze blog(Endurancemen) zal voor mijn gedeelte enkel nog over het lopen gaan.
Veel leesplezier!!!

Spierscheurtje van 9 x 3mm

2011-10-24T21:27:00.003+02:00

Na een echografie vandaag is gebleken dat er een spierscheurtje is in de buitenste rechterkuitspier. De voorspelling in het vorige bericht op deze blog is dus uitgekomen. Looprust tot 21 november. Het fietsen staat dus terug in de belangstelling; voorbije weekend reed ik 150km. Laat het mooie weer nog maar even aanhouden als het kan.

Loopjaar 2011 ten einde.

2011-10-21T22:06:00.002+02:00

Deze week ben ik drie keer een kwartiertje gaan joggen. Vandaag tegen 12 a 13km/u. De kuit verkrampte terug na 15 minuten lopen. Een langere rustperiode dringt zich dus op en waarschijnlijk zal ik nu twee weken niet lopen. De fiets is weer een goed alternatief.Wedstrijden zullen er dit jaar niet meer inzitten.

Toekomstplannen.

2011-10-12T21:18:00.003+02:00

Ik moet eerlijk zijn, 2011 is het minst goede loopjaar van het laatste decennium. Blessures alom gooiden vanaf januari roet in het eten met als gevolg dat in de maand mei de basis zo goed als weg was.Wanneer het na enkele maanden weer wat begon te draaien haspelde ik een slechte halve marathon af waardoor de extra trainingen vorige week opnieuw leidden tot dezelfde blessure als in het voorjaar. Gegokt en serieus verloren dus. Gelukkig maakte ik dit jaar schitterende fietstochten in de bergen en de heuvels van Luxemburg en de Ardennen en leerde ik twee fantastische sportmensen kennen uit de streek van Zulte.
Wat het lopen betreft sta ik op een tweesprong: kan mijn lichaam überhaupt nog wel de zware trainingsweken aan? Ik loop ook al heel veel jaren aan een stuk..... Waar wil ik naar toe met deze sport? Is het nog wel nodig om tijden na te streven en terug een aanvaardbaar niveau te halen of wordt het tijd om gewoon meer te genieten van deze prachtige sport? Als ik mijn hart laat spreken wil ik nog enkele marathons lopen voor mijn vijftigste. Deze afstand is mijn favoriet ondanks het feit dat ik geen geboren marathonloper ben. Of ga ik volop voor pistetijden en titels bij de masters? Deze laatste vraag is makkelijk te beantwoorden: op nationaal vlak maak ik daar geen enkele kans om ooit laat staan Belgisch al dan niet Vlaams kampioen te worden. Ik moet ook toegeven: de twee veroverde provinciale titels op de 10.000 meter waren eerder een gevolg aan een gebrek aan tegenstand... maar ze staan wel op mijn erelijst. Mijn grootste kans om ooit op een podium te staan van een nationaal kampioenschap is volgens mij de marathon. Maar dan zal ik toch nog eens een campagne vlekkeloos moeten afwerken en hopen op een superdag. De komende maanden zal ik allicht toch moeten kiezen voor één weg: die van het genieten zonder al te grote risico's te nemen op blessurekans(met toch nog deftige trainingen naar de marathon toe), of die van het blijven trachten naar snelle tijden met alle frustraties als gevolg. Als de huidige blessure genezen is (ik hoop binnen dit en twee weken) dan gaan we terug bouwen en hopen op een feilloze winter. Daarna gaan we kijken hoever we staan. Na april komt ook de koersfiets weer in beeld, want mijn nieuwe verslaving is de Challenge BIG site en daar moeten we aan werken. Er is ook nog een supermarathon die op mijn palmares ontbreekt(Berlijn) waar ik zeker nog naar toe moet. Plannen maken: een leuke bezigheid.(foto: finish Amsterdam marathon oktober 2004)

Opnieuw kramp in de kuit.

2011-10-10T21:16:00.001+02:00

Na enkele doorgedreven trainingsweken en opbouwen van kilometers had ik vanavond weer lichte last van een kramp in de rechterkuit. Allicht een gevolg van de intervaltraining van zaterdag en de daarop volgende duurloop gisteren van 20km. Hopelijk valt de schade mee.

Brussel:complete off-day.

2011-10-02T19:19:00.003+02:00

September 2011 was de beste kilometermaand van het jaar tot nu toe.Met bijna 300km op de teller kan je stellen dat er een stevige basis werd gebouwd. De laatste twee weken vlotte het op training echt goed.Met vrij veel vertrouwen trok ik in alle vroegte vandaag naar de halve marathon in Brussel.Echt afbouwen deed ik de laatste week niet, dat feit zorgde op vrijdag wel voor wat vermoeidheid.Vroeg uit de veren dus, om iets na 7 uur de trein genomen richting hoofdstad. Via de metro kwam ik goed op tijd aan op het Jubelpark.Vanwege de drukte de laatste jaren laat ik de 20km in mei links liggen, deze halve marathon is een prima alternatief, het parcours is voor 90% hetzelfde.Om 10u30 klonk het kanonschot,tijd om te lopen.Het was al meer dan behoorlijk warm in de voormiddag.Via de Wetstraat,koninklijk paleis,justitiepaleis ging het naar de drie tunnels op de Louizalaan.Al na 5km voelde ik dat er geen supertijd in zat.Gemiddeld 4'07"/km, als je gaat voor sub 1u30' en wetende wat er nog komt de komende kilometers geen prettig vooruitzicht.Om het in drie woorden samen te vatten:afzien,niet opgeven,doorgaan...... De bekende Tervurenlaan beklimming deed Dirk vandaag helemaal dood.Amper nog 12km/uur tot op de top.... Nog vier kilometer te gaan.Nog eens voorbij het Jubelpark, weer de Wetstraat klim voor de tweede keer..... een lijdensweg was het. De snelle afdaling in de laatste kilometer naar de finish op de grote markt maakte niet veel goed. 1u34 en nog wat seconden... complete off-day? teveel te snel opgebouwd? de warmte?versleten werk?het zware parcours? Allicht van alles een beetje. Al snel was ik over de ontgoocheling heen, er komen nog dagen en het goeie gevoel op training verlies je niet met één slechte wedstrijddag. Volgende keer beter ! (Bron foto: sport.be)

Leie Marathon 2011

2011-09-29T20:48:00.003+02:00

Na het debacle vorige week rond de loopgraven van het Yperse Salient, stond ik zondag aan de start van mijn 2de marathon dit jaar en de 11de reeds totaal. Vorige week hadden de laatste km's signalen gegeven dat de knie toch nog niet optimaal functioneerde. Toch het risico genomen om te starten om de volgende redenen. Organisator Timon is een oud-collega en tevens triatleet, het parcour is eigenlijk mijn fietstrainingsparcour en een stuk ervan mijn loopparcour, ken ik dus op mijn duim en tevens loop ik slechts enkele honderd meter van mijn deur. Met een 350-tal deelnemers is dit een kleinschalige marathon maar zeer goed georganiseerd. Clubgenoten Bart en Joost die er zijn 114de marathon startte waren ook van de partij! De start aan het kasteel van Ooidonk bij Deinze, daarna een 8-tal km langs landelijke wegen en dan tot het einde langs de Leie tot in Wevelgem naar analogie met de wielerwedstrijd Gent-Wevelgem die sinds jaren ook in Deinze van start gaat. Een goede tijd was geen ambitie, enkel uitlopen. Te weinig loopkm's door voorgaande blessuretjes. Na 8km kon Sabien met als begeleider meevolgen, ik voelde al dat het moeilijk ging worden. Terug een licht zeurend gevoel onder de knieschijf. Halverwege was het zeurende al veranderd in een stekende pijn en na 25km kon ik geen normale loopstijl meer aanhouden. Op 30km aan de markt van Harelbeke dan maar de handdoek in de ring gegooid. Zo verder lopen zou mijn komende seizoen hypothekeren. Er komen nog marathons. Bart haalde de finish in 3u36, vorige week had hij pech in de triatlon na een derailleurbreuk, nu was het mijn beurt. Gelukkig dat de zon van de partij was! En nu herstellen voor volgend jaar!

In Flanders Fields Triathlon

2011-09-19T23:47:00.002+02:00

Gisteren was het mijn laatste triatlon wedstrijd van het seizoen. In het Ieperse Flanders Fields streden deze keer niet de geallieerden tegen den Duits, maar de triatleten tegen de weergoden. Met ongeveer 660 dapperen mochten we het triatlon seizoen afsluiten. Samen met nog 6 clubleden, Sophie, Bart D., Erwin, Louis, Jurgen en Frederik starten we in wave's in de Zillebeekse vijver voor 1km zwemmen. Het water voelde zeer koud aan, een temperatuur van 16gr is heel fris. Na de wave van de heren toppers, mochten Erwin, Bart en ikzelf bij de veteranen onze start nemen. 5' na het eerste startschot waren we vertrokken. Onder een plaatselijke stortbui, zagen we de blaasjes op het water, dat was ook het enigste dat er te zien was, terug benen en armen alom. Het zwemmen lukte zeer goed en na 17'15" kon ik het water verlaten. Alleen de wisselzone lag wel heel ver deze keer en met blote voeten op kiezelsteentjes, zelfs al lag er een mat over, is ook niet alles. Na een lange wissel, waarin alles zeiknat was door de stortvlaag konden we aan mijn lievelingsonderdeel beginnen. 40km door "regen en noorderwinden door't Vlaemsche land" zou Willem Vermandere zingen. Awel t'was geregeld van dat. De wind van de polders was er hier ook in deze heuvelachtige streek, kwam daarbij dat de wegen gevaarlijk glad lagen door de regen, veel los grind op de weg en nogal wat draaien en keren. Geen gemakkelijke opgave. Toch een paar valpartijen gezien, waaronder één net naast me en wel erg veel lekke banden en ander materiaalpech langs de weg. Risico's durfde ik daardoor niet te nemen en reed voorzichtig het circuit rond. Maar ondanks het zware parkoer haalde ik nog een gemiddelde van 31km/u en na 1u18' kon de 2de wissel volgen. Gelukkig waren mijn loopkousen en schoenen droog gebleven (waar een plastiek zak al niet goed voor is, remember Zwitserland) zodat deze wissel vlotter verliep. Afwachten of de knie deze keer zou standhouden. De aanloopstrook en de eerste ronde langs de Menenpoort en de vesten vlotte redelijk, bij de 2de en laatste begon de knie terug pijn te doen en liep ik verder op een veilig dieseltempo. De 10km in 51'57" zaten erop. Met de beide lange wissels erbij een tijd van 2u37'. Geen toptijd, maar toch ook niet zover van mijn voorgaande kwarttriatlon tijden, dus dik tevreden. De zon kwam er op het einde zelfs zowaar door. En nu eerst nog een weekje recuperen

Goeie kilometerweken.

2011-09-11T14:18:00.002+02:00

150 loopkilometers op twee weken tijd. De loopconditie heeft de laatste twee weken een boost gekregen. Een hoger tempo kan makkelijker worden aangehouden wat uiteraard plezant is. Ik zal pas op 2 oktober de goeie conditie kunnen verzilveren want de weekends in september zitten overvol. Nog enkele weken blijven werken dus.

Monumentenloop groot suces ondanks tropische hitte.

2011-09-10T21:25:00.002+02:00

De Monumentenloop van de Kasteellopers was weer een groot succes. Er is Vorselaarse sportgeschiedenis geschreven. Kristof Van Rooy won voor eigen volk zowel de 6km die om 14u15 van start ging en daarna ook de 14km die startte om 15u. In beide wedstrijden was hij met veel bravoure oppermachtig ! Chris Gommers uit Herenthout domineerde op de langste afstand, de 28km. Hij ging Jan Daems vooraf en Maarten Van Der Donck die zeer verdienstelijk derde werd. In totaal mochten de Kasteellopers bijna 500 lopers verwelkomen, een groot succes desondanks de hitte op deze septemberdag. De Westmalse trappist van 't vat smaakte overheerlijk en ook het frituur was een schot in de roos.

Waterrat tussen Sluis en Damme, 7.2km ploeteren.

2011-08-29T10:56:00.003+02:00

Op sportief vlak wordt 2011 net als onze zomer een kwakkeljaar. Door kleine blessure's en andere omstandigheden vlot het trainen niet zoals het hoort. Eerst problemen met de rug en nu spelen knie en achillespees al een tijdje op. Normaal stond zaterdag de cyclo wedstrijd "Velomediane Criquiellion" op het programma. De 170km over de Ardeense hellingen in La Roche zijn echter maar aan te vatten in een optimale conditie. Vorige week op een trainingstocht van 135km door de Limburgse kempen voelde ik de bui al hangen. Dit wordt niets. Gelukkig was er nog een sportief alternatief. Sedert een paar seizoenen staat een nieuwe afstandszwemwedstrijd op de kalender en aangezien zwemmen het enige is wat nog momenteel vlot lukt, schreef ik me in op de ultrazwemwedstrijd Sluis-Damme met een totale afstand van 7.2km. Op weg naar Damme werden we op enkele fikse regenvlagen getrakteerd. Gelukkig klaarde hemel op tegen de start. Na de inschrijvingsmodaliteiten vertrok Sabien met de fiets naar Sluis en wij, de zwemmers, met de bus.
Met een 40-tal dapperen voor de langste afstand, konden we om 13.30 stipt in de startvakken van de komende Zwintriatlon in Sluis ons even als waterratten gedragen. De eerste km zat er vlug op, maar nabij de 2de brug op anderhalve km was het pompen of verzuipen. Het water zat potdicht door metersdik wier en papbladeren. De organisatie had al tientallen kilo's verwijderd en kayak's probeerden ons een beetje op iets wat een "zwembaar" traject was door te leiden. Na een vijftigtal meter baggeren zaten we terug in open water. Insteken, doorhalen, uithalen, insteken, doorhalen, uithalen, ademen, insteken,....Verstand op 0 en blijven zwemmen. Aha, voor mij de brug van Hoeke, nog 3km wist ik. Aan de kayak gaan bevoorraden met een energiegelleke en terug verder. Na een tiental minuten, hoofd omhoog, de brug moest er toch ongeveer zijn, verdomme wat is dat, precies nog geen meter genaderd. Van optisch bedrog gesproken. De strakke wind op kop zorgde voor een lichte golfslag. Oef, eindelijk de brug. Nog 3 te "gaan". Plons, plons, plons. Veel gebeurd er eigenlijk niet. Enkele vissers die meewarig keken naar de zwemmers en hun verstoorde vangst. Af en toe wat fietsers op het jaagpad. Enkele eenden op het water. Meer kreeg je niet te zien. Gelukkig een persoonlijke begeleidster met de kayak. Lucky me. Ik zat ergens moederziel alleen in de middenmoot, voor mij in de verte de kopgroep in strak tempo en achter mij ook de achtervolging veraf. En Sabien als vurige supporter natuurlijk. Eindelijk in de verte de aankomstlijn met de boot die moet aangetikt worden. Per 500m liggen de boeien in het sop te dobberen. Nooit geweten dat 500m zover was. En dan zijn we er. Oef. 2u19'03" op de totale 7.2km. Dit is een ietsje sneller tempo dan tijdens Damme-Brugge, een 4km zwemwedstrijd die ik een paar jaar terug deed en zelfs nog sneller dan tijdens de Ironman Frankfurt. Clubgenoot Karel Man deed de 3km wedstrijd Hoeke-Damme en finishte in 1u04. Vooral in het Leffe drinken stonden we erna goed onze "Man".

Tussendoor naar Dwars door Turnhout.

2011-08-27T22:12:00.003+02:00

Terugreis en onmiddellijke werkweek verteerd , weekend en opnieuw de draad opgenomen met een loopkoers. Via een sponsor raakte ik aan een startnummer voor Dwars door Turnhout, een gloednieuwe stratenloop in het criterium van de Carrefour Running Tour. De beentjes voelden heel de week maar moeizaam aan. De bergwandelingen, schitterende fietstochten en terugreis waren niet op enkele dagen verteerd. Rustig gelopen heel de week en afgezakt naar Turnhout om er een goeie training van te maken. De organisatie had gezorgd voor een schitterend parcours, start en finish aan het kasteel van Turnhout, door de winkelstraten en via het kanaal Schoten-Mol naar de mooie boswegen die deze Kempense stad rijk is. Zeer afwisselend en de algemene stilte in het bos als verademing voor de drukte van de stad.Niet al te snel van stapel gelopen, aan een tempo net boven de 15km/u. De basis is er, maar van weerstand of snelheid heb ik nog niet veel. Dat is ook goed voelbaar wanneer het wat sneller moet gaan. Niet geforceerd tijdens de wedstrijd, op de zandstroken iets rustiger gelopen en de laatste 2km de gashendel opengedraaid in de mate van het mogelijke. Een tijd van net boven de 43 minuten op de 11km, meer dan de beoogde 15km/u. Het fietsseizoen zit er bijna op (nog één geplande rit) tijd dat ik nog iets van het lopen ga maken dit jaar. Dwars door Turnhout was een zeer gezellige en mooie stratenloop met een fijn publiek dat er niet voor terugschrok om al applaudisserend de atleten aan te moedigen, mooi !

Dolomietencols blinken uit in onregelmatigheid en verbluffende schoonheid.

2011-08-24T20:27:00.008+02:00

Zopas terug van een achtdaagse vakantie midden in de Italiaanse Dolomieten. We verbleven in het Val di Fassa, zonovergoten ergens tussen Bolzano en Cortina d'Ampezzo. Vanuit Campitello di Fassa kan je tal van passo's oprijden zonder de wagen te gebruiken. Ik maakte daar voor de volle 100% gebruik van en reed er acht in vier ritten. Daarnaast deden we gezamenlijk weer verbluffende wandelingen onder de schitterende rotsmassieven van dit gebergte. De eerste fietstocht deed ik op een late namiddag.Vanuit het hotel was het slechts 15km naar de top van de Gardecchia Hütte, de finishplaats van de koninginnerit van de voorbije Giro d'Italia. Geen makkelijke klim, slechts 6km lang maar een gemiddeld stijgingspercentage van bijna 10%. Als je weet dat er twee kleine afdalingen inzitten dan kom je aan pieken tot 16%. Vooral de laatste 3km beten stevig in de kuiten. Het uitzicht op het Rosengarten gebergte was werkelijk verbluffend en dat zou niet de laatste keer zijn. Dinsdag 16 augustus was het tijd voor mijn koninginnerit van 100km en bijna 2900 hoogtemeters over 4 cols. De Sellaronde is 56km lang, maar ik zou er een XL Sellaronde van maken. Al vroeg startte ik met de klim naar de top van de Passo Sella. Tijdens de eerste kilometers bedroeg de temperatuur slechts 9° in de schaduw, maar die verdubbelde wanneer de zon door de bomen tevoorschijn kwam. De Sellapas is niet onoverkomelijk , de uitzichten op het Sellamassief en de Dolomietentoppen adembenemend! Na een korte afdaling was ik snel boven op de Passo Gardena, weer een topper qua vergezichten. Na een snelle afdaling kwam ik aan in Corvara, hier start elk jaar de Dolomietenmarathon, een cyclo die op enkele minuten uitverkocht is! Via La Villa kon ik dan klimmen naar de top van de Valparola en in Arraba was ik snel aan de voet van de Passo Pordoi. Deze Pordoi is een kleine Stelvio waard met zijn 33 bochten en uitzicht op de pas. Het was boven een drukte van jewelste, augustus maand en de Italianen met zijn allen op vakantie. Er stond me in deze prachtige rit enkel nog een afdaling te wachten naar het hotel. Op donderdag 18 augustus begaf ik me op de Passo delle Erbe in het Val Badia. Deze Erbe was een zaligheid van een rustmoment, zeer weinig verkeer maar alle spieren aangespannen in de laatste 5km die gemeen steil zijn (9 a 10%).Vanuit Covara reed ik daarna de andere(en volledige) kant van de Passo Gardena op. Het zweet drupte naar beneden met bakken bij meer dan 30° in de vallei. De laatste rit op zaterdag 20 augustus is er eentje om in te kaderen. Vanop de top van de Passo Fedaia daalde ik af richting Caprile(ook een kruispunt van cols) en reed naar de voet van de Passo Giau. Deze pas was in de voorbije Giro nog de Cima Coppi(hoogste top) en de zuidzijde kan je vergelijken met de verschrikkelijke col du Granon in de Alpen (10km klimmen aan 9,5% gemiddeld). Ik had echter een superdag en forceerde me nergens op deze zware Giau. De laatste 3km zijn als één grote postkaart die zich langzaam openvouwt tot een fabuleus vergezicht over 360 graden! Op de top van de Giau heb je het mooiste uitzicht van alle passen op een wereld van steen, bergen en weidse landschappen! Steil omhoog betekent ook snel naar beneden, de Passo Giau is ook een zaligheid om af te dalen. In Caprile nam ik een middagpauze met mijn intussen bekend fietsmenu in Italia: appelstrüdel met ijs en één grote cola. Goed en niet duur. Tijdens de afdeling van de Fedaia bij het begin van deze rit haalde ik mijn snelheidsrecord afdalen van deze vakantie: op het lange rechte stuk meer dan 80km/u. Benieuwd wat dat bergop zou geven. De Passo Fedaia is vanuit Caprile een killer, de eerste 7km zijn nog liefelijk aan 5 tot 7%; maar vanaf Malga Ciapela begint de kleine hel; de kilometerteller gaat niet meer onder de 9% en iets later is daar de lange rechte "autostrada", het lijkt vals plat maar niks is minder waar. 3km klimmen aan 12 a 15% , waar ik daarstraks mijn topsnelheid haalde kom ik nu amper boven de 6km/u en is het stoempen, trekken en hijgen. Boven komen is de boodschap. De haarspeldbochten die even verder volgen zijn een kleine verademing, maar de laatste kilometer tot aan het stuwmeer en de Marmoladagletsjer is weer moordend tot 15%. Zeer tevreden en moe bereik ik het bord met de pashoogte op. Alle passen zijn gereden, ik voel me als in Parijs en doe een rondje rond het vlakke stuwmeer bij wijze van ereronde. Acht passen zijn bedwongen , waarvan zes boven de 2000 meter hoogte. Zondag 21 augustus is onze laatste dag en na een mooie wandeling naar de hoogte van de Sass Pordoi(2950m hoogte) zijn we vroeg terug aan het hotel. Ik kan het niet laten en voeg nog een kers aan de taart toe: de Passo Fedaia langs de makkelijke kant vanuit ons hotel. De top ligt 14,5km verder, ik geniet van deze toegift met volle teugen. Langs deze kant blijft de Fedaia braaf rond de 6%, met een uitschieter tot 9% . Al snel is de top daar en de laatste afdaling een feit.

15de plaats op twee uur van Hertals.

2011-07-31T15:14:00.002+02:00

Officiële uitslag van vrijdagavond: 15de plaats ; afstand 26,9km in 1u58'53". Mooi resultaat dus.

Slechte benen in Herentals.

2011-07-30T11:03:00.003+02:00

Op het parcours van het Tourcriterium werd gisteren de 2 uur van Hertals georganiseerd. Een loopevenement waar het de bedoeling is van zoveel mogelijk kilometers te halen binnen de 120 minuten. Met drie duurlopen van 20km en meer in de benen zou ik toch een beetje afstand moeten halen, 28km was dan ook de doelstelling. De benen beslisten daar echter anders over. Al vanaf de eerste ronde voelden deze zwaar aan , een tempo aanhouden van 4'10" a 4'15"/km bleek geen probleem tot de 19de kilometer. Daarna stokte het tempo en viel ik terug naar 4'30" a 4'35"/km. Niet echt dramatisch, met als officieus resultaat 27,4km in 1u58'46". Totaal verzuurde benen na de finish en zere voeten, misschien wel een gevolg van de kasseitjes op de Bovenrij en Zandstraat die na de heraanleg naar mijn gevoel er minder goed bijliggen dan vroeger. Maar dat kon de pret niet deren, het evenement blijft een sfeervolle bedoening, met volle terrasjes, veel volk en goeie muziek langs het parcours en veel lopers! Dat deed alle leed verzachten. Achteraf gezien toch een vrij goeie prestatie van mezelf, de loopbasis is niet wat ze vorig jaar was en ik haalde hetzelfde resultaat. Voldaan na de inspanning heet dat dan .Tussentijden: 10km: 42'09" / 20km: 1u24'56" / 25km: 1u47'42" (foto: Gazet van Antwerpen)

Vincenzo Nibali rijdt rondje in Vorselaar.

2011-07-29T11:06:00.007+02:00

Vincenzo Nibali , de winnaar van de Ronde van Spanje van vorig jaar reed gisteren een opwarmingsrondje langs het Heiken in Herentals en Vorselaar samen met Erwin Vervecken naar aanleiding van een reportage voor Cyclosprint. Toen ikzelf met de fiets naar het Tourcriterium in Herentals reed kwam ik de twee wielrenners tegen en nadien kon ik ze spotten aan het station in Herentals waar bovenstaande foto werd gemaakt. Het Tourcriterium trok veel volk en ik maakte enkele mooie foto's zoals hierbij. Ik heb een zwak voor Italiaanse coureurs !(Met Vincenzo Nibali; met Ivan Basso en Philippe Gilbert)

8 hellingen voor de Challenge BIG in GH Luxemburg.

2011-07-27T20:24:00.005+02:00

Maandag 25 juli vertrok ik met fietsmaat Stefan in alle vroegte richting Luxemburg, niet de provincie maar het kleine landje van de gebroeders Schleck. Doel was een tweedaagse met evenveel fietstochten. Halfweg de voormiddag sprongen we op onze koersfiets vanuit Larochette. Al direct ging het bergop en al snel hadden we door dat er niet veel vlakke stukken zouden voorkomen. De eerste helling van de dag was de klim via de mooie Gorges du Loup naar Berdorf. Twee dingen vielen ons op in positieve zin: de overwegend geasfalteerde wegen zijn in uitstekende staat en er is niet veel autoverkeer. Als er dan al eens wagens langsrijden zijn de chauffeurs uitermate hoffelijk. Via Echternach fietsten we richting Moersdorf tot aan de voet van de Pafebierg, een zeer mooie helling die ons op een plateau bracht met windmolens en een adembenemend vergezicht. De afdalingen zijn uiteraard de beloning , langsheen rustige wegen klommen we tot in Altrier om dan over een golvend parcours terug naar de wagen te rijden. Voor onze overnachting boekten we een B&B in Lellingen (niet ver van Clervaux), maar om het af te leren nog snel even de Cote de Munshausen onder de wielen laten doorgaan. Zo eindigden we de eerste rit met dik 100 kilometer en 1700 hoogtemeters. Na een uitgebreid ontbijt en een verkwikkende nachtrust stond de tweede rit op het menu, bijna 1800 hoogtemeters en weer 95km doorheen het mooie hellende landschap. Het begon al na 2 km vrij stevig te klimmen aan gemiddeld 6% , een mooi aangelegd fietspad door het bos. De eerste BIG van deze tweede dag was de Mont Saint Nicolas, een helling in drie trappen. De afdaling echter ging snel naar Vianden(even een blik werpen op de burcht) en dan verder zalig dalen tot in Diekirch. De Herrenberg lag daar op ons te wachten , we hadden het parcours uitgestippeld langs de moeilijkste zijde van deze klim naar het militair domein: 1,4km aan een gemiddelde van 9,9% en maximum 21% hellingsgraad, dat stond althans op papier, benieuwd wat de realiteit zou brengen. We draaiden van de hoofdweg een smal weggetje op en deze jongen stond veel te groot geschakeld waardoor ik al direct voet aan de grond moest zetten. Dan maar even rechtsomkeer gemaakt en terug aanleggen, onmiddellijk op de kleinste(30/26) , wat zeker nodig was. De smalle weg langsheen de rijtjeshuizen gaf direct een percentage aan van 16% , gedurende iets meer dan 1km zou het percentage metertje blijven schommelen tussen de 16 en de 21% ! Afzien dus , hijgen , puffen, stoempen , rechtstaan en gelukkig boven geraken zonder te stoppen, wat een klim die Herrenberg !! De Muur van Huy is er niks tegen, je kan deze zijde nog het best vergelijken met de Montagne de la Croix in Dinant, waar de eerste 600 meter rond de 16% schommelt. Afdalen doen we langs de brede en makkelijkere zijde van deze Herrenberg. Via weer een prachtige landelijke weg bereiken we wat verder de vallei van de Sure , die we volgen tot in Bourscheid Moulin waar de voet is van de klim naar Bourscheid. Een schitterende klim, die steeds tussen de 6 en de 8% aanhoudt. Alles erop en eraan, haarspeldbochten, goed lopende brede asfalt, en een einde aan bijna 10%, een kleine Alpencol , die me even deed denken aan Les 2 Alpes. Ook de zalige afdaling is mooi, iets later draaien we in Dirbach een bosweg op richting Masseler. Rust is weer het codewoord, een zaligheid! De top is aan de Ferme Masseler, de laatste BIG van deze tweedaagse. Er volgt nog een laatste helling die vertrekt in Kautenbach, de slingerende Cote du Kohnerhaff. Via een mooi plateau volgt een (korte) afdaling naar Lellingen en daar staat de wagen te wachten voor de autorit huiswaarts.Het Groothertogdom is een aanrader voor een paar verkwikkende fietsdagen, het weer zat ook mee(geen regen gezien!), met dank aan Stefan voor het gezelschap. Intussen sta ik in de BIG Challenge op 67 stuks. (Foto's: Gorges du Loup-Berdorf en het steilste stuk 21% van de Herrenberg)

Monte Zoncolan, SM voor fietsers

2011-07-21T18:05:00.003+02:00

Tijdens onze jaarlijkse vakantie, dit jaar terug in Italie, moest er terug een BIG beklimming bijkomen. Uitverkoren beklimming dit jaar was de Monte Zoncolan. De steilste berg uit de Giro. Met een gemiddelde stijgingspercentage van 11,5% over een kleine 12km en stukken boven de 20% was dit allezins geen tussendoortje. Enkele jaren terug reed ik al eens de Mortirolo op, maar deze Zoncolan doet de Mortirolo verbleken. De start was in Ovaro. We logeerden in Treviso in de buurt van Venetie en een 160km van de voet verwijderd. Met een dreigende onweerslucht en een temperatuur van 25°gr. deden Sabien en ik een poging. Sabien op haar triple en ik met mijn omgebouwde MTB. De eerste 2 km viel zeer goed mee, was dit nu de zo gevreesde klim? Maar na een relatief vlak stuk een draai naar links en we reden door een "ereboog" naar het "il inferno"! Man, wat was dit, steeds maar kleiner schakelen, een bord met de aanwijzing 18%. Dit was de Patersberg maar dan zonder kasseien. Een regenbui spoelde het reeds aangemaakte zweet in de ogen. Na 1km moest Sabien voet aan de grond zetten, met een hs van 186, reeds op het kleinste blad en af en toe haar voorwiel van de weg optrekkend, was dit voor haar van het goede teveel. Een 2de poging waarbij ik haar omhoog moest duwen om terug de pedalen rond te krijgen was na een paar honderd meter tevergeefs. Dan maar wijselijk besloten om het hierbij te laten, we waren nog maar aan de voet en alleen door te rijden. En het werd nog steiler, voor mij de muur van Huy, na een volgende haarspeldbocht nog één en nog één en nog één...de km's schoven heeellll eeerrrgg traag onder mijn banden door. Snelheid rond de 6km/u!!
Gelukkig was het niet warm, met de mtb had ik voldoende kleine versnellingen om een soepele tred aan te houden zonder het voorwiel van het asfalt te lichtten. In iedere bocht een aandenken aan een wielerheld, Merckx, Pantani, Bobet, Coppi,..., allen passeerden ze de revue. Het laatste stuk aan de tunnels, blindelings het duister binnen, bijna boven. De laatste km nog een venijnig steile kuitenbijter, de 10de muur van Huy en dan stond ik er. Oef, de Zoncolan maakt zijn reputatie waar, met een gemiddelde van 5.6km/u gereden. De frisse wind op mijn bezwete lijf deed me snel besluiten om terug af te dalen. En afdalen is ook hier iets aparts. Door het hoge stijgingspercentage moest je wel met de remmen dicht de smalle weg afdalen wilde je heelhuids Ovaro bereiken. Het gevolg was dat mijn velg oververhitte en een paar km voor het einde met een klapband op het voorwiel als resultaat. Gelukkig niet op volle snelheid of ik zat hier niet meer te schrijven... Ooit volgt nu nog eens de Angliru, nog een gevreesde Spaanse klim, mss met blogcollega Dirk??

Overwinning op de estafette bedrijvenloop in Rijkevorsel.

2011-07-03T18:37:00.004+02:00

Gisteren behaalden we met het Sd-Worx Running Team Vorselaar de overwinning binnen op de estafette marathon in Rijkevorsel. Het laatste loopdeel mocht ik voor mijn rekening nemen, de 6,8km werd afgewerkt in 25'40". Erwin Coopmans was startloper, daarna volgden Stijn Jacobs, Roel Van Der Donck, Roel Jacobs en Maarten Van Der Donck. Eindtijd was 2u37'26". Met mijn eigen prestatie was ik best tevreden. De 6,8km was tot nu toe de beste wedstrijd van het jaar,flirtend met de kaap van de 16km/u , dat is heel lang geleden !(foto:Marcel Leysen. De winnende ploeg vlnr:Dirk Vissers,Erwin Coopmans,Stijn Jacobs,Roel Van Der Donck,Maarten Van Der Donck en Roel Jacobs)

Kardinaalsjogging Vorselaar:gemengde gevoelens.

2011-06-25T19:57:00.002+02:00

Gisterenavond was het dan zover: de enige wedstrijd in eigen dorp waar ik als loper zelf aan kan deelnemen, de Kardinaalsjogging van de KWB. Reeds de 21ste editie, dan kan je gerust spreken van een klassieker. Het parcours op en rond het Vorselaarse kasteel is zeer mooi maar niet altijd gemakkelijk. De organisatie had ook dit jaar weer gezorgd voor een beetje klimwerk elke ronde en wat behendigheid naar het zoeken van het beste traject op de boswegen. Voor deze wedstrijd laad ik me elk jaar iets meer op. Al vrij snel werd duidelijk dat de beste benen nog veraf zijn. Op de 10km mag je niet te lang de kat uit de boom kijken. Na iets meer dan 3km schudde ik voor de eerste keer aan die boom door de vrij omvangrijke groep waar ik deel van uitmaakte uit te dunnen. Dat zou ook het enige wapenfeit zijn , want daarna volgde 6km aanklampen en afzien. Het allerbeste stuk bevond zich telkens bij aanvang van een nieuwe ronde, de lange betonstrook van de Riemenstraat naar de kerk toe. Het vele draaien en keren de laatste twee kilometer is geen spek voor mijn bek, daarvoor is mijn paslengte veel te groot.Enfin, gisteren ben ik meermaals in het wiel gestorven en terug herrezen. Zeer goed voor de toekomstige wedstrijden en weken, dat wel. Voor eigen volk kan je altijd wat meer. Bij de laatste afdaling uit het bos richting finish "smeet" ik me nog eens helemaal en kon ik er nog een behoorlijke eindsprint uitpersen. De 10km bleken er uiteindelijk 9,7 en met een tijd van 38'12" kon ik best tevreden zijn op dit parcours. De minder frisse benen zal ik dan maar wijten aan de zware wedstrijd van vorige zondag(Herentals-Tielen) en het feit dat ik daarna nog enkele dagen doorgetraind heb. Geen slechte tactiek op langere termijn. Volgende week gaan we met de Kasteellopers voor een nieuwe overwinning op de aflossingsmarathon in Rijkevorsel, de ploeg kan alvast op mij rekenen. Het gevoel in Vorselaar en de kracht lag al wat hoger dan tijdens Herentals-Tielen, de conditie gaat dus bergop. Een groot voordeel aan een thuiswedstrijd is dat je geen wagen dient te gebruiken om ter plaatse te geraken , de Westmalle smaakte nadien des te meer. Spijtig dat hij niet van 't vat was deze keer. (foto:Paul Denolf- met dank).

Herentals-Tielen: tevreden over het resultaat.

2011-06-20T18:28:00.002+02:00

Exact 627 loopkilometers staan er op de teller voor 2011, dat zijn er 900 minder dan vorig jaar rond deze tijd. Daarom is het al een half wonder dat ik gisteren als 31ste finishte in een tijd van 58'20". Rustig aan de komende dagen zodat we vrijdag opnieuw min of meer fit zijn ! (foto: Thals FM. Opperste concentratie voor de start met Maarten Van Der Donck en Chris Gommers; resp. 5de en 2de gisteren).

Herentals-Tielen:wennen aan competitieritme.

2011-06-19T18:01:00.002+02:00

Intussen weet iedereen wel dat het voorlopig geen top loopjaar is voor mij. Afzien is dan het woord om min of meer terug op niveau te komen. Herentals-Tielen is al enkele decennia een klassieker onder de loopwedstrijden in de Kempense regio.Het was echter al van 1997 geleden dat ik startte in deze natuurloop. Aangezien de NMBS juist vandaag werkte aan de spoorlijn werden er pendelbussen ingezet om aan de start ter hoogte van het BLOSO centrum in Herentals te geraken. Met nog maar enkele weken training, slechts 1 echte wedstrijd in de benen en allerhande andere dingen was de moraal om sterk te presteren nog niet hoog. Aankomen binnen de 60 minuten zou al heel goed zijn. Matig gestart dus , want na iets meer dan 1km wacht al Kruisberg in Herentals. Langs de kapelletjes enkele honderden meters klimmen, het lijkt wel de muur van Huy in het bos. Voorzichtig afdalen langs de boomstronken is de boodschap. Het parcours gaat een groot stuk over de Kempische heuvelrug, de Lavendelweg(mooie naam) loopt nergens vlak. Iets voorbij het mooie meer van het Zwart Water duiken we rechtsaf het mulle zand in achter camping Floreal in Lichtaart, niet echt mijn ding. Als het dan iets later nog eens stevig bergop gaat , temporiseer ik helemaal. Dit is het trainingsparcours van menig mountainbiker en van veldrijders zoals Sven Nijs en Bart Wellens, een speeltuin dus voor die jongens. Deze jongen laat zich helemaal gaan wanneer de tiende kilometer in zicht komt. Een lange hellende strook licht bergaf, goed voor de grote foulee. Lang duurt mijn avontuur echter niet want de laatste 2km zijn zwoegend, het beste is er dan al af. Met het oog op de kwb wedstrijd van volgende vrijdag in eigen dorp ging ik vandaag eigenlijk op ralenti lopen , niet dus. 100% gegeven wat er in zat, eindigend met een goed gevoel, een spurtoverwinning op mijn dichtste belager in de laatste 50 meter, goed zo ! Finishend net boven de 58 minuten, zeker niet slecht, maar geen tijd om over naar huis te schrijven. Ik moet het laten maar kan het niet: In Tielen tappen ze donkere Westmalle van 't vat , helemaal te gek! Ik laat me dus verleiden tot één overheerlijk smakende kuip. Dan naar huis waar de vermoeidheid me overvalt, lopen is zwaar prent ik mezelf in, maar afzien hoort erbij om beter te worden. Op naar de supercompensatie!

15 hellingen in 95km.

2011-06-11T20:24:00.003+02:00

Vandaag de Vlaamse Ardennen nog eens onveilig gemaakt met de fiets. Minstens 1 keer per jaar parkeer ik de wagen aan het centrum van de Ronde Van Vlaanderen in Oudenaarde, voor een jongen uit de vlakke Kempen nog steeds een trip gelijk aan het enthousiasme van een vroegere schoolreis. Aangezien onze studerende zoon aan bevoorrading toe was in Gent een uitgelezen kans om nog eens te gaan rijden in het Mekka van de wielersport van bij ons. Vooraf had ik me een parcours uitgestippeld welke met de gps prima kon gevolgd worden , daarbij niet minder dan 15 hellingen. Ik probeer na enkele jaren ook de minder bekende kuitenbijters op te zoeken en dat is me vandaag uitstekend bevallen. Beginnen deed ik echter met een legende en ook mijn favoriet ginder: de Paterberg. Op het steile stuk blijft het toch altijd een gevecht met de kasseien en jezelf, maar ook deze keer raak ik zonder problemen boven. Volgende top is de Waaienberg, die zich achter de Pater bevindt. Een echte parel, weg van alle drukte en door een mooi landschap. Een aangename verrassing is ook de lange klim naar de top van de Hotond via Zulzeke. Hier noemt de berg "Hoogberg" en is ook lang , 4km klimmen aan één stuk. Langs de buitenwijken van Ronse spoed ik me naar een stukje "Pays des Collines" in Henegouwen, een prachtige streek. Volgende helling is de Mont d'Ellezelles , daarop volgend zou "La Houppe" moeten komen , maar door een late wegvergissing kom ik eerder dan voorzien terug uit op de weg naar Ninove. La Houppe zal dus voor een volgende keer zijn. Dan op naar de Kanarieberg, niet te onderschatten , de klim naar het Muziekbos is steiler dan hij op het eerste zicht lijkt en gaat zelfs tot 14%. Op naar Schorisse voor de beklimming van het Foreest. Deze deed ik een jaar of drie geleden en is een echte parel. De klim draait langsheen een natuurgebied, en wederom is de stilte overdonderend. Al snel kom ik op de Steenberg die even verder ligt, nog zeven hellingen te gaan en ongeveer halfweg mijn trip. Ook de Boigneberg is nieuw voor mij, via de afdaling van de Kapelberg ga ik richting Ladeuze. Aangezien ik geen echte kasseifretter ben , probeer ik de kinderkopjes te vermijden. De Ladeuze is het alternatief voor de Eikenberg die enkele honderden meters verder ligt. Afdalen doe ik richting Oudenaarde maar maak een lus via Ename naar de Kattenberg, een helling waar ik als toeschouwer tijdens Dwars door Vlaanderen steevast post vat. Deze kinderkopjes liggen er uitstekend bij en de helling is niet onoverkomelijk. Afdalen langs de Wolvenberg om opnieuw uit te komen in Ename , richting twee onbekende pareltjes van de streek, de Braambrugstraat en de Abeelstraat. Vooral laatstgenoemde kan me echt bekoren! De weg is supersmal , er zit een knik in van meer dan 15% en de vergezichten zijn wonderbaarlijk. Deze twee bergjes haalde ik trouwens uit het mooie boek "Fietsen in de Vlaamse Ardennen". Ik bevind me aan de rand van de Zwalmstreek , en rij de Molenberg op. Op deze helling gebeurt er wel altijd iets tijdens de Ronde. De eerste meters zijn zo smal dat de laatste renners in het peloton steevast voet aan de grond moeten zetten. Voor mij is het de eerste kennismaking met de Molenberg, een ervaring want buiten dat dit een zeer mooie klim is , liggen de kasseien er erbarmelijk bij. Dit belet me echter niet om zonder kleerscheuren boven te komen. Nu gaat het richting startplaats , de tegenwind zorgt voor een laatste lastig stuk en na de afdaling van de Edelare besluit ik om er nog snel eentje bij te nemen , de Vlaamse Ardennendreef in Leupegem , ook wel Achterberg genoemd. Na meer dan 90km is de jus wel uit de benen , ik haal een gemiddelde van bijna 25km/u , niet slecht voor een loper helemaal alleen op dit parcours.(Foto: Molenberg).

70.3 Ironman Zwitserland

2011-06-06T20:29:00.003+02:00

De kogel is door de kerk. Na een lange vermoeiende rit terug met gemengde gevoelens over de eerste triatlonwedstrijd van het seizoen. De halve triatlon van Zurich, nader bepaald in Rapperswill-Jona. De organisatie van de Helveten was volgens de normen van het Ironmanlabel perfect afgewerkt. De vrijdagmorgen vroeg vertrokken en met een paar tussenstops 770km verder in de late middag bij ons hotel in Horgen aangekomen. Clubgenoten Ruben, Sophie en Karl waren een dag eerder vertrokken en hadden zo het fietsparkoer al kunnen verkennen. De zaterdag startnr gaan afhalen, 's middags de briefing, inchecken fietsen, uitrusten in de schaduw en erna de pastaparty. Ruben kon nog goed overweg met de pasta. Op de wedstrijddag vroeg uit de veren, al een beetje stress, alhoewel ik maar om 11u bij de masters 45+ moest startten. Bij het klaarzetten van het materiaal bij mijn fiets ging het mis. Terwijl ik alles klaarzette voor de fietswissel voelde ik een plotse pijnscheut in de onderrug. Ik ken dit van vroeger en dit betekende niet veel goeds. Het was al lang geleden dat mijn rug blokkeerde, ik heb een lichte hernia onderaan en dit kon ik nu wel missen als kiespijn. Zolang ik kon zitten of ergens op steunen viel het mee. De start was in wave's, eerst de profs, daarna de verschillende "age groupers". Sophie mocht als eerste de spits afbijten. Als profatlete kon ze terug punten verdienen voor het WK in Las Vegas. Ruben daarna bij de 30+ en Karl bij de 35+. Beiden kunnen meer dan hun mannetje staan. Met de precisie van een Zwitserse klok werd het startschot stipt gegeven. Om 11u was het mijn beurt om de 1900m in de Zurichsee te zwemmen. Met een watertemperatuur van 18C waren vlug fris wakker. Het is altijd een beetje zoeken om in open water een rechte lijn te vinden, voor de rest verliep het vlot. Na 37'57" kon ik het water verlaten. De onderrug hield stand. Mijn favoriete onderdeel nu, fietsen in tijdrithouding en nog enkele klimmetjes erbij. I love it! Het geeft een kick als je atleten met peperdure tijdritbolide's met mijn eenvoudig koersfietsje kan voorbijrijden. Het fietsen verliep zoals verwacht, na 91km en 1045hoogtemeters kon ik het fietsen afsluiten in 3u05'. Maar dan begon het. Toen ik van mijn fiets kwam kon ik gewoon niet recht en lopen met de fiets in de wisselzone lukte helemaal niet. Toch nog de loopschoenen aangetrokken en proberen te lopen. Na enkele passen gaf ik het op. Dit ging echt niet. Doorgewandeld tot aan de publieke zone om Sabien in te lichtten. Maar met haar peptalk, toch geprobeerd om verder te doen. Tenslotte toch 770km ver gereden en alle kosten erbij moest ik het proberen om te finishen, de tijd was bijzaak. De eerste km's afwisselend gewandeld en enkele passen gelopen. Na enkele km's kwam de onderrug ietsje losser en kon ik een trage duurlooptempo aanhouden. De zomerse temperatuur van 29°C zorgde ervoor dat ik eruitzag als een gaargebakken kreeft. Met een looptijd van 2u55' heb ik nog nooit zo traag een 21km afgehaspeld. Tevreden dat ik ondanks de pijn doorgezet heb, maar anderzijds ontgoocheld dat dit net nu moest gebeuren. De prachtige omgeving hier maakte veel goed. 70.3 Ironman Rapperswill-Jona, een aanrader!! De clubgenoten: Sophie was 6de bij de profs en ook Karl en Ruben haalden schitterende tijden en eindigden helemaal vooraan in het pak.

Lopen in de heimat.

2011-06-02T21:02:00.002+02:00

Traditioneel vond de avond voor Hemelvaart de avondjogging van Fc De Vrede in Wechelderzande plaats. Het zou de eerste echte wedstrijd worden sinds november vorig jaar. Met 80 rustige kilometers in de benen een stap in het onbekende dus. De dag zelf besloot ik om de geplande 4km om te zetten naar twee ronden , 8km dus. Ik zou die eerste ronde dan maar rustig aanvatten. Tijdens de eerste 4km bewees ik twee Kasteellopers een dienst als tempomaker, Anneleen Geluykens en Guy Van Campenhout wilden graag binnen de 16 minuten arriveren , wat zou neerkomen op tempo net boven de 15km/u. Dat zou ik nog wel aankunnen na deze lange rustperiode. Opzet meer dan geslaagd: na een aanvangskilometer in 3'55" bleven we dat tempo aanhouden wat resulteerde in een mooie 15'42" en 15'45" voor beide atleten. Bij het ingaan van de tweede ronde liep ik even alleen en liet me dan uitzakken tot bij een achtervolgend tweetal dat de 12km volbracht. Het tempo bleef gehandhaafd , alhoewel het zeker niet sneller moest gaan voor mij. De laatste kilometer werd de snelste : 3'48". Meer dan tevreden met een zesde plaats en een tijd ruim onder de 32 minuten. Niet slecht na vijf kwakkelmaanden. Nu maar hopen dat we binnen enkele weken de lijn kunnen doortrekken. Het was trouwens zeer tof om nog eens in mijn geboortedorp een wedstrijd te kunnen lopen.

Dwars door de Zilten

2011-06-02T10:15:00.002+02:00

Vorige woensdag was het in zomerse temperaturen een laatste test voor de halve Ironman dit weekend. Op een boogscheut van Sabiens woonst was er een avondcriterium te lopen. 14km over 4 ronden verspreidt. Dwars door de Zilten, een onbekende voor me, maar toch goed voor een 75o tal lopers. Gezien de zomerse temperaturen zat een snelle tijd er niet in, maar als haas voor Sabien kon ik mijn steentje bij dragen. Veel "hazen" moest ik eigenlijk niet doen. Het tempo van Sabien evenaart bijna het mijne. Na een iets te vlugge start in de eerste ronde, meegezogen door de meute, een vlot tempo in de volgende ronden. Het was toch iets te warm, gelukkig kregen we sponzen om af te koelen en stond er een douche op de weg geplaatst. Dit bracht tijdelijk soelaas. Met een eindtijd van 1u13' op de exacte 14km zeer tevreden. Sabien had nog voldoende reserve om de laatste 100m er een spurtje uit te persen. Ook Arne, die meeliep op de korte afstand (3.5km) finishte vooraan en haalde een ereplaats in zijn categorie als 13-jarige. 36ste algemeen op 244lopers, sterk!!!
Dit weekend begint het zware werk met de 70.3 Ironman Zwitserland.

Lopen voor De Mast in Kasterlee.

2011-05-21T18:51:00.002+02:00

Voor echte loopwedstrijden is het nog een paar weken te vroeg, maar gisteren ging ik reeds terug van de loopsfeer proeven in Lichtaart. Daar werd op het sportcentrum de eerste "Run on the Rocks" georganiseerd, een recreatieve jogging tvv. de school voor bijzonder onderwijs De Mast in Kasterlee. Aangezien vrouwtje Carine haar massagetechnieken van de sportverzorgers cursus mocht gaan uitproberen reed ik mee om te starten op de 10km. Intussen ben ik alweer iets meer dan één week terug aan het lopen , maar moet het van de sportarts nog twee weken rustig aan doen om de kuit helemaal terug de oude te laten worden. Rustig meelopen was dus de boodschap. Zeer progressief liep ik de wedstrijd mee, vertrokken aan 5'/km om de laatste 3km te vervolledigen aan 4'14"/km. Resultaat een gemiddelde van 4'31"/km en een 26ste plaats. Goed dus om er terug bij te zijn. Rustig verder opbouwen is de boodschap.

Fietsweekend in de echte Ardennen.

2011-05-21T18:33:00.002+02:00

Vorig weekend heb ik genoten van een schitterend fietsweekend in de diepe Ardennen. Locatie was Viroinval , op een boogscheut van de Franse grens. Met mijn vrienden Dieter en Maarten Van Parijs en dorpsgenoot Stefan veroverden we verschillende mooie hellingen en 5 BIG's. De eerste dag stond er een rit op het programma van 104km met bijna 1800 hoogtemeters. Via een eerste lus bij de Zuiderburen (langs de Col du Loup) ging het naar de Col du Sati , een kuitenbijter van 1100m aan 13% gemiddeld. In Bouillon reden we langs de "loper" de Col du Corbion terug richting onze startplaats in Vresse. Ondanks de mindere weersvoorspellingen hielden we het de eerste dag droog. Een meer dan gezellige barbecue op zaterdagavond (met de goddelijke blauwe Chimay) zorgde voor frisse en verse fietsbenen op zondagochtend. Twee korte regenbuien werden ons deel tijdens deze 84km lange rit en 1600 hoogtemeters. De sublieme klim naar Barrage du Ry de Rome (tactisch steekspel met vele demarrages tot op de top) bracht ons naar een grote lus in Frankrijk , met een echte Vogezen afdaling naar Revin. Daar ligt de voet van de Mont Tranet (Malgré Tout) een prachtige klim van meer dan 4km en maar liefst 7 haarspeldbochten , eentje om duimen en vingers af te likken dus. Uiteindelijk waren we kort na de middag terug aan ons chalet, genoeg tijd voor een laatste etentje , en voldoende om de weg naar huis terug aan te vatten. Deze streek iets ten Westen van Givet heeft enorm veel te bieden(hellingen tot 6km lang) en is zeer rustig van autoverkeer. Voor herhaling vatbaar dus. (foto : bijna op de top van de Col du Sati; Dieter en Dirk.)

Belcantour

2011-05-20T14:06:00.002+02:00

Op sportief vlak is het momenteel rustig, eigenlijk eerder stilte voor de storm. Na de 10mijl in de vijfkerken loop van Wortegem-Petegem, mochten de lopersbenen plaats ruilen voor de fietskuiten. Binnen een paar weken staat de 70.3 Ironman Switzerland op het programma en het stalen ros diende ook getraind te worden. Laatst weekend was het tijd om de 100km grens te overschrijden en zo mijn fiets gewend maken aan de langere afstanden. De Belcantour is een toertocht door het Heuvelland en Frans Vlaanderen en genoemd naar zanger en koersliefhebber Guido Belcanto. Jaarlijks wordt daar ook nog de Belcanto classic verreden. Een soort veredelde parochianen koers zeg maar. De start voor de toer was in Westouter aan de voet van de Rode berg. De hellingskes uit het Heuvelland moeten niet onder doen voor de collega's uit de Vlaamse Ardennen. Na de Rode berg bij aanvang volgde de Vert Mont, Kokereelberg daarna richting Frans Vlaanderen voor de Boeschepeberg. Daarna enkele 10-tallen km's tegen de nijdige wind richting Cassel om daar deze heuvel te bestijgen. Met de wind in de poep was het nu rustig pedalleren naar de volgende heuvelzone. Het venijn zat hem in de staart want na 80km volgde nu de ene na de andere helling. Catsberg, Zwarteberg, Ravensberg, Monteberg, Kemmelberg, Scherpenberg en tenslotte nog eens de Rodeberg. Met 114km op de teller een zeer geslaagde tocht gereden. Goede organisatie, heel rustig, geen hectische Rondevanvlaanderen toestanden en prachtige vergezichten. Puur fietsplezier. De dag erna volgde nog 80km met de WTC-club. Volgende week volgt nog een loopwedstrijd van 14km in Roeselare en dan sta ik klaar voor de gerenommeerde Zwitserse triatlon.

Stilte.

2011-05-03T20:06:00.002+02:00

Er beweegt niet veel in mijn sportwereld de laatste weken. Na Antwerpen ben ik terug hervallen met de kuitblessure en heb van de dokter 3 weken verplichte looprust gekregen om de kwaal eindelijk helemaal te laten genezen. Die periode is nu voor meer dan de helft voorbij. Daarna dien ik nog eens drie weken rustig te lopen, dus echte training zal er pas inzitten begin juni. Het zij zo... Intussen is de fiets meerdere malen van stal geweest, Hageland, Scherpenheuvel, Noorderkempen, mooie tochten bij schitterend en zonnig weer. Weinig reden tot klagen dus. Tussendoor heb ik me als speaker helemaal kunnen uitleven op de prijzenmeeting van Ac Herentals , zeer hoogstaand dit jaar met een paar mooie prestaties. Via de site van Ac Herentals kom je er meer van te weten.

Weekendje Londen

2011-04-21T00:52:00.004+02:00

Londen, het blijft mijn lievelingsstad na Brugge. Vorige weekend na 2jaar geleden, heb ik nog eens met vriendin Sabien een citytrip gedaan in deze prachtstad. Het was er druk en dit om 2 redenen. De week erna was het de Londen marathon en het huwelijk van prins William was op til. De voorbereidingen waren duidelijk te zien aan the Mall. Londen. Dankzij een bongo bon die ik via mijn werkgever voor mijn noeste arbeid op nieuwjaarsmorgen kreeg, konden we een hotel voor 3nachten boeken in de Docklands, net naast de grote Excel hal waar we enkele jaren terug onze startnrs voor de marathon kwamen afhalen. Een heel rustige buurt in het weekend en een 15min metro tijd naar het centrum van de stad. De vrijdagmorgen de vroegste trein uit Waregem en rond 5u45 stonden we al in Brussel, met mijn recente nmbs ervaringen wilde ik op safe spelen. Tegen 8u30 Engelse tijd stonden we in Londen. De vrijdag was het tijd voor wat cultuur. Madame Tussaud, de Tower en Tower bridge, een mooie wandeling in Regent park, een onbekende voor me, maar toch het mooiste park net nu alles in bloei stond. 's Avonds de musical "We Will Rock You" van Queen. Prachtig, de muziek, decor's, het theater, alleen Londen kan een Musical zo optimaal presenteren. Zaterdag, na een uitgebreid Engels ontbijt in het Novotel, was shopping day met eerst Portobello Road en daarna Oxford en Regent street. En 's avonds terug een musical. Ik had ter plaatste aan last minute tickets kunnen geraken aan een betaalbare prijs en zo konden we eindelijk na jaren geduld "Phantom of the Opera" zien. Gewoon adembenemend. Kippevelmomenten. Zoals de decors op elkaar inspeelden, de muziek, gewoon af. Net zo goed als 10jaar terug toen we "Les Miserables" zagen. Ieder die Londen bezoekt raad ik aan om een theater op te zoeken. Zondag naar de wisseling van de wacht aan Buckingham Palace, dan Trafalgar square, Piccadilly circus, Big Ben, Houses of Parliament, een middagdutje in Hyde park en afsluiten met een etentje in het overbekende Hardrockcafe. De maandag opnieuw wat cultuur met een sightseeing toer op het dak van Saint-Pauls cathedral, bezoek aan Westminster Abbey en afsluiting met warenhuis Harrods om dan rond 18u30 terug overzee te reizen. Inderdaad, in Gent terug een trein met vertraging....Londen het blijft boeien. De komende dagen komt nog het verslag van onze 10mijl wedstrijd.

Antwerpen:1u12' met minimale training.

2011-04-17T20:31:00.003+02:00

Een gemiddelde van 4'31"/km over Tien Engelse mijl , een tempo over die afstand dat ik in de vier laatste maanden niet gehaald heb. Ik ben dus meer dan tevreden over het onverwacht wederoptreden in competitie.Uiteraard is dit nog maar 80% van mijn maximum. Veertien dagen geleden lag ik nog in de sportieve lappenmand, maar de kuit heeft het vandaag wonderwel overleefd. Het was voor mij ook een aangename kennismaking met het vernieuwde parcours dat reeds enkele jaren start op linkeroever. Mijn laatste Antwerp 10 miles dateert van 1996 , een eeuwigheid geleden. De doortocht door de Kennedytunnel was een belevenis , de Waaslandtunnel lijkt oneindig lang..... De wedstrijd is wat mij betreft de meest sfeervolle van het land. Nooit gedacht dat dit in België mogelijk was. Dank aan de mensenmassa voor de sfeer. Met geen doel voor ogen (tenzij dan een tijd onder de 1u20') liet ik me vandaag vooral leiden door het lichamelijk gevoel. Een tempo onderhouden van 4'40" ging zonder problemen, vanaf de tiende kilometer werd dit opgevoerd om de laatste 3km af te leggen in 12'50". Na de Waaslandtunnel was het beste er wel af en was de kuit een beetje verstijfd. Met een stevige draf ging ik over de finish in 1u12' en nog wat seconden, gezien het gebrek aan basis een meer dan verdienstelijke tijd. En het gevoel van meegedaan te hebben kan niks overtreffen. Het was dan ook al heel lang geleden. Nog een kleine aanrader: de oversteek naar linkeroever met de boot kan ik iedereen aanraden , een echt relax moment en het deed me denken aan de New York marathon....

Terug loper.

2011-04-12T20:57:00.002+02:00

Na een duurloopje van 12km op zondagmiddag heb ik vandaag de loopschoenen aangetrokken voor een test van 14km. Via een sponsor ben ik aan een startnummer geraakt voor de Antwerp 10 miles nu zondag en wilde ik toch op voorhand weten of ik daar uberhaupt zou kunnen starten, al was het maar om wat te joggen. De kuit is braaf gebleven (nog een beetje stijf aan de buitenkant) maar de test is zeker geslaagd. 4'53"/km , niet denderend, maar met slechts 300 loopkilometers sinds nieuwjaar 2011 ook weer niet slecht. Over een goeie, laat staan matige conditie durf ik nog niet te spreken, maar terug kunnen lopen is het beste nieuws in meer dan twee weken op sportief gebied. Morgen wordt het lichtjes loslopen (om te zien hoe de spieren alles verteren)ik wil deze keer niet overhaast te werk gaan. Zondag ga ik dus bij leven en welzijn de start nemen in Antwerpen voor de 16km. Na 140 dagen sta ik dus nog eens aan de start van een loopwedstrijd. Zeker niet om te koersen, het zal vooral genieten zijn en rustig trainen. De ervaring van door de Kennedytunnel te lopen ga ik dus ook eens meemaken.
Voorbije zaterdag fietste ik nog een schitterende rit in de Vlaamse Ardennen (Rit van de Gouverneur) met start en aankomst in Zulte. 8 hellingen lagen er op het parcours van de 100km, waaronder een mooie alternatieve beklimming van de Koppenberg(zonder de beruchte kasseien). Met dank aan Dieter en Maarten die onze gastheren waren voor een mooie tocht!

Klimmersbenen terugvinden in Wallonië.

2011-04-02T19:58:00.007+02:00

Na een lange winter is de zomer terug in het land. Massa-wielertoerisme in de Vlaamse Ardennen is niks voor mij en aangezien de kuit nog op non actief staat voor het lopen was de beslissing snel genomen om de Waalse heuvels nog eens op te zoeken. Een bijkomende reden is uiteraard mijn klassement in de Challenge BIG verbeteren en aangezien alle Belgische hellingen nog lang niet gedaan zijn, een reden te meer om een beetje te reizen. Met mijn fietsmaat Stefan vroeg uit de veren om omstreeks 9u30 te kunnen starten in Profondéville, ergens tussen Namen en Dinant in de Maasvallei. Reeds 14° bij het vertrekuur, dat belooft voor de rest van de dag. Alle weersverwachtingen kwamen uit, zomerse toestanden tot 25° in de namiddag. Reeds na 3km lag de eerste kuitenbijter aan ons voeten. Vergeet alle Vlaamse hellingen, ze verdwijnen in het niets met wat ons hier te wachten staat. De Triple Mur de Monty gaat omhoog naar het centrum van het kleine dorpje Lustin. Deze klim gaat echt in erg steile trappen, wat wel de gelegenheid geeft om tussendoor even te recupereren. De laatste trap is de zwaarste , recht op de trappers om boven te geraken, het zal niet de laatste keer zijn vandaag..... Windjekker nu maar uit gedaan, want we stonden al onmiddellijk goed in het zweet. Via een mooie afdaling rijden we al snel terug langs de Maas richting Yvoir. Daar is het even zoeken naar de tweede klim van de dag, La Gayolle. Dit is een "Parc Residentiël" , letterlijk ergens in the middle of nowhere. Een smalle weg met twee mooie haarspeldbochten zet de toon. Voorbij La Gayolle komt het bos eraan met een monsterlijk stuk van meer dan 20%. Puffen, trekken en zweten om iets later de top te bereiken. Via het dorp Evrehailles gaat het bergaf en langs de Maas rijden we richting Dinant. Een zeer mooie Waalse stad, met de citadel en de Rots Bayard. Hier vinden we al snel de Montagne de la Croix , een monster van een klim. Via de smalle aanvangsweg rijden we achter het kerkhof van Dinant naar omhoog, straks gaan ze me bijna kunnen afvoeren, want de weg stijgt gemiddeld gedurende 600 meter met iets meer dan 16%. Op de kilometerteller wordt even 26% aangeduid. En danseuse van moetens, wat een taaie kuitenbijter!(zelfs met mijn kleinste 30/26 versnelling) Wanneer ik boven op een stadswijk uitkom mildert de hellingsgraad naar een "normale" 5% , na hijgend bereik ik de top op de Chemin d'Herbuchenne. De kapel die hier neergepland staat geeft uitnodiging tot een snel schietgebedje voor de goede afloop! Uiteindelijk genieten we nog van de drukte in Dinant en rijden dan langs de Maasvallei terug naar de wagen. Daar is het tijd om de innerlijke mens te versterken. Via een kleine omweg gaat het terug richting Vlaanderen. Die omweg is echter niet te onderschatten want net voor Huy houden we halt , maken we onze fietsen terug klaar voor de beklimming van de befaamde Muur, elk jaar scherprechter in de Waalse Pijl. Nadat we enkele kilometers onze benen terug wakker maken staan we aan de voet van deze kapelweg. Meerdere mensen die ik ken zeggen dat dit de zwaarste helling is van België, dit is bij nader inzien zeker niet het geval. Ferme Libert(Malmedy-vorig jaar beklommen), de Triple Mur de Monty en Montagne de la Croix zijn minstens even zwaar. Je kan de Mur van Huy best nog vergelijken met de Stockeu in Stavelot. Een steil begin, iets vlakker, een supersteil middengedeelte (de beruchte chicane in Huy was moordend) en een einde dat niet onoverkomelijk is. Aan de grote kapel op de top van de Muur is alles nog kalm en fluiten de vogels volop hun deuntje. Wedden dat het binnen drie weken iets drukker gaat zijn op deze plaats? Zo staan er vier extra big's op mijn palmares wat mijn totaal op 49 brengt, een vruchtbare en plezante dag, met dank aan mijn fietsmaat. Wat het lopen betreft: vandaag ondervond ik niet de minste hinder van de kuit, morgen volgt een looptest(na 10 looploze dagen) en ga ik een beetje joggen. Hieronder voor de statistieken een overzicht van de beklommen hellingen vandaag: Triple Mur de Monty :1900m (9%- max.21%)BIG 120 La Gayolle: 1700m (9,5%- max.19%) BIG 121 Montagne de la Croix: 1500m (9,9%-max.23%) BIG 122 Mur de Huy: 1300m (9,8%-max.19%) BIG 125
Foto's:
Montagne de la Croix(voet)
Mur de Huy (top)
Triple Mur Monty Lustin (top)

Maratona di Roma

2011-03-24T23:32:00.004+01:00

"Roma caput mundi", met dit latijns gezegde benadrukten de romeinen in de oudheid dat ze het centrum van de wereld waren. Deze zinssnede zouden we nog geregeld aantreffen tijdens de marathon. Zondag laatst kon ik in deze Italiaanse cultuurparel mijn 10de marathon voltooien. Een aangenaam lentezonnetje en temperaturen rond de 18graden. Marathonweer dus. Vrijdag met een vlucht van Alitalia in de vroege middag toegekomen. Nog een terrasje en dan de startnr's gaan halen. 's anderdaags een vluchtig stadsbezoek, waarbij we enkel het oude "forum romanum" uitgebreid bezochtten. Rome heeft enorm veel cultuur te bieden, maar we moesten selecteren. De marathon zelf dan. De zondag was de start op de Via imperiale met het colloseum op de achtergrond en het forum romanum aan de rechterzijde. Barbara mocht in een sneller startvak en Jorick en ik in het laatste vak. Met ongeveer 12700 deelnemers viel dit nog mee als je dit vergelijkt met Berlijn of Londen. Een goeie 3 minuten na de start waren we vertrokken en na 1km al de eerste kuitenbijter rond het colloseum. Rome is niet vlak en dat zullen we op het einde geweten hebben. Jorick besliste er al vandoor te gaan en ik liet hem wijselijk begaan, de marathon toont slechts op het einde waarom 42km zo zwaar zijn. De marathon was eigenlijk één grote sightseeing toer. Na de eerste helft in de buitenste stadswijken kwamen langs de Tiber met zicht op de Engelenburcht, gekend uit Dan Brown's Bernini Mysterie. De Tiber over en richting Sint-Pietersplein. De paus was net bezig met de hoogmis en als lopers konden we op enorme videoschermen meegenieten. Toch een kippevelmoment. Halverwege een doortocht in excact 2u en 45sec. en nog steeds een goed gevoel. Op 30km nog steeds geen verval en dus een tandje erbij, nieuwe poging om de 4u te halen. Nu het ene na het andere kasseistraatje om uiteindelijk aan het mooie Piazza Novano de Bernini fontein van de 4 wereldrivieren te kunnen bewonderen. Vervolgens richting Piazza di Spagna om daar de beroemde spaanse trappen voorbij te lopen en dan op naar de Trevifontein, nog een meesterwerk van Bernini. Intussen naderde de 38km grens, mijn kennismaking met de muur in Berlijn. Het werd lastig door de opeenvolging van vele hellingen en kasseistroken, maar het tempo bleef goed. Op 40km nog 3.49' maar de benen voelden nu toch zwaar aan. Bovendien kregen we nu terug de kuitenbijter tussen het Circus Maximus en het Colloseum te verteren. Met een eindtijd van 4u03'02" kon ik met het Colloseum op de achtergrond de finish lijn overschreidden. ROMA, VENI, VIDI, VICI ! Op zich zeer tevreden, met mijn 3de beste tijd op de marathon. Ietsje trager dan Berlijn maar door het toch veel zwaarder parkoer een beter gevoel en eigenlijk nog iets vlugger dan Londen 6jaar terug. 2de en zwaarste helft in 2.02'17" en 1ste in 2.00'45", weinig verval dus.

Maar de verrassing kwam van mijn beide atleten, Barbara eindigde met 3u43' 17' sneller dan Berlijn. Ik had meer snelheidswerk in haar schema's gestoken en dit bleek te renderen. Ook neef Jorick deed een half uur van zijn Berlijnse tijd eraf in 4u08'18". Op km25 liep hij nog 7minuten voor me uit en kon ik hem pas op km38 terug bijbenen. En te zeggen dat hij 6weken out was met een blessure. Volgende maal eindigt hij zeker een stuk voor me. Volgende marathon wordt nu de Leiemarathon die ik samen met mijn vriendin Sabien zal lopen. Alea iacta est.

Terug aan het trainen, maar nog niet overtuigend.

2011-03-22T21:10:00.002+01:00

De ziekte is geleden, de pillen nog niet. Antibiotioca is nog mijn deel tot nu vrijdag. Na 11 ziektedagen ben ik zondagmorgen gaan joggen. 5km moeizaam.Gisteren ging het al wat beter(10km aan 4'40"/km), alhoewel de benen pijn deden al was ik in de laatste 10km van een marathon. Vandaag ging het al een stuk beter, tot aan de 9de km. De rechterkuit verstijfde terug, oppassen was dus de boodschap. Ik hield er wel een mooi gemiddelde aan over. Ik denk dat de spieren nog vol afvalstoffen zitten en het geneesmiddel doet er ook geen deugd aan uiteraard. Het mooie lenteweer maakt veel goed, nu nog de vermoeidheid verdrijven en een goed gevoel kweken de komende weken, als de kuit het uithoudt tenminste..... Wie zei ook al weer , "na een vet jaar volgt een mager jaar"?

Virale infectie wordt oorontsteking.

2011-03-15T20:22:00.002+01:00

Deze middag ziek naar huis gereden. Er was na vijf dagen nog niet veel beterschap te merken. Bovendien zit er al vier dagen druk achter mijn linkeroor en wat ik vreesde is uitgekomen. Oorontsteking , terug enkele dagen plat en antibiotica. Veel rusten is de boodschap.

14 maart 1976.

2011-03-14T18:36:00.006+01:00

Precies 35 jaar geleden stond ik voor de eerste keer aan de startlijn van een loopwedstrijd. Het was een veldloop georganiseerd door de plaatselijke club op amper 300 meter van ons ouderlijk huis. Ik keek er al dagen naar uit. Bijna elke zondag ging ik in die tijd naar de plaatselijke voetbalclub kijken met mijn vader en vanaf die 14de maart werden de rollen omgedraaid. Onze ouders waren elke week mijn vaste supporters. Op die zondag in maart werd ik 22ste op 26 deelnemers. Dolblij was ik , want als prijs kreeg ik een voetbal in mijn lievelingskleur. Meteen had ik de microbe te pakken. Enkele weken later was de aansluiting bij atletiekclub Lierse een feit, Ac Wechelderzande was een zogenoemde "onderafdeling" en dan lag de keuze voor Ac Lierse uiteraard voor de hand. Er was nog niet veel in die tijd. In de winter kon je crossen, in de zomer was er de atletiekbaan. Van dat laatste heb ik als tiener nooit gehouden. In de kampnummers was ik geen uitblinker (ik herinner me nog wel een hoogspring competitie) maar voelde me wel als een vis in het water op de cross omlopen in de winter. 1976 was voor mij een wonderjaar. Je had de schitterende zomer, waardoor het leek alsof de zomervakantie wel vier maanden duurde. Er was Lucien Van Impe die de Tour won, nog steeds één van mijn grote idolen. En er was Ivo Van Damme. Met grote ogen en bewondering keek ik op naar deze krachtige atleet die in Montreal twee keer zilver behaalde. Op één van de laatste dagen van dat prachtige jaar 1976 stond ik dan ook aan grond genageld bij het heengaan van deze schitterende atleet. Ik doorliep de jeugdreeksen dus vooral in de winter, trainen was nog spelen, de resultaten waren matig. Bij "de eerste helft lopen" van het pak lukte me aardig en soms was er wel eens een uitschieter met een top tien plaats. De junior jaren waren de minste, andere hobby's kwamen voor het lopen. Toch slaagde ik erin 35 jaar lang elk jaar minstens vijf wedstrijden te betwisten. De verhuis naar onze huidige woonplaats en de overstap naar de seniors bracht daar verandering in. In Vorselaar ondekte ik prachtige uitvalswegen tot ver uit de buurt. In 1986 kwamen ook de stratenlopen aan de oppervlakte. Zo startte in dat jaar in de eerste editie van de Antwerp Ten Miles (naast Karel Lismont en Dirk Van der Herten). Al snel maakte ik de stap naar halve marathons. De veldlopen gingen echter niet aan mij voorbij. De beste periode kende ik begin jaren '90 toen er werd getraind met ex-Belgisch kampioen 800 meter, Tony Govaerts. In die jaren stapte ik meer en meer over naar de atletiekbaan met goeie resultaten als gevolg. Ook de tijden en de plaatsen in de stratenlopen en de crossen gingen erop vooruit. Eindelijk had ik ook enkele atletiekhelden: Vincent Rousseau en William Van Dijck. Het was een eer om samen met deze kleppers aan de start te staan op straat of in het veld. Half jaren '90 schakelde ik over naar de marathon, daar droomde ik als kleine knaap al van. De eerste jaren met slechts matig succes. Op de halve liep in tijden van 1u20' en op de marathon raakte ik niet onder de 3u15'. Dé stap vooruit werd gezet tien jaar geleden in Eindhoven en Rotterdam. In 1997 werd ik lid van mijn huidige club: Ac Herentals. Na al die jaren kom je dan als atleet op een punt dat je eigenlijk alles hebt gehad. Wielrennen fascineerde me al jaren en onze zomervakantie ging steevast naar de bergen. Een koersfiets gaf de sport voor mezelf een nieuwe boost en het was perfect te combineren met lopen. Bergop fietsen is één van mijn passies geworden. Intussen zijn we 35 jaar en 588 loopwedstrijden verder. Elk van deze wedstrijden werd betwist met grote passie voor de sport. Want dat is het en blijft het ook: lopen is zalig voor geest en lichaam ! Ik hoop dat ik er nog eens 35 jaar kan bijdoen. De kans om ooit mijn laatste droom in vervulling te laten gaan wordt dan alleen maar groter: ooit op een podium staan van een Belgisch kampioenschap. De kilometerteller staat nu op bijna 73000. Sinds 1985 heb ik alle gelopen kilometers mooi genoteerd in een logboek. Ik wil alle mensen bedanken die ik in al die jaren heb leren kennen. Velen van hen kom ik nog regelmatig tegen op één of andere atletiek-of loopmanifestatie. Tot slot geef ik nog een overzicht van de , naar mijn mening, beste wedstrijden. 1000 meter: 2'48" 1500 meter: 4'17" 5000 meter: 17'16" halve marathon:1u19' marathon: 2u57' Er is geen rekening gehouden met stratenlopen waar de afstand niet 100% correct is of niet geweten is.(voorbeeld: In 1989 liep ik de Antwerp Ten Miles in 56'56", onbekend of de afstand correct is). (foto: veldloop Vorselaar april 1976: 11 jaar.)

Slechte sportieve start van 2011.

2011-03-12T17:19:00.002+01:00

Niet normaal, dat is het minste wat je kan zeggen..... 31 december 2010: door een verkramping aan de adductoren 1 week rust. 12 januari 2011: Een spierscheur in de rechterkuit dwingt me tot 4 a 5 weken rust. 10 maart 2011: Een zware virale infectie legt me plat; nu reeds 3 dagen rust en "still counting". Lang geleden dat ik nog eens zo ziek was en het is nog niet helemaal voorbij. Morgen zal er dus zeker nog niet terug gelopen worden. Als ik alles bij elkaar tel kom ik amper aan vier weken training dit jaar. Na regen komt zonneschijn wordt er gezegd, we zullen dat maar geloven. De wedstrijd van morgen in Averbode wordt dus geschrapt en in de plaats daarvan gunnen we onszelf extra zondagsrust. Heel ons gezin is geteisterd geweest door ziekte. De kinderen, en Carine heeft het voor de tweede keer in één maand tijd stevig te pakken. Binnenkort komt de lente eraan en zachtere temperaturen....

20 km door Kortemark

2011-02-28T20:24:00.003+01:00

Gisteren stonden we samen aan de start van de eerste organisatie van "Kortemark Loopt". Voor een eerste maal waren er meer dan 1000 deelnemers over de 5, 20km en kids run. Sabien's zoon Arne bleek naast een sterk hart en longsysteem ook over een paar goede loopbenen te beschikken. Door een vertraging onderweg waren we maar nipt op tijd aan de start van de 5Km. Van een warming up gesproken voor Arne, een spurtje van een kleine km en net op tijd in het startvak om meteen de 5km af te haspelen. En dan nog vooraan eindigen in een goeie 21 minuten. Zeer sterk! De zoon van trainer Karl, Tuur liep een 4de plaats bij de kids en kon een medaille om de nek hangen! Clubgenote Sophie etaleerde nog eens haar momenteel puike conditie en kaapte opnieuw de overwinning weg bij de dames op de 20km in een tijd van 1u14'. De andere triatletes zijn verwittigd voor het komende seizoen. Sophie is er klaar voor! Wijzelf, Sabien en ik startten samen met haar 2 zussen Carolien en Ann op de 20km. Voor de dames hun debuut op deze afstand. Sabien als leerkracht van de plaatselijke school was samen met zus Carolien moreel verplicht hieraan deel te nemen. De start en aankomst was immers net aan de schoolpoort. In volle voorbereiding voor de marathon van Rome niets geforceerd en rustig bij de zusjes meegelopen. Carolien met haar 10jaar jongere benen liet haar zus na 13km de hielen zien. Zusterliefde hé! Verder liep ik zelf mee met Sabien die het op het laatste stuk van het winderige parkoer moeilijk kreeg. Net aan de vooropgestelde 2u kwamen we binnen. Doelstelling van de dames bereikt. Carolien voor haar zussen eindigen, Sabien in 2u en zus Ann uitlopen. Voor een eerste maal was de organisatie in orde. Een minpunt was de bevoorrading. Slechts 2x maal een bekertje water op deze afstand en niets van sportdrank. Velen kregen hierdoor last van slappe benen op het einde. Maar voor de rest een goede wedstrijd. Volgend jaar staan we er terug!

Love Bike and run Knokke

2011-02-28T19:55:00.004+01:00

Een laattijdig verslagske van de duo duatlon die ik samen met mijn vriendin Sabien in Knokke meedeed. Intussen zijn er al 2 weken voorbij sinds we op 12 februari aan de start stonden van de duatlon in het teken van Valentijn. Sinds een paar jaar organiseert Knokke-Heist naast de befaamde Zwintriatlon, het zeezwemmen, strandlopen en de MTB strandchallenge, nu ook een duo duatlon for lovers. En Knokke zou Knokke niet zijn als dit ook weer niet een voortreffelijke organisatie was. Knokke mag de titel dragen van sportstad van (West)-Vlaanderen. Met ongeveer een 180-tal koppels stonden we onder de naam "de Jobientjes" aan de start van een zeer winderig strand. De opdracht luidde 14km als duo over het strand vergezeld van 1 mountainbike, waarbij halverwege een praktische proef afgelegd diende te worden. Net bij de aankomst aan de inschrijvingstafel liep het bijna mis. Sabien bleek haar loopschoenen thuis vergeten te zijn, klaargelegd aan de voordeur en toch nog over het hoofd gezien. Gelukkig was er aan het begin van de Lippenslaan nog een sportstore voorzien van blitse loopschoenen. De start zelf. Eerst een opwarming in aerobicstijl en net voor de start als opdracht nog elkaar een laatste zoen vooraleer naar het bikepark lopend onze bike op te halen. Het eerste stuk liep zeer vlot met de wind in de rug. Afwisselend liepen we elk een km en dan fietsend uitrusten. Halverwege nog een stop in een geimproviseerde zoenbox waar de valentijskus vereeuwigd werd. Op het eind van de lus, tijd voor de praktische proef. Linker en rechter been van beiden werden aan elkaar gebonden en dienden we een blokje om te stappen door het mulle zand. Als gewezen chiroleidster had Sabien hier gelukkig ervaring mee. Daarna volgde een km's lange tocht met de wind pal op kop. Voor Sabien waren de talrijke golfbrekers ernstige opstakels om met de bike te overwinnen. Sabien bleek wel over goede loopbenen te beschikken die dag of waren haar gevleugelde Pegasus schoenen de doorslaggevende factor? Wie weet. De 2de lus terug naar de finish kwam niets te vroeg, met terug de wind achter kon ze terug haar vrouwtje staan op de bike. Met een tijd van 1u21' haalden we de 104de plaats. Filip Meirhaeghe stond tevens aan de start als ludieke, lees verkleedde, deelnemer. Aan de aankomst kregen al de dames een roos. Daarna konden we na de douche ons te goed doen aan een paar glazen cava en een uitgebreid dessertbuffet met o.a. een lekkere chocoladefontein met vers fruit. Knokke volgend zijn we hier terug!

Kuitspier genezen.

2011-02-20T18:42:00.002+01:00

Na juist één maand van verplichte rust kon ik deze week terug gaan trainen. Maandag en dinsdag nog aarzelend en zeer rustig, donderdag 8km aan 4'40"/km en vandaag bijna 10km tegen hetzelfde tempo. Maar dan wil een mens weer teveel ineens natuurlijk. De eerste kilometers gingen vlot deze voormiddag in de sneeuwbui (die gelukkig even later voorbij was), maar daarna raakte ik geen poot meer vooruit. De naweeën van een virale infectie spelen me nog steeds parten , welke snot, hoest en vermoeidheid met zich meebrengt. Maar we zijn terug aan het lopen en dat doet enorm veel deugd!

Gescheurde vezels nog niet genezen?

2011-02-12T20:06:00.002+01:00

De kiné behandeling zit erop. De afgelopen week ben ik met Emma twee keer 5km gaan joggen zonder problemen aan de kuit. Vandaag volgde dan een zeer voorzichtige test. 3km aan 4'40" om daarna te ondervinden dat de kuit terug lichtjes opspeelde. Is het littekenweefsel dat de stijfheid geeft of zijn de scheurtjes nog niet helemaal geheeld na meer dan 4 weken? Rustig ben ik huiswaarts gejogd zonder verder noemenswaardige problemen. Feit is dat alles nog niet in orde is en dat de "form" bijna op 0,0 staat na een maand. Daar gaan de 130 koersfietskilometers niet veel aan veranderen. Afwachten wat het de komende dagen gaat worden.

Blessure van lange adem.

2011-01-29T14:33:00.002+01:00

Terug naar af! Deze morgen voor de tweede keer de loopschoenen aangebonden en na 1km terug pijn in de kuit. Allicht is het dus toch een echte spierscheur en die geneest niet op twee weken tijd. Wishfull thinking dus. Nog 4 kiné beurten staan me te wachten , bijkomende rust is dus genoodzaakt. Daarmee komen alle loopplannen voor de komende maand terug op de helling te staan. Wachten en geduld hebben.

Na veertien dagen rust terug gelopen.

2011-01-27T20:49:00.004+01:00

Gisteren kreeg ik van de kinésiste groen licht om deze avond de loopschoenen nog eens aan te binden, en of ik daar blij mee was. 2,7km en dertien minuten zonder pijn in de kuit. Verschillende andere spieren zaten wel vast de eerste kilometer, waaronder de liesstreek en quadriceps. Iets later ging het dan toch behoorlijk vlot. Helemaal stil heb ik niet gelegen. Met de fiets van het werk naar de kiné in Wechelderzande en daarna huiswaarts. Het leverde me elke dag bijna 40km op met de(gewone) fiets. Aan deze "vergeten" fietskilometers denk ik nooit, maar door bijna elke dag met de tweewieler te gaan werken kom ik jaarlijks toch uit op iets meer dan 3000km extra op de fiets. Intussen heb ik me geëngageerd om, indien alle puzzelstukken passen, mijn vriend Rudy De Pauw naar een supertijd te loodsen op een 25km wedstrijd. Allicht zal de eerste poging ergens volgen de tweede helft van maart. Ik hoop er echt op om er dan terug te staan waar ik moet staan, met een redelijke tot goeie loopconditie !

2011, het jaar van het konijn!?!

2011-01-24T18:36:00.004+01:00

Na lang wachten nog eens een verslag. De laatste weken is er veel positiefs gebeurd prive, op sportief vlak is het jaar in mineur begonnen. In volle voorbereiding op de marathon van Rome verzwikte ik mijn enkel tijdens een duurloop in de sneeuw, waardoor ik pas vorige week ten volle de trainingen kon hervatten. Met nog minder dan 9weken te gaan voor de marathon is dit krap. 2010 was een heel goed jaar, enkele PR's verbeterd. Vooral de marathon van Berlijn en de halve triatlon van Gerardmer waren sportieve hoogtepunten. Prive leerde ik mijn huidige vriendin kennen, die ook door de sportmicrobe gebeten is. 2011 is volgens de chinese dierenriem het jaar van het konijn? What's in a name? Het konijn staat voor voorzichtig en gevoelsmatig. Naar blessurepreventie een hint misschien, ik zou het niet weten. De plannen voor dit jaar zijn gedeeltelijk gemaakt. In het voorjaar eerst de Rome marathon, daarna volgen nog de city triatlon brugge, de zwintriatlon en de halve Ironman van zwitserland. Er staat dit jaar in het late voorjaar een MTB vakantie in Spanje op het programma en in het najaar hoogstwaarschijnlijk een najaarsmarathon samen met blogcollega Dirk. Verder nog enkele recreatieve loopwedstrijden. Gisteren was de leffeloop in Markegem goed om mijn frigo terug van voldoende gerstenat te voorzien. Volgende maand de duo duatlon in Knokke en de 20Km van Kortemark. Volgt daarna nog de 10mijl op de 5kerkenloop van Wortegem die door vrienden Gino en Isabelle wordt meegeorganiseerd. Kortom het beloofd terug een boeiend en sportief jaar te worden.

Spierscheurtje in kuit brengt noodzakelijke rustperiode.

2011-01-16T16:56:00.003+01:00

Op de echo bij de sportarts was er een zeer kleine spierscheur (2x4mm- gescheurde vezels) te zien en lichte vochtophoping aan de korte kuitspier. Looprust dus. Vanaf morgen begin ik aan een tien beurten behandeling bij de kiné. Ergens hoop ik toch rond 26 januari terug de eerste kilometers te lopen. Intussen ben ik volop aan het fietsen gegaan, met de gewone tweewieler en vandaag meer dan 50km met de koersfiets. Het leek wel een lentedag, de 16de januari, dat smaakt naar meer. Helaas is de winter nog niet voorbij en moeten we nog even wachten op aanhoudende zachtere temperaturen. Eerst volgende geplande wedstrijd wordt hopelijk 19 februari: de halve marathon in Eersel of de 10km in Lier, afhankelijk van het tijdstip van de trainingshervatting.

Op de sukkel.

2011-01-12T20:41:00.002+01:00

Vijf trainingen heb ik kunnen doen na het adductoren probleem en vandaag heeft er zich een andere blessure de kop opgestoken. Na 20 minuten kreeg ik een verkramping in de korte kuitspier, en weer moest ik de training staken. Merde en f***. Waar de oorzaak ligt is me onbekend. Geen enkele meter interval deed ik de laatste vier weken. Ben ik na het hervatten sinds de laatste blessure te snel van stapel gelopen? Is er iets te kort in mijn bloed? Ligt het aan het feit van teveel te lopen op beton/asfalt? Ik heb er het raden naar. Feit is dat alle planningen weeral op de helling komen te staan. Morgen absoluut naar de sportarts voor verder onderzoek.

Emma tweede op provinciaal kampioenschap met record.

2011-01-09T11:59:00.002+01:00

Emma heeft gisteren op het PK indoor in Gent haar persoonlijk record hoogspringen op 1m61 gebracht. Het vorige indoorrecord van Emma bedroeg 1m57 en haar outdoorrecord stond op 1m60. Daarmee werd ze tweede achter de ongenaakbare Jolien Leemans(1m71). Het Ac Herentals succes werd helemaal compleet gemaakt door de derde plaats van Kim Van Laer die over 1m43 ging.

Verwachtingen sportjaar 2011.

2011-01-07T20:53:00.003+01:00

Goeie voornemens op sportgebied neem ik niet meer. Het is eerder de vraag wat ik nog mag verwachten als 45 jarige op sportgebied. Bij elk nieuw jaarbegin hoop ik altijd beter te doen dan het voorbije sportjaar. Ook voor 2011 is dit niet anders. Wat zijn de doelstellingen? Er is er eigenlijk maar één: zoveel mogelijk blessurevrij blijven. Wat dat betreft is het jaar slecht ingezet, al moet gezegd worden dat de adductoren blessure bijna genezen is. Terug lopen zal dus voor dit weekend zijn. Als we die ene doelstelling kunnen waarmaken dan zal er wat volgen. Vooreerst een goeie tijd neerzetten op de halve marathon in de buurt van 1u22' a 1u21'. Wedstrijden op de piste lopen om de snelheid op peil te houden. Proberen een Belgisch/provinciaal kampioenschap mee te pikken en opnieuw aan de start staan van een marathon. Dat laatste is niet makkelijk omdat ik geen geboren marathonloper ben, maar ik doe het zo graag! En plezier hebben in de sport is ook van belang. Het wordt meer dan waarschijnlijk een dichtbij marathon en dat zou wel eens in de hoofdstad van Europa kunnen zijn. Vanaf de eerste lentedag komt de koersfiets weer van de haak. Daar zal het zaak zijn om te genieten van de cols en de hellingen en een prima aanvulling te hebben op de loop kilometers. Samengevat wordt 2011 een beetje opgevat zoals het voorbije jaar. Met een druk gezin- en beroepsleven ben ik nog altijd content dat ik mijn mannetje kan staan in de sportwereld.

Probleem met adductoren nog niet van de baan.

2011-01-03T13:50:00.002+01:00

Vandaag,na twee dagen rust, de loopschoenen opnieuw aangebonden. De stijfheid is nog niet weg aan de geblesseerde adductoren. Na 800 meter geen risico's genomen en wijselijk gestopt. Het ziet er naar uit dat een paar dagen extra rust zeker nodig zullen zijn. Ik heb intussen forfait gegeven voor de halve marathon van Egmond komende zondag.

2010: zeer goed sportjaar.

2011-01-01T19:42:00.005+01:00

Uiteraard was voor ons de New York marathon dé sportieve belevenis van het voorbije jaar. Maar er zijn nog veel andere sportieve hoogtepunten. Mijn beste wedstrijd liep ik in september in Deurne(NL) op de Groene Campus halve marathon. Na een ideaal wedstrijdverloop finishte ik als 3de M45 in 1u21'32", mijn beste master prestatie op de 21km. Ook Carine mocht mee op het podium in haar categorie. 2010 was ook het jaar van de herontdekking van de baanatletiek voor mezelf. Alle afstanden tussen de mijl en 10.000 meter deed ik mee. Daarenboven werd ik opnieuw provinciaal kampioen op de 10.000 meter (september Brasschaat). In Eersel won ik in februari de halve marathon bij de M35. Aanvullend waren er mooie prestaties op de twee mijl in Mechelen, de Kardinaalsjogging in Vorselaar (eerste van Vorselaar op de 10km) en de 5000 meter in Tongerlo. Dieptepunten waren er weinig: wegens een tandonsteking een slechte 10km op de Kastelenloop in Zandhoven en een tegenvallende laatste wedstrijd in Lier einde november. Het afgelopen jaar ben ik bijna blessurevrij doorgekomen. Slechts negen dagen moest ik aan de kant, spijtig genoeg op een zeer slecht moment, drie weken voor de marathon. Het fietsen stond volledig in het teken van de BIG challenge, een prachtig klassement met 1000 cols en hellingen uit heel Europa. Ik kon mijn rangschikking met bijna 300 plaatsen verbeteren en 19 BIG's claimen in 2010. Daarbij veel hellingen uit de Ardennen, waar ik drie keer naartoe trok. Bekende kuitenbijters (Redoute-Stockeu) gingen voor de bijl, maar ook zeer zware en schitterende hellingen zoals Les Hezalles en Ferme Libert werden bedwongen. Voor het eerst fietste ik de Mergellandroute (samen met blogmaat Johan), een prachtige streek om door te rijden. Op één dag werd 25 keer de Kluisberg beklommen, een mooie voorbereiding op het zwaardere werk dat vorig jaar in Oostenrijk lag. Möseralm(Fiss), Pillerhöhe, Kuthaï, Silvretta strasse, de Hahntennjoch en de sublieme Kaunertaler Gletsjerstrasse werden beklommen. In totaal werden er bijna 3240km gelopen en 2300km met de koersfiets gereden. Ik wens ieder van jullie een schitterend 2011 toe !
Overzicht loopwedstrijden 2010
23 januari:Lier halve marathon:1u23'24" (17de)
27 februari:Eersel halve marathon:1u23'22"(1ste M35)
20 maart:Mol Rozenbergjogging 10km:38'14" (5de)
28 maart:Lille winterduatlon (loopgedeelte)13de en 17de
3 april:Zandhoven Kastelenloop:38'58" (14de)
10 april:Herentals piste 3000m: 10'37"84 (2de)
30 april:Lebbeke piste 10.000m:37'12"37 (8ste)
5 mei:Tessenderlo piste 2000m:6'44"62 (10de)
12 mei:Wechelderzande avondjogging 12,2km:46'08"(7de)
19 mei:Mechelen piste 2 mijl: 11'15"28 (5de)
19 juni:Herentals piste mijl: 5'16"78 (14de)
25 juni:Vorselaar Kardinaalsjogging 9,9km: 37'17"(7de)
5 juli:Tessenderlo The Classic 10km: 36'43"(80ste)
30 juli:Twee uur van Hertals 26,9km (18de)
14 augustus:Tielt Winge Hagelandjogging 12km:47'10" (12de)
25 augustus:Tongerlo piste 5000m:17'51"54 (6de)
8 september: Brasschaat piste PK 10.000m: 38'02"69 (PK M45)
10 september:Deurne Groene Campus Halve marathon: 1u21'32"(3de)
7 november:New York City marathon:3u21'47" (3283ste)
27 november:Lier 10,8km: 42'24" (24ste)
(Foto's: de top van het Kaunertal en PK 10.000 meter Brasschaat: toch provinciaal kampioen ondanks ziekte).

Wel naar Hilvarenbeek, niet gestart.

2010-12-31T19:19:00.002+01:00

Het loopjaar 2010 is in mineur geëindigd. Twee dagen geleden besliste ik nog om mee af te reizen naar Hilvarenbeek voor de Oudejaarsloop aldaar, een wedstrijd over 10km. Met Maarten, Gunter en Paul dus op weg naar Nederland. De start heb ik echter niet gehaald. Het liep mis bij de opwarming, twee verkrampingen aan de adductoren na 1500m loslopen deden me wijselijk beslissen om niet verder aan te dringen. Reeds gisteren tijdens de rustige duurloop werd ik naar het einde toe een lichte verkramping gewaar op de gevoelige plek, maar een nachtje rust en een goeie massage zouden wel soelaas brengen, niet dus. Dan maar het verstand gebruikt, gedoucht en gaan supporteren voor de collega's. Gunter Geens won met een straat voorsprong in 31'34". Een zieke Maarten Van Der Donck werd 8ste in 35'05". Paul Denolf finishte bij de M45 als 8ste in 38'37". Ook mijn blogmaatje uit Nederland Frans Pasmans was van de partij, Frans traint hard voor de Rotterdam marathon en dat werpt zijn vruchten af; hij werd 3de in 33'06". De adductoren blessure is allicht het gevolg van een slipper op het ijs enkele dagen geleden, waardoor ik net niet op de grond belandde. De slechte staat van het parcours op de looptoertocht is dan waarschijnlijk de bekende druppel geweest. Ik hoop maandag terug te kunnen lopen. Ook zonder deze laatste wedstrijd is 2010 een prachtig sportjaar geweest. Het jaarverslag volgt binnen enkele dagen. Aan u allen: een gezellige jaarwisseling gewenst en een gezond en sportief 2011!!

Goed begonnen is soms half verloren.

2010-12-30T20:18:00.001+01:00

Nog excact 12 weken tot de marathon van Rome. Na een rustige overgangsperiode na de marathon van Berlijn was het tijd om deze week aan een nieuw 12 weken programma te starten. Een nadeel, koning winter was nog in het land. De voorbije weken trainde ik geregeld op de loopband, maar eigenlijk vind ik dit oersaai. Ondanks de gladde wegen toch besloten om dinsdagavond de loopschoenen aan te trekken voor een training langs de Leie. Ik had het kunnen weten. Toen ik halverwege was en steeds de gladde stukken kon ontwijken verkeek ik me op een donkere plek op het asfalt. De ingebeelde schaduwvlek bleek een gat in het asfalt te zijn en enkele tellen later lag ik tegen de vlakte midden in het smeltwater. Mijn enkel voelde pijnlijk aan en de knie was ook geraakt. Een poging om terug te lopen mocht ik bij de minste loopbeweging opbergen. Daar stond ik, alleen, kletsnat op een goeie 4km van huis bij vrieskou langs een verlaten jaagpad. Er zat niets anders op dan naar huis te strompelen. Met verkleumde handen en bibberend van de kou thuis gekomen. Een ijspack op de verstuikte enkel verlichtte de pijn. 'S anderendaags echter kon ik haast de trap niet meer af en zat de enkel blauw en dubbel dik. Bij de dokter op controle geweest: verdict 2weken niet meer lopen en zeker 6 weken vooraleer de gewrichtsbanden herstelt zijn. Hoe was dat spreekwoord weeral van "goed begonnen is half gewonnen"?

Looptoertocht Kasteellopers over gladde wegen.

2010-12-28T16:04:00.003+01:00

Een kleine 200 lopers en wandelaars meldden zich vandaag aan voor de Kerst-looptoertocht in Vorselaar. Het mooie parcours langsheen de bossen en heidewegen van Vorselaar, Poederlee en Lille lag er helemaal ondergesneeuwd bij. Op sommige plaatsen was het superglad en dus onverantwoord om te lopen. (dan maar even wandelen). Met loopmaat Garri hebben we er nog een lus bij aan gebreid van 7km, wat ons totaal toch op een kleine 22km bracht vandaag. De aprés run in het Buurthuis was dit jaar weer voortreffelijk gezellig en goed.(foto: met loopmakker Marc Van Tendeloo).

WTDT verkozen tot Waregemse sportclub van het jaar

2010-12-26T09:14:00.004+01:00

Naar jaarlijkse gewoonte worden op het einde van een seizoen in iedere zichzelf respecterende stad de meest verdienstelijke sporters en clubs gehuldigd. Voor dit seizoen viel de eer te beurt aan onze eigen triatlonclub. Terecht vind ik, al bevind ik me niet in een objectieve positie. Maar "tegenstand" als de dames volleybalclub en koning voetbal Zulte-Waregem zijn dan ook geen klein bier. Met een schitterend seizoen voor een kleinschalige, 25-leden tellende club als de onze is dit toch de kers op de taart. Wat dit jaar is neergezet door onze atleten is eigenlijk teveel om op te noemen, maar toch een poging om de belangrijkste wapenfeiten te vermelden. Hier een bloemlezing. Op de Belgische kampioenschappen, behaalde Maik de titel bij de 40+ en Charlene brons bij de dames algemeen op de kwart afstand. Sophie haalde zilver algemeen op de halve afstand en was voor de rest van het seizoen goed voor goud en zilver. Enkel tegen profatletes met Ironmantitels op hun palmares moest ze de duimen leggen. Tevens was Charlene dit jaar Vlaams kampioene zwemloop. WTDT was aanwezig op de Ironmans van Arizona, Zurich, Frankfurt, Nice en de volledige van Limburg. Jan, Ruben, Karel M., Bart VC en Bart D. debuteerden op de volledige afstand. In totaal werden door de leden 15 volledige triatlons afgehaspelt!. Edward behaalde ereplaatsen op de kortere afstanden. Joost vervolmaakte zijn lijstje van 100 marathons. Misschien voor de jury het meest in het oog springende wapenfeit was dat WTDT met 3 atleten aanwezig was op de moeder aller triatlons, het WK Ironman in Hawaii. Karl VB. en Frederik konden zich bij hun eerste deelname aan een volledige triatlon onder het Ironman label reeds hiervoor kwalificeren, chapeau!. Karl in Nice en Fré in Zurich. Lode haalde zijn slot in de Ironman Arizona met een 4de stek aldaar. Stijn schitterde met een 20ste algemeen in de Ironman Zurich en 18de in Arizona, het blijft een klasbak al kon hij zich niet meer als pro voorbereiden. Verder nog, Bruno slaagde erin om 2 Ironmans in een maand af te werken, sterke beer. Er zijn zeker nog sterke prestaties van al onze leden, maar alles vermelden lukt nu eenmaal niet. Op naar 2011.

ZALIG KERSTFEEST!

2010-12-24T20:01:00.006+01:00

Aan iedereen die ik ken :
ZALIG KERSTFEEST! Laat het voor u allen een feest worden van vreugde en vrede. Het regent afgelastingen, na de kerstcorrida van Herenthout is ook die van Meeuwen van maandagavond geschrapt wegens de slechte weersomstandigheden. Dan zal ik op de looptoertocht van de Kasteellopers dinsdag maar een rondje extra doen. Intussen ligt er in onze hof een laag van 21cm sneeuw. Nog niet dikwijls meegemaakt.

Winterweer.

2010-12-22T21:24:00.002+01:00

Al bijna één maand is het vechten tegen de koude en de sneeuw. Met de fiets onderweg naar het werk of al lopend. Eergisteren kwam daar nog bij dat mijn versnellingsapparaat onderweg bevroor en daar stond ik dan. Gelukkig kwam er net op tijd een collega voorbij waardoor ik toch tijdig op het werk geraakte. Vandaag heb ik dan nog eens sneeuwvrij kunnen trainen op de (gelukkig) geruimde fietspaden. Nadeel is dan weer dat deze van keihard beton zijn. Bezig blijven is het belangrijkste deze periode. De conditie is niet schitterend, maar dat hoeft ook niet. Misschien moeten we maar eens een interval sessie gaan doen in de fitness op de loopband? Of rondjes gaan spurten in de sporthal. De Kerstcorrida van zondag in Herenthout moet ik helaas links laten liggen. Emma begint aan haar indoorseizoen in Gent en er staat daar een eerste meeting op het programma. Ik heb me dan maar ingeschreven voor de Kerstcorrida "by night" maandagavond in Meeuwen. Eens kijken of ze in Limburg ook voor echte kerstsfeer kunnen zorgen.

Forfait voor Zandboscross en Lier.

2010-12-18T20:19:00.002+01:00

Ik heb twee wedstrijden aan mij laten voorbij gaan wegens een paar lichamelijke ongemakken en de winterprik. Vooreerst zat ik met een fikse verkoudheid en heb ik vanaf vorige zaterdag een paar dagen met een verkrampte spier rondgelopen in de rug. Rustig lopen was de boodschap. Intussen is alle leed voorbij en ben ik terug aan het trainen. De natuurloop in Lier liet ik dan weer links liggen door het winterweer. Te gevaarlijk om een wedstrijd te lopen op de besneeuwde Netedijken. Dan maar een stevige alternatieve looptraining op het thuisfront. Het was de afgelopen week geen sinecure om met de fiets te gaan werken, toch ben ik zonder ongelukken elke dag goed ter plaatse geraakt. Morgen staat de veldloop van ATAC op het programma die plaatsheeft op de Lilse Bergen. Daar zal ik zoals jaarlijks paraat zijn als speaker. Tot slot wil ik alle lopers en wandelaars uitnodigen voor de jaarlijkse looptoertocht van de Kasteellopers , dit jaar op dinsdag 28 december. Vanaf 8u30 kunnen ze weer terecht in het Buurthuis voor een schitterend natuurparcours naar keuze (5 , 10 of 15km).

Huldiging Ac Herentals en 3000ste kilometer gerond.

2010-12-05T19:33:00.005+01:00

Toch wat positief loopnieuws buiten de winterse weersomstandigheden waarin deze week moest getraind worden. Gisterenavond vond de jaarlijkse huldiging plaats van onze atletiekclub. Met twee provinciale titels (10.000 meter voor mezelf en 4x100 meter voor Emma) vielen we dus in de prijzen. Altijd plezant natuurlijk, dat beetje erkenning. Vandaag haalde ik de kaap van de 3000km dit jaar, elk jaar een doel op zich. Het was op glad ijs met de sneeuw van vannacht en de plotse dooi die op sommige plaatsen zorgde voor gevaarlijke looptoestanden. Van mij mag het wat droger worden de komende dagen. (foto: de gelauwerde masters van Ac Herentals 2010- foto: Nest Goossens)

Fris, kouder, koudst.

2010-12-02T21:24:00.004+01:00

Lopen bij koude temperaturen is altijd een beetje aanpassen. Op mijn laatste snipperdagje gisteren trok ik er met Garri op uit voor een duurloopje van 15km. Een ijzige oostenwind(en dat is nog zacht uitgedrukt) maakte het niet makkelijk. Gelukkig lagen de wegen rond Vorselaar en Herentals er nog redelijk goed bij. Vandaag was dat al een beetje anders. Deze morgen met de fiets op weg naar het werk reed ik sneller dan de meeste auto's. Het bleef sneeuwen tot net voor de middag. Vanavond deed ik een pittige training op het sportcentrum. Niet de beste, maar wel de veiligste plek om te trainen bij dit weer. Lopen door 8cm sneeuw is echter niet gemakkelijk, wroeten en wringen om het juiste tempo te vinden. Nochtans is lopen bij deze omstandigheden zeer arbeidsintensief en ik genoot ervan. Moeilijk gaat ook op de witte ondergesneeuwde sportvelden. Hoewel donderdagavond een trainingsavond van de Kasteellopers is, waren er maar twee lopende leden. Ikzelf dus en Jeff Laenen. Spijtig voor een club van meer dan 100 leden. Waar zitten de atleten? Is het in de warme zetel zoveel beter? Geven de borreltjes een averechts effect? Is de stap naar de deur te moeilijk bij deze koude? Of is de winterslaap ingetreden? Wie zal het zeggen? Deze jongen had een zalig gevoel na het verkwikkende loopuurtje en dat is het belangrijkste.

Lierke Plezierke.

2010-11-27T18:03:00.003+01:00

Na twee weken van relatieve rust ben ik deze week terug aan het trainen geslagen. Met een vlotte duurloop op maandag en dinsdag ging het woensdag al wat minder vlot. Een vermoeid lichaam kan je nu eenmaal minder goed trainen. Rudy De Pauw overtuigde me om vandaag mee te gaan naar de eerste van vijf natuurlopen in Lier, kwestie van terug wat loopritme op te doen. Ik stelde me vooraf geen al te hoge verwachtingen. Het is daarenboven koud en ik ben meer en meer een lente/zomer type geworden. Met Rudy heb je steeds een gezellige babbel in de wagen en dat is altijd meegenomen. Mijmeren over de vroegere atletiekjaren en straffe verhalen bovenhalen doen de rit gevoelig minder lang lijken. Beiden gingen we in Lier voor de 10km. Door een wijziging van de start bleek deze afstand er bijna 11 te zijn , de Garmin gaf uiteindelijk 10,8km aan. De verandering van startplaats bleek geen goed idee; ze ligt wel vlakbij de finish , maar na 20 meter de Netedijk oplopen is ook niet alles. Ik liet me dus goed insluiten wat een trage openingskilometer tot gevolg had. Geen paniek uiteraard, deze natuurloop is er in de eerste plaats om bij te trainen. Twee snelle kilometers brachten me dan rond de 25ste plaats. De koude viel uiteindelijk nog mee, al was deze wel goed voelbaar op de longen. Ik kon een tempo vasthouden van ongeveer 3'50" a 3'55"/km, echter aan km9 was het beste eraf. Wegens geen directe concurrentie liet ik me op de atletiekpiste uitbollen. De eindtijd was 42'24", nog niet eens zo slecht. Mijn kompaan Rudy liep naar een zeer goeie 45'20" , dat belooft voor de Zandboscross over veertien dagen in Nederland. Het leuke aan deze wedstrijden is dat je veel oude bekenden tegenkomt, altijd plezant. Ik vertelde dan ook graag honderduit over de NYC belevenis van drie weken geleden. Volgende week bouwen we verder richting wedstrijden in december. (Foto: met " Runnersworld Dreamteamer" Koen Van Der Jeugt- fotobron: Ac Lyra)

In memoriam: Eric De Clerck

2010-11-17T15:35:00.002+01:00

Maandag 1 november. Eric vertrekt met een paar clubleden van onze WTC vereniging voor zijn wekelijkse MTB toertocht naar Ruiselede. Het zal zijn laatste zijn. Door een ongelukkige val komt Eric tegen een verkeerspaaltje terecht en wordt met zware verwondingen naar het ziekenhuis overgebracht. Na een vergeefse strijd is Eric van ons heengegaan tijdens de nacht van 5 november. Een fijn mens is niet meer. Wie in Oeselgem over fietsen sprak, bracht steevast ook Eric ter sprake. Zijn fiets was zijn leven. In zijn beginjaren als zeer verdienstelijke cyclocrosser in de periode van Roger Devlaeminck. Later als bestuurslid van de wielertoeristen club. Ook zijn kinderen konden en kunnen een aardig stuk fietsen. Dagelijks reed hij zijn rondje. Tochten als de Marmotte, Criquillion en ritten naar Lourdes, Santiago de Compostela, Rome, niets was hem te zwaar. Zelfs tot het einde hadden vele goeie fietsers moeite om zich met hem te meten. Trots op zijn kleinkind op zijn eerste koersfietsje. Eric was de jeugdvriend van wijlen mijn schoonpa en neef van mijn schoonma. Altijd goedlachs, bereid om je met raad bijstaan. Jaarlijks stond gij als trouwe supporter mij tijdens de Zwintriatlon aan te moedigen. Dit jaar als laatste maal. Eric je laat een grote leegte achter, we zullen je missen.

Na twee jaar wachten nummer dertien voltooid.

2010-11-12T14:40:00.005+01:00

New York was mijn dertiende marathon. Het was sinds Wenen twee-en een half jaar geleden dat ik de 42km nog eens liep. Vorig jaar moest ik twee keer de voorbereiding staken. (Utrecht en Eindhoven). Eindelijk staat nummer 13 op de teller.
Hier nog eens een overzicht van mijn gelopen marathons:
14 april 1996 Antwerpen: 3u18'31"
19 april 1998 Antwerpen: 3u21'15"
18 april 1999 Rotterdam: 3u24'37"
16 april 2000 Rotterdam: 3u17'29"
14 oktober 2001 Eindhoven: 3u04'59"
13 oktober 2002 Eindhoven: 2u58'22"
4 april 2004 Rotterdam: 2u57'03"
17 oktober 2004 Amsterdam: 3u06'24"
17 april 2005 Londen: 3u17'02"
9 april 2006 Parijs: 3u03'45"
15 april 2007 Rotterdam: 3u19'21"
27 april 2008 Wenen: 3u12'10"
7 november 2010 New York: 3u21'47"
(Foto's: bron Brightroom photography)

De acht hoogtepunten van de race.

2010-11-11T18:29:00.004+01:00

Hierbij nog een overzichtje van de persoonlijke beleving van de New York City marathon:
Mijl 1 & 2:
Start over de Verrazano bridge: koude start met wind op kop, zon schijnt wel maar het waait stevig bij de start. Hoogtepunt nummer één met vergezichten op Manhattan skyline en de Atlantische Oceaan aan de overkant.
Mijl 3 tem mijl 8: Opwarming door zon , heerlijk lopen aan 4'30" a 4'40"/km; het is een race waar je geen constant tempo kan aanhouden. Genieten op 4th Avenue Brooklyn waar het volk rijen dik staat. Alles is goed om lawaai te maken. Muziek a volonté: Elvis, U2 , gospel, live bandjes, disco.. Emotionele ervaring, nooit meegemaakt.Hoogtepunt nummer twee.
Mijl 12: De jodenbuurt op Brooklyn: ijzige stilte.
Mijl 13: halfweg: over de Pulaski bridge naar Queens.
Mijl 14 en 15: doortocht door Queens: de imposante Queensboro bridge is in aantocht.
Mijl 15: over de Queensboro bridge: bijna 2 mijl klimmen: lopen aan 5'/km en toch atleten inhalen; sparen is de boodschap. De skyline van Manhattan ligt letterlijk aan je voeten, stilte voor de storm. Hoogtepunt nummer drie.
Mijl 16 tem 19: First Avenue op Manhattan; publiek staat zes tot zeven rijen dik, hier staan ook de buitenlanders te supporteren met vlag en wimpel: Zweden, Nederlanders; Mexicanen; Argentijnen; Italianen; Japanners, Duitsers..... en ook de Belgen aan 79th street. Met een gemeende groet loop ik ze voorbij. Hoogtepunt nummer vier.
Mijl 20 en 21: Ver voorbij het 30km punt lopen we de Bronx in, over de Willis Avenue bridge, "welcome to the Bronx" schalt door de luidsprekers , een warm onthaal. Hoogtepunt nummer vijf. Intussen zakt het tempo, mede door het heuvelachtig parcours. De zon doet zijn best, het is stralend weer, maar fris. Af en toe zelfs koud door de matige noorderwind. Ik ben blij dat de keuze voor een warm t-shirt met lange mouwen de goeie was. De bevoorrading is schitterend, vanaf de 3de mijl elke 1609 meter water en sportdrank. Vrijwilligers zijn van allerlei pluimage, zwart, blank, Zuid Amerikaans, zelfs politieagenten geven af en toe een beker drinken aan.
Mijl 23 en 24: Fifth Avenue en passage aan de 35de kilometer. Ik ben nog altijd fris in het hoofd, de benen zijn dat minder. De gemiste trainingen spelen me parten. Het publiek schreeuwt je hier vooruit. Ze tellen mee af: "just 3 more miles to go; you're looking great!" Deze 5de avenue gaat wel stevig bergop. Hoogtepunt nummer zes.
Mijl 24 en 25: We lopen Central Park in. Ook hier de massa, korte klimmetjes wisselen af met al even korte en steile afdalingen. De laatste loodjes komen eraan. Opnieuw passeer ik de Belgische driekleur. Hoogtepunt nummer zeven.
Mijl 26: Ik probeer het tempo terug wat op te krikken; langs Colombus Circle de laatste honderden meters in Central Park. Hoogtepunt nummer acht. Ginder is de finish. " To make a dream come true, you just have to do it".

NYC sightseeïng foto's.

2010-11-11T15:41:00.016+01:00

Enkele foto's van onze NEW YORK TRIP
*Vrijheidsbeeld vanop Brooklyn Bridge
*Op Brooklyn Bridge
*Downtown en Brooklyn Bridge vanop Manhattan Bridge
*Avond valt boven de Upper Bay
*Aan de voet van de Empire State Building
*Dakota building
*Manhattan skyline vanop de Hudson river
*Japanners op de Friendship Run
*Aan de finish in Central Park met de driekleur
HET VOLLEDIGE FOTOALBUM KAN BEKEKEN WORDEN VIA VOLGENDE LINK:
http://picasaweb.google.com/116644819599842445033/NYC2010?authkey=Gv1sRgCLOAsYvN1_vBqQE#

NYC marathon: 42km kippenvel !

2010-11-10T18:15:00.008+01:00

Onze New York trip zit erop en het was fantastisch. Vorige donderdag kwamen we aan in The Big Apple, drie dagen voor race day. Voor de eerste keer zetten we voet aan de grond in de USA. Via een bus shuttle ging het vrijwel onmiddellijk naar de race expo , waar de startnummers werden opgepikt. Snel nog even de loopbeurs bezocht, ik voelde me al direct als een vis in het water. Later op de dag namen we dan onze intrek in het Washington Square Hotel gelegen in Greenwich Village. Deze wijk in Manhattan heeft echt iets van een dorp. Gelegen tussen 5th en 6th Avenue is het een verademing in de grootstad. De Washington Square heeft een rijke geschiedenis , getuige het indrukwekkend lijstje gasten die hier ooit verbleven: Bob Dylan, Barbara Streisand, Bo Diddley, Roger McGuinn, B-52's en Dee Dee Ramone. We hadden ons voorgenomen van onze benen niet te sparen de dagen voor de marathon , je kan moeilijk drie dagen op bed gaan liggen en niets zien van de stad. 's Avonds dus met de metro naar Midtown, tot de buurt van Times Square, Empire State Building. Als je daar voor de eerste keer komt, kan je je ogen niet geloven. Reclame panelen meters hoog, taxi's die op en af rijden, en veel volk op straat. We maakten het toch niet te laat, door het uurverschil wil je al snel gaan slapen. Vrijdag verkennen we de finishzone van de marathon in Central Park West. Ook hier ben je onder de indruk, alleen al door het feit dat we ons op heilige grond bevinden. Enkele honderden meter verder staat de Dakota Building, hier op het voetpad werd John Lennon in 1980 doodgeschoten. Het gebouw wordt goed bewaakt en je komt er als gewone burger niet in. Aan de overkant van Central Park West bevindt zich Strawberry Fields , een plaats in het park ter ere van de vermoorde Beatle. Een mozaïek met het woord Imagine erin houdt de herinnering levend aan Lennon. We besluiten onze wandeling verder te zetten via Fifth Avenue vanaf Colombus Circle tot aan het Rockefeller center, dé winkelstraat van Manhattan. In de namiddag staat er een relaxe boottocht op het programma op de Hudson en East River, goed om de benen wat répos te geven. Bij het vertrek schijnt de zon nog , maar al snel wordt het koud op het open dek en besluiten we om binnen te gaan. Vanop de Hudson hebben we een schitterend zicht op Downtown en varen we ook langs Liberty Island met daarop het meest gefotografeerde beeld van New York: de Statue of Liberty. Een tocht via East River onder de Brooklyn Bridge door brengt ons na het keerpunt terug aan wal. De ondergaande zon weerspiegelt zich in de Upper Bay en op het vrijheidsbeeld, adembenemend mooi.
Zaterdagochtend wordt de Friendship Run gelopen over een kleine 4km met start aan het gebouw van de UN en finish in Central Park. Een verbroedingsloop met alle buitenlandse atleten die in de marathon starten. Kippenvel moment nummer drie. Tientallen nationale vlaggen sieren de bondige bijeenkomst en nadat niemand minder dan Paul Tergat de menigte heeft toegesproken kunnen we gaan lopen. Een sfeervolle en rustige ochtendtocht brengt ons tot bij de finish. Om 13u gaat de grote NYC marathon pasta party van start en omdat het later op de dag wel eens druk zou kunnen worden besluiten we om tegen openingstijd te gaan. We zijn de eerste klanten en worden onthaald als koningen. Van de dame die aan de deuren alles in goede orde brengt krijgen we het etiket "special guest" omdat we er zo vroeg zijn. Als eerste gaan we de gigantisch grote tent binnen aan Tavern on Green en geven we ons over aan het lekkere eten. Nog een laatste uitstap wordt gepland op deze pré-marathon day: met de underground richting Downtown voor een bezoek aan Ground Zero. Het is een indrukwekkende en grote site, als je daar voor staat dan komt het besef wat het hier moet geweest zijn negen jaar geleden. De World Trade Center Site is nu één grote bouwwerf , volledig afgesloten door hekken , gelukkig kunnen we toch wat "binnenkijken". Er worden vier nieuwe buildings gezet, drie zijn nu anno november 2010 reeds in aanbouw. Eén ervan staat al vrij ver , geschat een twintigtal verdiepen. Er heerst een éénheidssfeer hier , je ziet ook aan de bouwvakkers dat ze fier zijn van hier te kunnen werken. Er is een memorial museum in aanbouw dat open gaat medio 2011. Aan Liberty Street staat er een monument voor de gesneuvelde brandweerlui, dat opgepoetst wordt door een New Yorker. Na ons bezoek is het relax tijd , bed op dus en niks meer doen.
Zondagochtend 7 november marathonday: we ontbijten omstreeks 6u30 , afgelopen nacht is ook hier het winteruur ingegaan waardoor het tijdsverschil met België terug zes uur bedraagt. Onze reisorganisatie heeft voorzien omstreeks 6u45 te vertrekken naar de start op Staten Island. Hopelijk ben ik dan tijdig ter plaatse , want ik start in Wave 1 , die dicht gaat om 8u55. Vanaf dit jaar opteren de New York Road Runners voor drie waves van elk 15000 lopers , die elk een half uur na elkaar starten. Daarnaast zijn er drie verschillende startplaatsen(kleuren) voorzien. Via de metro gaat het naar de Ferryhall , waar de de boot naar het vertrek moeten nemen. Daar begint het probleem: de hall is vol als we arriveren, ik moet de boot van 7u30 hebben, via een beetje wringwerk en veel "excuse me's" werk ik me naar voor. Carine ben ik dan al kwijtgespeeld in de massa, maar zij start pas in Wave 2. Ik red het voor de boot en haast me daarna naar de bussen die ons ter plaatse moeten brengen. Dit beetje stress gaat me straks een paar minuten kosten.... Tien minuten voordat de box sluit ben ik waar ik moet zijn , nu nog 40 minuten relaxen, gelukkig zijn er sanitaire voorzieningen... De green start loopt op het onderdek van de Verrazanno bridge. Het is zonnig maar koud bij de start omstreeks 9u40. Wanneer Haile op het grote scherm wordt voorgesteld gaat de massa uit de bol. Voor hem zal het zijn laatste race worden. Er staan tientallen nationaliteiten rondom mij, van Chilenen tot Japanners, Europeanen, Australiërs , hier komt de wereld bij elkaar , het geeft een speciaal gevoel. Frank Sinatra zet de toon en we worden op gang geschoten. Op de brug is het echt ijskoud , maar het zicht is ronduit adembenemend! Links de skyline van Manhattan en rechts de Oceaan, veel spectaculairder kan je niet starten. Na twee mijl bereiken we Brooklyn , klaar voor een feest van bijna 18km. De mensen zijn door het dolle heen, zingen, dansen, rijen dik , nooit meegemaakt. De marathon is een feest hier en het is ontroerend dat al deze supporters de koude trotseren. De opschriften maken het plaatje compleet: "runners are sexy" (is dat voor mij??) , "I like your ass" en "You are awesome" zijn de meest voorkomende. Zelfs de agenten klappen in hun handen, dit is genieten. Intussen is wel duidelijk dat dit geen makkelijk parcours is, naast de vijf bruggen gaat het gestaag bergop. Zo ook 4th Avenue op Brooklyn, tempo aanpassen en genieten is de boodschap. Ik probeer 4'30" per kilometer te handhaven, maar al na 15km voelen de benen zwaar aan, een gevolg van onze ontdekkingstocht de afgelopen dagen , drie dagen op de hotelkamer rusten om tien minuten sneller te kunnen lopen was uiteraard ook geen optie, integendeel, we willen op deze zes dagen er zoveel mogelijk uithalen. Via een klein stukje Queens lopen we naar de Queensborough bridge, bijna twee mijl klimmen aan drie a vier procent. Boven volgt de beloning, de skyline van Manhattan ligt letterlijk aan je voeten! In de afzink van deze brug werd de carriére van de beste lange afstandsloper afgesloten, een historische plaats. Ambiance verzekerd op First Avenue, het publiek staat hier langs beide zijden zes tot zeven rijen dik. Op naar een passage door de Bronx, weer een sfeervol stukje met soul muziek al volonté. De laatste brug over en dan naar Fifth Avenue, ook deze laan gaat lichtjes bergop. Intussen gaan de laatste 6km in en het beste is eraf. Hier mis ik duidelijk de trainingen die ik de laatste drie weken niet heb kunnen doen. De tijd is al geruime tijd van geen belang meer; genieten en aankomen heeft prioriteit. Het laatste stuk Central Park is niet zo zwaar als voorspeld, enkele korte nijdige klimmetjes worden gevolgd door zalige afdalingen. Via Colombus Circle en Central Park West gaat het naar de laatste 800 meter. Dit is echt genieten , ook hier maken de supporters het zonnige weer nog zonniger, ook hier staat het publiek rijen dik. Finish in 3u23' , daar moet nog bijna twee minuten af die ik verloor in de start. Uiteindelijk zal mijn netto tijd 3u21'47" zijn , nog lang niet de slechtste ooit. Ik roep het New Yorkse publiek uit tot het beste van de wereld, wat een feest! Met een warme aluminium folie zoek ik mijn droge kledij op en begeef ik me naar het reünie punt van de Belgische lopers. Aan de Dakota wacht ik nog een paar uurtjes op Carine, zij zal finishen in 4u46'. Voor haar zat 4u er zeker in , maar kniepijn besliste daar anders over. De laatste 12km heeft ze wandelend/lopend moeten afleggen, maar ook zij is onder de indruk van het gebeuren. Voor de eerste keer in dertien marathons kan ik maandag en dinsdag deftig de trap af; de spierkater is nog nooit zo miniem geweest. Maandag is shoppingday , ideaal om de toch wat vermoeide spieren los te wandelen. Via de marathon store gaat het naar Macy's en dan naar Century 21 op Lower Manhattan. We wandelen verder door Wall Street en de langs de New Yorkse beurs, hier heerst een aparte sfeer. Om de dag af te sluiten besluiten we de lift te nemen tot op het balkon van The Empire State Building , hede ten dage het hoogste gebouw van New York. Het interieur is prachtig en zo ook het uitzicht op de City of Blinding Lights; New York by night. Boven op de building is het ijskoud en staat er een stevige noorderwind.
Dinsdag wordt een laatste doe-dag. Via Chinatown wandelen we over Manhatten Bridge tot op Brooklyn en dan terug over East River via de Brooklyn Bridge. Deze historische brug biedt een fabuleus uitzicht op Libery Island, Lower Manhattan en de Empire State. De weer is ook mooi op onze laatste NYC dag, straalblauwe hemel en een aangename 15°. We verorberen nog een pizza op een zonnig terras en maken ons klaar voor de terugreis. "Leaving New York never easy, I saw the lights fading out" (R.E.M.) (foto's volgen).

Alle geplande trainingen afgewerkt.

2010-11-02T21:07:00.003+01:00

Vorige week heb ik nog een eindje kunnen trainen. Een vlotte duurloop van 19km op dinsdag; een stevig tempoloopje van 10km op donderdag en zaterdag nog ruim 2 uur aan een rustig tempo. Vandaag dan de laatste echte training afgewerkt en dat was de minst goede van de laatste 2 weken. Veel te weinig gegeten wat een leeg gevoel veroorzaakte. Vanaf nu dus eten , drinken en veel rusten. Genieten komt op de eerste plaats zondag !

Back on the road .

2010-10-24T16:44:00.004+02:00

Na negen dagen van rust kon ik gisteren terug de loopschoenen aanbinden. Een rustig duurloopje tussen 6 en 8km zou me wijzer maken over de stand van zake van de blessure. Deze test is goed meegevallen. Van de sportarts mocht ik dan vandaag een echte test doen, 1 uur lopen. Conditioneel gesproken ging het zeer goed , bijna 14km in 60 minuten. De achillespees gaf geen krimp, behalve dan misschien in de laatste 2km , maar dat kan ook zijn omdat de geest nog te veel gefocust was op de gevoelige plek. Drie shockwave behandelingen in acht dagen hebben dus positief werk geleverd. Voorzichtigheid is wel geboden, morgen neem ik alvast een rustdag en dinsdag kunnen we dan hopelijk verder bouwen. Het was eigenlijk de peesschede aan de binnenkant die voor de blessure zorgde.
Gisteren zijn we compressiekousen gaan kopen voor de lange vlucht. Ik probeerde deze meteen uit, wat een fantastisch gevoel gaf in de onderbenen en de voeten. Vandaag heb ik er zelfs mee gelopen, een meevaller, vooral voor de kuiten.

Genieten staat voorop in New York City marathon

2010-10-17T16:17:00.004+02:00

Na drie dagen van rust blijft de achillespees voor problemen zorgen. Vandaag heb ik een 20 minuutjes gelopen met enkele wandel pauzes ertussen. De pijn is nog niet helemaal weg. Morgen wordt er een tweede bezoek gepland aan de sportarts. Intussen heb ik de mogelijkheid voor een scherpe eindtijd laten varen. Met de schitterende halve marathon van Deurne enkele weken geleden in het achterhoofd zat er zeker een tijd van 3 uur in . Dit gaat niet meer mogelijk zijn. Rusten is de boodschap, ook voor de komende dagen. New York wordt dus in de eerste plaats genieten en niet op de horloge kijken onderweg.

Achillespees speelt weer op .

2010-10-14T22:07:00.002+02:00

Precies 13 maanden ben ik gespaard geweest van blessures. En dat nu net drie weken voor de marathon de linker achillespees moeilijk doet is wel k.... . Gisteren tijdens de opwarming van de tempo training was deze al stijf. Gedurende de echte training kon ik alle miserie er wel uitlopen , de doorbloeding kwam op gang en alles was in orde. Vandaag kreeg ik de weerbots. Gans de dag met een stijve pees rondgelopen, en deze avond voor alle zekerheid dan maar een bezoekje gebracht aan de sportarts. Op de echo was echter niks te bespeuren, een meevaller. Na een intensieve behandeling kon ik dan naar huis. Enkele dagen rust is aanbevolen , zaterdag plan ik een grote fietstocht en zondag mag ik al eens proberen om een half uurtje te joggen. Echte zware trainingen zullen er de eerste dagen niet inzitten . Ik hoop in ieder geval voor aanvang van de reis nog een paar pittige trainingen te verwerken , de conditie is meer dan goed, onderhouden is dus de boodschap. Meer dan waarschijnlijk is de blessure een gevolg van een verzwikte voet vorige week tijdens de opwarming in de dreef, pech dan. Afwachten nu wat de komende dagen gaan brengen, ik hoop snel terug te kunnen lopen. Cross fingers !!!

Marathon Berlijn

2010-09-29T01:18:00.003+02:00

Ich bin ein Berliner, de ondertussen wereldberoemde oneliner van J.F. Kennedy was zondag ook voor mij van toepassing. Donderdag had ik dankzij Dirk ook kunnen genieten van het prachtige U2 concert. In een nokvol koning Boudewijnstadion evenaarde de show zelfs deze van AC/DC vorig jaar in de Ajax Arena. Aangezien Dirk al uitgebreid verslag gaf hierover, gaan we verder met Berlijn. Na U2 rond 1u 's nachts bij mijn neef Jorick aangekomen voor een korte nachtrust. Anderhalf uur later vertrokken we samen met zijn 2 kids naar de stad van de Berlijnse bollen. De 800km in een 9-tal uur overbrugd. Het was een prachtig nazomerweertje, volop zon en 26graden, helaas was dit de laatste zon dat we zouden zien de volgende dagen. We verbleven op een soort van jeugdhotel woonboot vlak naast de restanten van de Berlijnse muur. Ook de andere atleten Barbara en Detlef die ik begeleidde naar hun eersteling waren aanwezig met elk een supportersdelegatie. Op vlak van organisatie kan Berlijn naast Londen staan. De zaterdag de startnr's gaan afhalen, terwijl de regen begon. Druppelen veranderde geleidelijk aan in pijpestelen. De zondag was het al niet veel beter en had de temperatuur ook een duik naar de 13graden gemaakt. Geen last van de warmte dus, maar lopen in plassen is voor de voeten ook niet aangeraden. Er waren 8 startvakken verdeeld onder de 48.000 lopers, waarin de grootste meute in het laatste vak stond. Barbara in het 6de vak, Detlef en ik in vak7 en Jorick in het laatste. Het bleef maar regenen. met een opengesneden vuilniszak en een oude T-shirt konden we ons nog een beetje warm houden voor de start. Na het startschot duurde het nog een klein kwartier vooraleer we de startmat passeerden. Na anderhalve km een eerste plasstop. De benen voelden goed aan en ik wilde nog eens een aanval doen op mijn PR van 2002 (3u57') of toch minstens nog eens onder de 4u duiken. De eerste 15km was het slalommen tussen tragere lopers, een aanslag op de benen om het tempo te kunnen handhaven. Daarna was de massa voldoende opengerokken om een gelijk tempo te kunnen lopen. Halverwege een doortocht in 1u 59'. PR verbeteren door de verstoorde eerste 15km, zou moeilijk worden maar onder de 4u moest lukken. Op 30km was het tempo nog steeds ok, alhoewel, de hs begon stilletjes te stijgen. Op 35 nog steeds in een goed ritme en ik begon er in te geloven om de 4u limiet nog eindelijk eens te doorbreken. Alhoewel nog steeds op schema liepen de benen echter op 38km leeg en zag ik mijn hs de 178 naderen. Aan 39 was het vat af. De tot nu toe continu inhaalrace was voorbij. Het tempo stokte en met moeite haalde ik nog een goeie 9km/u. De meesten haalden me nu in met het zicht op de finish. Op de klok zag ik de 4u naderen. God toch, wat waren die laatste 2 km's plots mijlen geworden. Net voor het bord van de 42 stond de 4 op mijn klok, shit... De finish na 42.195m kwam geen zucht te vroeg. 4u 01'38". Maar na de eerste ontgoocheling kwam de euforie. Het was toch mijn 2de beste tijd ooit en 8jaar ouder beginnen de jaartjes toch ook al te tellen. Mijn trainees Jorick, Detlef en Barbara deden het voor hun debuut werkelijk fantastisch. Barbara stak me nog voorbij in de laatste km en klokte af in 4u00'27". Detlef debuteerde sterk in 4u07'. Maar de verrassing van de dag was neef Jorick. Na een achillespees blessure, paar maanden stilstand, geen sportachtergrond en een langste duurloop van 1u45' finishte gij in 4u31'.

Niemand, incluis hijzelf geloofde in de goede afloop, ik had hem kunnen motiveren om te lopen en

schatte hem op een 4u45', hijzelf meer in 6u. Het ging hem zo goed dat we al uit kijken voor een volgende marathon. Zonder blessure's en degelijk voorbereid eindigt hij in de toekomst zeker voor mij. Voor mij geen pogingen meer om sterke tijden neer te zetten. Vanaf nu staat het genieten en gewoon finishen voorop.

U2 op hun best in Brussel.(22/09/2010)

2010-09-23T16:20:00.009+02:00

Wat kan ik nog zeggen of schrijven over U2 ? Fan van het eerste uur (Werchter 1983) en vanzelfsprekend gisteren naar Brussel voor de 360° tour. Vorig jaar zag ik reeds het spektakel met de(Belgische) Claw in Parijs, maar reviews gaven aan dat de 2de leg van hun 360° tournee een pak beter zou zijn. Ditmaal ging ik "full option". Bijna drie uur wachten aan de ingang om toch maar een goeie plaats in de buurt van het podium te hebben. Het heerlijke nazomerweertje zorgde voor een optimale sfeer aan de poorten van de Heizel. Iets na vijf uur mochten we het middenplein op en konden we gaan zitten op iets meer dan vijf meter van de buitenste catwalk. Nog nooit zo dicht geraakt bij een U2 optreden. Interpol mocht opwarmen, een strakke set met uiteraard de klassieker "Evil". Wat ons direct opviel was de prima geluidskwaliteit zo vlak bij het podium. De claw was echt wel indrukwekkend van zo dichtbij! Met de stadionlichten aan verscheen het Iers viertal iets voor half tien ten tonele. "Ground control to Major Tom" zong David Bowie in 1969 en op deze tonen zette The Edge het nieuwe nummer "Return of the Stingray Guitar" in. Het werd een totale overwinning voor de grootste rockband van de wereld! Teveel hoogtepunten om op te noemen , en ondanks dat ik (voor een groot stuk) de show reeds vorig jaar had gezien , overtrof Brussel 2010 al mijn verwachtingen! Maximale ambiance, Bono in super topvorm! Iets meer dan twee uur verkeerden we in hogere sferen, dit was zelfs beter dan Zoo TV destijds. Hoogtepunten? Alles gewoon. Om er toch een paar uit te halen: I will follow, Still haven't found what I'm looking for, North Star, Miss Sarajevo, City of blinding lights en de beste versie die ik live ooit hoorde van Sunday bloody Sunday. "One" was beklijvend mooi en een tijdens het afsluitende "Moment of Surrender"(voorafgegaan door een minutenlange staande ovatie!) hadden we ons al helemaal overgegeven. Wat een mooie zomeravond in september ! U2 was nooit scherper, energieker en flitsender dan gisteren! (eigen foto's).

Prachtige tijd op halve marathon in het Nederlandse Deurne.

2010-09-19T19:09:00.010+02:00

Op uitnodiging van mijn goeie loopmaat Rudy De Pauw trokken we vandaag de grens over naar Nederlands Limburg. Iets voorbij Eindhoven ligt Deurne, waar de plaatselijke atletiekclub de jaarlijkse "Groene Campus halve marathon" organiseert. Een internationale wedstrijd met sterke Belgen en Nederlanders. Het werd voor mezelf koffiedik kijken na de belabberde tijd op het provinciaal kampioenschap. Intussen ging het deze week elke dag een beetje beter op training en trok ik me daar aan op. Met vrouwtje Carine, Rudy zelf en Jef Struyfs (nog een topveteraan van Ac Herentals) kwamen we goed op tijd ter plaatse. Zenuwachtig gedoe bij mezelf, meer twijfels dan iets anders. Ook voor Carine was het een stap in het onbekende, de bloedwaarden waren niet super een week geleden, maar intussen was zij ook van de virusaanval genezen. Net voorbij het middaguur werd de bende op gang geschoten voor drie ronden van iets meer dan 7km. Altijd een zeer gezellige bedoening daar bij onze Noorderburen met veel ambiance en aanmoedigingen, een atleet wordt daar echt geappreciëerd voor zijn prestatie. Ik kon vrijwel onmiddellijk aanpikken bij een vrij omvangrijk groepje met de tweede en derde dame erbij. Na drie kilometer ging het me iets te snel, de wind stond niet altijd goed en op sommige stukken van het parcours was het echt vechten tegen die wind. Uiteindelijk viel ik dus al vrij snel alleen, ook omdat de benen niet super aanvoelden in de beginfase. De groep liep echter niet al te ver weg, en na 6km kreeg ik de vluchters terug in het vizier. Drie kilometer verder kon ik mijn wagentje terug aanpikken, net voor een zwaar stuk wind op kop. Intussen kwam ik beter in de wedstrijd, op vijf kilometer van het einde forceerde ik zelfs een demarrage. Dit bekwam me slecht duizend meter verder, want de overblijvende atleten haalden me terug in. In de laatste 1500 meter speelde ik mijn pistebenen uit. Een versnelling bracht me terug tot bij de tweede vrouw(de Tsjechische Lenka Sibravova), erop en erover in de laatste 200 meter en finishen in 1u21'32". Uitstekende tijd en beste sinds 2003. Daarmee was ik dus meer dan tevreden. Ook Carine deed het zeer goed, haar 1u50'18" is een echte opsteker na enkele mindere weken. Rudy De Pauw klokte af in 1u33'25" en Jef Struyfs finishte in 1u25'27". Een opmerkelijke prestatie van Jef, want een week geleden beëindigde hij de befaamde en zware Transalpine Run , een meerdaagse wedstrijd op en over de Alpentoppen. Nog even wachten op de prijsuitreiking, dit werd een echt feest: Carine mocht als 3de bij de W40 op het schavotje, Rudy werd winnaar bij de M60, Jef werd 2de bij de M50 en ikzelf haalde ook een 3de plaats bij de M45. Met zijn vieren in de prijzen dus. Daarbovenop werd dorpsgenoot Maarten Van Der Donck eveneens derde bij de seniors in een scherpe 1u11'35". De kater van het PK is verteerd en de motivatie kreeg een verdiende opsteker. (Foto:Podium M45 met Jos Lemmens(winnaar),Raymond Billen en mezelf / bron: Lopersgroep Deurne, Petra Sterken).

XL triatlon Gerardmer

2010-09-16T00:36:00.004+02:00

Na het debacle op de zwintriatlon op 1 september was het op 4 september het betere werk in de Franse Vogezen. Een dag voor ik 44 kaarsjes mocht uitblazen. De afstanden hier waren 1900m zwemmen in het Lac du Gerardmer, 95km fietsen met ong. 2000 hoogtemeters verdeeld over 3ronden met elk 3 cols en een halve marathon door het heuvelende parcours rond het meer. Volgens de organisatie was het loopparcours "vlak". Als dit vlak is dan is Nokere berg ook plat. Toch 240 hm in het loopparcours. Verder niets dan lof over de organisatie. Deze wedstrijd moet niet onder doen voor een Ironman organisatie, aan alles was gedacht. Nadat de kinderen vrijdag naar school waren vertrokken, was het mijn beurt om de 550km te overbruggen. Laat in de middag toegekomen onder een stralende zon. Inschrijvingspakket gaan afhalen en de fiets reeds in de wisselzone gaan klaarzetten. 'S avonds dan met clubgenoten, Karl, Sophie, Bruno en special guest Nancy naar de pastaparty. Daarna vroeg in bed, de benen voelden nog steeds stram. 'S anderendaags terug een stralende zon. Intussen was clubmakker Karel Man ook aangekomen. Sophie had een beroerde nacht achter de rug en twijfelde even over deelname. Gelukkig startte ze toch wat haar ondanks de buikproblemen toch nog een 6de plaats opleverde. Tja, "shit happens". Bruno en vooral Karel reden een voortreffelijke wedstrijd. Voor mij was het een ander paar mouwen. De benen voelden nog steeds niet goed. Dan maar een toeristischen uitstap vandaag. Het zwemmen met 1200 tegelijk starten kan je vergelijken met enkele minuten in een wasmachine te zitten. Armen, benen, lijven over u, trap alhier, stoemp aldaar, jongens toch, ik ben altijd blij als we een km verder zitten. Het zwemmen zelf was heel behoorlijk verlopen in 36 minuten en toch aan een rustig tempo, avg hs was 135. Ik nam de tijd voor de wissel en we waren er mee weg. Na een paar km reeds de eerste col. Niet zo steil na wat ik de week ervoor in Oostenrijk had gereden maar de benen wilden duidelijk niet mee. Het fietsparcours op zich was ronduit schitterend, echt genieten geblazen. Prachtige vergezichten, mooie beklimmingen, snelle afdalingen met weinig haarspeldbochten. Dit is het mooiste fietsparkoer die ik ooit in een triatlon reed, bijna het niveau van een cyclo. Na 95km tijd voor de halve marathon. 3rondjes rond het meer en dus 3x een soort nokere berg. Reeds in de eerste ronde zag ik er wandelen. De benen zeiden ook doen, de kop zei njente, lopen, lopen en nog eens lopen, 21km en niet eerder. De talrijke toeschouwers gaven een geweldige sfeer. Bij het ingaan van de laatste ronde stond Bruno reeds aan de kant te zwaaien, ik zwaaide terug, tenslotte was ik bezig met een toeristischen uitstap. Ook Nancy, Anaïs en Karel zijn vriendin waren trouwe supporters. De finish bereiken was echt zalig, moe maar genoten tot de laatste meter. Over een lange rode loper tussen de tribunes "high five's" geven en onderwijl je aankomst op een reuzengroot videoscherm kunnen meevolgen. Eindtijd in 7u rond, maar wat zou het, het plezier staat voor mij voorop op de tijd. De verzorging erna mocht er ook zijn. Na wat eten en drinken nog eens de benen goed laten masseren, want dezelfde avond mochten we al huiswaarts keren. De avond konden we nog afsluiten in een gezellige pizzeria met Karl, Sophie, Nancy en Bruno.

De rit naar huis verliep vlot en 's morgens zorgde Jelle voor het onbijt van de jarige met stijve benen.

Zwintriatlon

2010-09-15T23:49:00.004+02:00

Deel 2 van de trilogie. Op 1 september was het naast het feest voor de jongeren op hun eerste schooldag terug een hoogdag voor de triatleten. Terwijl de jeugd zich terug voor lange tijd tussen de klasmuren mag afzonderen konden wij nog eens genieten van de top organisatie in de Knokse zwintriatlon. Het was voor mij mijn 6de deelname op 7jaar, na enkel vorig jaar om gekende redenen een sabbat te hebben genomen. Het wordt steeds moeilijker om zich voor deze triatlon in te schrijven, dit jaar waren in anderhalve minuut de 1000 plaatsen de deur uit. Daardoor waren we maar, in tegenstelling tot andere jaren, met 2 wtdt'ers aan de start. Ruben bleek naast de fiets en op loopschoenen ook heel snel in inschrijven. Kleine wijziging dit jaar, eigenlijk reeds van in 2009, was dat het fietsen terug naar 45km ipv 41 km was gebracht. De kasseistrook in de hazegrasstraat bleef gelukkig achterwege, maar er was een lusje door de Nederlandse polders erbij. Zwemmen terug in de Damse vaart in Sluis. Ruben had net voor de start een wespesteek opgelopen. Gaf dit hem een extra kick, of had hij een knap ogende rodekruis medewerkster gezien in Knokke waar hij zich wilde laten verzorgen, ik weet het niet. Feit was toch dat hij de 31ste tijd neerzette en in recordtempo de kwartafstand afhaspelde. Met het Belgische kruim op triatlonniveau voor zich, toch een prestatie om U tegen te zeggen. Mijn wedstrijd nu. In Wave 5, de ouwe venten wave zeg maar, moest ik op de laatste rij starten, wat toch enkele extra zwemmeters opleverde. Het zwemmen ging heel vlot en in 20minuten en een paar seconden zette ik mijn 2de beste tijd hier neer. Enkel in 2008 was ik een paar seconden sneller. 1000m blijkt hier niet te kloppen, het was meer. Een zeer vlotte wissel, ik begin het te kunnen, en weg op de fiets. Er stond een harde polderwind, ofwel op kop ofwel links ofwel rechts. Stoempen geblazen. Het gevoel in de benen was zeer goed en ik kon het niet laten om door te geven. Eigenlijk niet verstandig met de zware triatlon van Gerardmer over een paar dagen. Blijven inhalen en soms door tijdritbolides ingehaald worden. Na 45km stond mijn scherpste fietstijd hier op de tabellen. Voor de 10km lopen gingen de eerste 5km vlot, maar dan begon het zware fietsnr mij zuur op te breken. Ik voelde de benen zo leeg lopen. Op karakter het tempo blijven houden maar de finish kwam niet te vroeg. Lang geleden dat ik zo diep gegaan was. Eindtijd 2u36 en 375ste, op zich 1 van mijn betere tijden gezien de extra 4km fietsen, maar toch, lege benen en over een paar dagen de zware halve triatlon van Gerardmer in de Vogezen. 3jaar terug deed ik ook eens de zwintriatlon op woensdag en het weekend de zware Jungfrau marathon. De marathon was toen heel goed verlopen, maar de triatlon had ik toen heel rustig gelopen. Vervolg in deel 3 van de trilogie.

Vakantie Oostenrijk

2010-09-15T00:02:00.004+02:00

Eindelijk eens de tijd gevonden om de blog aan te vullen. Het wordt een ware trilogie met de verhalen van de laatste 3 weken nl. onze vakantie in Oostenrijk, de Zwintriatlon en de triatlon Gerardmer. Eerst de Oostenrijkse alpen. Dit jaar voor de eerste maal alleen met de kids naar het land van Heidi in de bergen getrokken. Locatie was camping Aufenfeld in Aschau in het prachtige Zillertal. Dit vakantie oord was ons aangeraden door mijn schoonzus die hier vorig jaar vertoefd had. De zaterdagmorgen vroeg samen met Arne vertrokken en onderweg Jelle van pukkelpop in Hasselt opgepikt. Jelle sliep gedurende de ganse rit zijn festivaldagen uit en zonder problemen de bestemming bereikt. De kids wilden de zondag uitslapen, voor mij ideaal om de ZillertallerAlpenhöhenstrasse te beklimmen, dit op aanraden van Dirk. Mijn racefiets stond thuis maar mijn fully bike had de trip meegemaakt. De klim startte reeds vanuit het dorp. Na een 3-tal km begon het reeds te schemeren voor mijn ogen. Wat was dat hier, conditie volledig weg, klimmen verleerd? Tot ik op mijn hoogtemeter keek, reeds 300m gestegen op 3.2 km waaronder 500m vlak. Gelukkig heeft ook een zware fully bike kleine versnellingen. De ganse beklimming ging niet onder de 10%. De Oostenrijkse cols zijn duidelijk een ander caliber dan de Franse broeders en mogen wedijveren met de Italiaanse passo's. Eenmaal boven was het zicht werkelijk schitterend. Op een bergrestaurant met een cola van het uitzicht genoten en dan terug naar het app. 's Middags met de kids bezoek aan de Krimml watervallen. De maandag stond een zware rotsklim gepland in via ferrata stijl. Beveiligd langs staalkabels en bij moeilijke plaatsen met ingeboorde treden kan iedereen op die manier van rotsklimmen genieten. We deden de 380m hoge Gerlossteinwand. Arne ontpopte zich als een berggems, Jelle had meer problemen met de hoogte onder hem, maar onder begeleiding van gids Geörg haalden we probleemloos de top. Een echte aanrader en eens iets anders dan een indoor klimmuur. Op woensdag stond een rafting op het programma. De Ziller zelf was te kalm, een klasse 2 wildwater, maar via de campingorganisatie konden we deelnemen aan een klasse 4 op de Inn rivier voorbij Innsbruck. De Imster Schlucht passage was een goeie introductie op rafting met toch voldoende spektakel om de adrenaline te voelen stromen. Na een paar maal in het witte sop te belanden en eenmaal zelfs met een gekapseisde boot was weeral een prachtige actiedag voorbij. Deze maal was Jelle in zijn sas en had Arne meer last van het koude water. Donderdag een bezoek aan de Hintertuxgletsjer met zijn ijsgrotten en vrijdag een prachtige mountainbike tocht gereden. Voor de jongens had ik 2 fully's gehuurd en met de auto de gerlosspas op om daar dan met de kabelbaan bovenaan te starten op 2000m met de panoramaroute. Deze manier gaf ons het voordeel dat de kinderen ook konden genieten van een prachtig zicht op het dal met slechts 300m te stijgen en 1800m te dalen naar Zell am Ziller. Conditioneel dus zeker te doen voor ieder. De tocht zelf was een 35km lang. Na enkele km werden we verrast door een onweer waardoor we de plaatselijke koeiestal als schuilplaats konden veroveren. Het begon echter ferm koud te worden, 9° tov 21° ervoor. Gelukkig was er verderop een bergrestaurant waar we ons konden warmen aan wurstesuppe voor Arne en koffie mit Apfelstrüdel voor Jelle. De afdaling was schitterend, Jelle voelde hem precies op een rollercoaster en ik moest hem geregeld intomen. Terug beneden moest ik echter terug achter de wagen, er zat niets anders op dan met de fiets de Gerlosspas terug op te rijden en zo als extraatje mijn BIG 61 op mijn palmares te schrijven. Stand met Dirk is momenteel nu 61-45 ;-). Het was een vakantie om in te kaderen.

Zomer op zaterdag, uitgeregend op zondag.

2010-09-12T17:39:00.003+02:00

Gisteren organiseerden de Kasteellopers hun 15de Monumentenloop. Zoals elk jaar was ik weer speaker van dienst. Het schitterende na-zomerweer zorgde voor veel ambiance en lopers die konden kiezen uit drie afstanden: 6, 14 en 28km. Vooral de langste afstand was populair bij atleten die een marathon plannen in oktober of november. Uit de interview sessies bleek dat Eindhoven een veel geplande marathon is. Glen Laurens won de 28km voor Geert Steemans. Laurens gaat trouwens als haas fungeren voor Steemans over vier weken in Eindhoven. Eerste dame was Els Rens, ook zij heeft haar zinnen gezet op de Brabantse marathon. De eigenlijke Monumentenloop(14km) werd gewonnen door duatleet Wim De Cort. Deze 22 jarige uit Wilrijk geldt als een echte belofte. Thuisloper Maarten Van Der Donck werd tweede en Chris Gommers derde. Eerste dame op de 14km was Tine Diels. Kristof Van Rooy uit Vorselaar zegevierde op de 6km, waar Stijn Jacobs mooi als derde eindigde, een meer dan verdienstelijke terugkeer na de diagnose van zijn ziekte. Hierbij wil ik de West-en Oostvlaamse atleten bedanken (Valerie, Danny en Hendrik) voor hun komst naar de Kempen , het doet altijd deugd om deze mensen terug te zien. Ook Carine en dochter Emma liepen op eigen terrein, Emma startte op de 6km en Carine finishte op de 14km.
Ikzelf lijk over het dipje heen , gisterenvoormiddag deed ik vlotjes de Monumentenloop op mijn eentje, vandaag liep ik 34km bijeen in de stromende regen. Maar alles verliep een stuk beter dan woensdag in Brasschaat, een mens zou van minder vrolijk worden. (foto:Thals FM).

Complete off-day maar toch kampioen.

2010-09-09T20:54:00.003+02:00

Met de goeie 5000 meter tijd(17'51") van twee weken geleden reed ik gisterenavond met ambitie naar Brasschaat voor het provinciaal kampioenschap 10.000 meter. Twee doelstellingen werden vooropgesteld: voor de tweede keer kampioen worden van de provincie Antwerpen(in 2008 was ik dit al bij de M40) én een tijd onder de 37 minuten. Op papier een haalbare kaart. Maar zoals het in alle sporten is: de race moet altijd gelopen worden. Bovendien had ik de vorige week een zware trainingsweek achter de rug met veel kwaliteit en kilometers. Zes dagen geleden kwam daar nog een stevig virus bovenop met keelpijn, snotteren en slappe benen tijdens het voorbije weekend. Toch stond ik met een goed gevoel aan de start en waren de weersomstandigheden zo goed als ideaal. Het draaide anders uit.....
Veel volk, want 28 atleten in één reeks en drie masters in mijn categorie(M45). Mijn "concurrenten" gingen beiden voor een tijd van ongeveer 40 minuten, dus een tweede titel was zeker haalbaar. Tot iets voor km 3 kon ik het tempo van 1'28" per ronde handhaven, maar toen voelde ik al dat het lichaam niet in orde was. Niet zozeer de benen die niet mee wilden, maar diep gaan ging totaal niet en het was al snel vechten om een redelijk tempo te houden. Het ging van kwaad naar erger, aanklampen bij een drietal atleten die me remonteerden lukte niet. De laatste 3000 meter was het trekken en sleuren en een eindsprint zat er al helemaal niet meer in. Eindtijd: 38'02", mijn slechtste 10.000 meter ooit op de baan.... De provinciale titel was echter wel een feit, een mooie troost, maar in eerste instantie was ik er niet echt fier op! Na de podiumhulde (in de regen) kwam er toch een gevoel van tevredenheid. Er was concurrentie en de afwezigen hebben zoals altijd ongelijk. De pas veroverde trofee smaakte alsnog zoet. Ac Herentals haalde trouwens vier titels binnen. Naast mezelf behaalden ook Pieter Van Dijck bij de seniors, Johan Wils bij de M35 en Herman Lievens bij de M50 de titel. Hiermee zit mijn baanseizoen erop. Het werd een leuk weerzien met alle afstanden van mijl tot 10.000 meter. De marathonvoorbereiding kan verder gaan , maar eerst het lichaam enkele dagen de verdiende rust gunnen, en vooral : 100% terug gezond worden !

Emma vierde op BK in Oordegem.

2010-09-04T21:56:00.003+02:00

Emma eindigde vandaag als vierde op het Belgisch kampioenschap hoog scholieren in het Oostvlaamse Oordegem. Met weer een record evenaring (1m60) sluit ze haar zomerseizoen af. Na blessureleed in het voorjaar is het nog een prachtige zomer geweest. Nog geen maand geleden sprong ze naar de 5de plaats op het Vlaams kampioenschap, onverwacht kwam daar de provinciale titel 4x100 meter bij en de deelname aan de Memorial. Vandaag haalde ze dus een ereplaats op het BK.

Emma naar een knappe derde plaats op de Memorial.

2010-08-28T14:15:00.011+02:00

Emma mocht gisteren meedoen aan het hoogspringconcours voor de jeugd in het voorprogramma van de Memorial Van Damme. Op de heilige grond van de Heizel evenaarde ze haar persoonlijk record (1m60) en eindigde daarmee op een schitterende 3de plaats. Elke atlete kreeg in totaal zes pogingen wegens organisatorische reden. Bij haar tweede poging ging ze vlot over de aanvangshoogte van 1m50 om daarna met haar eerste beurt te slagen op 1m55 en 1m60. Op 1m65 bleven er daarna nog 2 pogingen over, maar de lat viel er telkens af. Intussen had ze zich wel verzekerd van een bronzen medaille. Het werd een hele belevenis en voor ons het hoogtepunt van de avond. De overwinning ging naar Jolien Dirckx die haar persoonlijk record aanscherpte tot 1m79.

Bijna ideale 5000 meter in Tongerlo.

2010-08-26T20:40:00.003+02:00

Veel volk gisteren op de Achl meeting in Tongerlo. Liefst 31 kandidaten voor de afsluitende 5000 meter en dus twee reeksen. Voor mezelf weer een baanwedstrijd vol vraagtekens. Met het opdrijven van de kilometers was ik lang niet zeker van mezelf en stelde het doel niet te hoog. Een tijd onder de 18 minuten zou zeer goed zijn. Ideale wedstrijd, want Bart Lieckens ging hazen voor zijn zus Vicky om onder die 18 minuten grens te blijven. En zo geschiedde, na een zenuwachtige openingsronde (altijd terug een beetje wennen) zette ik me in het spoor van Bart en Vicky. De rondetijden moesten worden afgehaspeld in 1'26" om het beoogde doel te halen. Halfweg goed op schema, zelfs enkele seconden voorop. Ik had een plannetje in mijn hoofd om de laatste 2000 meter een versnelling te plaatsen, maar dat zat er zeker niet in. Volgen was het maximum en de laatste ronde moest ik er weer aan geloven. Enkele meters gelost en in de laatste rechte lijn een snelle Jelle Van De Gender die er nog op en over spurtte. Toch een zeer goeie eindtijd voor mezelf: 17'51"54. Als het helemaal windstil had geweest zat er allicht nog meer in. Aan het weer lag het zeker niet, naast de zwakke wind stond er een aangename temperatuur en regende het zachtjes. Bijna ideaal dus. Bij het verdiepen in de statistieken toch mijn tweede beste tijd ooit op een 5000 meter. Het record van 17'16" uit 2001 blijft ver buiten schot, maar ik deed toch 1 seconde beter dan mijn 2de tijd uit 2005. De beste masterchrono tot nog toe op de 5km dus. 2010 werd een prettig weerzien met de baan, na enkele magere jaren. Dit was reeds mijn zesde wedstrijd op het ovaal dit jaar. Het jaareinde is nog ver weg, maar toch al één voornemen voor 2011: volgend jaar ga ik nog meer voor de baanwedstrijden, tijden blijven eeuwig staan. Ik zal me wel een goeie wedstrijdschoen moeten zoeken, want "gewone" schoenen zijn verre van ideaal voor dit soort werk.

Scholieren meisjes ACHL provinciaal kampioen aflossing.

2010-08-22T17:14:00.003+02:00

Emma heeft vandaag met de scholieren ploeg de provinciale titel 4x100 meter veroverd. In Aartselaar liep het viertal met Katrijn Boonen, Hannah Cool , Emma Vissers en Marie Van de Walle naar het goud. De meisjes van thuisploeg AVKA finishten als tweede, het team van Vabco Mol werd gediskwalificeerd na een foutieve wissel. Het is voor Emma het eerste provinciale goud. De podiumplaatsen voor Ac Herentals waren overweldigend. Maar liefst 9 gouden, 5 zilveren en 5 bronzen medailles werden behaald. Bovendien werden er ook 4 clubrecords gerealiseerd.

Van Tielt-Winge naar Ninove.

2010-08-15T20:18:00.004+02:00

Het weekend stond weer bol van sportiviteiten. Vandaag haalde Emma in Ninove een zeer verdienstelijke 5de plaats op het Vlaams kampioenschap hoogspringen. Na haar voetblessure in juni was dit de eerste wedstrijd in twee maanden met slechts twee trainingen in de benen. Feilloos ging het naar 1m55. 5cm hoger zat er vandaag niet in wegens te weinig ritme en het slechte weer.
Gisterenavond werd in het Hageland (Tielt-Winge) de klassieke "Hagelandjogging" betwist. Een parcours niet van de poes met twee ronden van 6km over de Blereberg. Na een vlakke aanloop gaat het tot de 2de kilometer stevig omhoog, later gevolgd door een snelle afdaling over een holle weg. Met het opdrijven van de kilometers werd het dus afwachten wat deze wedstrijd zou brengen. Wegens het geaccidenteerde parcours was het zaak om behoudend te starten. De eerste ronde hield ik me gedeisd, ook al omdat de benen niet echt meewilden. Na de passage aan de finish (halfweg) bevond ik me nog in een groepje van vijf lopers , met als inzet de 12de plaats. Na de klim zette ik een zinderende afdaling in en werd zo nog de beste van mijn metgezellen. Met een tijd van 47'10" dik tevreden dus. Een goeie test en een mooi parcours , avond geslaagd. Collega-atleet Rudy De Pauw was mee afgereisd naar Tielt Winge en legde de afstand af in iets meer dan 56'.

Halve Triatlon Eupen

2010-08-02T16:34:00.002+02:00

Gisteren was het de beurt aan mijn 2de halve triatlon van het seizoen. Plaats van de veldslag was Eupen, vorig jaar goed voor de organisatie van het BK op deze afstand. Een mooi zwemparcour aan het stuwmeer van de Vesder, een selectief fietsonderdeel in het natuurgebied van de Hoge Venen en een halve marathon door de heuvelende bossen. Mijn vorige deelname dateerde van 2008 en er waren 2 wijzigingen. Het zwemmen was van 2500m naar 1900m gebracht en bij het fietsen moesten we nu 5x aan de stuwdam afdalen en terug omhoog. Klimmen doe ik graag, maar ik denk toch sneller een verschil van 600m te kunnen zwemmen dan 5x deze klimhindernis te nemen. Het zou dus moeilijk zijn om mijn voorgaande tijd van 5u53 te evenaren. Het weer zat mee, geen regen en niet te warm. Het zwemonderdeel verliep vlot maar niet echt super in een tijd van 34'. Orientatie in open water en het zoeken van een goede positie blijft toch moeilijk. Een snelle wissel en op naar het fietsen. Van vorige maal herinnerde ik me nog dat het asfalt hier voor geen meter bolt en de verschillende stijgenspercentage's ervoor zorgen dat je nooit echt in een ritme komt. Toch ging het fietsen heel vlot. Eenmaal kreeg ik het benauwd door een flauwe plezante die door een megafoon afriep dat ik een rode kaart kreeg voor vermeend stayeren. Ik had daar een referee opgemerkt, maar was net iemand aan het voorbijsteken, 5' straftijd, voor wat? Na het fietsen en terug een vlotte wissel melde ik me aan in de strafbox, maar daar bleek mijn nr niet genoteerd. Als ik die gast tegenkom, krijgt hij de inhoud van mijn drinkbus om zich af te koelen :-). Het gevoel voor het lopen was niet goed, de benen voelden zwaar aan. Toch kon ik mijn tempo en hartslag aanhouden en ook geen last van een energietekort. De eerste ronde in 40', 2de idem en de laatste in 41'. De halve maraton wilde ik op dit zware parcour rond de 2u lopen en het werd 2u01'. Dus geslaagd. Door het betere fietsnr finishte ik in een tijd van 5u32', wat een verbetering van 21' was tov 2008. Terug tevreden dus van het conditieniveau. De tijd ligt eigenlijk in dezelfde lijn als Leuven. Binnen een paar weken vakantie en dan op naar de halve triatlon Gerardmer in de Vogezen, die nog pittiger beloofd.

Van de bergen naar de 2 uur van Hertals.

2010-07-31T13:49:00.004+02:00

De laatste twee weken zijn de loopschoenen bijna niet uit de kast geweest. Een bewuste keuze, na een mooi loop voorjaar. De conditie werd onderhouden met vooral bergop fietsen. Gisterenavond was het weer tijd voor een loopkoersje. In het kader van Herentals Feest werd voor de 6de keer de "2uur van Hertals" georganiseerd. Een loopevenement waarin je solo of in esfattevorm probeert van zoveel mogelijk kilometers te draaien. Het parcours is volledig uitgestippeld in het gezellige centrum van Herentals op het parcours van het na-Tour criterium wat plaatsvond op donderdag. Voor de eerste keer ben ikzelf gaan kijken naar dat na-Tour criterium. Het was wel eens plezant om Cancellara en Basso van dichtbij rondjes te zien draaien. Jurgen Van Den Broeck mocht als eerste over de streep rijden. Gisteren was het dus de beurt aan de lopers. Drie jaar geleden deed ik al eens mee aan deze 2 uur en rondde toen iets meer dan 28km. Een zeer gezellige bedoening op een zomeravond met veel volk en volle terrasjes. Het was een beetje afwachten wat het zou worden, bedoeling was om 24km te lopen , een rustige duurloop dus. Al snel bleek dat het beter ging dan verwacht. Na een uurtje kwam ik door aan iets meer dan 13km, in het gezelschap van de eerste dame, Ann De Coene. Nog geen meter geforceerd, de uithouding is mede door het intensief fietsen goed intact. Na 80 minuten "koers" besloot ik van even op het gaspedaal te gaan staan. Het tempo werd verhoogd naar iets meer dan 15km, en het vlotte goed. Op 10 minuten van het einde kreeg ik het iets moeilijker, even afzien en dan finishen met iets meer dan 27km in twee uur. Niet slecht voor een doorgedreven training. Na de wedstrijd sloeg de vermoeidheid wel toe, het was immers bijna een jaar geleden dat ik nog eens meer dan 25km gelopen had. Bij het ter persé gaan van dit verslag staat de officiële uitslag nog niet on-line , bericht later hierover dus. Mijn woordje van dank gaat uit naar alle supporters en bekende gezichten die ik gisterenavond tegenkwam. Merci voor de aanmoedigingen , het deed deugd ! (Met dank aan Nest Goossens voor de foto)

Klimmen in Oostenrijk.

2010-07-29T13:34:00.007+02:00

Wandelen en fietsen in de bergen blijft een heerlijke manier om de vakantie door te brengen. We verbleven iets meer dan een week in het Oostenrijkse Kaunertal en ik beklom daar zes zware cols die meetellen voor het Challenge BIG klassement. Het rustige Kaunertal bevindt zich naast het drukker bezochte Pitztal, we verbleven in hotel Larchenhof in Feichten. De Kaunertalergletsjerstrasse is maar liefst 39km lang en loopt op het einde naar een hoogte van 2750 meter, waar je nog een kabelbaan kan nemen tot op meer dan 3000 meter hoogte langs de schitterende Weisseegletjser. Het panorama boven op het drielandenpunt(Oostenrijk,Italië en Zwitserland) is schitterend, net zoals de Gletjserstrasse zelf overigens, maar daarover later meer. Vanuit onze thuisbasis Feichten(gelegen op bijna 1300 meter) maakten we prachtige bergwandelingen. Van de met de fiets gereden cols maakte ik volgend verslag: Maandag 19 juli: Na een mooie wandeldag besluit ik om vanuit de Inn-vallei naar Fiss en de Möseralm te rijden. Op onze eerste dag is het topzomer en op dit namiddaguur geeft de thermometer meer dan 30° aan. In Ried gaat het via enkele haarspeldbochten gestaag naar Fiss. De eerste 6km van deze klim zijn niet onoverkomelijk, toch zijn er enkele passages van om en bij de 10%. In Fiss zelf neem ik de weg die links voor de kabelbaan wegdraait. Het krioelt er van dagjesmensen die via deze kabine naar hogere regionen willen. Ook ik moet nog hogerop, meer bepaald naar het eindpunt van deze kabelbaan, de Möseralm. Het is deze laatste 3km pompen of verzuipen, op dit smal asfaltweggetje door de mooie Alpenweiden. Mocht deze klim in Italië liggen, dan zou de Giro zeker langskomen, deze laatste kilometers kunnen de hel van de Drei Zinnen doorstaan, de percentagemeter blijft constant rond de 13% aangeven! Hijgend baan ik me een weg naar boven, af en toe met ontzag uitkijkend naar de top. De laatste 1000 meter zijn fenomenaal steil , tot 21%, het is recht staan op de trappers, van moeten om niet om te vallen. Aan het restaurant op de top hijg ik zeker een volle minuut uit op mijn stuur, wat me niet dikwijls overkomt. Wat een opener! Dinsdag 20 juli:
De zomer blijft aanhouden in Tirol, dus maak ik vandaag werk van de klim in onze thuisbasis, de 39km lange Kaunertalergletsjerstrasse. Het was hier dat Luc Roosen jaren geleden de rit won in de Ronde Van Oostenrijk en waar Frank Van Den Broucke in diezelfde rit de basis legde voor zijn eindoverwinning, een klim met Belgische wielergeschiedenis dus. Er is geen wolkje aan de lucht wanneer ik omstreeks 8u15 afdaal naar de voet in Prutz, maar het is amper 13°. Een half uurtje later ben ik klaar voor bijna 3 uur klimplezier! De eerste 11km tot in Feichten zijn geen onbekende meer, want deze deed ik gisteren reeds toen ik terugkwam van de Möseralm. Na de twee tunnels speelt de berg even op, een kleine kilometer die oploopt tot 9% gemiddeld. Wanneer Vergötschen, Unterhauser en thuisbasis Feichten eraan komen loopt het lekker, lichtjes bergop. Even later komt het tolstation eraan, ik mag doorrijden, maar ga zweet moeten betalen aan de Gletsjerstrasse. De klim behoedt me voorlopig echter voor zwaardere inspanningen, dit verandert wanneer de meters hoge stuwdam van de Gepatsch Stausee in zicht komt. Via de eerste haarspeldbochten trekt de weg zich de hoogte in met een laatste stuk tot 14%. Dan volgt de beloning met een schitterend uitzicht over het 7km lange stuwmeer. De weg die naast het meer ligt is zo goed als vlak, tijd om even te recupereren en iets te eten. Het echte werk gaat beginnen, nog 11km klimmen aan gemiddeld 9%. Wanneer ik later door met een haakse bocht de Fagge rivier oversteek, doet me dit terugdenken aan Plan Lachat op de Galibier, de weg loopt recht naar de hemel toe! Intussen is het landschap van een uitzonderlijke schoonheid, een echte Alpiene col, met weiden, watervallen, rotsformaties en de Weisseegletjser waar het eindpunt ligt! Het zweet stroomt intussen met beken naar beneden, en via de genummerde haarspeldbochten is het net zoals op de Stelvio, aftellen. Daar duikt het enorme restaurant op dat zich boven bevindt en het einde van deze grandioze klimvervaring, 2750 meter hoog! Ik klok af in 2u49, zeer tevreden.
Woensdag 21 juli:
Er wordt slechter weer verwacht over enkele dagen, dus profiteren we van deze derde mooie zomerdag op rij. Ik neem Carine en Emma mee naar Imst, zij gaan het stadje ontdekken, ik stuur mijn fiets vandaag naar de top van de Hahntennjoch. De klim start in het centrum van Imst, en net daarbuiten loopt deze even op tot 13%. In het bos mildert hij weer naar een matige 6 a 7%. het valt me na twee dagen fietsen op dat de cols hier zeer onregelmatig zijn, stukken ver boven de 10% wisselen af met lichte afdalingen van meerdere kilometers. Deze Hahntennjoch blijft lange tijd goed doenbaar, tot er een lang stuk volgt van enkele kilometers boven de 10%. De weg slingert zich hier als een dakgoot naast een diepe kloof en een steile rotswand. Ik bevind me in een andere , ruige bergwereld, op zijn minst gezegd imposant. Toch dient mijn ademhaling onder controle te worden gehouden, het is trekken en duwen op de pedalen om het ritme min of meer aan te houden. Ook nu weer volgt een makkelijker stuk, maar wanneer de rotspartijen plaats maken voor Alpenweiden gaan de twee voorlaatste kilometers in en hier is het afzien aan dubbele percentage cijfers. Ook nu weer een gevoel van tevredenheid bij het bereiken van de top, er wacht me een beloning met een schitterende lange en snelle afdaling richting Imst. Heerlijk om de wind in je oren te horen en je fiets door te bochten te leiden! Op de Belgische nationale feestdag wil ik altijd wat meer, aangezien de vrouwen een wandel rustdag inlassen klim ik in de namiddag nog naar de Pillerhöhe, een zeer taaie klant aan gemiddeld 9,9% en 10,6km lang. Weer vertrek ik in Prutz (bij 36°!!) en de eerste 6km zijn echt niet te doen! Het gaat nergens onder de 10%, de zon brandt op mijn bol, via Kauns en Kaunerberg klauter ik tegen 7 a 8km/uur naar boven, afzien ! De bochten zijn schaars , even op adem komen is er niet bij. Hier telt alleen conditie en gewicht, hier voel ik dat mijn basis als loper de doorslag geeft. Op karakter sleep ik me omhoog, dit zijn de zwaarste kilometers van deze fietsvakantie. De Piller wordt een echte killer, naar het einde toe volgt een lichte afdaling en het laatste stuk aan 9% neem ik er graag bij want de top is in zicht! Deze Pillerhöhe ligt op 1600 meter hoogte, het uitzicht over de Inn vallei is grandioos ! Snel maak ik me uit de voeten want een onweer is nakend, het zou echter nog tot 's avonds duren vooraleer het zou gaan regenen. Zondag 25 juli:
De afgelopen twee dagen waren slecht, vrijdagnamiddag is het beginnen regenen en werden we goed nat tijdens onze wandeling langsheen de Gepatsch Stausee. Gisteren (zaterdag) zijn we warmere oorden gaan opzoeken over de Reschenpass in Italië, in Merano was het een aangename 24°. De terrasjes deden de rest. Vandaag de fiets weer van stal gehaald , voor de 48km lange klim naar de Bielerhöhe, langsheen de Silvretta Hochalpestrasse. Deze weg gaat langs de Paznaunvallei en dorpjes met klinkende namen zoals Kappl, Ischgl en Galtur. De top van de Silvrettastrasse ligt op 2036 meter hoogte. In Landeck schijnt een waterzonnetje op deze zondagochtend, en omstreeks 9 uur trek ik me op gang. 48km klimmen aan gemiddeld 2,5%, dat bekent dus ook veel vlakke en lichtoplopende stukken. De strakke tegenwind die uit het Noordwesten blaast gaat het wel moelijker maken. Tot voorbij het eerste dorp Pains stelt de klim niet veel voor, dan gaat het voor even naar 7%. Ik rij nu echt de Paznaunvallei in en het blijft lichtoplopend gaan. Telkens ik voorbij een dorpskern passeer klimt het echt, dat is zo in See , Kappl(tot 10%) en ook in Ischgl. Intussen krijg ik enkele tunnels op mijn weg, een tip voor volgend jaar, fietslichtjes monteren. Het weer wil niet echt mee, het is nog droog maar fris. Bij het binnenrijden van het laatste dorpje, Galtur, begint het echt goed te regenen.Ik ben goed voorzien(beenstukken, overtrekschoenen), maar begin met mijn zomerhandschoentjes verkleumde vingers te krijgen. Het is nog 10km tot aan de top, en ik neem geen risico's. Snel even opwarmen in een café met een lekkere cappucino. Even later is het min of meer droog, na Galtur gaat de weg echt omhoog, de laatste 2km komen niet meer onder de 10%. Hier is de Silvretta Strasse op zijn mooist. Ik kom boven aan het stuwmeer in iets meer dan 2u26'. De eerste tien kilometer naar beneden zijn koud(het was slechts 7° op de top), maar voorbij Galtur schijnt de zon alweer. Dinsdag 27 juli:
Onze laatste dag in het Kaunertal, en wanneer ik 's ochtends de gordijnen opendoe hangen de toppen in dikke mist. Na een half uurtje lopen en een uitgebreid ontbijt besluit ik om toch nog een laatste klim te doen. Via de snelweg ben ik vlug aan de voet van het Ötztal , waar ik net voor Oetz mijn wagen parkeer. 3km "inrijden" om dan de 18km klim naar Küthai(2017 meter) aan te vatten. In Oetz is het druk, en net voorbij het centrum aan het ronde punt moet ik linksop draaien. Vanaf hier wordt het rustig en dat zal zo heel de klim blijven. De weg naar Küthai loopt vrij gelijkopgaand doch niet makkelijk, 8 a 10% zijn geen uitzonderingen. Ik voel me echter kiplekker, is deze col niet zwaar of gaat het een pak beter na een weekje fietsen in de bergen? Halverwege in het dorpje Ochsengarten is het vlak, een lekker stukje dat nog een kilometer doorloopt. Dan volgt er een echte muur, meer dan 1000 meter klimmen aan gemiddeld 12% met pieken tot 15%. Verwonderlijk neem ik deze piek zeer goed, beter dan pakweg een week geleden. De laatste 4km zijn onregelmatig, al snel rij ik voorbij het stuwmeer en klim ik tot boven in het dorpje aan de kerk. Wanneer het dan begint te regenen ga ik even uitblazen bij een koffie om daarna de laatste afdaling van deze vakantie aan te vatten richting Oetz. Nadien besef ik dat de Oostenrijkse cols niet moeten onderdoen voor hun buren in Italië, en een pak moeilijker zijn dan de "beroemde" passen in Frankrijk! Hoogtijd dat er iemand een boek gaat schrijven over klimmen in Oostenrijk en graag een opwaardering voor de Ronde Van Oostenrijk !
Hier de technische gegevens van de beklommen cols:
Möseralm(1812 meter) 10,3km (gemiddeld 9,1% voet Ried Im Oberinntall)
Kaunertal (2750 meter) 39km (gemiddeld 4,9% voet Prutz)
Hahntennjoch(1894 meter) 14,6km (gemiddeld 7,5% voet Imst)
Pillerhöhe (1559 meter) 10,6km (gemiddeld 9,9% voet Prutz)
Bielerhöhe(Silvretta) (2036 meter) 48km (gemiddeld 2,5% voet Landeck)
Küthai (2017 meter) 18km (gemiddeld 7,5% voet Oetz)
Foto's:
Hahntennjoch
Silvretta Hochalpestrasse
Top van het Kaunertal
Kaunertaler gletsjerstrasse

Mergellandroute: een ontdekking !

2010-07-16T09:55:00.004+02:00

Gisteren mocht ik mijn blogmaat Johan weer verwelkomen in de Kempen. Bedoeling was om samen een fietstocht te maken langs de Mergellandroute in Nederlands Limburg. Het werd een tocht van 114km en 15 hellingen. Omstreeks 11u zaten we op onze fiets, vrij laat, gevolg van een file net voor het binnenrijden van Maastricht. Deze stad was onze startplaats. Via het station zochten we naar het beginpunt van de Mergellandroute waar we via Bemelen opreden. Er stond een fikse wind gisteren, de zon zorgde echter voor aangename temperaturen. Het wegdek droeg duidelijk nog de sporen van takken en halve bomen, gevolg van de storm die hier woensdagavond voorbij trok. Dat het een geaccidenteerd parcours zou worden was al vrij snel duidelijk. De eerste 25km ging het steeds op en af, met enkele stekelige hellingen tot 10%. Voor mezelf was het de eerste keer dat ik deze omgeving verkende, op zijn minst gezegd een echte ontdekking. Rustige wegen, glooiende hellingen, schitterende vergezichten en dorpjes die zo zijn weggeplukt uit vervlogen tijden. Kort na 12u werd het tijd voor een middaglunch, bij een plaatselijke bakker vonden we rijsttaartjes die wel op halve vlaaien leken en superlekker waren. Voldoende dus om er terug tegen aan te gaan, de moeilijkste hellingen zaten in het tweede deel van onze rit. In totaal volgen er nog 6 stuks die ik kon toevoegen aan mijn challenge BIG klassement. Vooreerst de klim naar het Vijlenerbos vanuit Camerig, met onderweg een prachtig vergezicht en het laatste stuk door een Ardennenbos. Via een kleine omweg reden we langs het Drielandenpunt vanuit Vaals , waar het tijd werd voor een terrasje. Aken was duidelijk zichtbaar. Iets verderop volgde dan de Gulperberg; tot nog toe had ik de meeste punten vergaard in de bergprijs, maar op deze laatstgenoemde puist liet Johan zien hoe goed hij wel kan klimmen. Een splijtende demarrage en Dirk moest passen. Er zijn overigens woorden te kort om te vertellen hoe mooi deze Gulperberg wel is , die op zijn steilste stuk naar de 17% gaat. In Eys draaien we links de Eyserbosweg op. Klinkende namen uit de wielerklassieker Amstel Gold Race. Het wordt me stilaan duidelijk dat alleen maar sterke mannen deze koers kunnen winnen. Johan gunt me de doortocht als eerste op de top, iets later missen we een wegwijzer en komen opnieuw boven op de Eyserbosweg, zo raak je natuurlijk aan veel kilometers, maar de omweg was landschappelijk gezien wel de moeite. In Schin op Geul moeten we linksop een smalle weg indraaien. Het voorgeborgte van de hel.. Iets later staat er een bordje: "22% steilste helling van Nederland" , dit moet de Keutenberg zijn. De versnelling op het kleinste kroontje en stoempen maar, ik mag me koning kronen van deze Keutenberg. De kilometerteller wijst bijna 100 aan , het beste is er nu wel af. Via een lange afdaling komen we in Valkenburg terecht, druk stadje met tal van terrasjes. Daar staan we plotseling aan de voet van de Cauberg... deze helling was toneel van vele veldslagen (wk's , Tour de France) en elk jaar scherprechter van de Gold Race. Snel nog een foto aan de voet en weg. Ik sta veel te groot , en voor ik het weet spurt Johan van me weg. Dan haal ik alles uit de kast om het gat te dichten en slaag daar ook in , even blufpoker spelen en overnemen , niet voor lang echter, mijn fietsmaat plaatst nog een tweede demarrage waar ik geen antwoord op weet. Hij wint de slag van de Cauberg. Moe maar zeer tevreden dalen we af richting Maastricht, waar we onze oriëntatie helemaal kwijt zijn en lang moeten zoeken naar het station. Als beloning trakteren we onszelf op een lekkere dame-blanche, welverdiend! Johan zegt dat we 1600 hoogtemeters hebben overwonnen, samen met de factor wind een zware rit dus. De autorit naar huis verloopt vlot, mijne kameraad slaapt zijn roes uit, en thuisgekomen praten we nog na bij een lekker biertje. (foto's:Gulperberg,Keutenberg,Cauberg)

25x Kluisberg op één dag.

2010-07-14T09:28:00.003+02:00

Gisteren bracht ik een dagje door op de taalgrens. Sinds enige tijd ben ik lid van de website "Challenge BIG" , een clubje dat Europese klimmers verenigt. Deze site geeft 1000 hellingen in Europa weer, telkens als je één col of helling uit de lijst van 1000 beklimt kan je deze "claimen" en kom je in een klassement te staan. Een zeer mooie uitdaging voor een hobby fietser (klimmer) zoals ik. Aangezien deze vereniging dit jaar hun 25 jarig bestaan viert , werd het idee opgevat om 25 keer per jaar dezelfde col te beklimmen. Er is echter nog een bijkomend criterium:wanneer het hoogteverschil minder dan 200 meter bedraagt dien je deze helling 25 keer op één dag te beklimmen. Als de missie slaagt dan krijg je het brevet "IRON BIG". De gekozen helling dient uiteraard wel uit de lijst van 1000 te komen. Mijn keuze viel op de KLUISBERG. Een puist van 140 meter in de Vlaamse Ardennen. Het beloofde op 13 juli een lange dag te worden. Precies 43 jaar geleden overleed Tom Simpson op de flanken van de Ventoux, ik zou vandaag mijn cavalerietocht in het Kluisbos aangaan........ Vroeg uit de veren om tijdig te kunnen starten dus. Aangezien de Kluisberg meerdere kanten heeft om op te rijden besloot ik te werken in blokken van vier. Omstreeks 9u15 vertrok ik voor de eerste klim vanuit Ruien. Na vier Vlaamse kanten kwam Amougies aan de beurt, en daarna volgden vier keer Orroir. Op en rond de Kluisberg wemelt het van toeristische activiteiten, vandaar dat ik mijn geplande poging van vorige zaterdag wijselijk uitstelde naar een weekdag. Gelukkig was het gisteren vrij rustig op de Kluistop. Na 12 beklimmingen wist ik het wel , de Vlaamse kant is veruit de moeilijkste. Vanuit Amougies heb je een lichte afdaling halverwege en langs de kant van Orroir volgt er een stuk vals plat. Het echte venijn van elke klim zit echter in de staart, de laatste 200 meter zijn echt zwaar, de teller draait dan rond de 14 a 15%. Komt er nog bij dat je in dat steilste stuk telkens twee dwarsgoten moet kruisen wat het tempo alleen maar afremt. Na 14 geslaagde pogingen werd het reeds 13 uur , tijd voor een lunch. Op het kerkplein van Ruien had ik mijn wagen geparkeerd , en aan het standbeeld van Eddy Merckx werd er even op krachten gekomen van de geleverde inspanningen. Na een half uurtje terug de weg op , voor het tweede deel. De benen zijn nooit echt super wanneer je terug moet vertrekken en poging 15 en 16 gingen eerder stroef vanaf de Vlaamse kant. Intussen brandde de zon ongenadig en dwaalden mijn gedachten af naar 13 juli 1967. 25 keer Kluisberg , dat is ook 25 keer afdalen langs de chicane van de Torendreef, zeer mooi maar technisch. Nog zes Waalse kanten stonden me te wachten ; de laatste drie wou ik zeker afwerken langs Ruien om het mezelf niet te gemakkelijk te maken. Voor de laatste vier pogingen kreeg ik de morele ondersteuning van mijn goeie vriend Jacky Van der Cruyssen, de gekoelde sportdrank die ik van hem kreeg was meer dan welgekomen. Van de vijf drinkbussen die ik bij had, bleef er toen nog een halve over. Poging 23 en 24 gingen nog steeds redelijk vlot, het steile stuk van de laatste 200 meter kroop wel stilletjesaan in de benen. Laatste poging : 16u09'. Nog één keer alles geven en een recordtijd vanuit Ruien: 7'57" en top ! De Iron BIG titel was binnen! 55 kilometer klimmen en 2850 hoogtemeters, zelfs in Vlaanderen kan je je voorbereiden op de echte cols ! Een mooie zomerdag werd afgesloten , in de wagen kon ik de laatste meters volgen van de Alpenrit in de Tour.

Ploegentijdrit in Oeselgem

2010-07-09T19:20:00.002+02:00

Zondag laatst was er de viering van het 40-jarig bestaan van onze plaatselijke wielertoeristen club WTC Oeselgem. De club werdt destijds door enkele wielervrienden, waaronder mijn wijlen schoonvader Ivan, opgericht. Nog enkele oudgedienden van toen zijn nog steeds actief lid. De club is ondertussen uitgegroeid naar meer dan70 leden en is ook aangevuld met enkele dames die er wekelijks hun mannetje staan. Voor het 40-jaar jubilee te vieren was er gedacht om een ploegentijdrit met enkel clubleden te rijden. Het overgrote deel van de club schreef zich in. De ploegsamenstelling gebeurde door loting onder het toeziend oog van gerechtsdeurwaarder Vanpintentapper. Zondag stonden we dus met 13 ploegen vanelk 4 renners aan de start. Iedere ploeg kreeg een ludieke naam toegewezen. Wij waren de "Maesmakkers" aangezien Francky Maes in de ploeg zat en elke ploeg diende een nostaligische outfit van de club te dragen. In 40 jaar zijn er reeds verschillende teneu's geweest, dus hier geen probleem. 12 ronden van 5km werden gereden. Om het een beetje spannend te houden, moest van iedere ploeg eerst 1 renner 2ronden rijden vooraleer de volgende ploeggenoten mochten aansluiten. De laatste 2 ronden diende dan een andere renner van de ploeg solo voor de overwinning strijden. De zaterdag nog meldde nestor Eric Declerck zich ziek en werdt in extremis vervangen door zijn zoon Tom (ex-renner) die special van Antwerpen overkwam. De koers zelf. Na de 2 ronden door Christophe gereden, lagen we reeds 45 seconden achter op de koplopers, waardoor Francky en mezelf, ploeggenoten Geert Carton en Christophe Bekaert in het wiel naar voren sleurden. Op 2 ronden was de achterstand weggewerkt en streden we reeds mee voor de overwinning. Spijtig genoeg reed Geert in de voorlaatste ronde tegen een verkeerspaaltje en waren we terug op achtervolgen aangewezen. Francky als solo haalde nog alles uit de kast en eindigde nog op de 5de plaats. Maar winnen is niet het belangrijkste, we hebben er als ploeg enorm veel plezier aan beleefd. Deze formule is zeker voor herhaling vatbaar. Er verscheen een mooi artikel in het Nieuwsblad in de regio katern. Zie bijlage.

DENTERGEM - Dertien ploegen van telkens vier renners van WTC Oeselgem startten zondag voor een ploegentijdrit, waaronder ook vier dames die niet onderdeden voor de mannen. De bedoeling van de wedstrijd voor de 52 renners was zo snel mogelijk met vier de eindstreep halen.
Langs het parcours, dat door iedere ploeg twaalf keer werd afgelegd, konden de clubleden rekenen op de luide steun van de talrijk aanwezige toeschouwers. Zelfs de vuvuzela werd hier en daar boven gehaald.
Tijdens de eerste ronde demarreerde Angelo Vanherweghe om nadien, in de tweede ronde, terug gegrepen te worden door het het ganse peloton. Na de tweede ronde kwam Luc Devooght van team “Continental” als eerste van de solorijders over de streep. Voor de volgende acht toeren voegden de andere drie teamgenoten zich bij hun starter. Ongeveer 40 renners moesten tegelijkertijd inpikken doch alles verliep vlekkeloos. Tijdens dit gedeelte van de rit vormden zich twee grote pelotons die elkaar op jaagden. Een valpartij van Geert Carton in de voorlaatste ronde zorgde ervoor dat team "Maesmakkers" uit de kopgroep verdween. Bij team '' ‘t Gemakske” kreeg Geert Devolder een lekke band zodat ook zij werden uitgeschakeld voor de eindwinst. Zestien personen, dus vier ploegen kwamen samen over de meet na de tiende ronde. Team "Continental" was de eerste. Vanaf dit moment moest terug één renner verder voor nog twee keer de ommegang. De ene demarrage volgde vlug na de andere. Uiteindelijk haalde Thijs Vandaele de overwinning voor "De Talooreterters" binnen.De tweede plaats was voor "De Baertienies" en "De Slekken" waren derdes. What’s in a name ...?
Maar vooral het plezier en de teamspirit onder de collega-fietsers primeerden die dag.
De prijsdeling volgde in café “De Vierschaar “. Iedereen viel in de prijzen. Zo waren er ook ludieke prijzen zoals “De Gouden Pamper” voor de oudste ploeg (team Taelman) , “De Zilveren Pamper' was voor de jongste ploeg (team “Langzaam maar zeker”) en de trofee van de pechvogel van de dag was voor Geert Carton uit team “de Maesmakkers”.
WTC “Ontspanning Verenigt” dankt het sport- en feestcomité 'Voor Elk Wat Wils' voor de logisitieke steun.
Misschien is dit evenement wel voor herhaling vatbaar?

Vakantie in zicht.

2010-07-08T21:41:00.003+02:00

Nog één dagje werken en er wacht me een deugddoende vakantie. Het officiële resultaat in Tessenderlo was nog beter dan gedacht: 80ste plaats in 36'43". Intussen heersen er weer tropische temperaturen en is het een hele karwei om deftig te trainen, het tempo lag vandaag niet hoog, mag ook al eens voor een keertje. (foto: Stefan Bomans: voor de start van The Classic).

Kans op supertijd gemist.

2010-07-06T20:26:00.003+02:00

De laatste wedstrijd van het voorjaar werd gisteren afgewerkt in Tessenderlo. Daar vond de jubileumeditie plaats van The Classic, een sfeervolle stratenloop over 10km. Zondag was ik nog gaan kijken naar de doortocht van de Tour de France in Waarloos en dat was nog voelbaar in de benen. Gelukkig bleef de temperatuur gematigd rond de 22° en bleek er voldoende zuurstof in de lucht na de regenbuien van enkele uren ervoor. Werkmakker Ivan Cools daagt en nodigt me elk jaar uit voor deze goed bezette koers. Na een matige start kwam ik na enkele kilometers op toerental om halfweg door te komen in 18'16". Samen met Lierse atleet Tom De Crom bleven we opschuiven tussen de mensenmassa in een feestend Tessenderlo. Het parcours is wel snel, maar toch ook niet, de vele bochten in centrum en de drie klimmetjes die moeten bedwongen worden maken het niet makkelijk. Aan de 8ste kilometer is het beste eraf, op karakter naar de finish. Net voor de laatste 1000 meter voel ik dat mijn veter loszit. Snelheid maken op die manier zit er niet in, dan maar stoppen en zo snel mogelijk het euvel oplossen om terug te vertrekken. Alles bij elkaar kost me dat toch 15 seconden. Terug gaan lopen is dan niet zo simpel, ritme gebroken en benen verzuurd. In een onvoorstelbare laatste 600 meter probeer ik nog wat goed te maken en het loont. Finish in 36'42" , een uitstekende tijd. Na de aankomst voel ik wel dat ik diep gegaan ben, maar dit is de beste wedstrijd van dit jaar tot nog toe. Als ik het veterprobleem verreken moet een tijd van rond de 36'30" er zeker ingezeten hebben. Hiermee wordt het eerste loopdeel van 2010 afgesloten. De komende weken gaat de fiets iets meer in beeld komen, en zal de loopconditie onderhouden worden. (Foto: op de finishlijn alles eruit gehaald; met dank aan fotograaf Stefan Bomans)

Emma over 1meter 60.

2010-06-27T19:11:00.003+02:00

Bij topzomer temperaturen en weinig wind is Emma er vandaag in geslaagd voor de tweede keer ooit over 1m60 te springen. In het Oostvlaamse Lebbeke lukte ze de hoogte van bij haar eerste poging, meteen goed voor de evenaring van haar eigen record.Daarmee staat ze ook terug in de nationale top tien bij de scholieren. Haar laatste sprong over 1m65 mislukte maar net.

Prachtig sportweekend.

2010-06-26T21:25:00.005+02:00

Gisteren vond traditioneel bij het begin van de zomer de Kardinaalsjogging plaats in eigen dorp. Een loopwedstrijd met start en aankomst op 600 meter van de deur, je zou voor minder gemotiveerd zijn. Dit jaar lag de keuze niet op de langste afstand(15km), maar zou het een rondje minder worden op en rond het prachtige kasteeldomein. 10 kilometer is nog ver genoeg bij een temperatuur van 27°. De baanwedstrijden van de afgelopen weken hebben zeker mijn snelheid verhoogd en ook de weerstand, dat werd gisteren bewezen. Na een snelle eerste ronde kreeg ik het gezelschap van Walter Aerts(15km) en Luc Lauwers uit Lille(10km). Wegens werkzaamheden werd het parcours dit jaar aangepast en de nieuwe doortocht door de bossen had wel zijn charme, maar was een pak zwaarder dan vorige edities. Een dipje bleef uit, meer zelfs, na 6km kon ik een versnelling plaatsen en volhouden tot aan de finish. Enkel Walter Aerts bleef mijn metgezel. Eindtijd 37'17", uitstekend bij dit weer en op dit geaccidenteerd parcours. Het leverde me een 7de plaats op. Top drie bij de M40 werd net gemist, maar als primus van de gemeente Vorselaar op de 10km viel ik toch nog in de prijzen. Een prima resultaat dus voor eigen volk.
Vandaag had ik een afspraak met mijn fietsmakker Stefan om nogmaals op verkenning te gaan in de Ardennen. Start-en aankomstplaats werd Chevron met voor mij 8 nieuwe beklimmingen. Over een afstand van 95km zou dit uiteindelijk iets meer dan 2000 hoogtemeters opleveren. Uitstekend fietsweer, wat het vakantiegevoel alleen maar versterkte. Via Werbomont ging het eerst richting Heyd voor de eerste klim: de Col du Rideux. De eerste officiële "col" van België, die sinds zeer lange tijd aangeduid staat op de NGI-kaarten. Geen onoverkomelijke hindernis, alleen de laatste meters gaven dubbele percentagecijfers aan. Weer een klim die ik kan claimen voor de "Challenge BIG" site. Afdaling langs dezelfde weg om al snel de "Cote Roche a Frene" aan te vatten. Geen makkie, iets meer dan 2km stijgen aan 9,5% gemiddeld. De Ardennen zijn een schitterend fietsgebied, ook hier krijg ik weer prachtige vergezichten cadeau. Na deze puist rijden we terug naar Werbomont, waar het richting Trois Ponts gaat. De derde klim is de "Ancienne Barriere" die de vrij rustige N66 volgt voor bijna 5km. Een "loper" aan 4,7%. De afdaling naar Trois Ponts is welgekomen, in het dorp heerst een gezellige zomerdrukte en gaan we een hapje eten. Met volle maag volgt al onmiddellijk een zeer zware brok. Via de Rue de Hezalles gaat het de gelijknamige helling op. De eerste 500 meter zijn om te sterven! Starten aan meer dan 15%, om een record te bereiken in de haarspeldbocht , 23%!! Alles moet nu wel uit de kast om verder te rijden, gelukkig zwakt de helling later wat af naar "makkelijke" percentages. Een rustige klim ook, die me uiteindelijk in Grand Halleux brengt , de voet van de beroemde "Cote de Wanne". Weer kom ik ogen tekort om te genieten van de mooie uitzichten, alhoewel ik zeer geconcentreerd moet blijven want deze Wanne is geen makkie. Ik maak er een wedstrijdje van met een paar Noorderburen en trek me tot op de top goed uit de slag. Bijna 70 kilometer gereden en het beste is er af. Via een landweg gaat het richting Stavelot, waar ik uiteindelijk aan de top van de Stockeu uitkom. Afdalen doe ik via de parallelweg die er niet al te bijster goed bijligt. De Stockeu laat ik deze keer voor wat hij is , en zoek naar een andere helling in dit Ardeense dorp, de klim naar de "Ferme Bergerie", nog een helling die ik uit het "Cotacolboek" haal. Hij bezorgt me enige voorzichtigheid wanneer ik nog eens vluchtig naar de hellingsgraad kijk.(1,9km aan 9,3%). Ik raak tot op de top, maar moet langs dezelfde weg weer naar beneden over een penibel (nog zacht uitgedrukt) wegdek, waar door de erosie putten liggen van 30cm diep. Zeer voorzichtig dus. Wanneer ik in Stavelot de kasseitjes verlaat en terug richting Trois Ponts rijd, kan ik de zaligheid van een schitterende asfaltweg weer appreciëren. Terug in Trois Ponts klim ik langs de Rue des Villas omhoog via de "Cote de Brume-Est", een helling naar mijn smaak. Een brede zeer rustige weg is mijn deel, die geleidelijk aan stijgt. 3km klimmen aan 7,3%; het lijkt wel bijna een Vogezencol. Deze helling is ook een prima alternatief voor de grote N66 weg. Uiteindelijk kom je ook langs hier aan de Ancienne Barriere en wacht me een mooie lange afdaling. De laatste klim van de dag is er eentje om het af te leren. De "Cote de Forges Chevron" kan tellen! 750 meter klimmen aan 11,1%. Het beste is er nu helemaal af (wat wil je na 94km en met een loopkoers in de benen), op karakter overwin ik de twee steile stukken van 21%. De wagen van Stefan is een bevrijding en het eindpunt van een mooie Ardennendag!
(Foto: mooi uitzicht op de Cote de Brume Est).

Fietsen in de Alpen.

2010-06-26T18:17:00.003+02:00

Met een weekje vertraging hier toch nog een verslagske over onze jaarlijkse fietsstage met de werkcollega's. Na de uitgeregende versie van 2008 in de Pyreneeën en een sabbatjaar in 2009 was het deze keer het Olympisch stadje Albertville die als uitvalsbasis dienst deed. Maar ook dit jaar waren de weergoden ons niet gunstig gezind. Een paar dagen hebben we de regen net kunnen ontlopen maar andere keren stonden de hemelsluizen wijd open. Na aankomst de zaterdagavond stond voor de zondag al meteen een pittige rit op het programma 139km en 2575hm. We waren met 14 en er werd in 2 groepen gereden, een A-groep met zeg maar de getalenteerde klimmers en een B-groep alias de betere wielertoerist. Eerste beklimming was col du Trà, een "korte" maar pittige klim van 10km met een gemiddelde van 8%. Ik testte daar eens hoe goed mijn klimmen nu was en eerlijk gezegd het vlotte veel beter dan verwacht. De A-groep kon ik gerust volgen en had niet zoveel achterstand op de betere klimmers. De 2de col was Cormet de Roselend, als iets gekender, langer maar minder steil. Deze heel rustig opgereden. De volgende dag stond een "rustiger" rit van "slechts" 109km en 1675hm op het appél, met als hoogtepunt de beklimming van col de Grand Cucheron, 16km aan 5.4%. Ook die dag goed verteerd en daarom besloten om op dinsdag met de A-groep mee te rijden. Voor die dag werden 167km onder de wielen geschoven en moesten 3260hm overwonnen worden. Zeg maar een klein cycloparcour. Komt daarbij dat het tempo bij de A-groep toch stukken hoger ligt, de B-groep was een kwartier eerder vertrokken maar tijdens de beklimming van de eerste col (col du Frêne, 7.5km 7.2%) werden ze al door ons bijgebeend. De volgende was Mont Revard aan de voet van het meer van Aix-les Bains. 16km aan 6.9%. De klim vlotte goed ondanks de regen, afdalen was een ander paar mouwen. Als laatste kwam col du Marocaz goed voor 15km aan 4.3%, een loper zeg maar waar ik als 3de boven kwam. De volledige rit dus goed verteerd, maar een ganse week met de A-groep meerijden zou een aanslag geweest zijn op mijn gestel, dus de volgende dagen terug met de B's op pad. Woensdag een rustdag met veel regen en donderdag ook wat later vertrokken door de onheilspellende lucht. We waren beter in hotel gebleven want eenmaal buiten de vallei bij de beklimming van de 2de col ( eerste was Col de Saisies, 2de col de Aravis) kwam de regen met bakken uit de lucht. Na een uurtje schuilen onder een afdak was er nog geen beterschap en een afdaling in regen en totaal verkleumd zag ik niet als een optie. T' leven is nog te mooi om nu al een ravijn in te duikelen. Een korte afdaling gemaakt waar net voor het einde van een dorp een Taxi Velo hadden opgemerkt. De vriendelijke alpenbewoners maakten ons een warme chocolademelk klaar en een zetten een elektrisch kacheltje aan ons voeten zodat daar terug wat leven in kwam. Daarna bracht hij ons terug naar het hotel zodat ons een terug rit van 60km in de regen bespaard bleef. Laatste rit was vrijdag met een trip van 112km en 2110hm, met als hoogtepunt col du Madeleine, 28km aan 5.6%. Wel Madeleine mag dan een vrouw zijn, we hebben ze toch getemd, allé de col toch. Samen met Jo (een andere Jo) rustig omhoog gepedalleerd en nog net kunnen genieten van het zicht op het massif de Ecrins, voor die in de wolken verdween. Na de afdaling en rit terug naar Albertville zat deze stage er terug op en werd afgesloten in een plaatselijk Leffe café (in de regen). Met deze stage heb ik nu ongeveer bijna alle cols van de Grand Route des Alpes gereden. Een tocht die ooit eens met Dirk op het programma staat.

Mijl in Herentals en driemaal pech op zondag.

2010-06-20T18:06:00.003+02:00

Na 1 maand van training knoopte ik zaterdag terug aan met de atletiekcompetitie. Ac Herentals organiseerde een open meeting en langste afstand op het programma was de mijl (1609 meter). Ideale weersomstandigheden tref je niet dikwijls in onze contreien, als de temperatuur goed is dan waait het veel te hard. De noorderwind was op de Bloso piste goed voelbaar. Een mooie reeks van 18 atleten, met een snelle en een tragere groep. Op deze afstand moet je niet veel verzinnen en vanaf de start volle bak gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Ik nestelde me in het tweede groepje, maar heb toch een tactische blunder begaan. Naar het einde van de tweede ronde verschoot ik al een pijl door te versnellen en aan de kop te gaan lopen , gewoonweg dom. Deze inspanning zorgde ervoor dat ik weer wat tekort kwam in de laatste ronde. Snel ben ik sowieso al niet. Eindtijd: 5'16"78, toch mooi tegen 18,3km/uur, maar met gemengde gevoelens. Ik finishte wel in het spoor van Herman Lievens en Koen Willemsen, op deze afstand twee clubgenoten die sneller zijn dan ikzelf. De eigenlijke bedoeling van dit soort wedstrijden is om de snelheid en de weerstand op te krikken, missie geslaagd dus. En beste mastertijd op de mijl voor mezelf want twee jaar geleden kwam ik in Mol niet verder dan 5'23". Het was mijn vijfde baanwedstrijd van dit jaar en normaal gezien nog niet de laatste. Ik heb na jaren afwezigheid de piste herontdekt en amuseer me er prima. Zolang we een beetje meekunnen, blijven we ervoor gaan.
Vandaag stond er een fietstochtje geprogrammeerd met collega Stefan, tussen de regenbuien door ging het richting Nederlandse grens. Echter, de pret werd snel verstoord want drie keer plat rijden op 5km tijd is niet plezant en zeker niet normaal. Dan maar de hulptaxi (Carine) gebeld om thuis te geraken. Bij het vervangen van de tubes ter plaatse controleerden we ook de buitenband op eventuele stukjes ijzer of glas en vonden niks. Bij de thuiskomst werd er na grondig onderzoek een miniscuul stukje glas aangetroffen in de buitenband. Dat was de boosdoener van alles. Intussen zijn we wel volleerde bandenvervangers geworden. Dat heb je natuurlijk als je bijna nooit "plat' rijdt.

Grijs en regen in de Ardennen.

2010-06-12T21:41:00.003+02:00

Op uitnodiging van mijn goeie vriend Luc Van Doninck trokken we vandaag naar Banneux voor een fietstochtje van ongeveer 90km. De dag begon echter niet goed, stukken aan de wagen en met een beetje hulp raakten we snel aan een vervangwagen. Onze andere compagnon Louis Poelmans nog snel opgepikt en daarna richting Banneux. Na dit oponthoud geen tijd om een kaarsje te branden, misschien hadden we dat beter wel gedaan , want de hemelsluizen bleven niet dicht.... Al na 8km stonden we aan de voet van de befaamde Cote de La Redoute, geen onbekende meer, vorig jaar heb ik deze hap reeds verorberd. Deze keer kwam hij dus vrij snel, op de steilste stukken recht op de pedalen en zonder problemen boven geraakt. Via een ommetje langs Aywaille terug naar Remouchamps om dan richting Trois Ponts de vallei van de Ambleve te volgen. Iets later reden we de nog mooiere vallei van de Lienne binnen. Intussen kwam de zon even priemen , tot zover alles dik in orde met het weer. Bierleux Haut is de volgende helling op onze weg, een puist van 1250 meter lengte aan 10,1% gemiddeld, we zullen het geweten hebben, de eerste hectometer draait rond de 18% . Een klim oprijden is al niet makkelijk, maar met drie actieve honden die voor je wielen springen wordt het helemaal een karwei ! Het was dus vandadde, bergop slalommen om de beesten te ontwijken en hopen dat we recht blijven. Door de reactie van de eigenaar werden de beestjes iets kalmer, één exemplaar kon goed bergop spurten en bleef dus iets langer aan mijn wiel plakken. Doordat ik alle aandacht kreeg, hadden mijn fietscollega's iets minder last van de viervoeters. Een schitterende klim, die Bierleux Haut, de afdaling in Chevron was zo mogelijk nog mooier en steiler. Op weg dan richting Rahier en de voet van een klassieker; de zuidzijde van de Col du Rosier, 9km klimmen aan bijna 4% gemiddeld! Intussen kwam de regen en was het tijd voor onze middaglunch, na 3 tassen koffie beslisten we maar om verder te rijden. Vanuit La Gleize is de Rosier een prachtige klim, mooi asfalt, uitzichten die je aan de Vogezen doen denken (ondanks het slechte weer) en leuke stijgingspercentages(tussen de 4 en 8%). Het water bleef met bakken uit de lucht vallen, snel dus de afdaling ingezet richting Spa, waar het uitkijken werd voor het drukke verkeer. Voorlaatste helling van de dag is de Mont Theux, een cote in twee fazen. Het eerste stuk is nog te doen, daarna kan je 300 meter recupereren , voordat de echte lange rechte muur daar is, aan 8 a 9% rechtdoor......... Deze keer kies ik voor "full option" , alles geven tot boven. Heerlijk afzien. Op de top is het zo goed als gedaan met regenen, we zijn bijna terug in Banneux. Louis en Luc gaan zich verwarmen , ik krijg er niet genoeg van en zoek nog even naar de voet van de Cote de Trasenster, vanuit Louveigné. Zonder spijt, 5000 meter stijgen aan 4%, maar weer met prachtige vergezichten. De opfrissing nadien doet goed, 1435 hoogtemeters vandaag. Voorbij Luik begint de zon te schijnen, tiens, die hebben we vandaag nog niet gezien............. (foto: Top van de Bierleux Haut in Chevron)

Emma op podium in Lier.

2010-06-06T15:14:00.003+02:00

Ideaal weertje om aan hoogspringen te doen gisterenavond. Op de nationale B-meeting in Lier (in de schaduw van de Sint Gummarustoren) haalde Emma een tweede plaats bij de scholieren en mocht mee op het podium. Ze sprong een feilloos parcours tot en met 1m55. Haar eerste poging over 1m60 (recordhoogte) mislukte maar nipt. De overwinning ging naar de ongenaakbare Marjolein Lindemans(1m72).